Monday, July 2, 2012

அன்புள்ள ஜெயமோகன்...







 “உங்கள் கவிதைகளைப் பலமுறை படித்துப் பார்த்தேன், மொழி கவிதைக்குரிய செறிவுடனும் தீவிரத்துடனும் உள்ளது. அது மறுபடி படிக்க வைத்தது. யோசிக்காமல், யோசனையற்ற நிலையை நோக்கிச் செல்லும் துடிப்புடன் எழுதப்பட்ட வரிகள் உள்ளன.
(குலாவிப்பாயும் தடங்கள் வேட்டை நாய்களுக்குரியவை...நிரூப்பித்தலின் வேதனை) பிரக்ஞையற்ற நிலையில் எழும் சொற்களுக்கு  அவற்றிற்குரிய கனவு நிலை யதார்த்தம் எப்போதும் கைகூடிவிடுகிறது (நகர்ந்து வரும் எனதான பின்னிரவு...யாருமற்ற கிரகங்களுடன் பேசித்தீர்க்கிறேன்)

கவிதைக்கான உங்கள் எத்தனம் எப்போதும் தாபத்தின் \ தனிமையின் உக்கிரம் சார்ந்ததாக உள்ளது......

இவ்விரு அம்சங்களும் உங்கள் கவிதைகளை மிக முக்கியமானவை, ஆழமான தொடக்கப் புள்ளிகள் என்று கருதுகிறேன். உள்ளுணர்வை மொழியால் தோண்டியெடுக்கும் உங்கள் பயணம் தொடரட்டுமென விழைகிறேன்...”


ப்ரியத்துடன் 
ஜெயமோகன்

( 03. 06.2003.....இல் தக்கலையிலிருந்து....)



அன்பிற்குரிய ஜெயமோகன் உள்ளுணர்வைத் தோண்டி தோண்டி கடந்த 2003லிருந்து 2012 வரை வெகு தூரம் வந்துவிட்டேன்...உங்களது எழுத்துக்களை தொடர்ந்து வாசித்து வந்த நான் எப்பொழுதும் உள்ளுணர்வை மட்டுமல்ல உள்ளுணர்வு விரும்பும் உள்ளுணர்வின் நிலைகளையும் கண்டுணர்ந்துள்ளேன்.

ஒரு வேளை நான் இந்துத்துவ அமைப்பை ஒன்று தொடங்கியிருந்தேனாகில், அதுதான் இன்றைய தமிழகத்தில் எவரும் நெருங்கமுடியாத இந்து அமைப்பாக இருந்திருக்கும். குறைந்த பட்சம் தாங்கள் சொல்லும் நித்ய சைதன்ய யதிக்கு சற்றும் குறையாமல் எண்ணற்ற பேருரைகளை வழங்கி அவை எண்ணற்ற மொழிகளில் வெளிவந்திருக்கும். எனக்கும் எண்ணற்ற சீடர்கள் இருந்திருப்பார்கள். அவர்களில் உங்களைப் போல் எழுத்தாளர்களும் அடங்கலாம்.


இதை வெறும் அர்த்தங்களற்ற எழுத்துக்களாக முன் வைக்கவில்லை. என்னால் ஆகமுடிவதற்கான சாத்தியங்களோடுதான் எழுதுகிறேன். எழுத்தையும் பேச்சையும் மட்டுமே முழுமுற்றாக நம்பும் எவருக்கும் இது சாத்தியம்தான். உங்களால் மூளைச் சலவை செய்யப்பட்ட விஷ்ணுபுர பஜனையிலிருந்து நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு சீடனை என்னிடம் அனுப்பி வையுங்கள். வெகு நிச்சயமாக அவன் உங்கள் உள் நோக்கங்களை நீங்கள் வெறுத்து முகஞ்சுளிக்கும் விதமாக எழுதுவான். என்னால் எழுத வைக்க முடியும். பேசும்போது நான் எப்பொழுதும் வெற்றிகொள்ள முடியாதவன். அது உங்களுக்கும் தெரிந்திருக்கும். எனது  23 வயதில், விஷ்ணுபுரம் எழுதிய உங்களை  வசு....இரண்டு மூன்று நாட்கள் தங்கிச்செல்லமுடியுமா? என, நீங்கள்  விழிகளால் கெஞ்சிய நாட்களை மறந்திருக்க மாட்டீர்கள். நினைவுப்பிழை வருமெனில் தக்கலை தொலைபேசி அலுவலகத்தில் அன்று நடந்த பிரச்சினையையாவது நீங்கள் யோசிக்க வேண்டும்.

நான் எனது உள்ளுணர்வின் மொழியை எந்த வகையில் என்ன நிலையில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும், எவற்றை வெளியில் சொல்ல வேண்டும் என்கிற குறைந்த பட்ச புரிதலோடுதான் வாழ்கிறேன். எனது தனிப்பட்ட அனுபவங்களை நண்பர்களுக்கோ இச்சமுகத்திற்கோ முன் வைக்கையில் அது எவ்வகையான புரிதலை, அல்லது விலகலை ஏற்படுத்தும் என நான் அறிவேன். அல்லது அதன் ஆதாரத் தேவை குறித்தும், அதன் அவசியம் குறித்தும் அறிந்து கொள்வேன். அறியும் போதும் என்னை வெல்ல நானே முயற்சித்ததில்லை ஜெயமோகன்.

எனது தனிப்பட்ட அனுபவங்களை, அவைகளை தனிப்பட்ட அனுபவங்கள் எனச் சொல்ல வைத்த தருணங்களை, எனது மனநிலைகளை எப்பொழுதும் என் அறிதலாக முன் வைத்ததேயில்லை. எனக்கு குருதி கசிய உரசிப்பார்க்கவேண்டும்.( இதை ஒரு குறிபிட்ட எல்லை வரை சுய வதையோடு பொருத்திப்பார்க்கலாம். சிறுவயதில் நிறைவேறாத ஆசைகளை தன்னுடலில் செலுத்திப் பார்க்கும் குழந்தை போல் வயதானதும் நகங்களைக் கடிப்பதில்லையா, அதுபோல )

அது முதலில் எனக்குத் தேவைதானா என்ற கேள்வியை ஆழ எழுப்பியிருக்க வேண்டும். அப்பொழுதே அது குறித்து என் அனுபவத்தைச் சொல்வேன். இல்லையெனில் அது ஒரு சம்பவம், அதுவும் என்வரையிலான சம்பவம். அதை அறிதலென்றோ ஞானமென்றோ சொல்ல என்னால் இயலாது. இது என் ஞானம். இப்பொழுது என் ஞானத்தை முன் வைக்கிறேன் என நான் ஒரு அடி முன்னால் வைத்தாலும் நான் எனக்குள்ளே தேங்கும் வாய்ப்பை அது வழங்கிவிடும். ஆம்... ஜெயமோகன் எனது ஞான அறிதல் இச்சமுகத்திற்கு மயிரளவிலும் உபயோகப்படாமல் போகலாம். அதை வைத்து நான் என்ன செய்வது. பொதுவாக என் தனிப்பட்ட அனுபவங்களையெல்லாம் அறிதல் என வைக்காமல், நான் இப்படி நினைக்கிறேன் நீங்கள் என்ன உணர்கிறீர்கள் என ஒரு நபரிடம், அல்லது ஒரு எழுத்து முறையாக சிறு கேள்வியாக முன்வைத்து உரையாடலாக அவற்றை வளர்ப்பேனே தவிர அதை ஞானச்சொல்லாடல் என எப்பொழுதும் என்னால் அழைக்க முடியாது. இங்கு நிகழ்வதும் இதுதான்.

தொடர்ந்து உங்களது புத்தகங்களை வாசித்து வருபவன் நான் அந்த முறையில் நான் கேள்வி கேட்க உரிமையுள்ளது.

ஒரு வாசகானாக இருந்த என்னை விமர்சகனாக்கியது எது என்கிற புள்ளியை, நான் என் எழுத்துக்களை, என் கவிதைகளை இரக்கமற்று விமர்சித்ததனால்தான் என உரக்கவே சொல்லுகிறேன். பிறரிடம் பகையில்லாமல் சார்பும் இல்லாமல் ஒரு எழுத்தைப் பேசிவிட்டால் போதும்தானே. கவிதை எழுதுவதாய் நான் நடித்த நடிப்பை நானே களைவதன் மூலமாகத்தான் நான் கவிஞனானேன். என் வார்த்தைகளை கவிதைகள் என்ற வடிவத்துக்குள் வரத்தக்கவை என நம்பினேன். அந்த  நம்பிக்கையிலும், நீங்கள் கூறும் இந்து தூய தத்துவங்களின் ஒற்றை வரிச் சுருக்கமான “தன்னை அறிந்தவன் எல்லாவற்றையும்”.....என்ற பொருள்கோடலில்தான் இதை முன் வைக்கிறேன்.

ஜெயமோகன் ஒரு எழுத்தாளானாக நீங்கள் வெற்றிகொள்ள முடியாதவர் என்கிற இந்த ஒற்றை வார்த்தை மட்டுமே உங்களை எழுத வைக்கிறது என்பதே என் முழு முடிவு. இதை நீங்கள் மறுத்தால் நான் விவாதிக்கத் தயார். விஷ்ணுபுர பஜனை மடத்தை நீங்கள் கூட்டலாம். பருந்து எப்பக்கம் பறக்கிறது எனப் பார்க்கலாம். ஆனால் ஜெயமோகன் கவிதை வழியாக உளவியலைக் கற்றவன் நான். அதனால் துணிந்து கூறுகிறேன். உங்களது எழுத்து அனைத்தும் அவநம்பிக்கைகளின் சாற்றிலிருந்தும், அந்த அவநம்பிக்கை தனக்கு மட்டும் ஏன் என்ற கொந்தளிப்பிலுமே எழுத வைத்திருக்கிறது.

வெறும் அவ நம்பிக்கையை மட்டுமே கூட மையமாக வைத்து, அபத்தங்களை முன் வைத்தும், நகர்த்தியும், எத்தனையோ படைப்பாளிகள் நகர்ந்து சென்றிருக்கிறார்கள். காம்யூவைப் போல காப்காவைப் போல. ஆனால் அந்நியனில் வரும் தாயைப் பறிகொடுத்த ஒரு பாத்திரம் தான் தாய்க்கு வழங்க வேண்டிய வசதிகளை வழங்கினோமோ என தரையில் கால் பதித்து மூளையில் யோசிக்கும் நிலையை உங்கள் மனம் ஒரு போதும் அடையப் போவதில்லை. இந்த  ‘ஏன்’ என்ற கேள்வியே காப்காவின் ஒட்டுமொத்த படைப்பும்.. ஆனால் அது உங்கள் மூளை கனத்துக் கேட்கும் இந்துத்துவ அறிதலான  ‘ஏன்’ என்பதோடு பொருந்துவதல்ல.

உண்மையில் கடந்து போன தத்துவஞானிகளும், எழுத்தாளர்களும் தங்களின் படைப்புக்கான உந்த்துதல்களை எதோ ஒன்றிலிருந்து பெற்றுத்தான் எழுதுகிறார்கள். இங்கு தூய தனித்த இலக்கியவாதி என்கிற எவரும் இல்லைதானே. ஆனால் நீங்கள் உங்களது வாழ்வில் நிகழ்ந்த தற்கொலைகளை முன் வைத்தே எல்லாவற்றையும் எழுதுகிறீர்கள். ஏன்... வாழவும் செய்கிறீர்கள் மரணத்தை நினைத்துக்கொண்டே குழதை பெரும் எண்ணற்ற அறிதல்கள் உள்ளவன் மனிதன். இதில் யாரும் விதிவிலக்கில்லை.

ஆனால் ஜெயமோகன் உங்கள் தாய் தந்தையரின் மரணத்தை விஷேசமாக அது தூய துக்கமாக நாளுக்கு நாள் மண்டை பிளக்கும் அளவுக்கு கூர் தீட்டி அதை இவ்வுலகில் ஏதோ ஒரு அதிசயத்தினால் விளைந்த தற்கொலை போல் முன் வைக்கிறீர்கள். உண்மையில் இது உங்களது உளவியல் சார்ந்த பிரச்சினை. உங்களது சிறுகதைகளில் நெடுங்கதைகளில் நாவல்களில் காப்பியங்களில் வரும் தூய நிறத்தையுடைய கண்ணீர் அனைத்துமே பாத்திரங்கள் வடிப்பவை அல்ல.  நீங்கள் உங்களது பெற்றோரின் இழப்பை பாத்திரங்களின் மேல் வன்மையாய்த் திணித்தபடி வழிந்த துளிகளே அவை. ஜெயமோகன் உங்களால் தனிமையில் அழமுடியாது என்பதை  உங்களது கட்டுரைகளின் வழியாக கண்டுணர்ந்தேன். இதை நீங்கள் மறுக்கலாம். நீங்கள் அழுவதை பிறர் பார்க்க வேண்டும் என்கிற எத்தனமே உங்களின் அழுகையை தேர்ந்த அழுகையாக பிறப்பெடுக்கச் செய்கிறது.. அழுகையை நடித்துக்காட்டுபவனுக்கு துக்கமும் ஒப்பனையே. தொடர்ந்து உங்களை அடையாளப்படுத்த தேடல் தேடல் என உங்கள் வார்த்தைகளை முன் வைக்கும் போதெல்லாம் நான் நினைப்பது துயருற்றதாய் ஒரு ஆத்மா நடித்துக்கொண்டு விடையில்லாது அலைகிறதே என்று இதற்கு நிம்மதி கிட்டுமோ என்றுதான். ஆனால் துயரே நடிப்புதானெனில் விடைகள் வேறு என்னவாக இருக்கும்.

உங்களுக்கான அரசியல் உங்களுக்கான அரசியல் என நீங்கள் பேசுவதெல்லாம் வெறும் சொற்களே. நண்பரே.. சமூக யதார்த்தத் தளத்தில் நீங்கள் சம்பாதித்த வீடு சேர்த்த சொத்து பெற்ற பிள்ளைகள் வாங்கிய நாய் இவைகளே உங்களின் கடைசி கட்ட வாழ்நாளை குறைந்தபட்சம் தீர்மானிக்கும் காரணிகள். இவையன்றி உங்களை இந்தளவுக்கு வளரவிட்ட ஞானம் வேறு என்னவாக இருக்கப் போகிறது. படித்துப் படித்து நாடோடியாக அலைந்து அறத்தை மனதில் தீயைப் போல் வளர்த்துகொண்டதெல்லாம் ஒரு நாயை வாங்கவா. அறம் தர்மம் நீதி என்ற சொற்களையே எப்பொழுதும் முன் வைக்கிறீர்கள். ஜெயமோகன் லௌகீகம் என்றுமே தப்பில்லை. அதன் நிழலில்தான் நாம் உயிர் வாழ்கிறோம் அதன் இருளில்தான் மறைகிறோம். அப்படியிருக்க ஏதோ தனிப்பட்டத் துயரினால் மனம் கசந்து இறந்து போன உங்களது பெற்றோர்களை அறத்தின் தராசில் நிறுத்தி ஏன் இறந்தீர்கள் ஏன் இறந்தீர்கள் என கன்னங்கன்னமாக அடித்து நீங்கள் வதைப்பது என்ன வகையான அறம். இது ஒரு வகையில் சாடிசம்தான் ஜெயமோகன். சாடிசம் என்றால் ஏதோ பிறரை வதைப்பதுஎன்ற தவறான புரிதலில் அல்ல அது பிறரை தன் ஆளுகைக்குக் கீழ் கொண்டுவருதல் என்ற விரிவான அர்த்ததில். ஆனால் நீங்கள் நினைவுகளையும் அல்லவா அதற்குள் கொண்டுவருகிறீர்கள்.

ஜெயமோகன் எல்லாவற்றையும் அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்பது எப்படி அறிவின் தவிப்போ, அதேயளவுக்கு அது நோய்க்கூறாக மாறவும் செய்யுய். தங்களுக்கு முற்றிப் போய்விட்டது. எதன் மீதும் நம்பிக்கை வைக்காது சமூகத்தின் மீதும் கட்டிய மனைவி பெற்ற குழந்தைகள் என அனைவரையும் ஞானம் ஞானம் என வெறி நாய்த் துரத்தாலாக துரத்தி இறுதியில் மரணம் தன் கெண்டைக்கால்களை இறுதியாக நிலை நாட்டுகையில் உங்களுக்கு மூச்சு வாங்கக்கூட நேரமிருக்காதே. நீங்கள் இடது சாரிகளை நம்புங்கள் அல்லது இந்துத்துவத்தை நம்புங்கள்...ஒரு வாசக உளவியலனாக நான் சொல்லுவதெல்லாம் ஆகக்குறைந்த பட்சம் நம்புங்கள். அவ்வளவே.

மற்றபடி நீங்கள் இந்துத்துவ அறிதல் எனச் சொல்லுவதும் நான் இடதுசாரிக் கட்சியில் உறுப்பினர் அட்டை பெற்றவன் என்பதும் உண்மைதான். நீங்கள் அடிக்கடி நித்யசைதன்ய யதி எனச் சொல்லும்போதெல்லாம் எனக்குச் சந்தேகம் வருகிறது. அவரும் தற்கொலை செய்துகொண்டாரா என்ன. நாரயண குருவின் சீடர் மரபில் வந்த அவரை இவ்வளவு விதந்தோதும் போது நாரயணகுருவே பரமேஸ்வரமேனனை தர்மத்தீர்த்த அடிகளார் எனப் பெயர் மாற்றி அவரும் ஒரு புத்தகம் எழுதியிருக்கிறார். அவரை உங்கள் பேனாவின் நா உச்சரிப்பதேயில்லையே. உச்சரிக்காது. நூலில் தலைப்பே இந்து மதக் கொடுங்கோன்மையின் வரலாறு என்றிருந்தால் எப்படிச் சொல்லமுடியும்.

ஜெயமோகன் நம்பிக்கைக்கும், சார்ப்புக்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் உள்ளது நம்பிக்கைக்காக ஒன்றை சார்ந்து நிற்பதும் சார்புக்காக வேறு வழியின்றி நம்பி காலத்தை ஓட்டுவதும் நிறை வித்தியாசங்களுடைய காரியந்தான். வீட்டில் ஏதேனும் துக்கம் நடந்தால் கடவுளே ஏன் இப்படி எனும் சாதாரண வைகைக் கேள்வியை மட்டுமே நீங்கள் இந்து மத அறிதலாக முன் வைக்கிறீர்கள். அதில் அவநம்பிக்கைக்கும் முக்கிய பயன் உண்டு. ஆனால் ஜெயமோகன் உங்களுக்கு பலன் அளிக்கக் கூடியது மூட நம்பிக்கைகள்தான். ஆம் அவைகள்தான் உங்களைக் கடைத்தேற்றும், சபரி மலை அய்யப்பனுக்கு மாலை போடுங்கள், வேளாங்கண்ணி மாதாவுக்கு மொட்டை போடுவதாக நேர்ச்சை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், பக்கத்தில் உள்ள ஏதேனும் ஒரு தர்க்காவிற்குச் சென்று தாயத்துக் கட்டுங்கள். எளிய நம்பிகைகளை கூரான அறிவு மூடநம்பிக்கைகள் எனச் சொல்லலாம். ஆனால் அந்த கூரான அறிவு அந்த எளிய மக்களுக்காக பயன்படவேண்டும். இந்துதுவத்தின் மயிர்பிளக்கும் விவாதங்கள் எல்லாம் இவ்வாறு கயிறாகவும் குறி சொல்லுவதாகவும் தான் மாறியிருக்கிறது. அது மசூதி இடிப்புக்கும் கொண்டு சென்றிருக்கிறது.

உங்களது அகம் எப்பொழுதும் அவநம்பிக்கை என்கிற புண்ணைத் தோண்டித் தோண்டி நிணத்தையே கசிய வைக்கிறது. அதை நீங்கள் வாசம் பெருகும் நீரூற்று எனச் சொல்லும் போது அதிலுல்ல வக்ரம் கண்கூசச் செய்கிறது. எழுத்தாளன் கலை கலை எனப் புலம்பி கடைசியில் நீங்கள் மட்டுமல்ல பலரும் வந்து சேர்ந்த இடம் இதுதான். விக்கிரமாதித்யன் சக கவிஞனை சாதி பேசியதும், நொண்டி நாய் வரவுகளும் இதன் விளைச்சல்தான். கவிகளுக்குரிய அகம்பாவம் மக்களைப் பற்றிப் பாடியபின்னரே வருகின்றன. ஆனால் மக்களை வெறும் விஷ்ணுபுர பஜனைமடமாய் மட்டுமே உங்களுக்கு இது புரியாமல் போனது நான் எதிர்பார்க்காத ஒன்றல்ல. கலை... அறம் என நீங்கள் குரல் புடைக்க கண்ணீர் நெகிழ கத்தும் போதெல்லாம் ஒரு வாசகனாக நான் அச்சத்தோடு மௌனத்தோடு இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. கலைஞன் ஒரு விஷேஷப் பிறவி எனக் கற்பிப்பதில்தான் இங்குள்ள பாதி இலக்கியவாதிகள் தங்களது எழுத்துக்களை நாளும் எழுதிக் கழிக்கிறார்கள்.

ஒரு சுய பரிசோதனை..அதுவும் சின்னஞ்சிறிய பரிசோதனைகள். குறைந்தபட்சம் தனக்கு சாதி உணர்வு உள்ளதா, மத உணர்வு உள்ளதா இவற்றின் அடிப்படையில் நான் யாரையேனும் வெறுக்கிறேனே, அல்லது விரும்புகிறேனே....இவை சின்னஞ் சிறிய கேள்விகள். ஜெயமோகன் ஆனால் இக்கேள்விகள்தான் அன்பைப் பெருக்கவும், ரத்தத்தை ருசிக்கும் சாதிக் கலவரங்களையும் மதக்கலவரங்களையும் ஒழித்துக்கட்டுபவை. இவற்றை எந்த விசாரனைகளுமின்றி நீங்கள் ஒதுக்கி விட்டு பொள்ளாச்சி மகாலிங்கம் சொன்னார் நீ இதை எழுதலாம் ( இதென்ன கட்டளையா ஜெ.மோ) என்று சொன்னதும் வாயில் அலகு குத்தாத குறையாக துள்ளி வருகுது வேல் என துள்ளிக் குதித்து எழுதுவதோடு அதை அவரின் பொற்பாதக் கமலங்களுக்கே காணிக்கையாக்குவது எந்த அறத்தின் வெளிப்பாடு ஜெயமோகன். ஏன் நீங்கள் விரும்பும் தூய அறத்தின் படி சம்பாதித்தது தானா மகாலிங்கம் அவர்களின் அசையும் ( நீங்கள் உட்பட) மற்றும் அசையா சொத்துக்கள், அவ்வகை வாழ்க்கை வாழ்பவருக்கே நீங்கள் இந்து தத்துவ தரிசனங்களைச் சொல்லுகிறீர்களா...அறம் என்று ஒன்றிருந்தால் அதற்கு மனத்துணிவு வேண்டும் ஜெயமோகன் அதை அறத்துணிவு என்றும் நாம அழைக்கலாம். இவ்வகையான அறத்துணிவுகள் சிறிதும் இன்றி நீங்கள் நம்பும் ஒன்றிற்காக, அதன் சார்பை மட்டுமே முன்வைத்து வாதாடுவது உங்கள் தரப்பாய் இருக்கலாம் அதற்காக அதுவே அறம் எனச் சொல்லுவது ஆபாசம் இல்லையா.

எப்பொழுதும் நான் உங்களை நோக்கி வைத்த விமர்சனம் இதுதான் அவநம்பிக்கையை விஷேஷமாகக் காட்டும் உங்கள் எழுத்து முறை உங்களது பெற்றோரின் துர்மரணத்தால் வந்த விளைச்சல் மட்டுமே. இதை துர்மரணம் என்றதற்காக நீங்கள் எனை மனதாரச் சபிக்கலாம். ஒன்றும் ஆகப் போவதில்லை. நீங்கள் நம்பும் காந்தி கூட துர்மரணம்தான் அடைந்தார். அதே காந்திக்கு நிகரானதுதான் என் பெற்றோரின் தற்கொலையும், அவைகள் விஷேஷத் தற்கொலைகள் இல்லையெனில் எப்படி நான் ஓயாது நாடோடியாக அலைந்திருக்க முடியும். ஞானவான்களைச் சந்தித்திருக்க முடியும் என்ற அகம்பாவத்தின் கூரான முட்களே உங்களை குத்திக்கொண்டிருக்கிறது. உண்மையில் தற்கொலை செய்தது அவர்களுக்கு ஒரு பிரச்சினையே அல்ல, உங்களுக்குத்தான் பிரச்சினை. ஏனெனில் உங்கள் மனம் நம்பும் விஷேஷமான ஜெயமோகனின் தாய் தந்தையர்கள் அல்லவா அவர்கள்.

இன்னும் நீங்கள் அதைத் துக்கம் துக்கம் என்றே சொல்வது அவர்கள் எதையோ சாதிக்கப் பிறந்து சாதிக்காமல் இறந்துவிட்டவர்கள் என்ற தோற்றத்தையே தருகிறது. அத்தோற்றத்தை நீங்கள் வாசகன் மனதில் விரும்பித் திணிக்கிறீர்கள். ஜெயமோகன் உங்களுக்குத் தெரியாததல்ல. ஒரு வாசக வாசகியை துடிக்கத் துடிக்க வாசிக்கச் செய்ய என்னென்ன வித்தைகள் செய்ய வேண்டும் என்பது. எளிய உதாரணத்திற்காக  ‘நான் பறக்கிறேன் மரணம் என் கால்களை நக்கட்டும்...” என ஒரு வரியைப் போட்டு இதை எழுதிய குமரேசன் தனது மரணத்தைம் முற்றுப்புள்ளியென வைத்துவிட்டு தற்கொலை செய்துகொண்டார். அவ்வளவே வாசகன் இங்கு இடறி நிமிர்வதற்கும் நாம நிலை நாட்ட வேண்டிய, நாம் புளுக வேண்டிய வார்த்தைகளை இதன் அடிபடையில் புளுகி முடித்துவிடலாம். 

மேலும் உங்கள் பெற்றோரின் இறப்பு நாட்டுக்காகவோ, இல்லை தான் நம்பிய சமூகத்திற்காகவோ, மரணத்தை தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. ஆனால் சமூகம் அவர்களை அந்நிலைக்கு அவர்களைத் தள்ளியிருக்கிறது, சிறிய அல்லது பெரிய ஏமாற்றங்களைத் தாங்கிக்கொள்ளக் கூட அவர்கள் திராணியற்றவர்களாக இருந்திருக்கலாம். அல்லது நீங்களே சொல்கிறது போல் உங்கள் தந்தை இரக்கமற்றவராய் இருந்து அவரை பழிவாங்க எடுக்கும் ஒரு சிறிய உத்தியாய் அவர் தனது மரணத்தை நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்காலம். அதிலும் மனம் அடங்காத தந்தை அவரைப் பின் தொடர்ந்திருக்கலாம்...அல்லது இவை போன்ற பௌதீகப் பிரச்சினையில் தொடங்கி, உளச்சிக்கலில் அது முடியாமல் வெளியே இருந்து கடன் தொல்லைகள், அல்லது நச்சரிப்புகள் வந்திருக்கலாம். அவ்வளவே. ஆனால் தொடர்ந்து நீங்கள் அதை விஷேசமான ஒன்று எனச் சுட்டுகையில் ( உண்மையில் அவ்வார்த்தைகளை நீங்கள் தட்டச்சுச் செய்கையில் ஏதோ இழக்கூடாத ஒன்றை இழந்தவர் போலவும்...அதன் நிமித்தம் இந்த உலகிற்கு நீங்கள் சேதி சொல்வதும் போல துக்கத்தின்  நேர்த்தி கூடிய அம்சமாக உங்கள் முகத்தை நீங்கள் வைத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் உங்கள் அகம் அதன் தணியாத அசூயை முன் நின்று இதிகாசங்களுக்கேயுரிய புன்னகையைச் சிந்திக்கொண்டிருக்கும் என்பதை நீங்கள் உணராதவரல்ல.

இறப்பைக் கலையாக்கிய இலக்கியவாதி எவரும் மரணத்தின் முன் தெண்டனிட்டுத்தான் ஆக வேண்டும் ஜெயமோகன். ஆனால் நீங்கள் இறப்பை அர்த்தப்படுத்த, அதை அவமானமாகக் கருதி அதற்கு எதிராக எழுத்தை முன் வைக்கிறீர்கள், அந்த அம்சத்தில் உங்களது எழுத்துக்கள் எனக்கு பொருட்படுத்தக் கூடியதே. பின் தொடரும் நிழலின் குரலில் கினியாழ்வின் என்ற பெயரின் கீழ் உயிர்தெழுதல் (பக்கம் 681) என்ற ஒரு அதிகாரம் உள்ளது. உண்மையச் சொல்கிறேன் அவ்வகை எழுத்து முறையை அதே தீவரத்தோடு உங்களால் இனி எழுதவே முடியாது. உங்களின் விமர்சகனாக நீங்களே சோதித்துப் பார்க்கலாம். ஏனெனில் அப்பொழுது உங்களது தாய் தந்தையரின் இறப்பு உங்களது எழுத்துக்கான துக்க நிலக்கரியாக எரிந்துகொண்டிருந்தது. கடவுளை நம்புவதைப் போல  நீங்கள் அம்மரணத்தை நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் எழுதி எழுதி அதையும் கடந்துவிட்டீர்கள். கட்டுரைகள், பேச்சுக்கள் வழியாக நீங்கள் காணும் இன்பத்தை நாவலால் நீங்கள் அடைய இயலவில்லை. உக்ரமும் தணிந்தது. என் வரையில் நாவலின் அப்பகுதி கட்டுடைக்க முடியாத பெரும் செல்வம். இதை நான் விரும்பி சார்பாக நின்றாலும் மறுக்கமுடியாது. ஆனால் அந்நாவலை வாசித்தவன் என்ற முறையில் நீங்கள் அந்நாவல் முழுக்க சீற்றத்துடன் வீசிச் சிதற விட்டிருக்கும் பொதுவுடமை விமர்சனங்கள் என்ற இடத்திலெல்லாம் இந்துத்துவம் என்று எளிதாக மாற்றி வாசிக்க முடியும். ஆனால் சம்பந்தப்பட்ட உயிர்த்தெழுதல் என்ற பகுதி மின்னிக்கொண்டிருக்கும்.

உங்கள் நாவல்களை ஒரு முறையல்ல பல முறை வாசித்திருக்கிறேன். வாசக அகந்தையிலிருந்து இறங்கிச் சொல்லுகிறேன் (எழுத்தாளன் தன் அகந்தையை எழுதிக்கடக்கிறானென்றால் வாசகன் தன் அகந்தையை வாசித்துக் கடக்கிறான்)  இன்னும் உங்களது வாசகன் தான் நான். உங்களைப் பொருட்படுத்தாது விலக்கும் இன்னொரு கூட்டமும் உள்ளது என்பதையும் அறிவேன். சிலர் நீங்கள் அடைந்த வசதிகளை முன்வைத்து வயிற்றை அமுக்கி காதில் புகை போடுபவர்கள். இன்னும் சிலர் அவன் என்னப்பா இப்டி எழுதுறான் என உங்களது எழுத்தின் வேகத்தைக் கண்டு அச்சமுற்று உழைக்காத சோம்பேறிகள். ( என்னையும் கூட இவ்வரிசையில் அடைக்கலாம்) ஜெயமோகன் இவ்விடத்தில் உங்கள் உழைப்பைக் கண்டு நான் வியந்திருக்கிறேன். ஒரு எழுத்தாளன்( அது இந்துத்துவ எழுத்தாளான இருந்தாலும்) எழுதுவதற்கு உழைக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் சொன்ன சொற்கள் மிக முக்கியமானவை. மறுப்பதற்கில்லை.

 ‘அறம்’ ஒரு பைத்தியக்காரத்தனம் நிரம்பிய குழந்தை அழுகை அதற்கு ஏதேனும் பொருள் இருக்கிறதென்றால் அதை எழுதிய நீங்கள் எழுத்தாளன் என நம்பிக்கொண்டிருப்பதே. நாவலில் பற்றி அணைந்த தீயில் நீங்களே சிறுநீர்கழித்து மக்களுக்கு நீதியைப் போதிக்க விளைந்த ஒரு அவல எழுத்து முறையே அறம். விஷ்ணுபுரத்தையும் பின் தொடரும் நிழலின் குரலையும் வாசிக்காத வெறும் மண்டைகள் அறத்தை வியந்து பாராட்டியபோது எனக்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தந்தது. நீங்கள் அறத்தின் மூலமாக உங்களை தரவிறக்கம் செய்து கொண்டீர்கள். பாலகுமாரனின் தொழில் நுட்பமே அதை பரவலான வாசகத் தன்மைக்குக் கொண்டு சென்றுள்ளது. யானை டாக்டரையெல்லாம் தூக்கி மிதித்த எழுத்து முரை பாலகுமாரனின் கால்களில் கிடக்கிறது. அவ்வகையில் நீங்கள் அதைக் கொண்டாடிய போது உள்ளுக்குள் வந்திருக்கும் ஒரு அவமானக் குறுகுறுப்பை வாசிக்கும் போது வாசகனாக நானே அடையும் பொழுது எழுதியவராக நீங்கள் எவ்வளவு வேதனைப்பட்டிருப்பீர்கள். ஒரு வாசகனாக உங்கள் இடத்தை ஒரு எழுத்தாளனாக இனி வருவோர் நிரப்பக் காலம் ஆகும் என்ற நிலையில் சட்டென பாலகுமாரனாக நீங்கள் மாறியது எவ்வளது துயரம். ஆம்..எழுத்துக்கும் ஒரு தொழிநுட்பம்தான் ஆனால் அதை இயந்திரங்களாய் செய்வது...எப்படி. எழுதினீர்கள்.  எழுதமுடியாது கலையை போதம் அபோதம் அதுவாக்கும் இதுவாக்கும் என உளரும் சில இலக்கியவாதிகள் அதைக் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு என் புன்னகை.

இப்பொழுது எரிந்து அணைந்த கரி மட்டுமே எழுதிக்கொண்டிருக்கிறது. உங்களது உளவியல் நாளுக்கு நாள் நாலு கால் பாய்ச்சலில் சென்றால் உங்களது நினைவுப்பிழைகள் இன்னும் எண்ணற்ற நோய்க்குறிகளை வரவழைக்கும். அது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியின் தழும்புகளாய்த் தோன்றினாலும் உங்கள் குருதி தேய்ந்த அவமானம் நிரம்பிய சார்பான உங்கள் அற ஈட்டி எத்தனை பேரின் முதுகளைத் துளைத்திருக்கும். நாளாவட்டத்தில் எவரின் தற்கொலை உங்களை சாந்தமுறச் செய்யும். ஆம்... ஜெயமோகன் நீங்கள் விரும்பும் நம்பும் நேசிக்கும் அத்தனை பேரையும் தற்கொலை செய்யத் தூண்டுவதே உங்களது இறுதி விருப்பம். இரண்டு மூன்று தற்கொலைகளுக்கே வேகம் எடுக்கும் உங்களது அற எழுத்து. இன்னும் எத்தனை பேரின் தற்கொலைகளுக்கு மசகு எண்ணையாய் பயன்படும். யோசித்துப் பாருங்கள்.

விரும்புவதை காரணங்களைக் கூட்டி அல்லது இறக்கி மறுக்க மறுக்க வெறுப்பது எதனால். சுவையான பண்டங்களைக் கண்டு எச்சில் ஊறினால் அப்பண்ண்டத்தை தின்னத்துடிக்கிறது மூளை என விஞ்ஞானம் சொல்கிறது. அதே போல் பொதுக் கழிப்பறையைக் கடக்கும் போதுய் எச்சிலைத் துப்புபவர்களை பார்த்திருக்கிறேன் அப்போது ஊறும் எச்சிலை எது திங்கக் காத்திருக்கிறது. இதையே மனத்தின் முரண் என நான் சொல்வேன் உங்கள் மூளைக்கும் மனதிற்கும் அது சொல்லும் கருத்திருக்கிற்கும் நீங்கள் மட்டுமே வாசகானாக இருக்கிறீர்கள். ஆனால் கொஞ்சம் விமர்சகனாக முயற்சி செய்யலாம். அம்பு தைக்கும் இடத்திலேயே அதன் நிழலும் தைக்கும். ஆம் ஜெயமோகன் பேரிலக்கியங்கள்  இதைத்தான் சொல்லுகிறது. ஆனால் சமூகம் மிகச் சாதாரணமாக அதைக் கடக்கிறது. உங்களது உளவியல் பிரச்சினைகள் அனைத்தும் உங்களது தாய் தந்தையரை மட்டுமே மைய விசையாக வைத்து சுழல்கிறது. ஆரங்கள் நொறுங்கினால்...மையம் வெறும் சுழல் மட்டுமே.


நீங்கள் இது குறித்து உரையாடவிரும்பினால் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்.
எஸ்.வி.ஆர், மற்றும் விடியல் சிவா இவர்களின் அந்தரங்கக் கணக்குகளை பேசியது போல். தமிழினி வசந்தகுமார், உயிர்மை, மற்றும் கிழக்குப் பதிப்பகம் இவைகளின் கணக்குகளையும் சேர்த்துப் பேசலாம்.

இப்படிக்கு
வசுமித்ர

பிழைகள் இருப்பின் மன்னிக்கவும்.


பதில்.

2012/7/2 jeyamohan_
உங்கள் கடிதம் கண்டேன்.

நீங்கள் என்னை வந்துசந்தித்திருக்கிறிர்கள் என்பதை நினைவுகூர்கிறேன். சொல்புதிதுக்குக் கவிதைகள் அனுப்பியிருக்கிறீர்கள். அவற்றில் சிவலற்றை பிரசுரித்திருக்கிறேன். பொதுவாக ஓர் இதழாசிரியரின் நிலையில் நின்று மேலும் எழுதும்படிe ஊக்கமூட்டி எழுதியிருக்கிறேன். ஆனால் உங்கள் முகம் நினைவில் இல்லை. உங்கள் கவிதைகள் பிற்பாடு கவனிக்கும்படி நிகழவில்லை.

இந்தக்கடிதம் நீங்கல் ஏதோ சிக்கலான உளவியல் முடிச்சுகளுடன் இருப்பதை காட்டுகிறது. உங்கள் தன்னிலை அதற்கான எதிர்முனை இரண்டையும்  உங்கள் போக்கில் அபத்தமாகவே உருவகித்துக்கொண்டு ஒரு கொந்தளிப்பான நிலையில் இருக்கிறீர்கள்.

நீங்கள்தான அதிலிருந்து வெளியே வரவேண்டும். நெருக்கமான உறவுகள் அதற்கு உதவலாம்.

நலம் விழையும்

ஜெ


உங்கள் பதிலைக் கண்டேன். அய்யா ஒரு இதழாசிரியனாக நீங்கள் அளித்த ஊக்கத்தையே ஒரு வாசகனாக நானும் உங்களுக்கு நாவல்கள் எழுதச் சொல்லி ஊக்கம் அளித்தேன். நன்றி. சொல்புதிதில் என் கவிதைகள் வரவில்லை. அக்கவிதைகளைத்தான் காவல்துறையினர் உங்கள் வீட்டைச் சோதனையிடும்போது குழு உக் குறிகளாய் இருக்கின்றன என கைப்பற்றிச் சென்றதாகக் கூறினீர்கள்.

எனது கடிதம் சிக்கலான உளவியல் முடிச்சுக்களுடன் இருப்பதாகச் சொல்லுகிறீர்கள். அதற்கும் ஒரு நன்றி. எனக்கு நெருக்கமான உறவுகள் இருக்கின்றன. அவை நான் விரும்பாவிட்டாலும் எனக்கு உதவக்கூடும். அதில் உங்களையும் இணைக்க எனக்கு நெருக்கமாக ஆக்கிக்கொள்ள நான் என்ன செய்ய வேண்டும் எனச் சொல்லி எனக்கு உதவுங்கள்.

மற்றபடி எனது கடித்ததில் உள்ள ஒட்டுமொத்த வார்த்தைகளில் வெட்டி ஒட்டவைத்து கேள்விகளை என் பக்கம் திருப்பியிருக்கிறீர்கள். நீங்கள் கூறிய பதில் என்னை புன்னகைக்க வைக்கிறது. என் கவிதைகள் பிற்பாடு கவனிக்கும் படி உங்களுக்கு நிகழ்ந்திருக்காது என்பதில் எனக்கு மிகுந்த வெட்கமாயிருக்கிறது. தாங்கள் வியக்கும்படி ஒரு கவிதையை எப்பொழுது எழுதுவேன் எனத் தெரியவில்லை. உழைக்கிறேன்.அதே சமயம் நீங்களும் என் கவிதையை வாசிக்கும் தரத்திற்கு உழைத்து, அக்கவிதைகளைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுகிறேன். 

நினைவுப்பிழைகள் அதிகமும் தற்சார்புக்குப் பயன்படும்போது, வெளிவரும் பித்தலாட்டங்களை ஒரு மனிதன் மிக எளிதாகக் கையாளும்போது, ஒரு படைப்பாளியாக நீங்கள் அதை வெகு சுலபமாக கையாளுவீர்கள். இதுதெரிந்ததே. உங்களது நினைவுபிழைக்கு நிறைய சான்றுகள் உள்ளன.

ஜெயமோகன் முடிந்தவரையில் குடும்பத்திடமாவது கொஞ்சம் நேர்மையாய் இருங்கள் உங்களை நீங்கள் நிரூபிக்கும் அவஸ்தையிலேயே உங்கள் மூளைச் சூடு காலம் முழுக்க விரயமாவதற்கு உங்களது அவ நம்பிக்கைகள் உதவி செய்யக் கூடும்.

இது தேவதேவன் குறித்து நீங்கள் அவரை ஊக்கமளிக்க சொன்ன வரிகள்.

  “ அதிதீவிர மர்மத்துடன் , பித்துடன், உத்வேகத்துடன் நம்மைத் தீண்டியுசுப்புகிறது.”

ஆம் ஜெயமோகன்..பெயர்களை மாற்றிவிட்டால் எல்லாம் தலைகீழாகிறது.  நீங்கள் உசுப்பி உசுப்பியே உருப்படாமல் போனதன் முதல் பலி நீங்களே. தமிழினி வசந்தகுமார், மனுஷ்யபுத்திரன், மற்றும் கிழக்குப் பதிப்பக விற்பனைகள் இவைகள் குறித்து நீங்கள் எதுவுமே சொல்லாமல் இருப்பது, எதையோ கட்டிக்காப்பது போல் உள்ளது. அக்கேள்வி  நாற்சந்தியில் வைத்த தூய மற்றும் அறச்சீற்றம் நிறைந்த பாறையாக நிற்கும்.


 - வசுமித்ர


சிறுகுறிப்பு; 
காலையில் ஒழுங்காக மலம் கழித்தீர்களா அறச்சீற்றம் எப்படி? என ஒற்றைவரிக் கேள்விக்கே...

 மலம் என்ற சொல் முதலில் தமிழ் அல்ல அதை வேத மொழியில் உச்சரிக்கத் தயங்கி பார்ப்பனர்கள் தங்கள் வீட்டில் மலம் என உள் நாவை மடித்து பதில் அளிப்பார்கள் என்று தொடங்கி பக்கம் பக்கமாக உங்கள் விளக்கங்கள் தொடங்கும். ஆனால்...இக்கடிததிற்கு நீங்கள் அளித்த சுருக்கமான பதிலே உங்கள் நிலையை விளக்கிவிட்டது. எந்த அளவுக்கு மனக்கொந்தளிப்பும். பதட்டமும் உளவியல் பிரச்சினைகளும் இருந்தால் இவ்வளவு சுருக்கமாக எழுதியிருப்பீர்கள். இதிலிருந்து நீங்கள் வெளிவரமுடியாது. நண்பர்கள் காக்கட்டும்.

நலம் கிட்டுவதாகுக.

6 comments:

  1. தோழர் வாசுமித்ரா....

    ஜெயமோகனை
    மிக அருமையான வரிகளில்
    நீங்கள் தீட்டியிருக்கும் சித்திரம்
    காட்டும் முகாந்திரங்கலை சொல்லி மாளாது.

    எனக்குத் தெரிந்து
    ஜெயமோகனின் உள்ளார்ந்த மனதையும் சேர்க்க
    இத்தனை ரூப அழகில்
    இதற்கு முன் வேறு எவரேணும்
    தீட்டி இருக்கிறார்களா என்ன?
    இல்லையென்றுதான் தோன்றுகிறது.
    -தாஜ்

    ReplyDelete
  2. வணக்கம் Taj. நன்றி.என் பெயர் வசுமித்ர.

    ReplyDelete
  3. என்ன சொல்ல?
    ஜெயமோகனை வாசித்த/வாசிக்கும்
    சிறிதே சிந்தனைவசப்பட்ட
    ஒரு சாதாரண/சார்பற்ற
    வாசகன் மனத்தில்
    தோன்றும்
    ஜெயமோகனின் பிம்பம்
    நீங்கள் எழுதிய கடிதம்

    இன்னும் உக்கிரமாகவே
    காட்டியிருக்க வேண்டும்
    அவரது அகப்பிறழ்நிலையை
    அத்தனைக்கும் மென்மையாக
    சுட்டியிருக்கிறீர்கள்

    //ஜெயமோகன் முடிந்தவரையில் குடும்பத்திடமாவது கொஞ்சம் நேர்மையாய் இருங்கள்//

    அவரது பெருஞ்சுமையே
    நேர்மையின்மைதான் -
    மூழ்கும் அவரை மேலெழும்பவிடாமல்
    கீழிழுக்கும் பாறாங்கல் -
    அவரே கட்டிக்கொண்டது

    எல்லோரையும்விட நானே
    எல்லாமறிந்தவன் என்கிற தொனியில்
    அனைவரையும் அறிவுறுத்த எத்தனிக்கும்
    வெட்கமில்லா நிலை ஒன்றே அவரது
    மிகப்பெரிய பலவீனம்

    எதிர்மறை விமர்சனத்தை
    சந்திக்க இயலாத
    கோழைத்தனம்
    அவரது சிந்தனைக்கு
    அவரே இட்டுக்கொண்ட
    மிகப் பெரிய திரை

    நண்பர்களையும் சந்தித்ததில்லை என்பது
    எப்போதோ எனக்கு வாசகர் கடிதம் எழுதியவர் என்பது
    நீங்கள் ஒருமுறை “என்னைச் சந்திக்க வந்திருந்ததாக நினைவு”
    என்று சொறிந்து கொள்வது
    கடைசியில் மதவெறியர் என்பது
    இவையே அவரது
    மலின ஆயுதங்கள்

    தன்மீதுள்ள குற்றச்சாட்டுகளுக்கு
    அடிப்பொடிகளை ஏவிவிட்டு குரைக்கச் செய்யும்
    அசிங்கத்தை அவர் நிறுத்திவிட்டு
    தானே எதிர்க்கும் திராணியை மட்டும் அவர்
    காட்டவேண்டும்

    ஒரு மிகச் சிறந்த திறமைசாலி
    நேர்மை, நடுநிலை தவறி,
    அகங்காரம் பக்கம் சாய்வதைச்
    சுட்டும் ஆதங்கமாகத்தான் உங்கள்
    கடிதம் எனக்குப் படுகிறது

    வசுமித்ர,
    இவை உங்கள் கருத்து மட்டுமல்ல
    எச்சார்புமற்ற
    ஜெயமோகன் மீது தனிப்பட்ட கோபமுமற்ற
    எத்தனையோ வாசகர்களின்
    உள்ளக்கிடக்கையும்தான்

    கோர்வைப்படுத்த முடியாத
    இதுவரை கருத்தறிவிக்காத
    அவர்களின் சார்பாக
    எனது நன்றிகள்

    ReplyDelete
  4. majeedblog..வணக்கம். ஜெயமோகன் பேசும் இந்துத்துவமும் இந்துத்துவமல்ல தனது பெற்றோரின் துர் மரணத்தை விஷேசமான ஒன்றாகக் கற்பிப்பதன் மூலம் அதன் காரணத்தை லௌகீக சிக்கல்களை ஆராயாமல் தனது சொந்த உள்ளுணர்வையே நம்பிக்கையின் ஆதாரமாகக் கொண்டு செயல்படுகிறார். அவர் தனது அம்மாவை ஒரு நல்ல வாசகியென பல இடங்களில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அதனால் அவர் மரணத்தை வெறும் சாதாரண பிரச்சினைகளுக்காக தேர்ந்தெடுத்திருக்கமாட்டார் என்ற அவரது நம்பிக்கையே அவரை ஒட்டுமொத்தமான இந்துத்துவ மாயாவாதத்தை நோக்கி நகர்த்தியிருக்கிறது. மேலும் அப்பட்டமான குறிக்கோள்களை வலியுறுத்தும் இந்து மதக் கோட்பாடுகளை அறம், அல்லது அறிதலின் பேருலகம் என தனது மனச்சான்றை அதில் புகுத்தி விவாதிப்பதன் மூலம் தானொரு இந்து மத அறவியலாளன் என நிரூப முயல்கிறார். தனது பெற்றோரின் துர் மரணத்தை விஞ்ஞானமோ உளவியலோ விளக்கத் திராணியற்றது என நம்புவதன் மூலம் அதை விஷேசமான மரணமாகவே கணக்கில் எடுத்துக்கொள்கிறார். எளிமையாகப் புரிந்து கொள்ள காந்தி தற்கொலை செய்து கொண்டிருப்பாராகில் தற்கொலைக்கு மிகப் பெரிய தத்துவார்த்தப் பார்வை கிடைத்திருக்கும். உலகை வெறுப்பதன் மூலமும் தன்னை வெறுப்பதன் மூலமும் அல்லது எவர் பிடியிலும் சிக்கக் கூடாது என்ற நினைப்புமே தற்கொலைக்கு ஆரம்பக் காரணங்கள். இதில் மதத்திற்கு பதில் சொல்ல நிறைய காரணங்கள் உள்ளது. அவருக்குத் தெரிந்து இந்து மதம் அதற்கு நிறைய வாய்ப்பை அளிக்கிறது. ஆனால் அவர் மரணத்தை முன்னிறுத்தி எழுதும்போது உக்கிரம் நிரம்பிய லட்சியக் கனவொன்றை ஸ்தாபிப்பவராகவே தன்னை எழுத்தாளன் எனச் சொல்லுகிறார். மரணத்தை விலக்கிவிட்டு அவரால் எளிய வரிகளைக் கூட எழுதமுடியாது. தனக்கான லட்சிய பிம்பத்தை அவர் உருவகிப்பதே பெற்றோரின் பொறுப்பற்ற மரணம்தான். அதை மேலும் விளக்கி விளக்கி கூர்மையாக்கிக் கொண்டே போகிறேன். என் வரையில் ஜெயமோகனது அத்தனை படைப்புக்களிலும் வியாபித்து நிற்பது. அவரது கைவிடப்பட்ட அனாதை என்கிற சித்திரம் மட்டுமே.

    அவரால் அம்மரணங்களை மறுக்க மறுக்க அது தத்துவச் சாயலையே வழங்குகிறது. எழுத்துக்களின் மூலம் அறம் அறம் என்ற கூவலை வைப்பதற்குக் காரணம் அவரது நிம்மதியைக் குலைக்கும் அம்மரணங்கள் மட்டுமே. நிம்மதி குலைந்த அவரது வாதைகளை தனக்குள்ளே முரண்பட்டு முரண்பட்டு எழுதிய நல்ல ஆக்கங்களைச் சுட்டமுடியும்., அது பெற்ரோரின் மரணத்தால் நிம்மதி குலைந்த ஒரு எழுத்தாளனின் ஏக்கங்கள் நிரம்பிய அனாதைத்தனம் மட்டுமே. இதை எப்பொழுதும் மறுக்க முடியாது. வாதை கொண்ட ஒரு நபர் வார்த்தைகளை நம்புவதன் மூலம், உண்மையில் வார்த்தைகள் தன்னை வெல்லும் நம்பிக்கையை தனக்குத்தானே வழங்கிக்கொள்வதன் மூலம் அவர் ஒரு எழுத்தாளராகியிருக்கிறார்.

    ReplyDelete
  5. அவர் நாடோடியாய் அலைந்ததை எல்லாம் ஞானத்தேடல் எனச் சொல்லுவதன் மூலம் அவர் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள விரும்புவது எழுத்தாளத் துறவி என்பதே. அது எழுத்துலகில் என்றும் நிற்காத வாதம். இங்குதான் ஜெயமோகனின் பிரச்சினை தொடங்குகிறது. இதை நாஞ்சில் நாடன் பயணம் மேற்கொண்டவர் பயணம் மேற்கொண்டவர் என அவர் கூவதிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். வெறும் பயணங்கள் மட்டுமே அவர் சொல்கிற அகத்தைத் திறக்காது. அப்படியே ஒரு பார்வையாளானத் திறந்தாலும். சொந்த விருப்பங்களின்றி, தத்துவங்களை உரைகல்லாக பயன்படுத்தாது அது நிலைக்காது.

    ஜெயமோகனது வாசகர்கள் மிகவும் அப்பாவிகள். ஜெயமோகனது வாசகர்கள் அனைவரும் நேற்றைய பாலகுமாரனை நவீன வடிவில் வாசிப்பவர்களே. பாலகுமாரன் சொன்ன அம்பாள் இவருக்கு அறிதல், மனசு... இது ஜெயமோகனுக்குத் தத்துவம் அவ்வளவே. இருவரும் இந்து மதத்தின் ஒற்றை நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள். இதன் மூலம் அவரது வாசக உளவியலை நாம் எளிதில் அணுகலாம். அவரது வாசகர்கள் எனும் போது நானும் அதில் ஒரு நபரே. ஆனால் ஜெயமோகன் தனது வாசகர்களை ரசிகர்களாக மட்டுமே முன்னிருத்துவார். தனது ரசிகர்களுக்கு அவர் சொல்ல நிறைய சேதிகள் இருக்கும். அவர்களும் விஷ்ணு புரம் என்ற ஒன்றை நம்பி இயங்கலாம். ஆனால் இவையனைத்தும் கேலிக்கூத்துக்களே. இவர் சைதன்ய யதியை ஏதோ பெரிய ஞானவானாக கற்பிக்க உதவுவது அவரது பெற்ரோரின் மரணத்தைக் குறித்த அவரது புலம்பல்களை காது கொடுத்து கேட்டிருப்பதால் என்றே நினைக்கிறேன். ஏனெனில் யதி விவாதித்த விஷயங்களை விமர்சனமின்றி ஒரு பக்கச் சார்போடுதான் எப்பொழுதும் முன் வைக்கிறார். நாரயண குரு என்கிற பெயரை அவர் ஓதுவது யதியை முன்னிறுத்தானே ஒழிய. வேறு எதற்கும் இல்லை. பெரிய பெரிய விஞ்ஞானிகள் கூட அவரது மாணவர்கள் என்று சொல்லும் போது அவர் உபயோகிக்க வருவது சிஷ்யர்கள் என்கிற வார்த்தைகளைத்தான். யதி எவ்வளவு பெரிய போதகர் என அவரது தாடி மயிர் காற்றில் சிலு சிலுக்கும் அழகைக் கூட எழுதியவருக்கு நான் நித்தியானந்தாவை உதாரணமாகச் சுட்டலாம் சார்த்தரும் பூக்கோவும் கொடுக்காத விடுதலையைச் சாருவுக்கு அவர்தானே கொடுத்தார்.
    இது நிற்க.

    ReplyDelete
  6. ஜெயமோகன் எவ்வளவு பெரிய எழுத்தாளனுக்கும் ஒரு குரு தேவை எனச் சொல்லுவது அப்பட்டமான பார்ப்பனியக் கூற்றே தவிரே அதில் பேசுவதற்கு எதுவும் இல்லை. இப்பொழுது தன்னை குருவாக மாற்றுவதற்குரிய தன்மையை அனைத்து விசயங்கலிலும் கருத்துச் சொல்லும் அவரது உளவியலின் மூலமாகவே நாம் புரிந்து கொள்ளலாம். குரு வற்ற கலைஞர்கலை அவர் கலைஞனாக மதிப்பதில்லை. அவரது ஒட்டு மொத்த இயங்கு தளமும் குரு சிஷ்யப் பார்வையிலேயே விளங்குகிறது. அது அடிபணிதலையும் வழிகாட்டுதலையுமே இரண்டு நோக்கங்களாகக் கொண்டவையே தவிர விவாதங்களையோ சுதந்திர சிந்தனைகளையோ முன் வைப்பவனாக இல்லை. அப்படி முன் வைத்திருக்குமானால். விஷ்ணு புர வாசகர் வட்டம் பஜனை மடம் போன்றே செயல்படுகிறதே அது ஏன். கேள்விகள் என அவர் முன் வைக்கப்படும் அத்தனை வார்த்தைகளுமே அவருக்கு பணிவுடன் ஒரு சன்னிதானத்துடன் உரையாடும் அழகையே சொல்கிறது. ஜெயமோகனது உளவியல் பிளவுபட்ட தன்னை முன்னிலைப் படுத்த தன்னையே விரும்புகிற அல்லது வெறுக்கிற...இரண்டின் இறுதியில் தன்னை மட்டுமே நிலை நாட்டுகிற ஒரு மனவியல் சிக்கலே. பஜனை மடத்தில் சுண்டல் வாங்கி கொடுக்கவும், அவருக்கு வேண்டிய உபகாரங்களை வாசகர்கள் என்ர பெயரில் அவரது ரசிகர்களுமே செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அவர் தமிழ் எழுத்துலகுக்கும், வாசகச் சூழலுக்கும் செய்யும் விசயம் ஒரு எழுத்தாள மடத்தை உற்பத்தி செய்து சங்கு சக்கரதாரியாக தான் வீற்றிருக்கும் நோக்கமே.

    அவ்வளவே. உரையாடாலாம். நன்றி.

    ReplyDelete

மீண்டும் ‘சாதியப்’ பிரச்சினை குறித்து - ரங்கநாயகம்மா.

மீண்டும் ‘சாதியப்’ பிரச்சினை குறித்து - பலிக்கலாம் அல்லது பலிக்காமலும் போகலாம் வகை சீர்திருத்தவாதிகள்  (hit-or-miss reformer...