Sunday, November 12, 2017

மீண்டும் ‘சாதியப்’ பிரச்சினை குறித்து - ரங்கநாயகம்மா.





மீண்டும் ‘சாதியப்’ பிரச்சினை குறித்து -
பலிக்கலாம் அல்லது பலிக்காமலும் போகலாம் வகை சீர்திருத்தவாதிகள் 
(hit-or-miss reformers)

“ மார்க்சின் இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதத்துடன், அம்பேத்கரின் சாதி ஒழிப்பு இயக்கத்தை இணைப்பதென்பது இந்தியப் புரட்சிக்கு ஒரு பரந்த பாதையை இடும் என்று கே.ஜி. சத்தியமூர்த்தி கருதுகிறார். ரங்கநாயகம்மாவுக்குப் பதிலாக அவர் எழுதிய ‘அம்பேத்கர் என்னும் சூரியன்’ எனும் தத்துவார்த்த ஆய்வறிக்கையில், இந்த அம்சத்தை அவர் விரிவாக விளக்கியுள்ளார்.” (ஆந்திர ஜோதி, ஏப்ரல் 30).

கடந்தகாலத்திலும் சரி, இன்றைக்கும் சரி ‘அம்பேத்கர் என்னும் சூரியன்’ நூலை எனது நூலுக்கான பதிலாக நான் கருதவே இல்லை. ஆனால், அந்த நூல் மார்க்ஸையும், அம்பேத்கரையும் கலப்பது எனும் மாபெரும் ‘தத்துவார்த்த ஆய்வாக’ முன்வைக்கப்படுவதால், அதில் உள்ள சில பகுதிகளுக்கு மட்டும் பதிலளிக்க விரும்புகிறேன்.

சத்தியமூர்த்தி (மக்கள் யுத்தக் கட்சி, சிபிஐ-எம்எல்லின் ஒருமுறை செயலாளர், பின்னர் அவர் பிஎஸ்பியில் சேர்ந்தார், பின்னர் பஹுஜன் குடியரசு கட்சியில் சேர்ந்தார், அதன் பின்னர் பல அமைப்புகளில் இருந்தார். சமீபத்தில் காலமானார்). தங்களுக்கு விருப்பமான வகையில் மண்ணுக்கேற்ற மார்க்சியம் அல்லது தேசிய மார்க்சியம் என்றெல்லாம் வளைக்க முயற்சிக்கும் ஏனோதானோவென்று அறிவொளி பெற்ற சீர்திருத்தவாதிகளுள் ஒருவர்.

தொழிலாளர்வர்க்கம் வர்க்கப் போராட்டம் தொடுப்பதன் மூலம் சுரண்டல்வாத வர்க்க உறவுகளையும், சுரண்டல்வாத உழைப்புப் பிரிவினையையும் ஒழிக்க வேண்டும் என்று மார்க்ஸின் மார்க்சியமானது வலியுறுத்துகிறது. இந்தக் கோட்பாட்டின்படி, வர்க்க முரண்பாடு நிலவும் எந்த ஒரு நாட்டிலும் வர்க்கப் போராட்டமே தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் பிரதானக் கொள்கையாக இருக்க வேண்டும். குறிப்பிட்ட நாட்டின் குறிப்பிட்ட பிரச்சினையானது, அந்தப் பிரதானக் கொள்கையால் ஆளப்பட்டு, அடிப்படை நிலைமைகளை மாற்றியமைப்பதன் மூலம் மட்டுமே தீர்க்க முடியும்.

பாட்டாளி வர்க்கப் போராட்டத்தின் விளைவால், சுரண்டும் வர்க்கமும் உற்பத்தியாளர்களாகி, தம் உழைப்பில் வாழத் தொடங்கும். எஜமானர்-தொழிலாளர் உறவுகள் மறையும். இந்த உண்மையை வலியுறுத்தும் மார்க்ஸின் கோட்பாட்டை சுரண்டும் வர்க்கம் நிராகரிப்பதில் வியப்பேதுமில்லை. ஆனால், உழைப்புச் சுரண்டலை ஒழிக்கச் சொல்லும் அக்கோட்பாட்டை இந்தியாவின் பெரும்பான்மை தொழிலாளர் வர்க்கங்களான பட்டியல் சாதிகள், பட்டியல் பழங்குடிகள் மற்றும் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் கூட ஏற்காதது வியக்கத்தக்கதே. ஆனால் அவர்களின் தலைவர்கள் இதைப் பற்றி ஏதும் கற்றுக்கொடுக்காததே இந்த நிராகரிப்புக்குக் காரணம். பூர்ஷுவாமயமாதலே அவர்களின் இலக்கு! சுரண்டல் முறையிலேயே முன்னேறுவது. இது காரணமில்லையென்றால், மார்க்சியத்தை இத்தனை தூரம் அவர்கள் எதிர்க்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

இருக்கும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் செயல்பாடுகள் பிடிக்கவில்லையெனில் அத்தகைய தலைவர்கள் தாமாக மார்க்சியத்தைப் படித்து, தங்களுக்கென ஒரு கம்யூனிஸ்ட் அமைப்பை உருவாக்கலாம், தங்களின் மக்களுக்கு அதைக் கற்றுக் கொடுத்து, தங்களின் முன் இருக்கும் புரட்சிகர இலக்கைப் புரிய வைக்கலாம். மார்க்சியம் ஒன்றும் ஏற்கனவே இருக்கும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் சொத்தல்ல.

சத்தியமூர்த்தி போன்ற ஒரு தலைவரை நாம் எடுத்துக் கொண்டால், அவருடையது ஒரு கோட்பாடல்ல, முரண்பாடான இரண்டு கோட்பாடுகளின் கலவையாகும். ஒருபுறம், அவர் அம்பேத்கரின் மார்க்சிய எதிர்ப்பை தழுவிக் கொள்கிறார்  அதேவேளை பொதுமக்களிடம் மார்க்சியத்திற்கு இருக்கும் ‘மவுசை’ அவரால் தட்டிக் கழிக்கவும் முடியவில்லை. இத்தகைய தலைவர்கள் மார்க்சியத்தை முழுமையாக கைவிட மாட்டார்கள். அதனால் அவர்கள் சில புத்திசாலித்தனமான தீர்வுகளுக்கு வருகின்றனர்.

இந்த நாட்டில் கிடைக்கும் உடனடித் தீர்வு என்னவெனில், அம்பேத்கரையும், மார்க்ஸையும் இணைப்பது! அல்லது தேவைப்பட்டால் இந்தக் கலவையில் காந்தியையும் கலப்பது!

பெயர்கள் தானே எத்தனை வேண்டுமானாலும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். சரி, கோட்பாட்டளவில் அந்த இரண்டையும் கலக்க முடியுமா? இணைக்க முடியுமா?

மார்க்சின் கோட்பாடு என்னது? உழைப்புச் சுரண்டல் உறவுகளை ஒழிப்பது. வர்க்கப் போராட்டம் வன்முறையல்ல. உழைப்புச் சுரண்டலைத் தொடர்வதற்காக எஜமானர்கள் தொடுக்கும் வன்முறையை நிறுத்துவதற்காகத் தேவைப்படும் வன்முறை அது. தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கான தற்காப்பு தவிற வேறெதுவுமில்லை. பழைய முரண்பாடான நிலைமைகளை மாற்றியமைத்தாலன்றி  வர்க்க உறவுகளிலிருந்து எழும் குறிப்பிட்ட எந்தப் பிரச்சினையையும் தனியாகத் தீர்க்க முடியாது. மார்க்சிடம் மதமில்லை. அவருடையது பொருள்முதல்வாதமாகும்.

அம்பேத்கருடையக் கோட்பாடு என்னது? வர்க்கப் போராட்டமே தேவையில்லை! சீர்திருத்தம் இருக்கிறது. சாதி கூடாது! மதம் அவசியம். அதை நாம் சீர்திருத்துவோம்! ஆன்மீகத்தைக் கைவிடக் கூடாது. சாதியை ஒழித்த பின்னர் நாம் வர்க்கம் பற்றி கவலைப்படுவோம்!

காந்தியின் கோட்பாடு என்னது? தொழிலதிபர்களைத் தொடாதீர்கள்! அவர்கள்தான் அனைத்து சொத்துகளின் தர்மகர்த்தாக்கள்! இந்த தர்மகர்த்தா முறை மூலம் உழைப்பாளர்களை பெருந்தன்மையோடு நடத்தினால் போதும். அப்படியென்றால் சாதி? நாம் தீண்டாமையைக் கைவிட வேண்டும். சாதி எப்போதும்போல் இருக்கட்டும். சலவைத் தொழிலாளி எப்போதும் சலவையே செய்யட்டும், கழிப்பறை தூய்மை செய்பவர் எப்போதும் கழிப்பறையையே தூய்மை செய்யட்டும், அதேபோல் பிராமணர் அவருடைய வேலையை செய்யட்டும். இது எவ்வளவு நல்லது! இந்துமதத்தில் என்ன தவறு இருக்கிறது, அது அற்புதமான மதம்! வாருங்கள் நாம் ராமரையும், அல்லாவையும் ஒன்றாகப் புகழ்ந்து பாடுவோம். போராட்டமா? கூடாது! கூடவே கூடாது! அது வன்முறையானது. இருப்பினும், அரசாங்கத்திற்கு காவல்காரர்களும், இராணுவ வீரர்களும் தேவை. அது வன்முறையாகாது.

அப்படியென்றால் வர்க்கப் போராட்டம்? அது கொடுமையான வன்முறை.

இப்போது, நாம் இம்மூன்று கோட்பாடுகளையும் அல்லது இரண்டையாவது இணைக்க வேண்டும். சரி இணைப்போம்! ஒன்றுகலக்குமா?

அம்பேத்கரின் கோட்பாடு: காந்திக்கு எதிரானது. மார்க்ஸுக்கு எதிரானது.
காந்தியின் கோட்பாடு: அம்பேத்கருக்கு எதிரானது. மார்க்ஸுக்கு 
எதிரானது.



மார்க்சின் கோட்பாடு: இரண்டிற்கும் எதிரானது.
                                  
வர்க்கக் கலப்பு மற்றும் சீர்திருத்தத்தவாதத்திற்கு எதிரானது.

புத்தரை எடுத்துக்கொண்டால், அவருடைய அஷ்டாங்க மார்க்கம், ஒன்றுக்கும் உதவாது.

இவற்றில் எந்த இரண்டையும் ஒன்றாகக் கலக்க முடியாது என்பதை இக்கோட்பாடுகளுக்கிடையில் உள்ள முரண்பாடுகளை அறிந்தவர்களுக்குத் தெரியும். அதை அறிந்தவர்கள் என்ன சொல்ல வேண்டும்? காந்தியின் கோட்பாடு பயனற்றது என்று தூக்கி எறிய வேண்டியும்.

அம்பேத்கரின் கோட்பாட்டிலிருந்து ‘சாதி ஒழிப்பு’ எனும் அம்சத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும், ஆனால் சாதியை ஒழிப்பதற்கு, உழைப்புசார் உறவுகளை தலைகீழாக மாற்றியமைக்கும் இலக்கைக் கொண்ட வர்க்கப் போராட்டத்தால் மட்டுமே முடியும். கீழ்நிலை சாதிகளின் பொருளாதார நிலைமைகளை மாற்றியமைக்காமல் சாதி ஒழிப்பு சாத்தியமில்லை.

எல்லாவற்றிலும் ஒரு தர்க்கம் இருக்கும். அந்தந்த தர்க்கத்தின்படி, ஒற்றுமையும், முரண்பாடும் உருவாகின்றன. ‘குறிப்பிட்ட பிரச்சினைகள் பாட்டாளி வர்க்கப் போராட்டத்தினால் மட்டுமே தீர்க்க முடியும்’ என்று சொல்லக்கூடிய ஒரு கொள்கையை, ‘சாதியை ஒழித்த பின்பு மட்டுமே வர்க்கப் பிரச்சினையைக் கையில் எடுக்க வேண்டும்’ என்று சொல்லும் மற்றொரு கொள்கையை எப்படி இணைக்க முடியும். சத்தியமூர்த்தி போன்ற அறிவுஜீவிகளுக்கு எதுவும் சாத்தியம். தர்க்க நியாயங்கள் எதுவும் தேவையில்லை. அவரைப் பொறுத்தவரை, அம்பேத்கரையும், மார்க்ஸையும் இணைக்க முடியும். இரண்டையும் ஒரு கோட்பாடாக்க முடியும். பிறகு, மார்க்சியத்தை எந்த எல்லைக்கு வேண்டுமானாலும் மாற்றலாம். போராட்டங்களைக் கைவிட்டு, கூட்டிணைப்புகளை விரிவுபடுத்தலாம். மார்க்சியத்தை நாம் மண்ணுக்கேற்ற மார்க்சியமாக மாற்ற வேண்டும். அதுதான் நமது நாட்டின் தேவை. அதாவது, மார்க்சியம் ஜெர்மனியில் ஜெர்மானிய மார்க்சியமாகவும், இங்கிலாந்தில் ஆங்கிலேயே மார்க்சியமாகவும், ஃப்ரான்சில் ஃப்ரெஞ்சு மார்க்சியமாகவும் இருக்கும். அதேபோல், இந்திய மார்க்சியம் என்று ஒன்று வேண்டும். நாட்டுக்கும், பிராந்தியங்களுக்கும் ஏற்றார்போல் மார்க்சியம் வர்க்கப் போராட்டத்தைக் கைவிட வேண்டும்.

நமது மண்ணுக்கேற்ற மார்க்சியமானது அம்பேத்கர், புத்தர் மற்றும் மார்க்சின் கலவையாக இருக்கும். காந்தி பக்தர்கள், ‘காந்தியையும் நாம் இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும்!’ என்பார்கள். சாய்பாபாவின் பக்தர்கள் ‘பாபாவையும்’ சேர்த்துக் கொள்ளச் சொல்வார்கள்.

இது எப்படி ஒரு விவேகமுள்ள இணைப்பாக இருக்க முடியும்?  வெகு காலத்திற்கு முன்னரே அந்நிய நாடுகள் இதனை முயற்சித்துள்ளன! காலதாமதாமகவும், புத்திசாலித்தனத்துடனும் சத்தியமூர்த்தி மார்க்சியத்தை மண்ணுக்கேற்ற மார்க்சியமாக்குகிறார். ஆனால் அவர் தனது அறிவை சற்று குறை அறிவோடு வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். புத்தர், அம்பேத்கர் மற்றும் மார்க்ஸையும் சமன்படுத்தி, ‘இம் மூன்று மாபெரும் ஆளுமைகளும்’ (திருமூர்த்திகள்) சுரண்டலும், ஒடுக்குமுறையுமற்ற ஒரு சமூகத்தைக் கனவு கண்டவர்கள், தத்துவவாதிகள் என்றார். ஆனால் பாருங்கள், மூவரையும் ஒப்பிட்டவர் அம்பேத்கரை மட்டும்தான் ‘சூரியன்’ என்கிறார்! (’அம்பேத்கர் எனும் சூரியன்’ நூலைப் பார்க்கவும், அந்தப் புகைப்படங்கள் இருக்கும் பக்கத்தில் எண் இல்லை) ‘புத்தரும் அம்பேதகரும் சுரண்டலற்ற, ஒடுக்குமுறையற்ற சமூகங்களைக் கனவு கண்டார்களா’ எனும் கேள்வியை நான் ஒதுக்கிவிடுகிறேன். அதுபற்றி ஏதும் கேட்கக்கூட மாட்டேன். மூவரும் சமமான சிந்தனையாளர்கள் மற்றும் மாபெரும் ஆளுமைகள் என்றால், அதெப்படி அம்பேத்கர் மட்டும் ‘சூரியன்’ ஆனார்? அப்படியென்றால், புத்தர் யார்? அவர் இரண்டாம் சூரியனா? மார்க்ஸ் யார்? மூன்றாம் சூரியனா? மூவரும் சமம் என்று சொல்லிவிட்டு அம்பேத்கரை மட்டும் ’சூரியன்’ என்று சொன்னால், இதுபோன்ற கேள்விகள் எழாதா? ‘மூவரும் சூரியன்கள்’ என்று அவர் சொன்னால், ‘பூமியில் மூன்று சூரியன்கள் அல்லது இரண்டு சூரியன்கள் இருக்கிறதா’ எனும் கேள்வி தொடருமே! சரியோ தவறோ, ‘மூன்று சூரியன்கள்’ என்று ஏன் அவர் சொல்லவில்லை?

கன்ஷிராம் மற்றும் மாயாவதி போன்ற தலித் தலைவர்களின் பார்வையில் அம்பேத்கர் சூரியனாக இருப்பது சரி, ஏனென்றால் அவர்களைப் பொறுத்தவரை அம்பேத்கர் மட்டுமே இருக்கிறார், மார்க்ஸ் இல்லை. ஆனால், சத்தியமூர்த்தியின் வாதப்படி, ஒற்றைக் கண் பார்வையுடைய அறிவுஜீவி இல்லை அவர். மூன்று கண் பார்வை கொண்டவர்! அம்பேத்கர் என்னும் சூரியனை அவர் எப்படி சூரியனல்லாத புத்தர் மற்றும் மார்க்ஸுடன் ஒப்பிட்டார்? மற்ற இருவருக்கும் மேலாக அம்பேத்கரை வைத்திருந்தால் மட்டுமே அம்பேத்கர் சூரியனாக முடியும். ஒட்டுமொத்த சமூகத்தையும் தம் வெளிச்சத்தால் நிரப்பும் சூரியன் அம்பேத்கர்! புத்தரும், மார்க்ஸும் அம்பேத்கரின் இடம், வலம் என்று அருகில் நிற்கலாம். அப்படி இருந்தால் மட்டுமே அம்பேத்கர் சூரியனாக இருக்க முடியும்.

சத்தியமூர்த்தி கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை கைவிடலாம் பரவாயில்லை, ஆனால் அவர் கம்யூனிசத்தையும் கைவிட்டு அடையாள அரசியலை தம் முக்கிய குறிக்கோளாகக் கைகொண்டார். ஒவ்வொரு அடையாளக் குழுக்களும் வெவ்வேறு பிரிவுகள். அவரவருக்கு சொந்தப் பிரச்சினைகள் உள்ளது. குறிப்பிட்ட பிரச்சினையைத் தீர்க்க குறிப்பிட்ட இயக்கங்கள் தேவை! அது நியாயமானதே. ஆனால் அத்தகைய அடையாளக் குழுக்களிடம் என்ன தீர்வு இருக்கிறது? பூர்ஷுவாமயமாதல்!

பூர்ஷுவாமயமாதல் மட்டுமே மார்க்சியத்திலிருந்து வர்க்க உணர்வை பிரிக்கக் கூடியது. நாம் பூர்ஷுவாக்களாக வேண்டும்! நாம் பூர்ஷுவா ஆட்சியாளர்களாக வேண்டும்! அது நடந்தால் அது ஒரு தலித் அறிவுஜீவிக்கு நல்லது. ஒரு தலித் முதலாளி ஆனால், தனக்குக் கீழ் ஆயிரக்கணக்கான தலித்துகளை தொழிலாளர்களாக அமர்த்தி சுரண்டிப் பிழைப்பது அவருக்கு ஆனந்தம் தரலாம். இத்தகைய குறுங்குழுவாத இயக்கங்கள் அத்தகைய தலித் வளர்ச்சியையே விரும்புகின்றன.

அடையாள, குறுங்குழுவாத இயக்கங்களின் செயல்பாட்டாளர்கள் தங்களுடைய பாத்திரம் என்ன, தங்களுடைய இடம் என்ன என்பதை மறந்துவிடுகிறார்கள். சமத்துவமற்ற உற்பத்தி உறவுகளில் அவர்களுடைய அடையாளக் குழு சிறைபட்டுக் கிடப்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை. தமது குழுக்கள் சுதந்திரமானவை, தங்களுடைய பிரச்சினைத் தனியானது மற்ற பிரச்சினைகளோடு தொடர்பில்லை, ஆகவே தனியான தீர்வைப் பெற முடியும் என்று அவர்கள் கனவு காண்கிறார்கள்.

பூமியானது, தன்னைத் தானே சுற்றி வருவதோடு, சூரியனையும் சுற்றி வருகிறது. இயற்கை விதி அது. ஒவ்வொரு குழுக்களுக்கும் அத்தகைய சட்டம் பொருந்தும். ஒவ்வொரு குழுக்களும் தங்களுடைய குறிப்பிட்ட பிரச்சினையைச் சுற்றி வருவதோடு, தனது வர்க்க உணர்வையும் சுற்றி வரவேண்டும். இல்லையென்றால் எந்த அடையாள-சூரியனும் எந்த அடையாளக் குழுக்களையும் காக்க இயலாது.

தலித் சாதிகளுக்காக அம்பேத்கர் எனும் சூரியன் ஏற்படுத்திய இடஒதுக்கீடு எனும்  வெளிச்சம் எத்தனை காலம் தொடரும்? உலகம் இருக்கும் வரையிலுமா? அப்படியென்றால் கீழ்நிலை சாதிகளும் அப்படியே இருக்க வேண்டும் இல்லையா? சாதி இருந்தால் மட்டுமே இடஒதுக்கீடு இருக்கும், இல்லையா?

ஆனால், இடஒதுக்கீடு என்பதும் ஒருவகையான பாகுபாடே. அது சுய-மரியாதை இன்மையைக் காட்டுகிறது. இடஒதுக்கீட்டை தற்காலிக நிவாரணமாகக் கருதி நிரந்தர தீர்வை நாம் தேடிப்போக வேண்டாமா? இல்லை இடஒதுக்கீட்டை நிரந்தரமாக்கி, கீழ்நிலை சாதிகளின் நிலையையும் என்றென்றைக்கும் தக்கவைக்கப் போகிறோமா?

சரி, இடஒதுக்கீடு என்பது தற்காலிக நிவாரணம் என்றால் சாதியமைப்பை ஒழிக்க நிரந்தரத் தீர்வு என்னது? கலப்புத் திருமணங்கள் ஒரு தீர்வு என்று அனைவருக்கும் தெரியும். சரி, கலப்புத் திருமணங்களைச் சாத்தியப்படுத்த நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? இதற்குப் பாதை தெரிய, ஒரு நூறு கலப்புத் திருமணங்களையாவது ஆய்வு செய்ய வேண்டும். (அம்பேத்கருடையதையும் சேர்த்து). என்னக் காரணங்களால் அந்த கலப்புத் திருமணங்கள் சாத்தியமாயிற்று என்று பார்க்க வேண்டும். ஒட்டுமொத்த சமூகத்திலும் கலப்புத் திருமணங்கள் நிகழ்வதற்கான நிலைமையை உருவாக்குவது அவசியம். இதுவே சாதி ஒழிப்பிற்கு நிரந்தர தீர்வு, இல்லையா?

மார்க்சியத்தை மண்ணுக்கேற்ற மார்க்சியமாக மாற்ற நினைக்கும் அறிவுஜீவிகள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. அனைத்து கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளிலும் அவர்களைக் காணலாம். புச்சலப்பள்ளி சுந்தரைய்யாவை ‘மார்க்சிய காந்தி’ என்று குறிப்பிட்ட ஒரு கட்டுரையை சமீபத்தில் படித்தேன். ஒரு மார்க்சியருக்கும் காந்திக்குமான ஒப்புமைதான் சாத்தியமா? காந்தியின் எளிமையைப் பராமரிப்பதுதான் உண்மையில் மிகவும் செலவுமிக்கதாக இருக்கிறது என்று ஒருமுறை சரோஜினி நாயுடு குறிப்பிட்டதை இந்தக் கட்டுரையாளர் கேள்விப்பட்டதில்லையா? பகத்சிங்கின் மரணதண்டனைக்கு காந்திதான் காரணமாக இருந்தார் என்பது அவருக்குத் தெரியாதா? இளம் பெண்களை நிர்வாணமாக அருகில் படுக்கச் செய்து, ‘நான் எனது பிரம்மச்சரியத்தை பரிசோதிக்கிறேன்’ என்று தார்மீகக் கொள்கைகளை உதிர்த்ததை அவர் அறியமாட்டாரா? எந்த வகையில் காந்தி ஒரு உதாரணப் புருஷர்? சுந்தரைய்யாவை காந்தியோடு ஒப்பிடுவது எப்படி அவரை கௌரவிப்பதாகும்? கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் இதற்கெல்லாம் வெட்கப்படுவதே இல்லை. மற்றவர்களின் விமர்சனங்களுக்கு செவிமடுப்பதில்லை எனும் அளவுக்கு பிடிவாதம் கொண்டவர்களாகி விட்டனர். தங்களது கூட்டங்களுக்குப் பெரும் மரியாதையுடன் பூர்ஷுவா அமைச்சர்களை கூப்பிட்டு மகிழ்கின்றனர். இத்தகைய பழக்கங்கள் அனைத்தும் மார்க்சியத்தை பூர்ஷுவா மார்க்சியமாக மாற்றுவதற்கான வெளிப்பாடுகளே.

பூர்ஷுவாமயமாக்கப்பட்ட கம்யூனிஸ்டுகளை பாட்டாளி வர்க்கம் சகித்துக் கொண்டால், அதற்கு மண்ணுக்கேற்ற மார்க்சியம் அல்லது தேசிய மார்க்சியம் கிடைக்கும். அது, பூர்ஷுவா ஆட்சியாளர்கள் பெருந்தன்மையுடன் அனுமதிக்கும் சட்டபூர்வ மார்க்சியமன்றி வேறில்லை. அதன் விளைவாக நாம் எங்கிருக்கிறோமோ அங்கேயே இருப்போம்: அடையாளக் குழுக்கள் அதே கீழ்நிலை உடல் உழைப்பிலும்; பெண்கள்  சமையலறையிலும்!

எந்த சூரியனும் நம்மைக் காக்க இயலாது. மார்க்சியம் பூர்ஷுவாமயமாக்கப்பட்ட பின்பு சூரியன் என்ன செய்கிறதென்று பார்ப்போம்!



                                                                             - ரங்கநாயகம்மா

Wednesday, November 8, 2017

புத்தரே கடவுள் !






 “கடவுளால் எந்த நன்மையும் இல்லை”  என்ற தலைப்பில் குட்டிரேவதி ஒரு நூலை எழுதியுள்ளார். “பௌத்த வாழ்நெறி பற்றிய கருவி நூல்” என்ற உபதலைப்பும் இருக்கிறது. அதோடு, நூலின் உள்ளே இனவரைவியல் பேராசிரியர் சத்யபால் அவர்களின்  “அண்ணல் அம்பேத்கரின் பௌத்தநெறிக்கு மாற்றம்” என்ற உரையும் குட்டிரேவதியால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு சேர்க்கப்பட்டிருகிறது. அந்நூல் குறித்த விமர்சனத்தை இங்கு முன்வைக்கிறேன்.

முதலில் சத்யபாலின் கட்டுரை குறித்து:

நூலில் சத்யபால் கூற்றாக “அண்ணல் அம்பேத்கர், புத்தர் மற்றும் பௌத்தம் பொதிந்து கொடுக்கப்பட்ட எல்லாக் கட்டுக்கதைகளையும் கற்பிதங்களையும் அகற்றிவிட்டு, நமக்கு ‘புத்தரும் அவர் தம்மமும்’ என்பதை வழங்கினார். புத்தரின் அசலான நீதிகளை அவற்றின் தர்க்கத்துடனும், பகுத்தறிவுப்பூர்வமாகவும் காரணங்களுடனும் அகழ்ந்தாய்ந்து நமக்கு அளித்துள்ளார்.” என்று கூறியிருக்கிறார்.

இதிலிருந்து அம்பேத்கரின் புத்தரும் அவரது தம்மமும் நூலினுடைய பெறுமதிகளை, விதந்தோதியதிலிருந்து, அந்நூலில் இருக்கும் அனைத்தும் உண்மைத் தகவல்கள், மற்றும் பகுத்தறிவுப்பூர்வமானவை என்று முடிவுக்கு வந்திருக்கிறார். நல்லது அது அவரது வாசிப்பு. ஆனால், அதில் உள்ள கருத்து மாறுபாடுகளை நாம் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியுள்ளது. சம்பந்தப்பட்ட நூலை சத்யபால் சற்று கவனத்துடன் படித்திருக்கலாம் என்றே தோன்றுகிறது.

 “‘நாம் விடுதலையாக இருக்க விரும்புகிறோம் ‘விடுதலையான மனம்’ என்றால் என்ன. ‘விடுதலையான மனிதர்’ என்றால் அவர் யார்? எப்பொழுது நாம் மனித உரிமையைப் பேசினாலும், நமக்கு நினைவிற்கு வருவது, ‘மேக்னகார்ட்டா’. 13 ஆம் நூற்றாண்டில், இங்கிலாந்து அரசருக்கும் சமூகத்தின் உயர்நிலை என்று கருதப்பட்ட இடத்தில் இருந்தவர்களுக்கும் இடையிலான ஒப்பந்தமும் சமரசமும். ஒரு மனித உரிமைக்காக.  ‘மேக்னகார்ட்டா’ என்பது சமூகத்தின் சராசரி மனிதனுடன் எந்தத் தொடர்பையும் கொண்டிருக்கவில்லை. நமது ஜமீன்தார்களைப் போன்ற அதிகாரிகளுக்கும் அரசருக்கும் இடையில் இருந்த ஒப்பந்தம். ஆனால், அதுதான் முயற்சி செய்யப்பட்ட முதல் ‘மனித உரிமை’ என்று கருதப்படுகிறது. ஆனால், உண்மையில் முதல் மனித உரிமைப் போராளி என்பவர் புத்தர்தான்.”

என்று கூறிய சத்யபால் அவர் எத்தகைய மனித உரிமைப் போராளி என்பதை நிறுவ கலாம சூக்தத்தை முன்வைத்துப் பேசுகிறார். அதாவது,

“கி.மு. 563. கலாமசுத்தாவை வாசித்தால், இதை உணரமுடியும், புத்தர் கலாமர்களின் ஊருக்குச் சென்றபோது கலாமர்கள் புத்தரைக்கேட்டார்கள். “எல்லோரும் வந்து எங்களுக்கு அறிவுரை கூறுகிறார்கள். நாங்கள் எந்த வழியில் செல்ல வேண்டும் ? குழப்பமாக இருக்கிறது. எந்தப் பாதை சரியான பாதை” புத்தர் அவர்களுக்கு அறிவுரை வழங்கவில்லை. “நான் யார் உங்களுக்கு அறிவுரை வழங்க? நீங்களே சிந்தித்து முடிவெடுங்கள்.நீங்கள் அனுபவித்துப் பாருங்கள்.நீங்கள் மதிப்பிடுங்கள். நீங்கள் சோதனை செய்யுங்கள். நீங்கள் விமர்சியுங்கள். நீங்கள் அதைப் பரிசோதித்துப் பாருங்கள். அது நல்லதாக இருந்தால், அதைக் கருத்தில் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். இல்லையென்றால், அதைப் புறக்கணியுங்கள். இதுதான் உலகிலேயே முதல் மனித உரிமைக் கோட்பாடு. விமர்சிக்கும் உரிமை, சோதித்துப் பார்க்கும் உரிமை, பரிசோதித்துப் பார்க்கும் உரிமை, ஒரு கருத்தைக் கோரும் உரிமை, வெளிப்படையாக அறிவிக்கும் உரிமை, இவையெல்லாம் மனித உரிமைகள். இவையெல்லாம் சொல்லப்பட்டது, கி.மு.563. பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டில் இல்லை.”

என்று காலக் கணக்கோடு அதன் பெருமிதங்களை முன்வைக்கிறார் சத்யபால்.

புத்தர் அப்பொழுதே மனித உரிமைக் கோட்பாட்டைச் சொல்லிவிட்டார் என்று வியக்கும் சத்யபால், அம்பேத்கரது புத்தரும் அவரது தம்மமும் நூலைப் படித்திருந்தால் இன்னும் வியந்து போயிருப்பார். அதில் அம்பேத்கர் புத்தரது பிறப்பை “கி.மு.563 - ம் ஆண்டு, வைசாக பவுர்ணமி நாளில் பிறந்தது அக்குழந்தை” என்று கூறுகிறார்.

ஆனால் சத்யபால் புத்தர் கிமு 563-ல் கலாமசுத்தாவில் மனித உரிமை பேசியிருப்பதாகக் கூறுகிறார். புத்தர் பிறந்த ஆண்டின் மீதான கேள்விகளை, சந்தேகங்களை மார்க்சிய அறிஞர்களும் வரலாற்றாய்வாளர்களும் பலவிதமாக முன்வைத்திருக்கின்றனர். ஆனால் இப்படி கலாம சூத்தத்தை வைத்தெல்லாம் பேசியதில்லை. அம்பேத்கரின் நூலை ஆதாரப்பூர்வமாகக் கொள்ளும் சத்யபால், இது போன்ற வருடக்குழப்பங்களை எந்த நூலில் இருந்து எடுத்தார் என்று தெரியவில்லை. (அதே சமயம் கட்டுரையை மொழிபெயர்த்த குட்டி ரேவதி தனது கட்டுரையில் கி.மு.623- ல் புத்தர் பிறந்தார் என்று குறித்திருக்கிறார்)

அதோடு பார்ப்பனிய சாதிய அமைப்புக் குறித்து சத்யபால் பேசும்போது,

“இத்தகைய சமூக அமைப்பு மனிதர்களிடம் ஊக்கமின்மையும், மன எழுச்சியின்மையையும், விசாரணையின்மையையும், உருவாக்கி, தோற்கடிக்கப்பட்ட மனநிலைக்கும், எதிர்மறைச் சிந்தனைக்கும் தள்ளுகிறது. உன்னால் எதையும் செய்ய முடியாது என்று சொல்லுகிறது. இப்படியான சமூக அமைப்பு, 5000 ஆண்டுகளுக்கு மேல் இயங்கி வருகிறது”

என்று உறுதியோடு கூறுகிறார். புத்தர் பிறந்து எத்தனை வருடங்கள் ஆனது, அவரின் வரலாற்றுப் பாத்திரம் என்ன? புத்தர் பிறப்பதற்கு முன்பிருந்த 5000 வருடங்களா? அல்லது, புத்தர் பிறந்த பின்பு இருக்கும் 5000 வருடங்களா?  என்பதற்கு கணக்கில்லை. 5000 வருடங்களாக சாதியப் படிநிலையானது  எந்த மாற்றங்களுமின்றி உறை நிலையில் இருந்திருப்பதாகக் கூறுகிறார். ஒரு சமூக அமைப்பு எந்த மாற்றங்களுமின்றி 5000 வருடங்களாக இருந்திருக்க முடியுமா? காலக் கொடுமை என்கிற ஒரு சொல் ஒன்று உண்டு.  இதைப் படிக்கும் போது நான் அவ்வாறு உணர்ந்தேன் என்பது மிகையாகாது.

மேலும், புத்தர் ஞானம் பெற்ற பிறகு தன்னுடன் இருந்த ஐவருக்கு உபதேசம் செய்ததை தம்மசக்கர பரிவர்த்தனம் என்பார்கள். அதுகுறித்து சொல்லும் போது பேராசிரியர் அற்புதமான கருத்தொன்றைச் சொல்லியிருக்கிறார் அது

“நல்வாய்ப்பாக அந்த ஐந்து நண்பர்கள் அதை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். அவர்கள் அன்று அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லையென்றால் பௌத்த இயக்கம் தொடங்கியிருக்காது. புத்தர் இன்னும் சிலரைத் தேடி அலையவேண்டியதிருக்கும்”

என்று முடிவாகவே சொல்லிவிடுகிறார். நாம் அந்த ஐந்து பேரையும் புத்தரோடு சேர்த்து பரிதாபமாகப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆய்வு செய்து பார்த்தபோது, அந்த ஐந்து நண்பர்களின் பெயர்கள் - கொண்டண்ணா, பத்தியா, வப்பா, மகாநாமர், அஸ்ஸஜி. இவர்கள் ஐவரும் பிராமணர்கள். இப்போது யோசித்துப் பார்த்தால் இந்த ஐந்து பிராமணர்களும் இல்லையென்றால் பௌத்த இயக்கமே தொடங்கியிருக்காது இல்லையா, ஆச்சரியம்!

அதோடு பேராசிரியர் சத்யபால்  இன்னொரு முக்கியமான கருத்தொன்றையும் வைத்திருக்கிறார்.

“உலகில் தத்துவஞானிகள் எல்லோருமே சில சிந்தனைகளை கொடுத்துள்ளனர். அவர்கள், சில கருத்துக்களை, கொள்கைகளைக் கொடுத்திருக்கின்றனர். ஆனால் அவர்கள், அந்தக் கொள்கையின் அளவிற்கு வாழவில்லை. அதை நீங்கள்தான் பின்பற்ற வேண்டும் என்று சொன்னார்கள். அரிஸ்டாட்டிலோ, ரூசோவோ, பிளாட்டோவோ, காண்ட்டோ, மார்க்சோ, தன்னுடைய கொள்கையின் அளவிற்கு வாழவில்லை. ஆனால், புத்தர் விடயத்திலோ, அம்பேத்கர் விடயத்திலோ, பெரியார் விடயத்திலோ அப்படி இல்லை. இவர்கள் கொள்கையின் உயரத்திற்கு வாழ்ந்தார்கள். இவர்கள் எல்லோருமே செயல்வீரர்கள். இவர்கள் என்ன சிந்தித்தார்களோ, சமூகத்திற்கு என்ன கொள்கைகளை வகுத்துக்கொடுத்தார்களோ, முதலில் இவர்கள் அவற்றை செயல்முறைப்படுத்தி, நமக்கு ஒரு நன்னெறிக்கான உதாரணத்தைக் காட்டினார்கள். இது இவர்களின் மேன்மை. இதனால்தான் இவர்களை நம்முன் வைத்திருக்கிறோம். இவர்கள் எல்லோரும் செயல்முறைத் தத்துவஞானிகள்.”

என்று கருத்துரைத்திருக்கிறார். மேற்சொன்ன இந்தக் கருத்தானது, ஒருவர் தனக்குப் பிடித்த தலைவரை, கடவுளை, ஆகச்சிறந்தவர், உயர்ந்தவர் என்று நிரூபிப்பதற்ககாக போகிற போக்கில், எந்த ஆதாரங்களும் இன்றி உள்நோக்கத்துடன் ஒருவரை உயர்த்தி, மற்றவரை தாழ்த்துவதோடு அவதூறான சித்திரங்களைத் தருவதாகும்.

புத்தர் அக்காலகட்டத்தின் கலகக்குரல் என்பதில் நமக்கு ஆட்சேபனையில்லை. அதே சமயம், அவரை முழுமையான பொருள்முதல்வாதி என்றும் சொல்வதற்கில்லை.

இன்னும் அழுத்தமாகக் கூறப்போனால் “மத்திம வழியைப் பின்பற்றுபவராக –பொருள்முதல்வாதத்திற்கும் ஆன்மீக வாதத்திற்கும் இடைப்பட்ட வழியை  பின்பற்றுபவராக – தன்னை அறிவித்துக்கொண்டார் என்பதல்ல; மாறாக, அதை நிராகரித்தார் என்பதே இதன் பொருளாகும். இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதத்தை மட்டுமல்ல, அவரது காலத்திலிருந்த மரபான பொருள்முதல் சித்தாந்தங்களைக் கூட புத்தர் எதிர்த்தே வந்திருக்கிறார்” என்று அழுத்தம் திருத்தமாக அவரது வரலாற்றுப் பாத்திரத்தை முன்வைக்கிற ராம்விலாஸ் சர்மாவின் கூற்று கவனிக்கத்தக்கது.

மேலும் நடைமுறை செயல் அளவில் நட்பு முரண்பாடு பகை முரண்பாட்டைக் கொண்டு நாம் இணையவோ, மறுக்கவோ செய்யலாம் .ஆனால்,  தத்துவ ஆய்வுக்குள் போகும் போது, சமரச முயற்சியோடு அணைத்துப் பிடித்துச் செல்வது என்பது, தத்துவ வறுமையையும், ஓட்டாண்டித்தனத்தையுமே இணைக்கும். மார்க்ஸ் கூறியது போல்  “தத்துவஞான ஆராய்ச்சிக்கு முதலில் அவசியமாக இருப்பது துணிவான சிந்தனையே.”

இதை விடுத்து அனைத்தையும் நட்பு முரண்பாடாய் கவனத்தில் கொண்டு பார்ப்பது என்பது, அக்கறை சார்ந்த அணுகுமுறையாக இருக்குமே அன்றி ஆய்வுப்பூர்வமான அணுகுமுறையாக இருக்காது. மேலும் நடைமுறையில் நிலவும் திருகல் மருகலான விளைவுகளைக் கூட அது முற்போக்கான பாதை என்றே பொருள் கொள்ளவும் துணியும்.

வர்க்க முரண்பாடுகளின் அடிப்படையில் புத்தரது வரலாற்றைப் படிக்கும் போது, அவர் ஆளும் வர்க்கத்துடன் சமரசம் செய்துகொண்ட போக்கையும் அவர்களிடம் நிதிகளையும் பெற்று வாழ்ந்ததையும்  காணமுடியும். அஹிம்சையைப் போதித்த புத்தர்தான் போரில் படைவீரர்கள் ஈடுபடுவது அவர்களது கடமை என்றவர். அவர் போதித்தற்கும் செயல்பட்டதற்குமான முரண்பாடுகள் ஏராளம் உள்ளன என்று முன் வைக்க வரலாற்றில் ஆதாரங்கள் உள்ளன.

இது ஒருபுறம் இருக்க தலித்தியத்தின் பெயராலும் பௌத்தத்தின் பெயராலும் கார்ல் மார்க்ஸை (மார்க்சியத்தை) அவதூறு செய்யும் இந்த விஷமத்தனத்தை கண்டிக்க வேண்டியுள்ளது.  

கார்ல் மார்க்ஸ், தான் போதித்த தத்துவங்களின் படி வாழவில்லை என்பதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது. பௌத்தத்தைப் போன்று, மத தத்துவங்களை அவர் போதிக்கவில்லை. சமதர்மத்தை நிலை நாட்ட விஞ்ஞானப் பூர்வ வழிகாட்டுதலை தத்துவார்த்தமாக முன்வைத்தவர். அந்த மார்க்சியத்தின் அடிப்படை அல்லது அதன் சாரம் என்பது, ஏற்றத் தாழ்வற்ற சமூகத்தை நிலைநாட்டுவதாகும். எவரும் உழைப்புச் சுரண்டலில் ஈடுபடாமல் வாழவேண்டும், சமமான உழைப்புப் பிரிவினையின் அடிப்படையில் அது அமைய வேண்டும் என்பதாகும்.

புத்தரது நெறி என்பது அகவாதம்.  அது தனிமனித ஒழுக்கத்தை கடைப்பிடிப்பதன் அடிப்படையில் அமைந்திருக்கிறது. அது ஒரு சீர்த்திருத்தவாதக் கொள்கை, அதை தனிநபர்கள், தங்களது நல்லெண்ணத்தின் அடிப்படையில் கடைபிடிப்பதென்பது அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. ஆனால், மார்க்ஸ் போதிப்பது சமூகத்தின் அடிக்கட்டுமானத்தையே மாற்றும் அரசியல் பொருளாதரத் தத்துவம். ஒட்டுமொத்தமாக அடிக்கட்டுமானத்தை தகர்க்கும்போது மட்டுமே, அவர் முன்வைக்கும் சமூக மாதிரி என்பது சாத்தியப்படும். இதைத்தான் பாட்டாளி வர்க்க புரட்சி மூலம் நாம் அடைய முடியும் என்று கூறுகிறோம்.  அதுவரையில் தன்னளவில் அவர்கள் உழைப்புச் சுரண்டலில் ஈடுபடாதிருப்பது, (அதுவும் கூட சமூக உற்பத்தி முறையோடு தொடர்புடையது.) ஆளும் வர்க்க எதிர்ப்பில் தங்களை தீவிரமாக ஈடுபடுத்திக்கொள்வது, மூட நம்பிக்கைக்களுக்கு எதிராக பிரச்சாரம் செய்வது, உரிமைகளுக்காகப் போராடுவது போன்ற அரசியல் செயல்பாடுகளில் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்வார்கள்.


சமத்துவமான சமூக அமைப்பை அடைய கார்ல் மார்க்ஸ் வகுத்துக்கொடுத்த வேலைத்திட்டத்திற்கு (கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை தொடங்கி) முரண்பாடாக அல்லது தான் கொண்ட கொள்கைக்குப் புறம்பாக கார்ல்மார்க்ஸ், சமுகத்தின் ஏற்றத்தாழ்வை வரவேற்றார், கடைபிடித்தார் என்பதற்கு ஏதேனும் ஆதாரங்கள் உள்ளதா?

ஒரு மதநெறிவகைப்பட்ட அறநெறியையும். அரசியல் பொருளாதத் தத்துவத்தையும் ஒப்பிட்டு பேசுவது உண்மையில் அபத்தமானது. இந்த ஒப்பீட்டை, அம்பேத்கர் அவர்கள்,  “புத்தரா கார்ல் மார்க்ஸா”  என்று நேரடியாக செய்தார். இன்று சத்யபால் போன்றவர்கள் நைச்சியமாக விசத்தைக் கலக்கும் வகையில் செய்து வருகிறார்கள். சத்யபாலைப் பொறுத்தவரை மதம் போதிக்கும் கொள்கைகளை, ஒழுக்கவாதத்தை, அறநெறியைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள்தான் உன்னதமானவர்கள் என்றால், இதே தர்க்கப்படி சாவர்க்கரும் அவர் வழி வாழ்பவர்களும்தான் தத்துவத்திற்கு உண்மையாக வாழும் நெறியினர்.

உதாரணத்திற்கு, புத்தர் பசுக்களைக் கொல்லக்கூடாது என்று சொன்னதை இந்துத்துவவாதிகள் கொள்கை வெறியோடு கடைபிடித்து வருகிறார்கள். மேலும்,   

“கால்நடைகள் நமது நண்பர்கள்; பெற்றோர்களைப் போலவும், உற்றார் உறவினர்களைப் போலவும் விளங்கும் இவைகளே, உழவுத் தொழிலுக்கு அடிப்படை. இவை உணவையும், பலத்தையும், உடற்பொலிவையும், இன்பத்தையும் அளிக்கின்றன. இதை அறிந்த பண்டைய பிராமணர் கால்நடைகளைக் கொல்வதில்லை”

என்று புத்தர் கூறியதாக சுத்த நிபாதம் வழியாக நாம் அறிய முடிகிறது. இதன் அடிப்படையில் பசு வதைக்கு எதிராகப் போராடும் இந்துத்துவவாதிகள் மிக நல்லவர்கள், கொண்ட கொள்கைப்படி வாழ்கிறவர்கள் என்று வாதிடமுடியுமா? (உண்மையில் இந்துத்துவமும், பௌத்தமும் இணையும் புள்ளிகளில் இதுவும் ஒன்று).

அடுத்ததாக, அம்பேத்கரோடு நெருக்கமாக இருந்த ஒரு துறவி யின் கூற்றாக “அண்ணல் அம்பேத்கர் ஒரு பார்ப்பனப் பெண்ணை மணம் புரிந்து கொள்ள இருக்கும் போது, போதானத்த மகாஸ்தவிர் அவருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதுகிறார். ‘பாபா சாகேப், இது உங்களுக்கு நல்லதில்லை’, என்று இம்மாதிரியான நெருக்கத்தை போதானந்த மகாஸ்தவிர் அண்ணலிடம் கொண்டிருந்தார் ” என்று பதிவு செய்கிறார் பேராசிரியர். இதிலிருந்து, அவர் நமக்கு விளக்க வருவது என்ன? உணர்த்த வருவதுதான் என்ன?

பார்ப்பனர்களின் சாதிக் கருத்தியலைத்தான் பேராசிரியர் இங்கு பொருத்திப் பார்க்கிறார். அவரின் ஓப்பீட்டின்படி பார்த்தோமானால், அம்பேத்கர் அவர்கள், தான் கொண்ட கொள்கையிலிருந்து சற்று வழுவிவிட்டார் என்று  பொருளாகாதா?  

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக

“இன்று நாம் நிறைய அம்பேத்கரியவாதிகளைப் பார்க்கிறோம். பொருளாதாயங்களுக்காக, அண்ணல் அம்பேத்கர் தேவையாக இருக்கிறார். பௌத்தர்களாக மாறுகிறீர்களா என்று கேட்டால், ‘ இல்லை, இல்லை. நாங்கள் இந்துக்களாகவே தொடர்கிறோம். ஆனால் தீண்டாமை மட்டும் நீங்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள். நிறையப் பேர் இப்படிச் சொல்லுகிறார்கள், எனக்குத் தெரியும். பாபாசாகேப் இவர்களை ‘மனத்தின் அடிமைகள்’ என்று சொல்கிறார். இப்படிச் செய்வதை அவர்கள் தொடர்ந்தால், நான் அவர்களை சமூக விலக்கம் செய்வேன் என்று எச்சரிக்கை செய்தார். மேலும் அவர் ‘எவரும் அம்பேத்கரியவாதி என்று தன்னைச் சொல்லிக்கொள்கிறார் என்றால், குறுக்கு வழி ஏதும் இல்லை. அவர்கள் விடுதலையான சிந்தனையாளர்களாக இருக்க வேண்டும். விழிப்புணர்வு மிக்கவர்களாக இருக்க வேண்டும் பௌத்தர்களாக இருக்கவேண்டும். இது இவ்வளவு மிகவும் எளியது தெளிவானதுமாக இருக்கிறது என்கிறார்.”

பௌத்தம் எதையும் யோசித்துச் செய்யுங்கள் என்கிறது என்று முன்னே கூறியவர், அம்பேத்கரும் அப்படித்தான் கொள்கை மாறாமல் இருந்தார் என்று சொன்னவர், இப்பொழுது எல்லோரும் பௌத்தத்திற்கு மாறினால்தான் மன அடிமையில்லாதவர்கள் என்று கூறும்பொழுது நமக்கு வியப்பாக இருக்கிறது. இதே ரீதியில் கட்டுரை முழுக்க முன்னுக்குப் பின் முரணாக அம்பேத்கரை முன்வைக்கிறார். (அதோடு, இதில் அம்பேத்கர் கூற்று எது, சத்யபாலின் கூற்று எது என்கிற குழப்பமும் இருக்கிறது).

இன்னும் சொல்லப் போனால்

“அண்ணல் அம்பேத்கரை மதிப்பவர்கள், அடிமைத்தனத்திலிருந்து வெளியேறிச் சிந்திக்கும் ஆளுமைகளாக மாறவேண்டும், பௌத்தர்களாக மாற வேண்டும். எதாவது ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். ஒன்று நீங்கள் அடிமைகளாக, அண்ணல் அம்பேத்கரை விட்டுவிட்டவர்களாக இருக்க வேண்டும். அண்ணல் அம்பேத்கர் புகைப்படத்தைக் கூட வைத்துக்கொள்ள அனுமதிக்கமாட்டோம். வேறெந்த குறுக்கு வழியும் இல்லை. “உங்களை சமூக விலக்கம் செய்வேன்”, என்று சொன்னார் அண்ணல் அம்பேத்கர்.”

என்கிறார். இந்தக் கட்டுரையின் வழியாக அம்பேத்கர் ஒரு புதுப்பிறவியாக நமக்குக் கிடைக்கிறார். ஆம்! அவர்தான் பௌத்த அம்பேத்கர்! துரதிர்ஷ்டவசமாக  மஹாயானம், ஹீனாயனம், நவயானம், வஜ்ராயனம் போல் இது ஒரு புது வகையான  ‘சத்யபால பௌத்தமாக’ இருக்கிறது.

என் கட்டுரைகளில் நான் சுட்டிக்காட்டியபடி, தலித் முரசும், கருப்புப் பிரதிகள் வெளியீடும் இணைந்து வெளியிட்ட அம்பேத்கரின் சாதியை ஒழிக்கும் வழி என்ற நூலின் தலையங்கத்தில் புத்தமதத்தில் சேர்வதே சாதி ஒழிப்பாக முன்வைக்கப்பட்டது. ஆனால், அதை நேரடியாக எங்கும் சொல்லாமல், ஒளிவு மறைவாக அம்பேத்கர் வைத்த வழியையே முன்னின்று செய்ய வேண்டும் என்று புத்த மத மாற்றத்தை மறைமுகமாக வலியுறுத்துகிறது. பௌத்த மதத்திற்கு மாறினால் சாதி எப்படி ஒழியும் என்ற கேள்விக்கு இன்றுவரை ஆய்வுப்பூர்வமான பதில்கள் இல்லை.

 “இந்நூலை ( சாதியை ஒழிக்கும் வழி) அம்பேத்கர் எழுதி 70 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன.அதுமட்டுமல்ல அம்பேத்கர் லட்சோப லட்சம் மக்களுடன் தாம் வாழும் காலத்திலேயே சாதியை ஒழித்தும் 50 ஆண்டுகள் (14.10.1956) நிறைவடைந்துவிட்டன. இருப்பினும் சாதியை ஒழிப்பது குறித்தும்; தீண்டாமையை அழிப்பதும் குறித்தும் நாம் புதுப்புது வழிகளில் போராடிக் கொண்டும் விவாதித்துக்கொண்டும் இருக்கிறோம். ஆனால் அம்பேத்கரின் வழியை நாம் பின்பற்றினோமா? என்று நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்வதற்கான தருணத்தை, இந்த நூலை மீண்டும் வெளியிடுவதன் மூலம் உருவாக்குகிறோம்….” என்கின்றனர்.

ஆக, இவர்களது பங்கிற்கு அம்பேத்கரை ஒரு புத்த பிக்குவாக மாற்றியிருக்கின்றனரே அன்றி, அம்பேத்கரின் பன்மைய பார்வைகளையோ, அவரது அரசியலையோ முன்வைக்கவில்லை. பொருளாதார ரீதியில் ஒடுக்கப்பட்டிருக்கும் தலித்துகளுக்கு (அனைவருக்கும்தான்) எவ்வாறு விடுதலைப் பெற்றுத் தருவோம் என்றும் இவர்கள் பேசுவதில்லை.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான அம்பேத்கரின் எழுச்சி மிக்க குரலையும் நசுக்கி, அதை அட்டங்க மார்க்கத்திலும், விபாசனாவிலும், தொலைக்கச் செய்வதே இவர்களது பௌத்த மதப்பிரச்சாரமாகும்.  இவ்வாறான புகழுரைகள் மூலம் புத்தரையும் அம்பேத்கரையும் திருவுருவாக்கி ஒடுக்கப்பட்ட மக்களில் அரசியல் எழுச்சியை மழுங்கடித்து, புத்த பிக்குவாக்குவதே இவர்களின்  நோக்கமோ!


குட்டிரேவதியின் கட்டுரைக்கு வருவோம். 

உணர்ச்சிகரமாக அவர் புத்தரை அணுகியிருக்கிறார் என்பதைத் தவிர ஆய்வுபூர்வமாக நாம் எதையும் காண முடியவில்லை. “இந்த மண்ணில் புத்தர் மட்டும் பிறக்கவில்லையென்றால், கௌதம சித்தார்த்தன் என்போன் புத்தராகத் தன்னை உருவெடுத்துக் கொள்ளவில்லையென்றால் இந்த இந்தியாவே சுடுகாடாக ஆகியிருக்கும் என்பது மிகையில்லை”  என்று தொடங்குகிறார். (இயங்கியல், வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் என்றெல்லாம் புத்தருக்கும், அமேப்த்கருக்கும், பௌத்தத்திற்கும் கிடையவே கிடையாதா?)

மனித மனம், உள்ளொளி, ஞானம், துக்கம் போன்ற வார்த்தைகளை முன்வைத்து புத்தரை நாம் விவாதிக்கத் தொடங்கினோமானால் அவரை ஒரு சாமியார் என்ற அளவிற்கே நாம் முன்வைக்கமுடியும். அவ்வளவே. மேலும் சமத்காரமாக தேவி பிரசாத் சட்டோ பாத்யாயாவின் கருத்துக்களை உபயோகித்திருக்கிறார். அது புத்தரின் பாத்திரத்தை சட்டோபாத்யாயா எந்த விமர்சனமும்ம் இன்றி ஏற்ற்றுக்கொண்டதைப் போல் ஒலிக்கிறது. ஆனால், அவரின் நூல்களைப் படித்தோமானால்,  புத்தரும், அவருடைய மதமும்,  சமூகத்தில் ஆற்றிய பங்கை மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில் விமர்சித்தும் இருக்கிறார்.

அதோடு குட்டிரேவதி

“தியானம் என்பது லயிப்பு நிலைதான். புத்தர் இந்தியாவில் செயல்பட்டு, நிர்மாணிக்கப்பட்டு வந்த எல்லா சாதிய, வர்க்க பொருளாதார, அரசியல் ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் நன்குணர்ந்துதான் இத்தியான முறைகளையும் கண்டறிந்து முன்மொழிந்தார்”

என்கிறார். இதில் உள்ள முரண்கள் எண்ணற்றவை, விசித்திரமானவை. புத்தரை கதை நாயகனாக, இதிகாச நாயகனாக மட்டுமே வைத்து அனைத்திற்கும் தீர்வு அவரிடமே உள்ளது என்கிற துதிபாடலன்றி ஆய்வுப் பார்வை ஏதுமில்லை.


சட்டோ பாத்யாயா புத்தரது காலத்திய முறைகளை விரிவாக அணுகி ஆராய்ந்திருக்கிறார்.

சாரி புத்தர் மொக்கலனா கச்சனா போன்ற பிராமணர்கள், ஆனந்தர், ராகுல், அனுராதா போன்ற பெரிய வியாபரிகள், யாசா போன்ற நகரசபை உறுப்பினர்கள், மேல்தட்டு வர்க்கத்தைச் சார்ந்த கல்விகற்ற பல இளைஞர்கள் புத்தமதத்தை தழுவினர்.”

புத்தர் பௌத்த சங்கத்தின் பின்னால் திரண்டவர்கள் இளவரசர்கள், பிரபுக்கள், பிராமணர்கள், வியாபரிகள் ஆகியோர் ஆவர்.”பணக்காரக்ரளும் பிரபுக்களும் எண்ணிக்கையில் ஏழைகளைவிட அதிகமிருந்தனர். நிலையாமை என்னும் பொதுவான துக்கத்தில் உழன்று கொண்டிருக்கக் கூடிய பெரும்பகுதி மக்கள், துன்பப்படுபவர்கள் ஏழைகள் ஆகியோர் பௌத்தத்திற்கு அப்பால் இருந்தனர். புத்தரது ஆதரவாளர்களில் பிரபலமாக இருந்த இரண்டு அரசகுடும்பத்தினர்களுல் மகத அரசனான பிம்பிசாரன், கோசல அரசனான பசனேதி ஆகியோர் அடங்குவர். இவர்கள் புத்தரது வயதினர். அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் உண்மையில் புத்த சங்கத்தின் பாதுகாவலாக இருந்தனர்.

அரசர்களும், பணக்கார வியாபாரிகளும் புத்தருக்கு விலை உயர்ந்த பரிசுகளை அளித்தனர். பிம்பிசார மன்னனது நந்தவனமான வேலுவனம் புத்தருக்கும் அவரது சீடர்களுக்கும் பரிசாக அளிக்கப்பட்டது என்பது நினைவிலிருக்க வேண்டும். இதுதான் புத்தரால் ஏற்றுய்க்கொள்ளப்பட்ட முதல் ஆராமம். அதன் பின்னர் பிட்சுகள் இது போன்ற ஆராமாவைப் பெறலாம் என்ற விதி ஏற்படுத்தப்பட்டது”

என்றும் எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

மேலும் விரிவாக,

“பிம்பிசார அரசனது சில போர்வீரர்கள் படையை விட்டு விலகி புத்த சங்கத்தில் சேர்ந்தனர். இதனால் அரசன் மனவருத்தம் அடைந்தான். அரசனை சமாதானப்படுத்த புத்தர் அரசுச் சேவையில் உள்ள எவருமே புத்த சங்கத்தில் சேரக் கூடாது என்னும் விதியை ஏற்படுத்தினார்.” என்றும் “சில சிறந்த போர்வீரர்கள் சிந்தித்தனர். போருக்குச் செல்லும் நாம் போரிடும்போது மகிழ்கிறோம். அதே சமயத்தில் பாவம் செய்து கெட்ட பெயரை சம்பாதிக்கிறோம். பாவம் செய்யாதிருக்க நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?. அந்தப் போர்வீரர்கள் பின்வருமாறு சிந்தித்தனர். “ சாக்கிய புத்திய சமனர்கள் ( புத்த சங்கத்தைச் சேர்ந்த துறவிகள்) உண்மையில் அமைதியான புனிதமான வாழ்க்கையை நடத்துகிறார்கள். உண்மை பேசுகிறார்கள்; ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றுகிறார்கள். எல்லா நற்குணங்களும் உள்ளவர்கள். இந்தச் சாக்கிய புத்திய சமனர்களிடமிருந்து நமக்கு பப்பஜா ( சங்கத்தில் சேருவதற்கான அறிமுகம் இறுதியான தீக்கை  அல்லது உப சம்பதா என்பதற்கு தயாரிப்பு) கிடைத்தான் நாம் தீமையைத் தவிர்த்து நன்மையைச் செய்யலாம் !

அந்தப் போர்வீரர்கள் பிக்குகளிடம் சென்று பப்பஜா ( தீக்கை) வேண்டுமென்று கேட்டார்கள். [பிக்குகளும் பப்பஜா, உப சம்பதா இரண்டையும் செய்தனர்.

ராணுவத் தலைமை அதிகாரிகள் இருக்கிற போர்வீரர்களைப் பார்த்துக் கேட்டனர்.

“ ஒரு சில போர்வீரர்களை எங்கேயும் காணமுடியவில்லையே ஏன்?”
“பிரபுவே அந்தப் போர்வீரர்கள் பிக்குகளா மாறிவிட்டனர்.”

தலைமை ராணுவ அதிகாரிகள் சங்கடப்பட்டனர். முனகினர். கோபாவேசப்பட்டனர். “சாக்கிய புத்திய சமனர் அரசாங்க சேவையில் உள்ளவர்களை எவ்வாறு சங்கத்தில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்? என்று அவர்கள் கேட்டனர்.

தலைமை ராணுவ அதிகாரிகள் இதனை மகத அரசன் சேனரிய பிம்பிசாரனிடம் கூறினர். அரசன் அதிகாரிகளைப் பார்த்துக் கேட்டான். “ நல்லது அதிகாரிகளே, அரசாங்க வேலையில் உள்ளவர்களைச் சங்கத்தில் சேர்ப்பவர்களுக்கு என்ன தண்டனை அளிக்கலாம்.?”

“அந்த உபஜ்யகாவின் (தீக்கை அளிப்பவர்) தலையை வெட்டிக் கொல்ல வேண்டும் கம்மவக்கா கூறிபவர்களது நாக்கைத் துண்டிக்க வேண்டும்” அதன்பின்னர் மகத அரசன் புத்தர் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றார். அவருக்குரிய மரியாதைகளைச் செலுத்திய பின்னர், அருகில் அமர்ந்தார். புத்தரை நோக்கிக் கூறினார். “பிரபுவே, பித்த மதத்தில் நம்பிக்கையில்லாத அரசுகள் உள்ளன. அவர்கள் பிக்குகளை மிகச் சிறு விஷயங்களுக்காகக் கூட துன்புறுத்துகிறார்கள்: அவர்களது சேவையில் உள்ளவர்களுக்கு தீக்கை அளிக்க வேண்டாம்...”


இதன் பின்னர் புத்தர் மதபோதனை அளித்தபிறகு பிக்குகளைப் பார்த்துக் கூறினார், பிக்குகளே, அரசாங்க சேவையில் உள்ளவர்களுக்கு தீக்கை அளிக்க வேண்டாம். அத்தகைய தீக்கை அளிப்பவன் துக்கதா( சிறியபாவம்) குற்றத்திற்கு ஆளாவான்.

வினயபீடகத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பிரஜ்கா போன்ற கடுமையான தண்டனைகளைப் போன்றதல்ல துக்கதா என்பது. ஆனால் சங்கத்தில்  இது சற்று கடுமையான தண்டனையாகும். இதே நிலைமைதான் கடன் வாங்கியவனுக்கு, அல்லது தப்பி ஓடிவந்த அடிமைக்கு தீக்கை அளிப்பவருக்கும் ஏற்படும் என்று புத்தர் கூறினார்.

அந்தக் காலத்தில் கடனாளியான ஒருவன் ஓடிவிட்டான். அவன் பிக்குகளிடம் தீக்கை பெற்றான். அவனுக்கு கடன் கொடுத்தவர்கள் அவனைக் கண்டவுடன் கூறினார்கள். “ நம்மிடம் கடன் வாங்கியவன் இவனே. அவனை நாம் சிறைக்கு அழைத்துச் செல்வோம். சிலர் பதிலளித்தார்கள். ‘ இவ்வாறு கூறாதீர்கள், மன்னன் பிம்பிசாரன் சட்டமியற்றியுள்ளான். சாக்கிய புத்திய சமனர்களிடம் தீக்கை பெற்றவனுக்கு யாரும் எந்தத் தீங்கும் செய்யக் கூடாது. அவர்களது கொள்கை நல்லது. துன்பத்திலிருந்து முற்றிலுமாக விடுதலை பெறப் புனிதமான வாழ்க்கையை அவர்கள் வாழட்டும்.”

மக்கள் கலவரமடைந்தார்கள். முணுமுணுத்தார்கள், கோபமடைந்தார்கள். இந்தச் சாக்கிய புத்த சமனர்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார்கள். அவர்களை ஒன்றும் செய்யக் கூடாது. அவர்கள் எவ்வாறு கடனாளிக்குத் தீக்கை அளிக்கலாம். ?

இதனைப் புத்தரிடம் கூறினார்கள். புத்தரோ “ கடனாளி எவனும் தீக்கை பெறக்கூடாது. அவனுக்குத் தீக்கை அளிப்பவன் துக்கதா என்ற குற்றத்திற்கு ஆளாவான். இதுபற்றி ராகுல சாங்கிருத்தியாயான் பின்வருமாறு கூறியுள்ளார்.

“அந்தக் காலச் சூழ்நிலைமையில் கடனாளியின் சொத்துக்களைப் பறிமுதல் செய்யமுடியாத கட்டத்தில் கடன் கொடுத்தவனுக்கு கடனாளியின் உடல்மீது கூட உரிமை உண்டு. அதாவது அவனை அடிமையாக்க முடியும். இதன் காரணமாக இந்தக் கொடூரமான சட்டத்திலிருந்து தப்பிக்கப் பல கடனாளிகள் புத்த மதத்தைத் தழுவினர். “ ஆனால் இவ்வாறு தப்பிக்காமல் இருக்க புத்தர் அந்த விதியைக் கொண்டு வந்தார். நாம் மேற்கோளாகக் காட்டிய உரையாடலில் அஜாத சத்ரு புத்தரிடம் எதைக் கூறியிருந்தாலும் இந்த அடிமைகளின் நிலைமை பற்றி அணுகுமுறை மாறவில்லை. தப்பித்துவந்த அடிமைக்குப் புத்தமதத்தில் எந்த இடமும் அளிக்கக் கூடாதென்று வினய பிடகம் உறுதியாகக் கூறுகிறது. புத்தர் பின்வருமாறு கூறினார்.

“பிக்குகளே எந்த அடிமைக்கும் தீக்கைக் கொடுக்கக் கூடாது. ஒரு அடிமைக்கு தீக்கை கொடுப்பவன் துக்கதா என்ற குற்றத்திற்கு ஆளாவான்.”

என்று விரிவாக சட்டோபாத்யாயா எடுத்துக்காட்டியுள்ளதோடு, இத்தகு ஆய்வுப்பார்வையை முன்வைத்த ஓல்டன் பர்க் , ராகுல்ஜி கூற்றுக்களையும் கோசாம்பி போன்றோரின் பார்வைகளையும் முன்வைத்திருக்கிறார்.

இது போன்ற ஆய்வுகளை கவனமாகப் படித்தறிதல் வேண்டும். இதைவிடுத்து  அக்காலத்திய வரலாற்று நிலைமைகளைக் கவனத்தில் கொள்ளாமல்,  புத்தரை கதை நாயகனாக உயர்த்தும் நோக்கமே முக்கியம் எனில், அது உணர்ச்சிகரமான, மற்றும், பகுத்தறிவுக்கு ஒப்பாத காரியங்களை செய்வதில்தான் போய் முடிகிறது.


இந்த நூலில்  “சித்தார்த்தரை ஈன்றெடுக்கும் அன்னை மாயா”  என்றொரு சிற்பத்தின் புகைப்படம் உள்ளது. துரதிருஷ்டவசமாக, அதில் மாயா சித்தார்த்தரை விலாப்புறமிருந்து பெற்றெடுக்கிறார். இது பௌத்த தத்துவத்திலிருக்கும் குறைந்த பட்ச பகுத்தறிவு கொள்கைக்கும் முரணனானது. மகாயணக் கதைகளையும், புராணக் கதைகளையும்,  புத்தரைப் பெருமைப்படுத்தும் காரணங்களுக்காய் பயன்படுத்திக்கொள்வது என்பது புத்தரையே சிறுமைப்படுத்தும் காரியம். இதற்கு அம்பேத்கரும் விதிவிலக்கல்ல. இதன் விளைவு அம்பேத்கரையே போதி சத்வர் என்றழைத்து , பூஜை புனஸ்காரம் செய்யும் அளவுக்கு கொண்டு வந்திருக்கிறது.

இந்த நூலும்  தன் பங்கிற்கு அதற்கு சேவை புரிகிறது.


கடவுளால் எந்த நன்மையும் இல்லை
ஆகவே...
புத்தரே கடவுள்
தியானமே சமாதானம்
மதமாற்றமே
சாதியொழிப்பு!

மீண்டும் ‘சாதியப்’ பிரச்சினை குறித்து - ரங்கநாயகம்மா.

மீண்டும் ‘சாதியப்’ பிரச்சினை குறித்து - பலிக்கலாம் அல்லது பலிக்காமலும் போகலாம் வகை சீர்திருத்தவாதிகள்  (hit-or-miss reformer...