Monday, August 27, 2012

காந்தியைக் கொட்டிக் கவிழ்த்தல்.





இன்றைய காந்தியும் அதன் ஊளையொலியும்........

மொழி, ஆசிரியனின் பாசாங்குகளால் ஆனது. இதை முன்முடிவாக நாம் பார்க்கத் தேவையில்லை. ஆனால் அது தன்னை எப்பொழுதும் நிலை நிறுத்திக்கொள்வது இந்த பாசாங்கு என்ற தொனியில்தான். மொழி வல்லுனராக வர இருக்கும் ஒருவர் முதலில் தனக்கென்று உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டியது நம்பிக்கைதான். இந்த நம்பிக்கை மூட நம்பிக்கையாகக் கூட கொள்ளலாம் ஆனால் அதை முழுமையாக நம்பவேண்டும். முதலில் அந்த நம்பிக்கையின் கீழ் எதையும் நீங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டால் அதை தாராளமாக எழுதலாம். எழுதுவதன் மூலம் அதை நிரூபணம் செய்யலாம். அதன் வழியே இன்றைய காந்தி என்ற இந்த கட்டுரை நூலின் வழியாக தன்னை நிரூபிப்பதன் மூலம் ஜெயமோகன் காந்தியை நிரூபிக்கிறார்.

இது எல்லோரும் செய்யக் கூடிய ஒன்றுதான். ஆனால் ஜிம் கார்பெட் கூறியது போல் நமக்கென்று ஒரு கருத்து இல்லாவிட்டால் நாம் பிறருடைய கருத்தை நம் கருத்தாக சுவீகரித்துக்கொள்கிறோம் என்ற அபத்ததில் கொண்டு விடுகிறது. ஜெயமோகன் இதையே தன் கருத்தை மையமாக வைத்து பிறர் கருத்தாக முன் வைக்கிறார். நூல் முழுக்க முரண்கள். முரண்களும் தன்னை நிரூபித்தலின் ஆவேசமுமே அவரைக் கண்கலங்க வைத்திருக்கிறது.


காந்தியை அவர் வெவ்வேறு வார்த்தைகளில் முன் வைக்கிறார். ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் அனைத்தும் விமர்சனக் கூறாய் அமையாமல் தான் புகழ்ந்ததனால் அதை நிரூபிக்கும் அவஸ்தையில் எழுந்த உளறல்களாக அதைக் காணலாம். இவ்விமர்சன நோக்கை எழுத்தை மட்டுமே, அதன் மொழியை மட்டுமேமுன்வைத்து நகர்கிறேன்.

காந்தியை நிரூபிக்க ஆசைப்படும் ஜெயமோகனது மொழி முதலில் எதிரியாய் நேரடியாய்ச் சுட்டுவது இஸ்லாமியர்களை. இந்த இஸ்லாமியர்கள் காந்தியை திட்டமிட்டே அவதூறு செய்வதற்காகவே தங்களை வளர்த்துக்கொண்ட இனம் என்றளவிற்கு இதைக் கொண்டு செல்கிறது. ஆனால் ஆசிரியரின் வியாபார மனம் மனுஷ்யபுத்திரனை மட்டும் காந்தியை முன் வைத்து ஓரிரு தகவல்களைச் சொன்னவராக முன்வைத்து நகர்கிறார். உண்மையில் காந்தி இஸ்லாமியர்களுக்குத் துரோகியாகத் தெரிகிறார் என நூல் முழுக்க முன் வைக்கிறார். நூலாசிரியருக்கு இஸ்லாமியர்களின் இருக்கும் வெறுப்பு காந்தியின் மேலும் இருக்கிறது. ஆனால் அதை அவர் வெறுக்கும் விதத்தை முன்வைத்து எடுத்துரைக்கும் சொற்கள் கூட ஞானத்தை முன் வைத்தே உரையாக்கப் படுகிறது. ஆனால் இஸ்லாமிய வெறுப்பு நேரடிச் சாட்சியமாக இருக்கிறது.

வார்த்தைகளைக் கவனித்து அதன் மேலும் நம்பிக்கை வைத்து மொழியை ஒரு மதமாக்க முயலும் அதுவும் அதை இந்துத்துவ மனமாக்க மட்டுமே முயலும் ஆசிரியரின் பார்வை விளங்குகிறது. சம்பந்தப்பட்ட ஆசிரியருக்கு எழுத்து ஒரு தொழில். ஆசிரியர் தனது முன்னுரையில் கூறியபடி கட்டுரையாளரோ ஆய்வாளாரோ வரலாற்றறிஞரோ இல்லை. ஆனால் கதை எழுதுபவர். இலக்கியம் செய்பவர். எனவே காந்தி கலை இலக்கியத்தை வெறுக்கும் சமணமுனி என பதிவு செய்கிறார், இதையே முரணாக சமணம் வெறும் வணிகம் என்று மட்டும் கூறுகிறார். ஆனால் சமண்மொழி தமிழுக்கு அளித்த கொடைகளை மேம்போக்காக முன்வைத்தும், அவர்கள்தான் சமஸ்கிருதத்தை இந்திய மொழியாக ஆக்கினார்கள் எனவும் கூறுகிறார். ஒரு வரியில் தன் நம்பிக்கை மீதான மறுப்பு, பின் வெறுப்பு, பின் எழுதி நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியம், நூல் முழுக்க ஆசிரியரின் தன் முனைப்பிலேயே நீளுகிறது.

கிறித்தவக் கல்விச் சாலையில் காந்தி ஒரு சாதி வெறியர் என அவரது மகளுக்கு ஒரு ஆசிரியைக் கற்பித்ததாகக் கூறும் இவருக்கு இந்துத்துவ நபரான பார்ப்பன சாதியான கோட்சே ஏன் காந்தியை சுட்டுக்கொல்லக் காரணம் என்ன என அங்கேயே அதன் முரணைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்க வேண்டும். அவர்தான் ஆய்வாளர் இல்லையே. மொழியை முன்வைப்பத்திலும், தான் சார்ந்த கருத்தை நிலை நிறுத்துவதிலும் பேரார்வமாய் மொழி வழி உளறல்களை இட்டுக்கொண்டே செல்கிறார். கிறித்தவம் இஸ்லாம் இவைகள் நேரடியாக காந்திக்கு எதிரி என உருக்க பாவத்தை மொழியில் வைத்து அதைக் குமுறலாய் முடித்திருக்கிறார்.


முதலில் இந்நூல் முழுக்க இறைந்து கிடக்கும் சொற்களை கொஞ்சம் நாம் அறிந்துகொள்ளலாம்.

' அபாரமான"
இந்த வார்த்தையில் ஆசிரியர் முன்வைக்கும் கருத்துக்களை கொஞ்சம் அணுகிப்பார்க்கலாம்.

காந்தி உண்மைக்கே உரிய அபாரமான வசீகரத்தினால்.....
இந்த அபாரம் ஆசிரியரைப் பெரும் பாரத்திற்குக்கொண்டுசெல்கிறது. அதாவது வெறுக்கத்தக்க என உபயோகப்படுத்த வேண்டிய வார்த்தைகளை அவர் நம்பும் காந்திக்காக விட்டுக்கொடுத்த ஆசிரியர் காந்தியின் பிடிவாதத்தை அபாரமான பிடிவாதம் என்கிறார். இதில் உள்ள சார்பு எத்தகையது என வாசகர் உனரவேண்டும். இந்த அபாரமான என்ற வார்த்தை அபாரமான பிடிவாதத்தில் தோயும் பொழுது அதை லட்சிய பிடிவாதமாக எண்ண வேண்டும் என்பதே ஜெயமோகனின் கருத்து. நூல் முழுக்க ஜெயமோகன் எழுதியிருப்பது ஜெயமோகனின் காந்தியே தவிர காந்தியை அல்ல. ஒரு கண்டிப்பான தந்தை தனது தறுதலை மகனை அல்லது போக்கிரிக்குழந்தையை பாசத்துடன் கண்டிக்கும் ஒரு தந்தை மனோபாவத்தை முன் வைக்கும் சொற்களையே நூல் முழுக்க இறைத்திருக்கிறார். சில இடங்களில் தான் காந்திய மாணவன் சில இடங்களில் கற்றுக்கொண்டவன் சில இடங்களில் என் மகன் காந்தி சில இடங்களில் நானே காந்தி, சில இடங்களில் காந்தியையும் விஞ்சிய காந்தி. தன்னை எழுதுவதற்கு ஆதாரமாய் காந்திய நகர்வே ஜெயமோகனுக்கு இதில் கிட்டியிருக்கிறது. தான் அறத்தை நம்புவதாகவும் அதனால் காந்தியை வாசிப்பதாகவும்தான் அவர் நிரூப்பிக்க முயல்கிறாரே ஒழிய காந்தியைப் புரிந்து கொள்வதாற்காக அல்ல.

காந்தியை பொருளாதாரத்தின் வழியாக வன்முறையின் வழியாக அஹிம்சையின் வழியாக பெண்களின் வழியாக மிக முக்கியமாக சாதின் வழியாக அவரை விமர்சிக்கும் பன்மைத்துவம் அவருக்குள் உண்டு, அவர் எழுதிய எழுத்துக்களில் உண்டு ஆனால் ஜெயமோகன் முழுமுடிவாக காந்தி ஒரு சாதி நம்பிக்கையாளன், அவரது மத நம்பிக்கை இந்துத்துவமே என்பதை பல இடங்களில் சான்றாக முன்வைப்பது போல் தனது நம்பிக்கையை முன் வைக்கிறார். முன்னுரையில் அவர் மிகுந்த எழுசியோடு உளறுவது

.....பெரும்பாலும் நினைவிலிருந்து. நினைவில் எது நிற்கிறதோ அதுவே முக்கியமானது என்ற எண்ணம் எனக்குண்டு. நினைவில் இருந்தவற்றை சரிபார்த்துக்கொள்ள இணையம் உதவியது. பல நண்பர்களும் தனிப்பட்ட முறையில் உதவினார்கள்.”

இந்த வாக்கிய அமைப்புக்களில் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியதாக அவர் திணிக்கும் தன்மைகள் வேறு இருந்தாலும், வருடங்கள், நாட்கள், விவரணைக் குறிப்புக்களுக்காக மட்டுமே அவர் பிறரை நம்ப வேண்டிய கட்டாயம். ஆனால் நினைவில் உள்ள காந்தி அவரது காந்தி. முழுக்க முழுக்க அவரது காந்தி மட்டுமே அந்த காந்தியை நிரூப்பிக்க உதவும் விவரணைகள் வரலாறுகள் இவற்றை வழங்கத்தான் நண்பர்களும் இணையமும். ஜெயமோகனது பெரும்பாலான கட்டுரைகளில் நீங்கள் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டிருக்கலாம். இந்த நூலின் முன்னுரையிலேயே கூட தேர்ந்த இலக்கியவாதிகளை, தேர்ந்த வராலாற்றாய்வாளர்களை தேர்ந்த அரசியல்வாதிகளை, தேர்ந்த காந்தியவாதிகளை அவர் சந்தித்து அவர் இல்லங்களில் அவர்களது படுக்கையறைகளில் என்னென்ன கோணத்தில் காந்தி படம் மாட்டப்பட்டிருக்கிறது என்பது வரை பதிவார். ஜெயமோகன் சந்திக்கும் யாருமே தேர்ந்தவர்கள் என்பதில் ஜெயமோகனின் சுயமோகச் சித்திரம், பெருமை கொள்ளுவதில் நமக்கு ஆச்சரியம் கிடையாது. ஆனால் அந்தத் தேர்ந்தவர்கள் தங்களை ஜெயமோகன் சொன்ன தேர்ந்த அர்த்ததில் நம்பிக்கொள்ளும் போது ஒரு தேர்ந்த மனநோய்க் கூடாரம் ஒன்று உருவாகி வருவதை நாம் அவதனிக்கலாம். ( விஷ்ணுபுரம் வட்டம் அதன் தொடக்கமே. உண்மையில் இலக்கியத்தை விளம்பர உத்தியாக மாற்றும் ஒரு பேனரே இந்த வட்டச்சதுரங்கள். இதில் முதல் பலி நாஞ்சில் நாடன். நிற்க.)


பொதுவாக நினைவில் நிற்பவை அனைத்தும் சரியென்பதோடு அவர் தானும் காந்தியும் ஒன்றும் என்று சொல்கிறார். காந்தியவாதிகள் இதை சற்று ஆழமாக நோக்க வேண்டும் என்பது என் முடிவு. ஜெயமோகன் காந்தியை புத்தம் புதியதாக ஆக்கிக்கொள்ள கேரளச் சிந்தனையாளர்களான சிந்தனையில் கேரளச் சிந்தனை என ஒன்று உண்டு வெறுமனே சிந்தனையாளர் என அறிவித்தால் அவர்கள் தங்கள் குரல்களை ஒட்டுமொத்தமாக மக்களுக்காக அளித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் இங்கெயும் எழுத்தின் மூட நம்பிக்கை தன் விதியை உவந்தளிக்கிறது கேரளச் சிந்தனையாளர்களான ஆனந்த், .வி.விஜயன், மற்றும் சுந்தரராமசாமி, இதில் சுந்தரராமசாமி இலக்கியத்தில் தமிழ் சீதபேதி ஆங்கில சீதபேதி என விதிகள் இருக்கிறதா எனக் கேட்ட மலையாளச் சிந்தனையாளர். இங்கு ஆசிரியர் கேரள எனச் சொல்லும் பொழுது அவர் தான் சொறுகிக்கொள்ள வேண்டிய முன் பின் பெயர்களாக இவர்களை முன்வைக்கிறாரே ஒழிய வேறு எதற்காகவும் இல்லை. காந்தியை ஒழுங்காக புரிந்து கொண்டவர்கள் கேரளக்காரர்களே ஆமென்.

இதையே முன்னொட்டாய் பி.கே.பாலகிருஷ்ணன் நித்ய சைதன்ய நிதி....

ஜெயமோகன் இவர்களை முடிந்தளவுக்கு தன் பெயருக்கு முன்னொட்டாய் ஒட்டியதன் மூலம் மிகவும் அசிங்கப்படுத்தியுள்ளார். இதில் மூக்கறுபடும் அளவுக்குப் போனது யதி. யதியை ஒரு தனிப்பட்ட தன் நம்பிய சுயச்சார்பான நூலின் மூலம் முடிந்த அளவுக்கு அவரை அவமானப்படுத்தியுள்ளார் .
இந்த நூல் காந்திக்கு.

காந்தி ஏன் இலக்கியத்தை மதிக்கவில்லை என்பதற்கு ஜெயமோகனின் இலக்கியத்திலிருந்தே புரிந்துகொள்ளலாம். என்னா ஸ்டைலு...எப்பா....கண்ணாடிய ஒரு சொழட்டுச் சொழட்டி கண்ல போடுவாரு பார்க்கணும்...அய்யோ...என் தலைவா என காலில் விழும் ஒரு ரசனையாளனுக்கும் ஜெயமோகனின் மொழிக்கும் அர்த்தங்களில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. இலக்கியத்தில் இடக்கரடக்கல் ஆபாசங்களுக்கு மட்டும் அல்ல புகழுரைகளும் சேர்த்தே, என்பது ஜெயமோகன் பாணியில் சொன்னால் அவரது எளிய மனதிற்கு அறுவெறுப்பானதாகவே இருக்கும். யதியின் தாடிமயிர்கள் மின்னுவது, ஊட்டி ஆசிரமச் சுவர்கள் தத்துவம் போதிக்கும் அழகு, குடிக் கோப்பைகளின் விளிம்பில் தெரியும் இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம், பின் ஊட்டி ஆசிரம சமையற்கட்டிலேயே கிடைக்கும் அற்புத சிந்தாந்தங்கள், அங்கு இருக்கும் வெள்ளைக்காரத் துரைகளின் இந்தியப் பார்வை, அவர்கள் மலங்கழிக்கும் ஆங்கில வகைக் கக்கூஷில் அமர்ந்து கழுவாது துடைத்துப் போடும் ஐரோப்பிய மனம்...இப்படி எழுதிக்கொண்டே போனால் அது விஷமத்தனமன்றி வேறேன்ன. விபத்தில் ஒரு குழந்தை இறந்தது என்று பதியும் போது வராத துக்கம் விபத்துல் தலை நசுங்கி கண்பிதுங்கி குடல் சரிய ஒரு குழந்தை தாயின் மடியில் இறந்து கிடந்தது என பதியும் போது ஏன் வாசகனைஅது பாதிக்கிறது. எழுத்தாள மனம் அதை விவரிக்கும் மொழி எந்த மனத்திலிருந்து வருகிறது எனத் தெரியவில்லை.

ஜெயமோகனின் இந்த ஒட்டுமொத்த இலக்கிய உலகமும் இந்த வார்த்தைகளை நம்பியே முன்வைக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக இப்பொழுது ஜெயமோகன வாசிக்கும் வாசகர்கள் கற்பழிப்பு என்றால் அவர்களுக்கு அது ஒரு செய்தி, ஆனால் அவன் அவளின் ஜாக்கெட்டுகளை மிருகத்தன உனர்ச்சியுடன் தான் இழந்திருந்த அத்தனை பொருட்களையும் அவளிடமிருந்து பிடுங்குவது போல அவளது ஜாக்கெட்டைக் கிழித்து எடுத்தான், உள் பாவாடையை...இதுதான் அவரது வாசக இலக்கு. பலியான ஆடுகள் வட்டம். எங்கே பெண் வன்புணர்ச்சி என பதியுங்கள் அது ஜெயமோகனுக்கும் அவரது வட்டத்துக்கும் பொருட்டேயில்லை. நான் செய்தி வாசிப்பவன் அல்ல என்றால் 24 மணி நேரமும் நீங்கள் இலக்கிய வியாதி மட்டுந்தான என வாசகர்கள் ஜெயமோகனைக் கேட்கலாம். கவிதை நாவல் மற்றும் அது சார்ந்த புனைவுகள் எழுத்துக்களை பாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளின் மேல் ஏற்ற பயன்படும் உத்திகளை பயன்படுத்த அதைப் பயன்படுத்துவது ஒரு எழுத்தாள விதியாக இருக்கலாம் ஆனால் வாசகர்கள் படிக்கும்பொழுது தாங்கள் அடையும் உணர்ச்சி கிளர்ச்சிகளை எந்த அறத்தின் கீழ் வகைப்படுத்துவார்கள்.
இது நிற்க.

நூலின் முன்னுரையில் ஆய்வுத் தோரணை இந்நூலுக்கு இல்லை. இது எழுத்தாளனின் மொழி உணர்ச்சிப்பூர்வமானது. மனச்சாட்சி....என்ற பதங்களோடு வழக்கம் போல் சீரழிந்த வார்த்தையான அறம்.... இத்தகைய பதங்களை முன் வைத்து வாசகரை ஏன் இந்நூலைப் படிக்கச் சொல்ல வேண்டும். இவைகளால்தான் வாசகர்கள் தங்கள் அர்த்தங்களை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற அவரது எதிர்பார்பே இதை எழுத வைக்கிறது. நூலில் புகும் முன் இதை இந்தத் தொனியில் வாசிக்க வேண்டும் என்ற கருத்து நிலைகளை வைப்பது வாசகனை தயார்படுத்தும் ஒரு முயற்சி நினைக்கலாம் ஆனால் வாசகர்கள் இந்நூலை தங்கள் ஊரில் உள்ள பூங்காக்களுக்குச் சென்று சிமெண்ட் தரை போட்ட இடமாக கீழே துணியை விரித்து அமர்ந்து மூச்சை ஓங்கி இழுத்துவிட்டுப் அழுதுகொண்டே படித்தால் இதன் அர்த்தம் வேறு என்றால் ஆசிரியர் சொல்ல வருவதென்ன.

ஜெயமோகனைப் பொறுத்தவரை அவர் இதில் சொல்ல நினைப்பது. இது கட்டுரை அல்ல. ஆனால் கட்டுரை, இது உரை அல்ல, ஆனால் உரை...ஆனால் இந்த ஆனால் எல்லாம் தெரியவேண்டுமானால் நீ நல்லவனாக இருக்க வேண்டும் அறமுள்ளவனாக இருக்கவேண்டும், நல்லவர்கள் கண்ணுக்கு மட்டும்தான் இதில் உள்ள அர்த்தங்கள் தெரியும் என்கிற வெளிச்சங்களை ஏன் இடவெண்டும். ஏனெனில் வாசகனை இநூலை வாசிக்கச் செய்வதன் மூலம் அவனை நல்லவன் என ஒரு எழுத்தாளர் வாயால் சொல்ல வைக்கும் ஒரு சான்றிதழ். தமிழில் ஒரு நூல் இதே போல் வந்தது ப்ளிஸ் இதைப் படிக்காதீங்க, எழுதியவரின் முகம் தொலைக்காட்சியில் அன்றாடப் பரிச்சயம் விளைவு அந்தப் புத்தகம் பெரும்பான்மையானோரால் படிக்கப்பட்டு எவரும் பேசுவதற்கு சங்கடப்படு வேறு வழியின்றி கழிவாக வீட்டு அலமாரியில். அதற்கும் இதற்கும் உள்ள ஒற்றுமை வாசக மனதில் உள்ள குறுகுறுப்பைச் சுட்டிக்காட்டாது வியாபாரத்திற்கு பயன்படுத்துவது. இன்றைய காந்தியின் பின்னட்டையில் இதே கூத்துதான் நடந்திருக்கிறது. உலகை மாற்றும் பல கோட்பாடுகள் அதிலும் மார்க்சியம் பின் நவீனத்துவம் என்ற உளறல்களோடு காந்தியின் உன்னத முகத்தை வாசகர்களுக்குக் காட்ட விரும்பியிருப்பதாக வாசகங்கள் சொல்கிறது. ஆக... காந்தி ஜெயிச்சுட்டாரு,,ஜெயிச்சுக்கிட்டே இருக்காரு இதுதான் ஜெயமோகன் சொல்ல நினைத்த வாசகம். மார்க்சியம் எங்கு எவரால் தோற்கடிக்கப்பட்டது என்ரு விளக்கியிருந்து காந்தி ஜெயித்த விதத்தைக் கூறியிருந்தால் வாசகர்கள் மகிழ்ந்திருக்கலாம். ஆசிரியருக்கு காந்தியையும் தெரியாது பின் நவீனத்துவத்தையும் தெரியாது மார்க்சியத்தையும் தெரியாது. ஆசிரியருக்குத்தெரிந்தது எல்லாம் ஜெயமோகந்தான் ஜெயமோகன் மட்டும்தான் அவருக்குத் தேவை எழுத அறம் உண்ண அறம் உடுத்த அறம் இவ்வளவே. ஒரு கேள்வி பதில் தொகுதியில் இவ்வளவு கேவலமான வாசகங்களை முன் வைத்து அதை பிரகடனமாக்கிய நூலை நான் வேறெங்கும் கண்டதில்லை. இந்த கேள்வி பதில் உரையாடல்கள் மூலமாக ஜெயமோகனை காந்தியை எல்லாம் பாலகுமாரன் விஞ்சிப் பாய்ந்து எவ்வளவோ நாளாயிற்று. முடிந்தால் வாசித்துப் பாருங்கள்.

காந்தியைப் படிக்க உண்மையில் இந்த கேள்வி பதில்களை அறப் புராணத்தை எழுத ஆன்மாவால் காந்தியைத் தேடமுயலும் ஒரு எழுத்தாளனின் சொற்களே அந்தப் பணியை ஆற்ற முடியும் என்கிற சவால் தன்மையையும் முன்வைக்கிறார். இத்தனை சிரமங்களோடு காந்தியை படிக்கலாம் ஜெயமோகனை ஏன் படிக்க வேண்டும் ஏனென்றால் ஆத்மாவின் துணை கொண்டு அந்தப் பணியை ஆற்ற வந்தவர் அவர்தான். ஒரு நூல் அழுக வைத்தால் அது நல்ல நூல் அப்படியெனில் எம். ஜி. ஆர் படம் பார்த்து என் பாட்டி அழுததெல்லாம் என் அம்மாச்சி அழுகையா...இந்த அழுகையை ஒருகலெக்டரின் உண்மைக்கதை என்ற தலைப்பில் அனைவரையும் அழவைக்க ஏற்பாடு பண்ணுகிறார் இன்னொரு பதிப்பாசிரியர். ஒரு புத்தகம் போட்டதற்கே இவ்வளவு அழுகையென்றால் ஜெயமோகனின் அதிக புத்தகங்களைப் போட்ட தமிழினி வசந்தகுமார் எவ்வளவு அழுதிருக்க வேண்டும். அல்லற்பட்டு ஆற்றாத அழுத கண்ணீரன்றோ.....


காந்தியை அவரது எதிரிகள் வழியாக அறிந்தவன் எனச் சொல்லிக்கொள்ளும் ஆசிரியர் அவரது எதிரியாக கம்யூனிசக் கட்சிகளையும், ஆள் மாறாட்டத்திற்காக ஆர். எஸ். எஸ். கட்சியையும் கூறியிருக்கிறார். உண்மையில் ஜெயமோகன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலும் இந்துத்துவ அமைப்பிலும் ஒரே நேரத்தில் பணிபுரிந்திருக்கிறார். அவரால் ஒரே நேரத்தில் எல்லா இடங்களிலும் பணிபுரியமுடியும். அது அவரது ஆத்மாவை நல்ல முறைக்குப் பயன்படுத்தியிருக்கிறது. இப்பொழுதும் அப்படியே.

முன்னுரை முழுக்க ஜெயமோகன் தன்னைத் தானே விதந்தோதிக்கொள்ளும் இடங்கள் எத்தனை எத்தனை. நான் எழுதுவது கட்டுரை அல்ல கேள்வி பதில் உரையாடல், வரலாற்றுப் பிரக்ஞை , கருத்தியலும் வரலாற்றின் சாத்தியக்கூறு, வரலாற்றுணர்வு, பொதுத்தர்க்கம், லட்சிய வாதம், தரிசனம், தர்க்கம், பெருங்கட்டுமானத் தன்மை, சாத்தியமான வரலாற்றுப் பின்புலம், தர்க்க ரீதி, முன்முடிவு, உணர்வெழுச்சி, தேசிய மரபின் பண்மை, அறமைய நோக்கு, சிந்தனைகளின் மூலக்கட்டுமானம்....


இவ்வளவும் போதாதென்று இறுதியாக ஆன்மாவால் காந்தியைத் தேடமுயலும் ஒரு எழுத்தாளன்....இதற்கான வாசகன் யார் தெரியுமா...வாசகனாக யார் இருக்க முடியுமா....300 ரூபாய்களை அந்தரங்கமாகக் கொடுத்து வாங்கிய வாசகனின் அந்தரங்கமே காந்தியைப் புரிந்து கொள்ள ஆயுதமாக அமைத்துக்கொண்டவரே.....


வணக்கம் ஜெயமோகன். நீங்கள் நாசநீசமாகப் போக வேண்டும் என்று யாரவது சொன்னால் கோபித்துக்கொள்ள மாட்டீர்கள் என்றே நினைக்கிறேன். அது செவ்வியலாக்க முடியாத நாட்டாற்றிய வரலாற்றியலில் குறிக்கப் பெறும் ஒரு அறவெளிச்சப்பாடு, துயருற்ற ஆத்மா செய்ய முடியாத இயலாமையின் வழியே பெரும் ஆகாயத்தைக் கண்ணுற்று பெருங்குரல் எடுத்து பெருந்தொண்டையில் கத்திய பெருங்கூச்சல் இவ்வளவே.

காந்தியின் ஆளுமை என ஆசிரியர் எழுதியிருக்கும் அத்தனையும் காந்தியை ஏகத்துக்கும் போற்றுவதன் மூலம் தன்னை ஒரு காந்தியவாதியாக ஆக்கிக்கொள்ளும் ஒரு குறுகிய லாபத்திற்கே. அந்த லாபத்தைத்தான் காங்கிரஸ் இப்பொழுதும் அறுவடை செய்கிறது. வாழும் காலத்திலேயே அன்னா ஹசாரேவாய் உங்களை ஆக்கியதும் அந்த பயன்பாடே. காந்தியை மறுக்கும் அனைவரும் எந்த தளத்தில் காந்தியை முன் வைக்கிறார்கள் என்கிற குறைந்த பட்ச புரிதல்கள் கூட அற்ற எழுத்துக்களே இன்றைய காந்தி. இவ்வகை நோக்கில் ஒருவர் ஹிட்லரை ஆராயப் புகுந்தால் வாசக மனங்களுக்கு நாளைய ஹிட்லர் கிடைக்கலாம்.

4 comments:

  1. சிறப்பான பகிர்வு...

    பதிவாக்கிப் பகிர்ந்து கொண்டதற்கு நன்றி...

    தொடர வாழ்த்துக்கள்...

    ReplyDelete
  2. வணக்கம் வசுமித்ர,
    " தமிழ் இலக்கியத்தின் விடிவெள்ளி, வருங்கால நம்பிக்கை, தூண் " என்றெல்லாம் பிரபல்யமானவர்களால் போற்றப்படும் திரு. ஜெயமோகன் எழுதிய ஒரு புத்தகம் குறித்து இவ்வளவு சுதந்திரமாக தங்கள் கருத்துக்களை முன்வைத்துள்ளீர்கள். அந்த சுதந்திர உணர்வுக்கு ஒரு வந்தனம் ! இந்தக் கட்டுரை முழுக்க ' காந்தி ' வருகிறார். ஆனால் ஒரு இடத்தில் கூட காந்தியைப் பற்றிய தங்கள் தனிப்பட்ட விமர்சனம் எதையும் தாங்கள் முன்வைக்கவில்லை என்பது தங்கள் நுண்ணுணர்வைக் காட்டுகிறது. கம்பியின் மீது நடப்பதைப் போன்ற ஒரு நிலையில் அனாயசமாக அதை நடந்து கடந்திருக்கிறீர்கள். சில இடங்களில் ஜெயமோகனின் மனநிலையை அணு அணுவாகப் படம் பிடித்துக் காட்டியிருப்பது வியப்பளிக்கிறது. ஆனாலும் கட்டுரை முழுக்கவும் எதிர்மறை விமர்சனமாக இருப்பது ஏனோ ?. ஜெயமோகன் இதைக் கட்டாயம் படிக்க வேண்டும் ! படிப்பாரா ?

    ReplyDelete
  3. வணக்கம் குருச் சந்திரன். காந்தியைப் பற்றி எனது விமர்சனமாக எனது பதிவுகளை நான் எழுதக்கூடும் என நம்புகிறேன்.கட்டுரை முழுக்க காந்தியை தவறாகவே ஜெயமோகன் அறிமுகம் செய்திருப்பதால் வேறு வழியில்லை. காந்தியை இதுதான் காந்தி என்று விளக்க வரலாற்றியல் தெரிய வேண்டும். ஜெயமோகனுக்கு அவரது நினைவில் இருப்பது மட்டுந்தான் வரலாறு. இதில் இன்றைய காந்தி என அவர் சொல்லுவது...மிகுந்த அபத்தத்தை தரும் ஒன்று. தங்களது தொடர் வாசிப்புக்கு" தமிழ் இலக்கியத்தின் விடிவெள்ளி, வருங்கால நம்பிக்கை, தூண் " என்றெல்லாம் பிரபல்யமானவர்களால் போற்றப்படும் திரு. ஜெயமோகன் எனக் கூறியிருக்கிறீர்கள். அவரை இவ்வாறு புகழ்வது கேரளாவில்தானே. குறிப்பாக மடங்கள்தானே. நன்றி.

    ReplyDelete