Saturday, December 19, 2015

அரசியல் நோக்கும் – உளவியல் நோக்கும்



உளவியலில் வர்க்கப் பார்வை சாத்தியமா, சாத்தியம் என்றால் அதன் நோக்கம் எதன் பாற்பட்டது, எந்த வர்க்கத்திற்காக உளவியல் காரணப்படுத்தப்படுகிறது என்ற வினாக்களுடன் தொடங்கிய வாசிப்பில் ஒரு பகுதியும் அதன் சுட்டலும். சாதியம் பற்றி கூறுகையில், தலித்தியம் ஒரு நோய்க்குறி, பிராமணியம் எனும் நோய் போனால் தலித்தியம் மறையும் என்று தி.கு.ரவிச்சந்திரன் கூறுகிறார். அதோடு சாதியம் என்பது மேலோட்டமான சமூக உணர்வல்ல; உள்ளார்ந்த உணர்வெழுச்சி. முழுமையாக இதை ஒழிக்க சமூக மாற்றம் பயன் தராது. மன மாற்றமே பயந்தரும் என்பது என் நம்பிக்கை. அவ்வளவு எளிதில்  ‘சாதிய மனம்’ மாறாது காரணம் இது ஒரு மனநோய். உளச்சிக்கல். அறிவுப்புலங்களில் கூட சாதிய உணர்வு மேலோங்கி இருப்பதைப் பார்க்கும்போது, இந்து சமூகத்தில் அறிவை விட சாதிய உணர்வுக்கு வலிமை மிகுதி எனப் புலனாகிறது என்று முன்னுரையில் கூறுகிறார். இதோடு செட்டியார் பல்கலைக்கழகம், வன்னியர் பல்கலைக் கழகம் என்று அடையாளப்படுத்திக் காட்டும் ஆசிரியர் மேற்கண்ட விவாதத்தை தலித் இறையியல் எனும் கருத்தரங்கில் முன்வைத்ததாக கூறுகிறார்.

இதை ஒரு விவாதத்திற்குரிய கருத்தாக எடுத்துக்கொள்கிறேன். சாதி மனநோய் என்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட சாதி கூட்டமாக இருக்கையில் அது கூட்டு மனநோயாக மாறுமா. மனநோயடைந்தவர்கள் எல்லைகளை தார்மீகங்களை தன் சாதிக்கான வரலாற்றை எழுதுவார்களா. கூட்டுச் சிந்தனை என்பது மனநோயாளார்களுக்கு எப்படி சாத்தியம் என்ற கேள்விகள் எனக்கு எழுகிறது. அதே போல் மனமாற்றம் என்றால் எந்த சாதியின் மனமாற்றம் என்றும் விரிவாக விவாதிக்க இந்நூல் நமக்கு வாய்ப்பளிக்கிறது.

தீண்டாமை நனவிலி நூலில் …

“ஜிம்மர்(zimmer) எனும் சமஸ்கிருதப் பேராசிரியர்,1930-ல்யூங்கிடம் ரமணமரிஷியைப் பார்க்கத் திருவண்ணாமை சென்று வரக் கூறினார்.1938ல் கல்கத்தா பல்கலைக் கழக 25 ஆமாண்டு விழா சிறப்பு அழைப்பாளாராக ஆங்கிலேய அரசு அழைக்க யூங் வந்தார். அதே காலகட்டத்தில் சென்னை வந்தார். ஆனால்,ரமணரை சந்திக்க விரும்பாமல் சென்று விட்டார் . காரணம் அச்சம். (Clarke1994:8)

 தாம் சார்ந்த கிருத்துவப் பிடியை விட்டுவிடுவோமோ என்கிற அச்சமாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், யுங் வேறு காரணம் கூறுகிறார்: பிறர் மூலம் எனது சுயத்தை உணரவிரும்பவில்லை. பின்னர் ஓரிடத்தில் ரமணர் பற்றிக் கூறும்போது வெள்ளைத்தாளில் இருக்கும் வெள்ளைப் புள்ளி என்றார்(clerke1994:63).

உண்மையான ஆன்மீகம் பற்றிய கவித்துவமான வாசகம் இது. இந்தப் படிமத்தை சற்று நீங்கள் சிந்த்தித்துப் பாருங்கள். ஜீவாத்மா பரமாத்மா உறவு புலப்படும்.”………………

நூலே கரகம் முக்கோல் மனையே
ஆயுங் காலை அந்தணர்க்கு உரிய ( தொல் ;1570)

படையுங் கொடியும் குடையும் முரசும்
நடை நவில் புரவியும் களிறும் தேரும்
தாரும் முடியும் நேர்வன பிறவும்
தெரிவு கோள் செங்கோல் அரசர்க்கு உரிய
( தொல்:1571)

வணிகன் பெறுமே வாணிய வாழ்க்கை( தொல்;1571)

வேளாண் மாந்தருக்கு உழுதூண் அல்லது
இல்லென மொழிப பிறவகை நிகழ்ச்சி( தொல் 1581)

அக்காலத்தில் இந்தியா முழுவதும் வர்ணப்பகுபாடு விரவி இருப்பதைக் காணமுடிகிறது. ஓதும் பிராமணனுக்கு வாய் முக்கியம். அதே போல் போரிடும் சத்திரியனுக்கு தோள் வலிமையும்  வைசியனுக்கு அமர வேண்டிய தொடையும் சூத்திரனுக்கு உழைக்கக் கால்களும் முக்கியம் அதனால்தான் பிரம்மாவின் ( புருஷா) வாய் தோள் தொடை கால் வழி முறையே பிராமணன், வைசியன், சூத்திரன் தோன்றுவதாக  இயைபுபடுத்தப்படுகின்றனர்.”  தி.கு.ரவிச்சந்திரன்.

இந்நூல் உலக அளவில் நிலவிய –நிலவும் தீண்டாமைக்கும் இந்திய சமூகத்தில் நீடித்து வரும் தீண்டாமைக்கும் உள்ள வேறுபாடுகளை விளக்குகிறது என்ற பதிப்பகக் குறிப்புடன் வந்திருக்கிறது.  இந்திய சமூகத்தின் உளவியலில் பதிந்துள்ள தீண்டாமை, சாதியப் பாகுபாடு கருத்துக்களை சிக்மண்ட் பிராய்ட், லக்கான், யூங் போன்ற உளவியல் அறிஞர்களின் கருத்துக்களைக் கொண்டு நூலாசியர் தி.கு.ரவிச்சந்திரன் விளக்கியதற்கும், அரசியல் பொருளாதார அடிப்படையில் மதத்தைக் கண்ணுறும் பால கோபாலுக்கும், யேன் மிர்தாலுக்கும், சமுக அரசியலை கலாச்சார ரீதியாக மீள் கண்டுபிடிப்பாக முன் வைத்து விவாதிக்கும்  டி.ஆர் நாகராஜுக்கும் உள்ள பாரதூரமான வித்தியாசங்கள், ஆய்வின் நோக்கங்கள்,  நோக்கத்திற்கான காரணங்களில் உள்ள வேறுபாடுகள்  ஆச்சரியத்தை உண்டு பண்ணுகின்றன,

நான் படித்த வரையில் பெரும்பகுதி உளவியல் கூறுகள்,  உளவியலாளர்களின் அனுமாங்களாகவே எஞ்சுகின்றன. உதாரணத்திற்கு

“யூங் தமது உளமருத்துவத்தின் போது நோயாளியின் ஜாதகம் பார்த்து மருத்துவம் செய்து வந்தார். அவரின் மகள் ஒருத்தி சோதிடர் என்பது கூடுதல் செய்தி என ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார். மேலும் பிரய்டும் லக்கானும் பொருள் முதல்வாதிகளாவர். அவர்களைப் போல் யூங் ஒருபக்கம் பொருள் முதல்வாதியாக இருந்தாலும் ( அறிவியல் முறை மனதை ஏற்பதால்) இன்னொரு பக்கம் கருத்து முதல்வாதியாக( ஆன்மா கருத்தாக்கத்தை ஏற்பதால்) விளங்குகிறார். இது இந்தியத் தத்துவத்தின் தாக்கம் அவர் மீது ஏற்பட்டதன் விளைவு, எனவே இந்திய தத்துவ ஞானத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல் யூங்கியத்தை தீண்டாமையில் பொருத்துப் பார்க்கவோ அல்லது புரிந்து கொள்ளவோ முடியாதென்கிறார்.” -

உளவியலிலும் அது எந்த வர்க்கத்துக்கான உளவியல் என்ற கேள்விகளுடன் தொடங்க வேண்டும் என்பதே என் விருப்பமாயிருக்கிறது. சோதிடம், விதி, ஊழ் கோட்பாடுகள் நடைமுறையில் இன்றும் எண்ணற்றோருக்கு உளவியலாய்த்தான் பயன்படுகிறது எனச் சொல்வேன். அவர்களுக்குத் தேவையானதை இம்மூன்றும் சுட்டுகிறது. கண்ணுக்கெதிரே தான் அண்ணாந்து பார்க்கும் அளவுக்குக் கட்டிடத்தைக் கட்டும் ஒரு தொழிலாளி, சம்பளத்திற்காக உழைத்து அந்த சம்பளத்தை தன்னைப் போல் ஒரு மனிதன் தருவதையும், தான் சேற்றில் நின்றுகொண்டிருக்கும் போது, சம்பளம் தந்த மனிதன் உயர்ந்த காரில் செல்லும் போதும் அவன் மனதில் தோன்றுவது என்ன. அவர் பிறப்பிற்கு, அவரது பிறந்த நேரம்தான் காரணம், அல்லது தன் விதி என்கிற மனநிலையா. இதுதான் அந்த சாமான்யனின் போராட்டக் குணத்தை  தடுக்கிறதா. இதில் சாதகமான அம்சமாக, எல்லாம் என் விதி, நான் என்ன செய்யமுடியும் என்ற வார்த்தைகள் அவனை வன்முறையைக் கைக்கொள்ளாமல் தடுக்கிறதா. இதற்குள் எத்தனை உளவியல் அடுக்குகள் ஒளிந்திருக்கின்றன. ஒருவேளை பிரச்சினைகளுக்கான காரண காரியங்களை மறைத்து, அனுகூலங்களை அனுபவிப்போர் சாமான்ய மக்களை ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்வதற்கான ஏற்பாடுகளா இக்கோட்பாடுகள். விவாதிக்க எண்ணற்ற விசயங்கள் இருக்கிறது.


பின்நவீனத்துவவாதிகள் பின்நவீனத்துவத்தை வைத்து சாதியை, மதத்தை, கூறுபோடவில்லை. பின்நவீனத்துவம் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிக்கு ஆதரவான கருத்தாக முன்வைக்கப்பட்டதோடு, கலகம், விளிம்பு என்ற சொற்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டது. பின்நவீனத்துவம் தவிர அனைத்துமே ( குறிப்பாக மார்க்சியத்தை ) பெருங்கதையாடல் என்று சொன்னவர்களுக்கு, பின்நவீனத்துவமும், அதிகம் பேரைப் பற்றினால், அமைப்பானால், அதுவும் பெருங்கதையாடலாகும் என்ற சாத்தியத்தை விளக்கவில்லை. ஆனால் தி.கு ரவிச்சந்திரன் நூலில் நான் மதிக்கும் அம்சமாக உளவியலை முன் வைத்து,  சாதியை, சாதி சார் சமூகத்தைக் கூறு போட்டுப் பார்ப்பத்தைத்தான் கூறுவேன். எந்த ஒரு தத்துவமும் தாம் சார்ந்த நிலத்தில் என்ன வித விளைச்சலைத் தரும் என்று அறிந்து ஆய்வுசெய்பவர்களே மாற்றத்திற்கான சரியான விதைகளைத் தூவுகிறவர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்.

அதே சமயம் இந்து தருமத்தை பாலகோபல் விளக்கும் முகமாக
“ஆதிகாலத்தில் மனிதனுக்கு எத்தனையோ மூட நம்பிக்கைகள் இருந்தன. நம்பில் உயிர் இருப்பதைப் போலவே நதிகளில் மரங்களில் காற்றில் அசையும் அனைத்து இயற்கையிலும் உயிர்கள் இருக்கும் என நினைத்தான். கங்கதை தாய், அக்கினி பகவான், இதர கடவுளர்கள் இவ்வாறு பிறந்தவர்களே.”

இப்படிக் கூறியதுமே, இயற்கையை வணங்கியவர்கள் இந்தியர்கள், தமிழர்கள். என்று வாஞ்சையுடன் பேசி அது இந்து மதமே இயற்கையைத் தெய்வமாக் கொண்டது என்ற வியாக்கியானங்கள் வரும் என்று எண்ணியே, அடுத்த வரியில் பாலகோபால் –

அப்போதைக்கு மதம் இருக்க வில்லை. அறியாமையில் பிறந்த மூட நம்பிக்கைகள் மட்டுமே இருந்தன.. மூடநம்பிக்கைகள் தாமக்வே சுரண்டலுக்கு சாதனாமகப் பயன்படப் போவதில்லை. உதாரணமாக ஆதிவாசிகளில் எத்தனையோ சில்லறைக் கடவுள்களின் பால் நம்பிக்கைகள் இருக்கும். ஆனால், ஆதிவாசிகள் சமூகத்தில் சுரண்டலுக்கு இடமில்லை. இந்த சிறுதெய்வங்களை ஒரே ஒரு படைப்பு கர்த்தாவிற்கு(பரபிரம்மா, யெஹோவா, அல்லா) உட்படுத்தி, பாவ புண்ணியங்கள் சொர்க்க நரகங்கள், கர்ம மறுபிறவிகள்  போன்ற சிந்தாந்தங்களை இணைத்து ஒரு உலகக் கண்ணோடத்தை வடிவமைக்கும் போதுதான் ‘மதம்’ பிறக்கிறது. மூட நம்பிக்கைகள் ஆதிகாலத்திலிருந்தே இருக்கும். ஆனால், மதம் வர்க்க சமுதாயத்தில் மட்டுமே தோன்றுகிறது. நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பில் அதன் பண்பு முற்றுமான முழுமையையும், தெளிவையும் அடைகிறது. தோற்றத்தில் வெவ்வேறான மதங்களில் எத்தனையோ வேற்றுமைகள் இருக்கும். பௌத்தம், இஸ்லாம் போன்ற மதங்களில் தோற்றத்தில் சற்று முற்போக்கு பண்பைக் காணமுடியும். ஆனால் காலப்போக்கில் அவனை அனைத்தும் அவற்றின் பண்பை தமது வரலாற்றுப் பாத்திரமான சுரண்டல் கருத்தியலுக்கு ஏற்ற வகையில் மாற்றிக்கொள்ளும்.
என விரிக்கிறார்.

பாலகோபாலின் நூல், அரசியலின் உளவியலை வர்க்க நோக்கில் அவிழ்த்துக்காட்டுகிறது.

எந்த அரசுக்கானாலும் ஒரு கருத்தியல் தேவை. அரசுக்கு கருத்தியலே தேவையற்றதாகும் நாளில் உண்மையில் அரசே தேவையற்றதாகிவிடும். மிகுந்த முற்போக்கான பண்புகொண்ட அரசு விஞ்ஞான சித்தாதங்களை யதார்த்தமான லட்சியங்களை தனது கருத்தியலாக தேர்வு செய்யும். ஆனால் சுரண்டல் அமைப்புக்களின் கருத்தியலில் மயக்கமே பிரதானமான அம்சமாக இருப்பதைத் தவிர்க்க முடியாது.அநியாயமான அரசை நிலைநிறுத்த மயக்கமான சித்தாந்தம் தேவை. அந்த சித்தாந்தத்தின் பால் மக்களிடையே விசுவாசத்தை ஏற்படுத்துவது தேவை. அமைப்பு எவ்வளவு  அந்நியமானதாக இருக்குமோ அந்தளவு வலுவான மயக்கம் தேவையாகிறது. காந்தியிசம் ஷோஷலிசம் மயக்கும் கருத்தியலாக பணியாற்றமுடியும். 40 ஆண்டுகளாக நமது நாட்டில் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் , இவை மக்கள் மத்தியில் ஆழமாக வேரூன்றிய கருத்துக்களாக இல்லை. ஆதலால், இவற்றைக் கொள்கையாக அறிவித்த அமைப்பு எதாவதொரு மட்டத்திற்கு  அகிம்சையையும், சமரசத்தையும் சமத்துவத்தையும் நடைமுறைப்படுத்தாமல் தவிர்க்கமுடியாது. ஆகையால் சமூக நெருக்கடி அதிகரித்து நிலைமை கைமீறினால் இவற்றைக் கைவிட்டு மதத்தை நாடவேண்டி வரும். அந்தப் பரிணாமத்தை இன்று நாம் கண்முன் உணர்கிறோம்’

சிறுகுறிப்பாக;
தி.கு.ரவிச்சந்திரன் பௌத்தம் அனாத்மா வாதம் என்பதற்கு  ‘ஆன்மா இல்லை’ எனும் பொருளில் அல்ல. ஆன்மா அழிவில்லாதது என்று கூறி அதை நிரந்தரமாக்கியத்தைத்தான் புத்தர் மறுத்தார். ஆன்மாவுக்கும் அழிவுண்டு. அப்படிப்பட்ட பண்பு ஆன்மாவுக்கு இருந்தால் மட்டுமே முக்தி சாத்தியம் எனும் பொருளில் அனாத்மாவாதத்தை புத்தர் முன்வைத்தார். சட்டோ பாத்தியாயா, லஷ்மணன் ஆகியோர் இதையே உணர்த்துகின்றனர் என்று கூறியுள்ளார். ஆனால் சட்டோபாத்யாயாவின் நூல், ஆசிரியரின் நோக்கீடுகள் நூற் பட்டியலில் இல்லை.

ஆசிரியர் கி.லஷ்மணன் அவர்களின் நூலாகிய இந்திய தத்துவ ஞான நூலில்
……..இந்திய தத்துவ ஆராய்ச்சியில் ஏற்பட்ட விரிவனைத்தையும் ஒருவிதத்தில் நான்கு விசயங்களுள் அடக்கலாம். அவ துக்கம், துக்க நிவாரணம், துக்க உற்பத்தி, துக்க நிவாரண மார்க்கம் என்பனவாகும். கூர்ந்து நோக்கினால் பகவத் கீதையிலே கூறப்படும் முக்கிய விஷயங்களும் இந்த நான்கனுள்ளும் அடங்குவது புலனாகும். இந்த நான்கையும் பற்றியே பௌத்த மதமும் பேசுகின்றது. ஆனால் பகவத் கிதை காலத்தால் புத்தருக்கு முற்பட்டது என்பதை இங்கு குறிப்பிடல் வேண்டும் என துணிந்து கூறுகிறார்.

இது பிழையாய் இருக்கவே வாய்ப்பதிகம். இதே போல் நேருவும் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால் டி டி கோசாம்பி பகவத் கீதையின் 55-72 வரையிலான சுலோகங்கள் பௌத்தக் கோட்பாடுகள் பற்றிய அறிதலின்றி இயற்றப்பட்டிருக்கமுடியாது என்று கூறுவதோடு 72-மற்றும் அந்தாம் அத்தியாயம் 25 கூறும் பிரும்ம நிவாரணம் என்பது பௌத்தம் கூறிய கரும வினையிலிருந்து விடுபடல் என்பதே.மேலும் கீதை கி.பி.300 ஆம் ஆண்டுக்கு பிற்பட்டது என்கிறார்.

அதே போல் ‘பௌத்த துறவிகளின் சுதந்திரம் என்பது இனக்குழுச் சமுகத்தில் இருந்த சுதந்திர மனிதனின் சுதந்திரந்தான் என்று கூறும் யேன் மிர்தால், வாழ்க்கையே துயரமானது என்னும் மாபெரும் உண்மை அனைவரையும் உள்ளடக்கிய உண்மையல்ல என்பதில்தான் இதன்( பௌத்தத்தின்) தோல்விக்கான காரணம் ’ எனக் கூறுவதையும் ஆராயலாம்.

இத்தோடு பிரபஞ்ச அன்பு எனும் கருத்தாக்கம் குறித்து,
“எழுபது வயதான மிக அபூர்வமான  பெண்மணி ஒருவர் என் அண்டை வீட்டில் குடியிருந்தார். நடைபாதையில் எறும்புகளுக்காகத் தினமும் சக்கரை உணவாக வைத்துக் கொண்டிருப்பார்.அவர் அவ்வளவு அன்பு பாராட்டக் கூடியவர். நான் அவரைப்பற்றி ஒரு கட்டுரை கூட எழுதியுள்ளேன். ஆனாலும் தீண்டப்படாதவரை அவர் வீட்டின் வெளிமுற்றத்தில் கூட அனுமதிக்கமாட்டார். அதுவும் அவர் பார்ப்பன பெண்மணியாக இருந்தததால், தீண்டப்படாதவர் குடிக்கத் தண்ணீர் தரமாட்டார். ஒருமுறை நான் அவரிடம்’ “நீங்கள் எறும்புகளிடத்தில் இவ்வளவு அன்பு காட்டுகிறீர்கள்.ஆனால், தீண்டப்படாதவர்கள் மீது வெளிப்படையாக கொடூரமாக நடந்து கொள்ளவில்லை என்றாலும், எப்படி இத்தகைய இடைவெளீயை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டேன். “ என்ன நடந்தாலும் மனிதன் பிழைத்துக்கொள்வார்கள். ஆனால் எறும்புகள்?” என்பதுதான் அவருடைய பதிலாக இருந்தது.”

பிரபஞ்ச அன்பு பற்றிய இந்தக் கருத்தாக்கம் குறித்து டி.ஆர்.நாகராஜ் கூறும் விசயங்களையும் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். இந்தப் பதிலைச் சொல்லும் போது அவர் தனது இந்து மதம் கூறிய அவருக்கு புகட்டிய அவருக்கு தான் செய்வது குற்றமில்லை என்ற அளவுக்கு மனநிம்மதியைத் தரும் பதிலாக அப்பெண்மணிக்கு இருக்கிறது என்பதை உணரவேண்டும். மட்டுமல்லாது
இந்த பிரபஞ்ச அன்பு என்ற கருத்தமைவு, மனிதர்களைப் பொருத்தமட்டில் மிகவும் செய்நேர்த்தியுடன் ஒரு வகையான அக்கறையற்ற தன்மையாக மாறியுள்ளது. என்றும் கூறுகிறார்.
மதம் தரும் அன்பு எத்தகையது என்பதன் உளவியலையும் நாம் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.

உதவிய நூல்கள்
கருத்தாயுதம்- பாலகோபால்
தமிழில்.க.மாதவ்.
தீண்டாமை நனவிலி- சாதிய உளப்பகுப்பாய்வு- தி.கு.ரவிச்சந்திரன்.
இந்தியத் தத்துவ ஞானம்- கி.லஷ்மணன்.
இந்திய வரலாற்றில் பகவத் கீதை- பிரேம்நாத் பசாஸ்
தமிழில்;கே சுப்பிரமணியன்.
தீப்பற்றிய பாதங்கள்- டி.ஆர். நாகராஜ்
தமிழில்; ராமாநுஜம்.
இந்தியா காலத்தை எதிர்நோக்கி- யேன்மிர்தால்
தமிழில்; வெ.கோவிந்தசாமி.

ஒவியம்;
Babu at Rene Block
Gallery, New York, 1974
By Atul Dodiya
Watercolour on paper
1998

இவ்வோவியம் எண்ணற்ற அரசியல் பார்வைகளை எனக்கு வழங்கியது.



Wednesday, November 4, 2015

கோவனா? - தீப்பொறி ஆறுமுகமா?...






கோவனை கைது செய்ததன் மூலம் அரசு தனது சகிப்பின்மையைக் காட்டியது போல, கோவனை அப்பாடலை நிகழ்த்தலாம் எனச் சொன்ன ம க இ க வும் தங்களது ஆணாதிக்கப் போக்கைக் காட்டியிருக்கிறது. இதில் ஆணாதிக்கம் எங்கு வந்தது என்றோ, பிரச்சினையைத் திசை திருப்புகிறேன் என்றோகூட அவர்கள் கருத்துச் சொல்ல வாய்ப்பியிருக்கிறது. அதே போல் தீவிர இடதுசாரிகளின் வெளிப்பாடு எவ்வளவு மோசமான சகிப்பின்மையைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் நாம் உரையாட வேண்டும்.

கோவனைக் கைது செய்தது சரியா எனக் கேட்டால் அது தவறுதான். அதற்காக போராட வேண்டுமா என்றால் போராடத்தான் வேண்டும். கோவனுக்காக மட்டுமல்ல, இன்னும் அரசின் மக்கள் விரோத திட்டங்களை, அதன் முதலாளித்துவப் பார்வைகளை எதிர்த்து, நாள்தோறும் கைதாகும் தோழர்களுக்காகவும் சேர்த்துப் போராடவேண்டும். அதே சமயம் அவர்களின் போராட்ட வடிவங்களையும், அது அறிவிக்கும் முறைமைகளின் மீதும் நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

எழுத்துரிமை பேச்சுரிமை இவைகளின் மூலம் கருத்துக்களை முன் வைக்கும் கருத்துரிமையும் நமக்கு இருக்கத்தான் செய்கிறது. புரட்சியாளர்கள் ஆட்சியைப் பிடித்தாலும் பிடிக்காவிட்டாலும் இவ்வுரிமையை, நான் இழக்க மாட்டேன்.

கருத்துரிமை என்ற பெயரில் இன்னொருவரின் மீது ஆபாசமான சொற்களை வைப்பது கருத்துரிமையில் சேர்த்தியா..இதுதான் என் கேள்வி.

பாடலில் ஊத்திக்கொடுத்த உத்தமிக்கு போயஸுல்ல உல்லாசம் என்ற வரிகள் என்ன அர்த்தத்தைத் தருகிறது. ஆண் உத்தமன் எனும் போது அவனது குணங்கள் முன்னுக்கு வருகிறது. பெண் உத்தமி எனும் போது அவளது உடல் முன்னுக்கு வருகிறது. உல்லாசப்பயணம் என்பது வேறு,  ஊத்திக்கொடுத்து ஒரு பெண் உல்லாசமாய் இருக்கிறாள் என்றால் அவ்வரிகள் யாரை எந்த நோக்கத்தில் முன்வைக்கிறது.

மக்களுக்காக ம.க.இ.க போராடுகிறது என்பதற்காக அது தான் மட்டுமே ஒர்ஜினல் இடது சாரி இயக்கம் என்ற இருப்பை கைக்கொண்டுவிட முடியாது. ஆனால். அது தன்னை எப்பொழுதும் அப்படித்தான் அழைத்துக்கொள்கிறது. இணைய வெளியில் மட்டுமல்ல பொதுவெளியிலும் அனைத்து இடது சாரிகளையும் அது போலி கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்றே அதிகாரக் குரலால் அழைக்கிறது.

இப்பொழுது இந்தக் கைதானது வார்த்தைகளுக்கான கைதா. இல்லை மது ஒழிப்பை ஆதரித்ததற்காகக் கைதா என நான் குழம்பியிருக்கிறேன். சி.பிஐ .எம்மின் வெகுஜன அமைப்பான த.மு.எ.க.ச ஒரு கண்டனத்தை வெளியிட்டு இருக்கிறது.

தமிழகத்தில் சாதிய, மதவாத அமைப்புகளால் எழுத்தாளர்களின் கருத்து வெளிப்பாட்டுச் சுதந்திரம் முடக்கப்படுகிறது. அப்போது மவுனம் காக்கிற அல்லது ஒடுக்குமுறைகளில் இறங்குவோருக்குச் சாதகமான நிலைபாட்டையே மாநில அரசு எடுத்துவந்துள்ளது. நேரடியாக அரசை விமர்சிக்கிற பாடல் என்றதும், இவ்வாறு கைது, சிறை என்ற நடவடிக்கைகளில் இறங்குகிறது. தேர்தல் சூழல் நெருங்கிவரும் நிலையில், ஆட்சிக்கு எதிரான கருத்துகளைப் பரப்புவோருக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கிற நடவடிக்கையாகவும் இதைக் காண வேண்டியுள்ளது.

மகஇக அமைப்பின் நிலைபாடுகளிலும் அணுகுமுறைகளிலும் எமக்குக் கருத்துவேறுபாடுகள் உண்டு என்றபோதிலும், அவர்களது முன்னணிக் கவிஞர்-பாடகர் கோவன் மீது அரசு தொடுத்துள்ள இந்தத் தாக்குதலை தமுஎகச சார்பில் உறுதியாகக் கண்டிக்கிறோம். அரசு உடனடியாக இந்த ஜனநாயக மறுப்பு நடவடிக்கையை விலக்கிக்கொண்டு, அவரை விடுதலை செய்ய வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறோம். இவ்வாறு அந்த அறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ளது.

நேரடியாக அரசை விமர்சிக்கிற பாடல் என்று இவ்வறிக்கையில் தமுஎகச  சொல்லும் அவ்வரிகள்,  அரசை விமர்சிக்கிறதா அல்லது பெண்ணின் ஒழுக்கத்தை விமர்சிக்கிறதா என்று விளக்கவேண்டும். கலை இலக்கியத்தில் புரட்சியை எடுத்துச் செல்வதோடு, அது நச்சுக்கலை இது நச்சுப் பாட்டு. அது முதலாளித்துவத்தை தூக்கிப் பிடிக்கும் நாவல், இது பெண்ணிய கவிதை என்றெல்லாம் தரம் பிரித்து விமர்சனம் செய்து வரும் அவ்வமைமைப்பு இதனையும் புரட்சிகர விமர்சனங்களைக் கொண்டு இது கருத்தா என விளக்குவதோடு இதுதான் மக்கள் இலக்கியம என்றும் எடுத்தியம்ப வேண்டும்.

இல்லை,.. இப்பொழுது இது போன்ற பாசிச சக்திகள் தலை தூக்கும்போது நாம் இப்படி விமர்சிப்பது நாமே நம் அமைப்புக்களை விமர்சிப்பது போல ஆகிவிடும் என்ற கருத்தை முன் வைத்தால்…நான் அதற்கு பதிலாக சொல்லுவது இதுதான். எப்பொழுதும் மதவாத சக்திகளும் பாசிச சக்திகளும் பிரிந்ததே இருந்ததில்லை. அவைகள் தங்கள் நோக்கத்தை முன்வைத்து வரலாற்றில்  நகர்ந்தபடியே இருக்கத்தான் செய்கிறது. புரட்சி பேசும் அமைப்புகள்தான் மாறி மாறி விலகியும், பேசியும் வருகின்றன. உதாரணத்திற்கு ம.க.இ.க ஆளும் தரப்பை விமர்சிக்க வைத்த வார்த்தைகளின் அளவையும் கனத்தையும் விட, இரண்டு கம்யூனிஸ் கட்சிகளையும், பிற கம்யூனிச அமைப்புகளையும், போலிக் கம்யூனிஸ் கட்சிகள், போலி அமைப்புகள் என்று வைத்து விமர்சித்ததுதான் அதிகம்.

போராட்டத்தை எப்படியும் எடுத்துச் செல்லலாம் என்றால், கோவன் செய்ததும் அதுதான் என்றால், அதிமுக, திமுக இன்னும் வெகுஜனக் கட்சிகள், மேடைகளில் வெகுஜன மக்களை ஈர்க்க ஆடும் காபரே டான்ஸ்க்கும், அசிங்கமான பாடல்களுக்கும், இதற்கும் என்ன வித்தியாசம். தரங்கெட்ட வரிகளை வைத்துக்கொண்டு ஒரு போராட்டத்தை முன்னெடுக்கும் அமைப்பின் மீது, ஒரு தனிமனிதனாக, மார்க்சியத்தைப் படித்து வரும் ஒரு மாணவனாக, எனக்கு சிறிதும் நம்பிக்கை இல்லை.  என்பதோடு, மரியாதையும் இல்லை என்றே சொல்கிறேன். வரலாற்றை சாகசமாக திருப்பமுடியாது. #கோவன் இப்பொழுது சாகச நாயகனாயிருக்கிறார். அவரது கைது - வரிகளுக்கா இல்லை அவ்வரிகளுக்கிடையே இருக்கும் மது ஒழிப்புக்கா என்ற குழப்பம் எனக்கு இன்னும் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

இரண்டுக்குமே எனது வருத்தங்களையும் கண்டனங்களையும் பதிவுசெய்கிறேன். 

இதற்கிடையே இணையவெளியில் கத்தாருக்கு இணையாக வைக்கப்பட்ட கோவனை இப்பாடல் விசயத்தில் நான் தீப்பொறி* ஆறுமுகம் என்றே சொல்லுவேன். வேண்டுமென்றால் நீங்கள் இனி கோவனை இஸ்க்ரா கோவன் என்று அழைத்துக்கொள்ளலாம்.

மலிந்த ஆபாசாமான வார்த்தைகளை முன்வைத்து சாராய ஒழிப்பைப் பேச வேண்டுமென்றால் என்னிடம் ஏராளமான பாடல்கள் இருக்கிறது. அதையும் மகஇக வுக்கு எழுதித்தருகிறேன். இதை விட ரைமிங்க்காக மெட்டுக்கு இடிக்காத வரிகளாக அவை இருக்கும் என உறுதியும் கூறுகிறேன். அரசை எதிர்ப்பது என்பது மகஇக -வைப் பொறுத்தமட்டில் அது தனிநபர் எதிர்ப்பாகவே இருக்கிறது. சில பல வருடங்களுக்கு முன் சேகுவேராவை இவ்வமைப்பு புறக்கணித்தே வந்தது. கேட்டால், விமர்சனத்துடன் கூடிய அணுகுமுறை, அவன் சாகசப்புரட்சியாளன் என்றது.

இப்பொழுது #கோவன் செய்திருப்பது என்ன? வெகுஜன மலிந்த ரசனையை இயக்கப் பார்வையாய் வைத்து, இப்படிச் சொன்னால் ஏதேனும் நடக்கும் என்ற எண்ணைத்தைத்தாண்டி இதில் வேறென்ன இருக்கிறது. ஒரு பெண்ணை அவமதிக்கிற சொற்களை வைத்து மது ஒழிப்பைப் பேசுகிறேன் என்பது இன்னும் எனக்கு கூச்சந் தரத்தக்கதாகவே இருக்கிறது. தமு எக ச அறிக்கையில் கூறியிருப்பது போல்

” தமிழகத்தில் சாதிய, மதவாத அமைப்புகளால் எழுத்தாளர்களின் கருத்து வெளிப்பாட்டுச் சுதந்திரம் முடக்கப்படுகிறது. அப்போது மவுனம் காக்கிற அல்லது ஒடுக்குமுறைகளில் இறங்குவோருக்குச் சாதகமான நிலைபாட்டையே மாநில அரசு எடுத்துவந்துள்ளது. ”

உத்தமி, உல்லாசம், அவள், இவள் என்பதையெல்லாம்  “கருத்துகள்” என்று சொல்கிற அளவுக்கு சிவப்பு கண்ணை மறைத்திருக்கிற தமுஎகசவுக்கு, இதே குற்றச்சாட்டை ம க இக வின் மீதும் வைக்கலாம் என்பது தமுஎகசவுக்கும்,மற்ற இடதுசாரி தோழர்களுக்கும் நினைவுபடுத்துகிறேன். 

பொது வெளியிலும், இணையத்திலும் கம்யூனிசக் கருத்துக்களை எடுத்துச் செல்லும் சக தோழர்களை. சக அமைப்புகளை எவ்வளவு மோசமாக நடத்த முடியுமோ, அவமானப்படுத்த முடியுமோ அத்தனையையும் #மகஇக   போன்ற சில அமைப்புகள் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. எடுத்த எடுப்பில் என்.ஜி. ஓ க்கள், முதலாளித்துவ கைக்கூலி, ஆன்டி மார்க்சிஸ்ட், திரிபுவாதி, ஓடுகாலி, சாதியவாதி, பெண்ணியவாதி இதுபோன்ற பதங்களை வைத்துத்தான் வசைபாடுகிறது.

கோவனின் கைதை எதிர்க்கிற நாம் இவ்வரிகளை என்ன செய்யப் போகிறோம்? உத்தமி உல்லாசமாய் இருக்கிறாள் என்று கூறுவதை எப்படிப் பார்க்கப் போகிறோம். கோவன் இவ்வரிகளை ஒரு ஆண் ஆளும் போது பாடியிருந்தால்,  அதாவது முன்னால் முதலமைச்சராய் இருந்த கருணாநிதியாக இருந்தால் ஊத்திக்கொடுத்த உத்தமனுக்கு கோபாலபுரத்துல உல்லாசம்.என்று இருந்திருக்குமா.

#கோவனை தவறாக வழிநடத்தி அவரது வரிகளில் உள்ள கொச்சைத்தனத்தைச் சுட்டாமல் விட்டு, அவரை நெருக்கடிக்குத் தள்ளியிருக்கிற மகஇக-வின் தலைமைக்குக்கும், தேச துரோக வழக்கில் அவரைக் கைது செய்த தமிழக அரசுக்கும் எனது கண்டனங்கள்.

புரட்சியை ஒரு சாகசச் செயலாக கருதும்போது இது போன்ற ஆபாச வரிகளும் வரத்தான் செய்யும். ஏனென்றால் சாகசம், கதாநாயகத்தனம் என்பதெல்லாம் ஆணாதிக்கத்தையே வழிமொழியும் என்பதையும் நினைவுபடுத்துகிறேன்.

சிறுகுறிப்பு;

#மகஇக தங்களது அமைப்பின் புரட்சிகர தலைவர்களாக முன்வைக்கும் மார்க்ஸோ, எங்கெல்ஸோ லெனினோ, இது போன்ற எதிர்ப்புப் போராட்டங்களில் உத்தமி அவள் இவள் என்ற வார்த்தைகளை வைத்து புரட்சியை நடத்தியிருந்தாகவோ, அல்லது இது போன்ற ஒரு போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் சென்றதாகவோ இருந்தால், எனது இந்தப் பார்வைக்கு மன்னிப்புக் கேட்டு, இக்கருத்துக்களை திரும்ப எடுத்துக்கொள்வதோடு, மார்க்ஸ் எங்கெல்ஸ் லெனின் அவர்களின் ஆணாதிக்கக் குறிப்புகளையும் வைத்து உரையாடுவேன்.



. இஸ்க்ரா  – தீப்பொறி -  லெனின் நடத்திய பத்திரிக்கையின் பெயர்.

Friday, March 20, 2015

புத்தகம் பேசுது ஆசிரியர் குழுவிற்கும், கீரனூர் ஜாகிர்ராஜாவுக்கும்…..

பாட்டியின் குரல்வளையைக் காப்பாற்றி வைத்திருக்கிறேன்… மற்றும்… கலைஞனை நம்புவதும் கலைஞனை நோக்கி நகர்வதும்தான் மனிதகுல மீட்சிக்கான ஒரேவழி…
என்ற உரையாடலை முன்வைத்து….

பேட்டி எடுப்பதற்கு முன்னமே பேட்டியாளர் கீரனூர் ஜாகிர்ராஜாவுக்கு கோணங்கியின் குடும்ப வம்ச சரித்திரமே தெரிந்திருக்கிறது. அண்ணன்கள் யதார்த்தவாதிகளாக இருக்க, கீ.ஜா.ராவுக்கு கோணங்கி மட்டும் மேஜியசியனாகத் தெரிகிறார். காரணம் பத்து பன்னெண்டு வருசத்துக்கு முன்னால் யதார்த்த பாணி வகையிலான கதை எழுதுதலை விட்டு விட்டு முன்கூடிய திட்டமிடப்பட்ட எழுத்து நடையில் எழுதிப் பழகிக்கொண்டிருக்கும் கோணங்கி அவரை புரியாமல் திகைக்க விட்டுவிட்டு அரபுக் கம்பளத்தில் ஏறி உட்கார்ந்துகொண்டு அந்தரத்தில் பறக்கத் தொடங்கினார். ( பறத்தல் என்பதே அந்தரத்தில் நிகழும் செயல்தான். இதில் பறந்தார் என்றாலே போதுமானது. ஆனால் எழுத்தில் மித்தும் (myth)தொன்மையும் கைகூடாதே. அதனால்தான் அந்தரத்தில் பறந்தார்.)

இங்கிருந்து தொடங்கும் உளறல்கள் முழுக்க முழுக்க ஒட்டு மொத்த உரையாடலையும் குந்தாங்கூறாக கொண்டு போய், கம்பளத்தில் பறக்கும் வித்தை கைகொடுக்காமல் நடுவீதியில் பொத்தென்று போட்டிருக்கின்றது.

அன்பானவர்களே… இப்பேட்டியை முழுமையாய் படித்ததும் என்னுள் வந்த முதல் உணர்வு பரிதாபம்தான். அதுவும் அந்தோ பரிதாபம் என்ற உணர்ச்சி மட்டுமே.

கோணங்கிக்கு கோட்டும் சூட்டும் மாட்டி கண்ணில் ஒரு கருப்புக் கண்ணாடியும் போட்டுவிட்டு.. கையில் ஒரு குஜாலிக்கா டொம்ப்ளேரடா பிஸ்டலையும் கொடுத்து, அவரை இடதும் வலதும்.. இல்லையில்லை…  குறுக்கும் மறுக்கும் குந்தாங்கூராக நடக்க வைத்து…. அதோ வர்றார் அய்யாப்பா.. இதோ வர்றார் அய்யாப்பா என சீடகோடிகள் நெக்குருக பாடினால் எப்படி இருக்கும்… அப்படித்தான் இருக்கிறது ஒட்டுமொத்த பேட்டியும்.

பேட்டியாளர் தன் முன்னுரையை தானே எழுதினாரா இல்லை அதையும் கோணங்கியிடம் உரையாடி எழுதினாரா என சிறிய சந்தேகம் வருகிறது.  தமிழ்ச் சூழலில் சிலர் பழைய கோணங்கி புதிய கோணங்கி என்றெல்லாம் பிரித்துப் பார்த்தார்கள், புரிகிறது புரியவில்லை என உழுதும் பார்த்தார்கள்; ஆனால் கோணங்கி அசரவில்லையே அவர்பாட்டுக்கு எழுதிக்கிட்டே இருந்தாரு என்கிற தொனியில் அவர் வைக்கும் பில்டப்ஷாட்டானது,  கோணங்கி ஒரு மாமமனித இலக்கிய கர்த்தா என்பதாக நீள்கிறது.  அதாவது முந்தைய கோணங்கி பிந்தைய கோணங்கி எனப் பிரித்துப் பார்க்கும் அளவுக்கு இலக்கிய உலகத்தில் பங்காற்றியிருக்கிறார்.

நல்லது அப்படி பிரித்துப் பேசிய ஒரு எழுத்தாளன், அல்லது வாசகன் பெயரையாவது தயவு செய்து சுட்டுங்கள்.  பொத்தாம் பொதுவாக முன் வைக்க வேண்டாம். அதே சமயம் புரிகிறது புரியவில்லை என வாசகம் நகர்கிறது. எனக்குத் தெரிந்து கோணங்கியின் எழுத்துக்கள் புரிகிறது புரியவில்லை இவ்விரண்டிற்கும் அப்பால்.. அதை படிக்கவே தேவையில்லை என்ற விமர்சனமும் தெளிவாக இருக்கிறது. படிப்பதற்கும் எழுதுவதற்கும் ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது. நோக்கமே இல்லாமல் எழுதுபவருக்கு எதற்கு…  புரிந்து படித்தவர்… புரியாமல் விட்டவர் கதையெல்லாம்.

ஜாகிர் தனது முன்னுரையின் நான்காம் பாராவிலேயே தனது கேள்விக்கு அவர் சொல்லும் பதிலை நண்பர்கள் அருள்கூர்ந்து கவனிக்குமாறு (சாமி சரணம் சாமி சரணம்) வேண்டிக்கொண்டிருக்கிறார்.  அந்தப் பதிலைப் படித்ததும் சரண கோஷ்டிகளுக்கு நிச்சயம் ரத்தக் கண்ணீர் வருவது உறுதி. அந்தப் பதிலிருந்துதான் ஜாகிருக்கு கோணங்கி எப்பொழுதும் ஒரு இடதுசாரிக் கலைஞனாகவே இருந்து வந்திருக்கிறார் என்பதில் அவருக்கு துளியும் ஐயமில்லாமல் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது.  

கோணங்கி தன்னை இடதுசாரிக் கலைஞன் என எங்கு சொன்னார் என்று எனக்கு நினைவில்லை. தத்துவங்கள் அனைத்தும் குப்பை; கலைதான் ஒசத்தி என்பவர் அவர். இடதுசாரி என்பதற்கு தத்துவம் வேண்டும் அல்லது குறைந்தபட்சம் முற்போக்கான சிந்தனையாவது வேண்டும். அவர் சொன்ன பதிலின்படி சிறுதெய்வங்கள்… ஆச்சா… போச்சா…. வழியில் நாம் செல்ல வேண்டுமென்றால் ஒரு கேள்வி நம் தொன்மமல்லாத கால்களைப் பிடித்து இழுக்கிறது: சில பல…. குறு சிறு தெய்வங்களுக்கு அந்தந்த சாதிக்காரர்கள்தான் பொங்கல் கிடாய் வெட்ட முடியும். சாதியை இன்னும் கொஞ்சம் இறுகக் கட்டியபடி பல குறுங்குழு தெய்வங்கள் இருக்கிறது. இப்போது நாம் எந்த சாதி குறு சிறு தெய்வங்களைத் தொழுவது?

அதெல்லாம் போகட்டும்… எந்தப்படைப்பையும் சமயப்படுத்தாமல் இந்துவத்துக்குள் மாட்டிவிடாமல் இருப்பதற்கு பிணந்தின்னும் தனது தெய்வங்களே சிலவேளை அவர் கதைகளை எழுதிவிடுவதாக அவர் சொல்லியிருக்கிறார். அது எந்த சிறு தெய்வம்? கலைஞனுக்கு இந்து முஸ்லீம், கிருத்தவ, யூத சமண, ஜைன, ஞனநமன வேறுபாடெல்லாம் உண்டா… மகாபாரதம் கலை இல்லையா? அது வேத கலாச்சாரத்தைத் தூக்கிப் பிடிக்கிறது என்பதனால் அதை குப்பைக் கூடையில் போட்டு விடலாமா…. இல்லை கம்பராமாயணத்தை எரித்துவிடலாமே என தத்துவத்தின் முன்னால் கேள்வி கேட்கும் வகைசார்ந்த கலைஞன் கோணங்கியிடம்… சிறுதெய்வம் மட்டுந்தான் கலைஞனுக்குரியதா… என்னங்க இது.. ஏங்க..இப்டியாங்க உளறுவாரு நீங்களும் கேட்டுட்டு வருவீங்க…ம்….

கேள்வி ஒன்று

அவர் எப்பொழுதும் தான் ஒரு இடது சாரி கலைஞன்தான்  என எங்கு எப்பொழுது யாரிடம் சொல்லியிருக்கிறார்?

அடுத்து கோணங்கியின் பால்யகாலத்தை உங்களது பேட்டியில் முழுமையாக தரிசிக்க முடியும்.. (சாமி சரணம்! சாமி சரணம்!.... என்ன ஜாகிர் இது.... தரிசனம்... உச்சாடனம்.. பிரவாஹம்... ம்..புத்தக ஆலயம்.. என்ன மொழி இது?.. இதுதான் இடது சாரி கலைஞனை ஒரு இடது சாரிப் பத்திரிக்கையாளன் பேட்டி எடுக்கும் முறையா? நீங்கள் மட்டுந்தானா இல்லை கோணங்கியை பேட்டியெடுக்கலாம் என கெவுளி சொல்லி ஆசிரியர் குழுவும் சேர்த்துத்தானா..)

நேர்காணலுக்கு கோணங்கி தெரிவு செய்த இடம் அபூர்வமானது என பேட்டியாளர் விதந்தோதியிருக்கிறார்.. அதாவது முன் பாராவில் கோணங்கிக்கு அவருடைய பால்ய காலம் கரிசக்காட்டு வெயிலாகவும், வறண்ட மண்புழுதியாகவும் எப்போதாவது தோன்றி மறையும் மழைக்காலத்து ஓடைகளாவும் வண்டிப்பாதைகளாக பிரவாஹித்ததும்( சாமி சரணம்… சாமி சரணம்) மாய் இருக்க,

 நேர்காணலுக்கு கோணங்கியால் அபூர்வமான இடமாக ( திட்டமிட்டு) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சமணக்குடி மணல் மகுடி… நாடகம்…. எட்டு மணி நேரம் இடை நில்லாமல்….. பூரணத்தன்மைகளுடன்….( சாமி சரணம்..சாமி சரணம்) வரி மாறாமல்…… காகங்களின் ஓயாத கரைதல்களினூடே……(பட்சி ஜாதிகள் எம் பகவானை தொழுதபடியே) பேட்டியை பதிவு செய்ததாய் சொல்லியிருக்கிறார்…

கோணங்கி அவ்வறையின் ஜன்னலை ஒட்டி அமர்ந்து சமண மலையைப் பார்த்துக்கொண்டே பழைய ஞாபகங்களை மீட்டி மீட்டிப் பேசிய பாணி கவிதைக்கு நிகரானது என்று நான் சொன்னால், அவர் உடனே “ இல்லை ஜாகிர்… நீ அதை மாற்றிச் சொல்.. அது தெம்மாங்கு…எங்கோ தொலைவில் எந்த மைக்கும் முன் ஜோடனைகளும் இல்லாமல் எவனோ பாடிச்செல்வது……” என்று திருத்துவார்.

இதுதான் இடது சாரி கலைஞனை ஒரு இடது சாரி பத்திரிக்கை இடதுத்தனமாய் கேள்வி எழுப்ப காசு பணமெல்லாம் கொடுத்து பேட்டி எடுக்க அனுப்பிய சரித்திர பீடிகை. பேட்டி எடுத்த அந்த அற்புத நாளை இனி நான் திரும்பப் பெறுவதற்கு இன்னும் எத்தனை காலம் காத்திருக்க வேண்டுமோ தெரியவில்லை என ஜாகிர் எம்பெருமானைக் கண்ட ஆண்டாளாய் உருகியிருக்கிறார்.

பதறாதீர்கள் ஜாகிர் ராஜா தொலைபேசியில அழைத்தால் சந்திப்பை உடனே உறுதி செய்துவிடலாம். பேட்டியாளாராகிய நீங்கள் கோணங்கி முன்னால்

“மெய்தான் அரும்பி விதிர் விதிர்த்து உன் விரை ஆர் சுழற்கு என்
கைதான் தலை வைத்துக் கண்ணீர் ததும்பி வெதும்பி உள்ளம்
பொய்தான் தவிர்ந்து உன்னைப் போற்றி சய சய போற்றி என்னும்
கைதான் நெகிழ விடேன் உடையாய் என்னைக் கண்டு கொள்ளே”

திருவாசகம்- (திருச்சதகம்- மாணிக்க வாசகர் அருளியது
மெய் உணர்தல்.
திருப்பெருந்துறையில் அருளியது
கட்டளைக் கலித்துறை)

என இறைஞ்சுவது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது. பேட்டியாளார் என்ற பதத்திற்கு அர்த்தம் தெரியுமா உங்களுக்கு….

\\ கோணங்கி அவ்வறையின் ஜன்னலை ஒட்டி அமர்ந்து சமண மலையைப் பார்த்துக்கொண்டே பழைய ஞாபகங்களை மீட்டி மீட்டிப் பேசிய பாணி கவிதைக்கு நிகரானது என்று நான் சொன்னால், அவர் உடனே “ இல்லை ஜாகிர்… நீ அதை மாற்றிச் சொல்.. அது தெம்மாங்கு…எங்கோ தொலைவில் எந்த மைக்கும் முன் ஜோடனைகளும் இல்லாமல் எவனோ பாடிச்செல்வது……” என்று திருத்துவார்.\\

எந்த திட்டமிடுதலும் இல்லாமலா பரங்குன்றம்.. முத்துப்பட்டி.. மண்கால் துற்வி அந்தை ராவதனைப் பார்த்த குறுக்குப்பாறை கணவாய், கீழ்க்குயில்குடி… என அலைந்து திரிந்தீர்கள்? எந்த ஜோடனையும் இல்லாமால் என்றால் மைக்கும் இல்லாமல் ரிக்கார்டரும் இல்லாமல் வரிக்கு வரி மாறாமல்…  எட்டு மணி நேர உரையாடலையும்.. காக்கை கரைதலிகளினூடே உங்க ஞாபக சக்தியை மட்டும் துணைக்கு வைத்தா  எழுதினீர்கள்.. ஆச்சரியம்… அப்படித்தான் என்றால் இதுதான் பேட்டியாளரே ஒர்ஜினல் ஜோடனை.

இதில் தெம்மாங்கு எதற்கு அய்யா…ம்….

கிரவுன் சைஸ் புத்தகத்தில் பேட்டியாளரது முன்னுரையை முக்கால் வாசி மட்டுமே இப்பொழுது கேள்விகளாய் வைத்திருக்கிறேன்..

இனி முழுவதுமாகத் தொடர்கிறேன்…

சந்தேகம் ; ஒன்று

பேட்டி ஆரம்பிக்கும் முன் மலையெல்லாம் சுற்றி வந்தோம்… இந்த உரையாடல்… இத்யாதி இத்யாதி…… வர்த்தமான குகையான செட்டிப்புடவில் வைத்து மிக நீண்ட நண்பகலில் நடந்த குளிர்கால உரையாடல்..

இந்தாப் பாராவை நீங்கள் எழுதினீர்களா இல்லை கோணங்கி எழுதினாரா?…

தொடர்கிறேன்.
வசுமித்ர


தொடர்புடைய சுட்டிகள்:

http://makalneya.blogspot.in/2015/02/blog-post_19.html 

http://makalneya.blogspot.in/2011/07/blog-post.html 




Monday, February 2, 2015

தாண்டவராயன் கதை - பா.வெங்கடேசன்.





தமிழ் புனைவு வெளியில் மொழியின் அர்த்தங்களை, அதன் குறுக்கு வெட்டுத்  தோற்றங்களை, கற்பனையின் யாதார்த்தத்தை, மொழியின் வாழ்நிலத்தில் சொற்களை விதைத்த நாவல் தாண்டவராயன் கதை என்பதே என் வாசக எண்ணம். இதை மீறி ஒரு கதை கூறலும் அதன் காத்திரமும் இன்று வரை தமிழ் புனைவில் சாத்தியமாகாத ஒன்று. அப்புனைவைக் கடக்க வேண்டுமெனில் அதுவும் நூலாசிரியனான பா. வெங்கடேசனாகவே இருக்க வேண்டும். ( இது உண்மையில் அவருக்கு அவராலேயே இடப்பட்ட சவாலாகத்தான் இருக்கவேண்டும்) இதை ஒரு வாசகனாக துணிந்து கூறுகிறேன். இலக்கியத்தை ஒரு துறையாகக் கொண்டு, புனைவை அதன் இன்னொரு கூறாகக் கொண்டு வாசித்தால் தமிழ் புனைவு வெளியில்  தாண்டவராயன் கதை பயணித்த தூரமும் நிகழ்த்திய பாய்ச்சலும் அசாத்தியமானது. அதன் மொழிச்செழுமை ஈடு செய்ய முடியாதது.

டிஸ்கவரிச் சேனல்களில் ஒளியாக உலாவும் மிருகத்தின் கனபரிமாணங்களை வார்த்தைப்படுத்தியும், பழம் பெரும் கதையாடல்களின் கனவை அத்தல் குத்தலாக வெட்டியும்,  பன்மொழி திரைப்படங்களின் சப் டைட்டில் வசனங்களைத் திருடியும்,  தங்களது வரிகளைக் மாற்றுவாக்கம் செய்து.. அதை தன் விரலால் எழுதிப் பார்த்ததினாலேயே.. தன்னை வியப்பதோடு மட்டுமில்லாது கண்டுபிடித்தேன் எனக் கூச்சலிட்டுக்கொண்டே, திருடிய வரிகளை, விளம்பரப்பட பாணியில் கத்தலும் கதறலுமாய் முன் வைத்தும், வார்த்தைகளுக்கு நிறமற்ற சாயத்தைப் பூசி, அதை தங்கள் காமாலைக் கண்களால் கண்டு களித்து, வெற்று அலங்காரம் ஊட்டி எழுதி வரும் எண்ணற்ற தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கு மத்தியில், விஞ்ஞானத்தின் ஒரு  கருவியான,  ஒரு புகைப்படக் கருவி, தன் வல்லமையால் தன்னை வைத்திருக்கும் ஒரு மனிதனை ஓவியனாய் மாற்றும் வித்தையிலிருந்து தொடங்கி,   ஆதாமும் ஏவாளும் தின்று முடித்த ஆப்பிளின் எச்சில் விதைகளிலிருந்து கிளர்ந்து எழும் சாப வனத்தின் வாயிலாக ஒரு கதை சொல்லி தனது நாவலைக் கட்டமைத்து,  மொழியின் எண்ணற்ற சாத்தியங்களை வழங்கியிருக்கிறான் பா. வெங்கடேசன்.

இலக்கியத்திற்கென வழங்கும் பரிசுகளில் ஒரு இறுதி முடிச்சு நோபல் பரிசுதானென்றால் அதைத் தாண்டவராயன் கதைக்கு வழங்கலாம்.

நேரம் இருப்பின், நாவல் மொழியின் வரைபடங்களை இன்னும் விரிவாக எழுதுவேன்.



வேட்டுவம் நூறு- நூல் விமர்சனம்- வசுமித்ர

    பாட்டுக்களின் தாய் , நமது விதை முழுவதின் தாய் , ஆரம்பத்தில் நம்மைப் பெற்றெடுத்தாள்.  அவள் எல்லா இன மனிதர்களின்,  எல்லாக் குலங்களின் தாய்...