Thursday, September 6, 2012

காலச்சுவட்டின் இடது கால் பெருவிரலை மனுஷ்ய புத்திரன் என்பவர் கடித்தார் ………..



 சின்ன விசயங்களின் கடவுள் என்ற நூலை முன்வைத்து....



2000 வருட( இந்தக் காலக்கணக்கில் எனக்கு சந்தேகம் என்றும் உள்ளது) தமிழ் வரலாற்றில் ஒரு நூலை மொழிபெயர்ப்பதில் அடித்துப் பிடித்துக்கொண்டு ஆவலாதி பொங்க பதிப்பகங்கள் போட்டி போட்டு வெளியிடுவது உண்மையிலேயே மிகுந்த வரவேற்புக்குரியது. நான் இதில் மிகுந்த உவகையடைகிறேன். எழுத்தாளர்களின் பயன் மதிப்பு நாளுக்கு நாள் உயர்ந்து வருவது குறித்து ஆழ்ந்து சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் இவ்வேளையில், இப்புத்தக அடிதடி குறித்த காலச்சுவடு கண்ணன் அளித்த விளக்கங்கள் மிகுந்த உத்வேகத்தை எனக்களித்தது.

காரணம் எனது சுயநலமே.  நான் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நாவலா கவிதையா கதையா என வகைப்படுத்த முடியாத தோற்றத்தில் வரும் எனது வார்த்தைகளைத் தொகுத்து வெளியிட இதே போல் பதிப்பாளர்கள் சண்டையிட்டால் நான் ஜென்ம சாப்ல்யம் அடைவேன். அவர்கள் நூலை வெளியிடக்கூடத் தேவையில்லை. சண்டையிட்டு அதை பதிவிட்டால் போதும். நிம்மதி.

கவிஞர் சுகுமாரனுக்கு மனுஷ்ய புத்திரன் என்பவர் முகப்புத்தக வாயிலாக  ஒரு கூற்றை பதிவிட்டிருப்பதாக காலச்சுவடு கண்ணன் இம்மாத காலச்சுவட்டில் ( செப் 2012) எழுதியிருக்கிறார். வாசகம் கீழ்க்கண்டவாறு.. “ கவிஞர்கள் எப்போதும் எதற்காகவும் உண்மையை விட்டுக்கொடுக்காதவர்கள் இல்லையா ?” என்று மனுஷ்ய புத்திரன் என்பவர் கேட்டிருக்கிறார்.

இவர் உயிர்மை என்ற பத்திரிக்கையும் அதன் பின் உயிர்மை பதிப்பகமும் தொடங்கியிருக்கிறார். சமீப வருடங்களாக தனது சொத்தான உயிர்மை பத்திரிக்கையில் இவர் கவிதைகள் எழுதிவருவதாகச் சொல்லுவதோடு அதை தனது பத்திரிக்கையிலேயே மனத்துணிவோடு வெளியிட்டு வருகிறார். அதோடுமட்டுமில்லாது அதைத் தொகுப்பாக வெளியிடும் அவரது தன்னப்பிக்கை மன உறுதி என்னை மிகுந்த மகிழ்ச்சிப் பெருக்கில் ஆழ்த்தும் ஒன்று.

இங்கு இப்பொழுது எனக்கு கேள்வியாக எழுவது ஒன்றே ஒன்றுதான். கவிஞர் சுகுமாரன் கவிஞர்தான். அதனால் உண்மையைப் பேச வேண்டும். ஆம கவிஞர்கள் எப்போதும் எதற்காகவும் உண்மையை விட்டுக்கொடுக்காதவர்களே. இந்த மனுஷ்யபுத்திரன் என்பவரும் ஒரு காலத்தில் கவிஞராக அறிமுகமானவரே. அதனால் எதற்காகவும் உண்மையை விட்டுக்கொடுக்காமல் தனது பதிப்பகத்தில் எந்தெந்தக் கவிஞர்களிடம் காசு வாங்கிக்கொண்டு புத்தகம் போட்டேன் எனச் சொன்னால் ஒரு வாசகனாக மகிழ்வேன்….

இந்தக் காசுக்கு 300 காப்பிகள் போடுவேன் இந்தக் காசுக்கு 500 காப்பிகள் போடுவேன் அதோடு புத்தகத்தை எழுதியவரே இத்தனை காப்பிகள் வாங்கிச் செல்லவேண்டும் என்கிற  ஷரத்தையும் இணைத்தால் பெரு மகிழ்வு கொள்வேன். ஏனெனில் இங்கு கவிப்பட்டாளங்கள் தங்கள் துவக்குகளை தூக்கிக் கொண்டு சுஜாதா புத்தகம் போட்டாங்கள்ல அந்தப் பதிப்பகத்துல என் புக்கு வந்திருக்கு, ஜெயமோகன் புத்தகம் போட்டாங்கள்ல அந்தப் பதிப்பகத்துல என் கவிதபுக்கு வந்துருக்கு நானும் கவிஞராக்கும் என தோள் உயர்த்தி, மூக்கு விடைத்து  பிற எழுத்தாளர்களின் தோளில் ஏறி பிழைப்பை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கின்றனர். இதில் சம்பந்தப்பட்ட கவிஞர்களைப் பார்த்து, மதிப்பிற்குறிய கவிப்பெருந்தகைகளே அவர்கள் எழுதினார்கள் புத்தகம் போட்டார்கள். நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள் என்ற கேள்வியைக் கேட்டால் சம்பந்தப்பட்ட புத்தகம் போட்ட கவிஞர்கள் செவியில் ஏராளாமான ஊமத்தம் பூக்கள் மலர்வதோடு அதை வாசகக் காதுகளிலும் சுற்றிவிடுகிறார்கள்.

புத்தகம் போட்டு அதை கழுதைப் பொதியெனச் சுமந்து நண்பர்களுக்கு இலவசமாய் வழங்கும் அவர்களது   வள்ளல் குணம் வியக்கத்தக்கது.  இது  எந்த விதத்திலும் அவர்களது தயாள குணத்தை பாதிக்கவில்லை என்பதையும் இங்கு பெருமையோடு நினைவுபடுத்துகிறேன்.

காசு கொடுத்தால் அட்டை முதல் அட்டை வரை தரமான புத்தகங்களை அச்சிட்டுத் தருகிறோம் என்ற விளம்பரத்தில் ஒரு துணை நிறுவனத்தையும் இந்த மனுஷ்யபுத்திரன் என்பவர் நடத்திவருகிறார். அதில் புத்தகங்கள் வெளிவந்திருந்தால் சம்பந்தப்பட்ட   கவிஞருக்கு வார்த்தைகளைவிட வண்ணத்தில், அட்டைப்பட ஓவியங்களில், அதன் செய் நேர்த்திகளில் எவ்வளவு தேர்வு…என்னே ரசனை  என விதந்தோதலாம். ஆனால் உயிர்மையில் புத்தகம் போட்டு,  கொடுத்த காசுக்காக பின்னட்டையில் நாலுவரிகளைக் கூவுவதை என்ன வென்று சொல்வது.

சிறுகுறிப்பு;

காலச்சுவடு காசு வாங்கிக்கொண்டு புத்தகம் போட்டாதாக ஒரு தகவல் கூட வாசகானான என் காதுகளை எட்டவில்லை… இருந்தால் உரையாடலாம்…ஏனெனில்  கவிஞர்கள் எப்போதும் எதற்காகவும் உண்மையை விட்டுக்கொடுக்காதவர்கள் இல்லையா ?” வாழ்க வளமுடன்( இதை பிரபலமாக்கியது வேதத்திரி மகரிஷி)


பெருங்குறிப்பு; இதை மனுஷ்ய புத்திரன் என்பவர்தான் சொல்லவேண்டும் என்பதில்லை. சம்பந்தப்பட்ட புத்தகம் போட்ட கவிஞர்களே சொல்லலாம். ஏனெனில் கவிஞர்கள் எப்போதும் எதற்காகவும் உண்மையை விட்டுக்கொடுக்காதவர்கள் இல்லையா…. ‘கதவைத் திற காற்று வரட்டும்….” ( இதை கவிதையில் எழுதியவர் சுந்தரராமசாமி, பிரபலப்படுத்தியவர் சுவாமி நித்யானந்தா என்பவர்.




காசுகொடுத்தா மனுஷ்யபுத்திரன் புத்தகம் போடுவார்.... மச்சான் நீ போடேன்...நீ போடேன் என்று உயிர்மைக்கு கவிஞர் பிடிக்கும் வேலையைச் செய்யும் ஒரு எழுத்தாளரையும், அவரைக் கண்டால் மனம் வருத்தப்படும் ஒரு நண்பரையும் நான் அறிவேன்.

இந்தக் குறிப்பு எனக்கு நானே சொல்லிக்கொள்வதற்காக…


வாழ்த்துக்களுடன்….
வசுமித்ர.

Monday, August 27, 2012

காந்தியைக் கொட்டிக் கவிழ்த்தல்.





இன்றைய காந்தியும் அதன் ஊளையொலியும்........

மொழி, ஆசிரியனின் பாசாங்குகளால் ஆனது. இதை முன்முடிவாக நாம் பார்க்கத் தேவையில்லை. ஆனால் அது தன்னை எப்பொழுதும் நிலை நிறுத்திக்கொள்வது இந்த பாசாங்கு என்ற தொனியில்தான். மொழி வல்லுனராக வர இருக்கும் ஒருவர் முதலில் தனக்கென்று உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டியது நம்பிக்கைதான். இந்த நம்பிக்கை மூட நம்பிக்கையாகக் கூட கொள்ளலாம் ஆனால் அதை முழுமையாக நம்பவேண்டும். முதலில் அந்த நம்பிக்கையின் கீழ் எதையும் நீங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டால் அதை தாராளமாக எழுதலாம். எழுதுவதன் மூலம் அதை நிரூபணம் செய்யலாம். அதன் வழியே இன்றைய காந்தி என்ற இந்த கட்டுரை நூலின் வழியாக தன்னை நிரூபிப்பதன் மூலம் ஜெயமோகன் காந்தியை நிரூபிக்கிறார்.

இது எல்லோரும் செய்யக் கூடிய ஒன்றுதான். ஆனால் ஜிம் கார்பெட் கூறியது போல் நமக்கென்று ஒரு கருத்து இல்லாவிட்டால் நாம் பிறருடைய கருத்தை நம் கருத்தாக சுவீகரித்துக்கொள்கிறோம் என்ற அபத்ததில் கொண்டு விடுகிறது. ஜெயமோகன் இதையே தன் கருத்தை மையமாக வைத்து பிறர் கருத்தாக முன் வைக்கிறார். நூல் முழுக்க முரண்கள். முரண்களும் தன்னை நிரூபித்தலின் ஆவேசமுமே அவரைக் கண்கலங்க வைத்திருக்கிறது.


காந்தியை அவர் வெவ்வேறு வார்த்தைகளில் முன் வைக்கிறார். ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் அனைத்தும் விமர்சனக் கூறாய் அமையாமல் தான் புகழ்ந்ததனால் அதை நிரூபிக்கும் அவஸ்தையில் எழுந்த உளறல்களாக அதைக் காணலாம். இவ்விமர்சன நோக்கை எழுத்தை மட்டுமே, அதன் மொழியை மட்டுமேமுன்வைத்து நகர்கிறேன்.

காந்தியை நிரூபிக்க ஆசைப்படும் ஜெயமோகனது மொழி முதலில் எதிரியாய் நேரடியாய்ச் சுட்டுவது இஸ்லாமியர்களை. இந்த இஸ்லாமியர்கள் காந்தியை திட்டமிட்டே அவதூறு செய்வதற்காகவே தங்களை வளர்த்துக்கொண்ட இனம் என்றளவிற்கு இதைக் கொண்டு செல்கிறது. ஆனால் ஆசிரியரின் வியாபார மனம் மனுஷ்யபுத்திரனை மட்டும் காந்தியை முன் வைத்து ஓரிரு தகவல்களைச் சொன்னவராக முன்வைத்து நகர்கிறார். உண்மையில் காந்தி இஸ்லாமியர்களுக்குத் துரோகியாகத் தெரிகிறார் என நூல் முழுக்க முன் வைக்கிறார். நூலாசிரியருக்கு இஸ்லாமியர்களின் இருக்கும் வெறுப்பு காந்தியின் மேலும் இருக்கிறது. ஆனால் அதை அவர் வெறுக்கும் விதத்தை முன்வைத்து எடுத்துரைக்கும் சொற்கள் கூட ஞானத்தை முன் வைத்தே உரையாக்கப் படுகிறது. ஆனால் இஸ்லாமிய வெறுப்பு நேரடிச் சாட்சியமாக இருக்கிறது.

வார்த்தைகளைக் கவனித்து அதன் மேலும் நம்பிக்கை வைத்து மொழியை ஒரு மதமாக்க முயலும் அதுவும் அதை இந்துத்துவ மனமாக்க மட்டுமே முயலும் ஆசிரியரின் பார்வை விளங்குகிறது. சம்பந்தப்பட்ட ஆசிரியருக்கு எழுத்து ஒரு தொழில். ஆசிரியர் தனது முன்னுரையில் கூறியபடி கட்டுரையாளரோ ஆய்வாளாரோ வரலாற்றறிஞரோ இல்லை. ஆனால் கதை எழுதுபவர். இலக்கியம் செய்பவர். எனவே காந்தி கலை இலக்கியத்தை வெறுக்கும் சமணமுனி என பதிவு செய்கிறார், இதையே முரணாக சமணம் வெறும் வணிகம் என்று மட்டும் கூறுகிறார். ஆனால் சமண்மொழி தமிழுக்கு அளித்த கொடைகளை மேம்போக்காக முன்வைத்தும், அவர்கள்தான் சமஸ்கிருதத்தை இந்திய மொழியாக ஆக்கினார்கள் எனவும் கூறுகிறார். ஒரு வரியில் தன் நம்பிக்கை மீதான மறுப்பு, பின் வெறுப்பு, பின் எழுதி நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியம், நூல் முழுக்க ஆசிரியரின் தன் முனைப்பிலேயே நீளுகிறது.

கிறித்தவக் கல்விச் சாலையில் காந்தி ஒரு சாதி வெறியர் என அவரது மகளுக்கு ஒரு ஆசிரியைக் கற்பித்ததாகக் கூறும் இவருக்கு இந்துத்துவ நபரான பார்ப்பன சாதியான கோட்சே ஏன் காந்தியை சுட்டுக்கொல்லக் காரணம் என்ன என அங்கேயே அதன் முரணைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்க வேண்டும். அவர்தான் ஆய்வாளர் இல்லையே. மொழியை முன்வைப்பத்திலும், தான் சார்ந்த கருத்தை நிலை நிறுத்துவதிலும் பேரார்வமாய் மொழி வழி உளறல்களை இட்டுக்கொண்டே செல்கிறார். கிறித்தவம் இஸ்லாம் இவைகள் நேரடியாக காந்திக்கு எதிரி என உருக்க பாவத்தை மொழியில் வைத்து அதைக் குமுறலாய் முடித்திருக்கிறார்.


முதலில் இந்நூல் முழுக்க இறைந்து கிடக்கும் சொற்களை கொஞ்சம் நாம் அறிந்துகொள்ளலாம்.

' அபாரமான"
இந்த வார்த்தையில் ஆசிரியர் முன்வைக்கும் கருத்துக்களை கொஞ்சம் அணுகிப்பார்க்கலாம்.

காந்தி உண்மைக்கே உரிய அபாரமான வசீகரத்தினால்.....
இந்த அபாரம் ஆசிரியரைப் பெரும் பாரத்திற்குக்கொண்டுசெல்கிறது. அதாவது வெறுக்கத்தக்க என உபயோகப்படுத்த வேண்டிய வார்த்தைகளை அவர் நம்பும் காந்திக்காக விட்டுக்கொடுத்த ஆசிரியர் காந்தியின் பிடிவாதத்தை அபாரமான பிடிவாதம் என்கிறார். இதில் உள்ள சார்பு எத்தகையது என வாசகர் உனரவேண்டும். இந்த அபாரமான என்ற வார்த்தை அபாரமான பிடிவாதத்தில் தோயும் பொழுது அதை லட்சிய பிடிவாதமாக எண்ண வேண்டும் என்பதே ஜெயமோகனின் கருத்து. நூல் முழுக்க ஜெயமோகன் எழுதியிருப்பது ஜெயமோகனின் காந்தியே தவிர காந்தியை அல்ல. ஒரு கண்டிப்பான தந்தை தனது தறுதலை மகனை அல்லது போக்கிரிக்குழந்தையை பாசத்துடன் கண்டிக்கும் ஒரு தந்தை மனோபாவத்தை முன் வைக்கும் சொற்களையே நூல் முழுக்க இறைத்திருக்கிறார். சில இடங்களில் தான் காந்திய மாணவன் சில இடங்களில் கற்றுக்கொண்டவன் சில இடங்களில் என் மகன் காந்தி சில இடங்களில் நானே காந்தி, சில இடங்களில் காந்தியையும் விஞ்சிய காந்தி. தன்னை எழுதுவதற்கு ஆதாரமாய் காந்திய நகர்வே ஜெயமோகனுக்கு இதில் கிட்டியிருக்கிறது. தான் அறத்தை நம்புவதாகவும் அதனால் காந்தியை வாசிப்பதாகவும்தான் அவர் நிரூப்பிக்க முயல்கிறாரே ஒழிய காந்தியைப் புரிந்து கொள்வதாற்காக அல்ல.

காந்தியை பொருளாதாரத்தின் வழியாக வன்முறையின் வழியாக அஹிம்சையின் வழியாக பெண்களின் வழியாக மிக முக்கியமாக சாதின் வழியாக அவரை விமர்சிக்கும் பன்மைத்துவம் அவருக்குள் உண்டு, அவர் எழுதிய எழுத்துக்களில் உண்டு ஆனால் ஜெயமோகன் முழுமுடிவாக காந்தி ஒரு சாதி நம்பிக்கையாளன், அவரது மத நம்பிக்கை இந்துத்துவமே என்பதை பல இடங்களில் சான்றாக முன்வைப்பது போல் தனது நம்பிக்கையை முன் வைக்கிறார். முன்னுரையில் அவர் மிகுந்த எழுசியோடு உளறுவது

.....பெரும்பாலும் நினைவிலிருந்து. நினைவில் எது நிற்கிறதோ அதுவே முக்கியமானது என்ற எண்ணம் எனக்குண்டு. நினைவில் இருந்தவற்றை சரிபார்த்துக்கொள்ள இணையம் உதவியது. பல நண்பர்களும் தனிப்பட்ட முறையில் உதவினார்கள்.”

இந்த வாக்கிய அமைப்புக்களில் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியதாக அவர் திணிக்கும் தன்மைகள் வேறு இருந்தாலும், வருடங்கள், நாட்கள், விவரணைக் குறிப்புக்களுக்காக மட்டுமே அவர் பிறரை நம்ப வேண்டிய கட்டாயம். ஆனால் நினைவில் உள்ள காந்தி அவரது காந்தி. முழுக்க முழுக்க அவரது காந்தி மட்டுமே அந்த காந்தியை நிரூப்பிக்க உதவும் விவரணைகள் வரலாறுகள் இவற்றை வழங்கத்தான் நண்பர்களும் இணையமும். ஜெயமோகனது பெரும்பாலான கட்டுரைகளில் நீங்கள் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டிருக்கலாம். இந்த நூலின் முன்னுரையிலேயே கூட தேர்ந்த இலக்கியவாதிகளை, தேர்ந்த வராலாற்றாய்வாளர்களை தேர்ந்த அரசியல்வாதிகளை, தேர்ந்த காந்தியவாதிகளை அவர் சந்தித்து அவர் இல்லங்களில் அவர்களது படுக்கையறைகளில் என்னென்ன கோணத்தில் காந்தி படம் மாட்டப்பட்டிருக்கிறது என்பது வரை பதிவார். ஜெயமோகன் சந்திக்கும் யாருமே தேர்ந்தவர்கள் என்பதில் ஜெயமோகனின் சுயமோகச் சித்திரம், பெருமை கொள்ளுவதில் நமக்கு ஆச்சரியம் கிடையாது. ஆனால் அந்தத் தேர்ந்தவர்கள் தங்களை ஜெயமோகன் சொன்ன தேர்ந்த அர்த்ததில் நம்பிக்கொள்ளும் போது ஒரு தேர்ந்த மனநோய்க் கூடாரம் ஒன்று உருவாகி வருவதை நாம் அவதனிக்கலாம். ( விஷ்ணுபுரம் வட்டம் அதன் தொடக்கமே. உண்மையில் இலக்கியத்தை விளம்பர உத்தியாக மாற்றும் ஒரு பேனரே இந்த வட்டச்சதுரங்கள். இதில் முதல் பலி நாஞ்சில் நாடன். நிற்க.)


பொதுவாக நினைவில் நிற்பவை அனைத்தும் சரியென்பதோடு அவர் தானும் காந்தியும் ஒன்றும் என்று சொல்கிறார். காந்தியவாதிகள் இதை சற்று ஆழமாக நோக்க வேண்டும் என்பது என் முடிவு. ஜெயமோகன் காந்தியை புத்தம் புதியதாக ஆக்கிக்கொள்ள கேரளச் சிந்தனையாளர்களான சிந்தனையில் கேரளச் சிந்தனை என ஒன்று உண்டு வெறுமனே சிந்தனையாளர் என அறிவித்தால் அவர்கள் தங்கள் குரல்களை ஒட்டுமொத்தமாக மக்களுக்காக அளித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் இங்கெயும் எழுத்தின் மூட நம்பிக்கை தன் விதியை உவந்தளிக்கிறது கேரளச் சிந்தனையாளர்களான ஆனந்த், .வி.விஜயன், மற்றும் சுந்தரராமசாமி, இதில் சுந்தரராமசாமி இலக்கியத்தில் தமிழ் சீதபேதி ஆங்கில சீதபேதி என விதிகள் இருக்கிறதா எனக் கேட்ட மலையாளச் சிந்தனையாளர். இங்கு ஆசிரியர் கேரள எனச் சொல்லும் பொழுது அவர் தான் சொறுகிக்கொள்ள வேண்டிய முன் பின் பெயர்களாக இவர்களை முன்வைக்கிறாரே ஒழிய வேறு எதற்காகவும் இல்லை. காந்தியை ஒழுங்காக புரிந்து கொண்டவர்கள் கேரளக்காரர்களே ஆமென்.

இதையே முன்னொட்டாய் பி.கே.பாலகிருஷ்ணன் நித்ய சைதன்ய நிதி....

ஜெயமோகன் இவர்களை முடிந்தளவுக்கு தன் பெயருக்கு முன்னொட்டாய் ஒட்டியதன் மூலம் மிகவும் அசிங்கப்படுத்தியுள்ளார். இதில் மூக்கறுபடும் அளவுக்குப் போனது யதி. யதியை ஒரு தனிப்பட்ட தன் நம்பிய சுயச்சார்பான நூலின் மூலம் முடிந்த அளவுக்கு அவரை அவமானப்படுத்தியுள்ளார் .
இந்த நூல் காந்திக்கு.

காந்தி ஏன் இலக்கியத்தை மதிக்கவில்லை என்பதற்கு ஜெயமோகனின் இலக்கியத்திலிருந்தே புரிந்துகொள்ளலாம். என்னா ஸ்டைலு...எப்பா....கண்ணாடிய ஒரு சொழட்டுச் சொழட்டி கண்ல போடுவாரு பார்க்கணும்...அய்யோ...என் தலைவா என காலில் விழும் ஒரு ரசனையாளனுக்கும் ஜெயமோகனின் மொழிக்கும் அர்த்தங்களில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. இலக்கியத்தில் இடக்கரடக்கல் ஆபாசங்களுக்கு மட்டும் அல்ல புகழுரைகளும் சேர்த்தே, என்பது ஜெயமோகன் பாணியில் சொன்னால் அவரது எளிய மனதிற்கு அறுவெறுப்பானதாகவே இருக்கும். யதியின் தாடிமயிர்கள் மின்னுவது, ஊட்டி ஆசிரமச் சுவர்கள் தத்துவம் போதிக்கும் அழகு, குடிக் கோப்பைகளின் விளிம்பில் தெரியும் இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம், பின் ஊட்டி ஆசிரம சமையற்கட்டிலேயே கிடைக்கும் அற்புத சிந்தாந்தங்கள், அங்கு இருக்கும் வெள்ளைக்காரத் துரைகளின் இந்தியப் பார்வை, அவர்கள் மலங்கழிக்கும் ஆங்கில வகைக் கக்கூஷில் அமர்ந்து கழுவாது துடைத்துப் போடும் ஐரோப்பிய மனம்...இப்படி எழுதிக்கொண்டே போனால் அது விஷமத்தனமன்றி வேறேன்ன. விபத்தில் ஒரு குழந்தை இறந்தது என்று பதியும் போது வராத துக்கம் விபத்துல் தலை நசுங்கி கண்பிதுங்கி குடல் சரிய ஒரு குழந்தை தாயின் மடியில் இறந்து கிடந்தது என பதியும் போது ஏன் வாசகனைஅது பாதிக்கிறது. எழுத்தாள மனம் அதை விவரிக்கும் மொழி எந்த மனத்திலிருந்து வருகிறது எனத் தெரியவில்லை.

ஜெயமோகனின் இந்த ஒட்டுமொத்த இலக்கிய உலகமும் இந்த வார்த்தைகளை நம்பியே முன்வைக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக இப்பொழுது ஜெயமோகன வாசிக்கும் வாசகர்கள் கற்பழிப்பு என்றால் அவர்களுக்கு அது ஒரு செய்தி, ஆனால் அவன் அவளின் ஜாக்கெட்டுகளை மிருகத்தன உனர்ச்சியுடன் தான் இழந்திருந்த அத்தனை பொருட்களையும் அவளிடமிருந்து பிடுங்குவது போல அவளது ஜாக்கெட்டைக் கிழித்து எடுத்தான், உள் பாவாடையை...இதுதான் அவரது வாசக இலக்கு. பலியான ஆடுகள் வட்டம். எங்கே பெண் வன்புணர்ச்சி என பதியுங்கள் அது ஜெயமோகனுக்கும் அவரது வட்டத்துக்கும் பொருட்டேயில்லை. நான் செய்தி வாசிப்பவன் அல்ல என்றால் 24 மணி நேரமும் நீங்கள் இலக்கிய வியாதி மட்டுந்தான என வாசகர்கள் ஜெயமோகனைக் கேட்கலாம். கவிதை நாவல் மற்றும் அது சார்ந்த புனைவுகள் எழுத்துக்களை பாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளின் மேல் ஏற்ற பயன்படும் உத்திகளை பயன்படுத்த அதைப் பயன்படுத்துவது ஒரு எழுத்தாள விதியாக இருக்கலாம் ஆனால் வாசகர்கள் படிக்கும்பொழுது தாங்கள் அடையும் உணர்ச்சி கிளர்ச்சிகளை எந்த அறத்தின் கீழ் வகைப்படுத்துவார்கள்.
இது நிற்க.

நூலின் முன்னுரையில் ஆய்வுத் தோரணை இந்நூலுக்கு இல்லை. இது எழுத்தாளனின் மொழி உணர்ச்சிப்பூர்வமானது. மனச்சாட்சி....என்ற பதங்களோடு வழக்கம் போல் சீரழிந்த வார்த்தையான அறம்.... இத்தகைய பதங்களை முன் வைத்து வாசகரை ஏன் இந்நூலைப் படிக்கச் சொல்ல வேண்டும். இவைகளால்தான் வாசகர்கள் தங்கள் அர்த்தங்களை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற அவரது எதிர்பார்பே இதை எழுத வைக்கிறது. நூலில் புகும் முன் இதை இந்தத் தொனியில் வாசிக்க வேண்டும் என்ற கருத்து நிலைகளை வைப்பது வாசகனை தயார்படுத்தும் ஒரு முயற்சி நினைக்கலாம் ஆனால் வாசகர்கள் இந்நூலை தங்கள் ஊரில் உள்ள பூங்காக்களுக்குச் சென்று சிமெண்ட் தரை போட்ட இடமாக கீழே துணியை விரித்து அமர்ந்து மூச்சை ஓங்கி இழுத்துவிட்டுப் அழுதுகொண்டே படித்தால் இதன் அர்த்தம் வேறு என்றால் ஆசிரியர் சொல்ல வருவதென்ன.

ஜெயமோகனைப் பொறுத்தவரை அவர் இதில் சொல்ல நினைப்பது. இது கட்டுரை அல்ல. ஆனால் கட்டுரை, இது உரை அல்ல, ஆனால் உரை...ஆனால் இந்த ஆனால் எல்லாம் தெரியவேண்டுமானால் நீ நல்லவனாக இருக்க வேண்டும் அறமுள்ளவனாக இருக்கவேண்டும், நல்லவர்கள் கண்ணுக்கு மட்டும்தான் இதில் உள்ள அர்த்தங்கள் தெரியும் என்கிற வெளிச்சங்களை ஏன் இடவெண்டும். ஏனெனில் வாசகனை இநூலை வாசிக்கச் செய்வதன் மூலம் அவனை நல்லவன் என ஒரு எழுத்தாளர் வாயால் சொல்ல வைக்கும் ஒரு சான்றிதழ். தமிழில் ஒரு நூல் இதே போல் வந்தது ப்ளிஸ் இதைப் படிக்காதீங்க, எழுதியவரின் முகம் தொலைக்காட்சியில் அன்றாடப் பரிச்சயம் விளைவு அந்தப் புத்தகம் பெரும்பான்மையானோரால் படிக்கப்பட்டு எவரும் பேசுவதற்கு சங்கடப்படு வேறு வழியின்றி கழிவாக வீட்டு அலமாரியில். அதற்கும் இதற்கும் உள்ள ஒற்றுமை வாசக மனதில் உள்ள குறுகுறுப்பைச் சுட்டிக்காட்டாது வியாபாரத்திற்கு பயன்படுத்துவது. இன்றைய காந்தியின் பின்னட்டையில் இதே கூத்துதான் நடந்திருக்கிறது. உலகை மாற்றும் பல கோட்பாடுகள் அதிலும் மார்க்சியம் பின் நவீனத்துவம் என்ற உளறல்களோடு காந்தியின் உன்னத முகத்தை வாசகர்களுக்குக் காட்ட விரும்பியிருப்பதாக வாசகங்கள் சொல்கிறது. ஆக... காந்தி ஜெயிச்சுட்டாரு,,ஜெயிச்சுக்கிட்டே இருக்காரு இதுதான் ஜெயமோகன் சொல்ல நினைத்த வாசகம். மார்க்சியம் எங்கு எவரால் தோற்கடிக்கப்பட்டது என்ரு விளக்கியிருந்து காந்தி ஜெயித்த விதத்தைக் கூறியிருந்தால் வாசகர்கள் மகிழ்ந்திருக்கலாம். ஆசிரியருக்கு காந்தியையும் தெரியாது பின் நவீனத்துவத்தையும் தெரியாது மார்க்சியத்தையும் தெரியாது. ஆசிரியருக்குத்தெரிந்தது எல்லாம் ஜெயமோகந்தான் ஜெயமோகன் மட்டும்தான் அவருக்குத் தேவை எழுத அறம் உண்ண அறம் உடுத்த அறம் இவ்வளவே. ஒரு கேள்வி பதில் தொகுதியில் இவ்வளவு கேவலமான வாசகங்களை முன் வைத்து அதை பிரகடனமாக்கிய நூலை நான் வேறெங்கும் கண்டதில்லை. இந்த கேள்வி பதில் உரையாடல்கள் மூலமாக ஜெயமோகனை காந்தியை எல்லாம் பாலகுமாரன் விஞ்சிப் பாய்ந்து எவ்வளவோ நாளாயிற்று. முடிந்தால் வாசித்துப் பாருங்கள்.

காந்தியைப் படிக்க உண்மையில் இந்த கேள்வி பதில்களை அறப் புராணத்தை எழுத ஆன்மாவால் காந்தியைத் தேடமுயலும் ஒரு எழுத்தாளனின் சொற்களே அந்தப் பணியை ஆற்ற முடியும் என்கிற சவால் தன்மையையும் முன்வைக்கிறார். இத்தனை சிரமங்களோடு காந்தியை படிக்கலாம் ஜெயமோகனை ஏன் படிக்க வேண்டும் ஏனென்றால் ஆத்மாவின் துணை கொண்டு அந்தப் பணியை ஆற்ற வந்தவர் அவர்தான். ஒரு நூல் அழுக வைத்தால் அது நல்ல நூல் அப்படியெனில் எம். ஜி. ஆர் படம் பார்த்து என் பாட்டி அழுததெல்லாம் என் அம்மாச்சி அழுகையா...இந்த அழுகையை ஒருகலெக்டரின் உண்மைக்கதை என்ற தலைப்பில் அனைவரையும் அழவைக்க ஏற்பாடு பண்ணுகிறார் இன்னொரு பதிப்பாசிரியர். ஒரு புத்தகம் போட்டதற்கே இவ்வளவு அழுகையென்றால் ஜெயமோகனின் அதிக புத்தகங்களைப் போட்ட தமிழினி வசந்தகுமார் எவ்வளவு அழுதிருக்க வேண்டும். அல்லற்பட்டு ஆற்றாத அழுத கண்ணீரன்றோ.....


காந்தியை அவரது எதிரிகள் வழியாக அறிந்தவன் எனச் சொல்லிக்கொள்ளும் ஆசிரியர் அவரது எதிரியாக கம்யூனிசக் கட்சிகளையும், ஆள் மாறாட்டத்திற்காக ஆர். எஸ். எஸ். கட்சியையும் கூறியிருக்கிறார். உண்மையில் ஜெயமோகன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலும் இந்துத்துவ அமைப்பிலும் ஒரே நேரத்தில் பணிபுரிந்திருக்கிறார். அவரால் ஒரே நேரத்தில் எல்லா இடங்களிலும் பணிபுரியமுடியும். அது அவரது ஆத்மாவை நல்ல முறைக்குப் பயன்படுத்தியிருக்கிறது. இப்பொழுதும் அப்படியே.

முன்னுரை முழுக்க ஜெயமோகன் தன்னைத் தானே விதந்தோதிக்கொள்ளும் இடங்கள் எத்தனை எத்தனை. நான் எழுதுவது கட்டுரை அல்ல கேள்வி பதில் உரையாடல், வரலாற்றுப் பிரக்ஞை , கருத்தியலும் வரலாற்றின் சாத்தியக்கூறு, வரலாற்றுணர்வு, பொதுத்தர்க்கம், லட்சிய வாதம், தரிசனம், தர்க்கம், பெருங்கட்டுமானத் தன்மை, சாத்தியமான வரலாற்றுப் பின்புலம், தர்க்க ரீதி, முன்முடிவு, உணர்வெழுச்சி, தேசிய மரபின் பண்மை, அறமைய நோக்கு, சிந்தனைகளின் மூலக்கட்டுமானம்....


இவ்வளவும் போதாதென்று இறுதியாக ஆன்மாவால் காந்தியைத் தேடமுயலும் ஒரு எழுத்தாளன்....இதற்கான வாசகன் யார் தெரியுமா...வாசகனாக யார் இருக்க முடியுமா....300 ரூபாய்களை அந்தரங்கமாகக் கொடுத்து வாங்கிய வாசகனின் அந்தரங்கமே காந்தியைப் புரிந்து கொள்ள ஆயுதமாக அமைத்துக்கொண்டவரே.....


வணக்கம் ஜெயமோகன். நீங்கள் நாசநீசமாகப் போக வேண்டும் என்று யாரவது சொன்னால் கோபித்துக்கொள்ள மாட்டீர்கள் என்றே நினைக்கிறேன். அது செவ்வியலாக்க முடியாத நாட்டாற்றிய வரலாற்றியலில் குறிக்கப் பெறும் ஒரு அறவெளிச்சப்பாடு, துயருற்ற ஆத்மா செய்ய முடியாத இயலாமையின் வழியே பெரும் ஆகாயத்தைக் கண்ணுற்று பெருங்குரல் எடுத்து பெருந்தொண்டையில் கத்திய பெருங்கூச்சல் இவ்வளவே.

காந்தியின் ஆளுமை என ஆசிரியர் எழுதியிருக்கும் அத்தனையும் காந்தியை ஏகத்துக்கும் போற்றுவதன் மூலம் தன்னை ஒரு காந்தியவாதியாக ஆக்கிக்கொள்ளும் ஒரு குறுகிய லாபத்திற்கே. அந்த லாபத்தைத்தான் காங்கிரஸ் இப்பொழுதும் அறுவடை செய்கிறது. வாழும் காலத்திலேயே அன்னா ஹசாரேவாய் உங்களை ஆக்கியதும் அந்த பயன்பாடே. காந்தியை மறுக்கும் அனைவரும் எந்த தளத்தில் காந்தியை முன் வைக்கிறார்கள் என்கிற குறைந்த பட்ச புரிதல்கள் கூட அற்ற எழுத்துக்களே இன்றைய காந்தி. இவ்வகை நோக்கில் ஒருவர் ஹிட்லரை ஆராயப் புகுந்தால் வாசக மனங்களுக்கு நாளைய ஹிட்லர் கிடைக்கலாம்.

Monday, July 9, 2012

நூறு நாற்காலிகளும்....ஒரு ஜெயமோகனும்.


அறிஞர் ஜெயமோகன் அவர்கள் பண்டிதர் அயோத்திதாசரைப் பற்றி மூலச்சிந்தனையாளர் இவர்தான் என் தலித் உலகுக்கே எடுத்துக்காட்டிய உத்தமப் பெருமான் ஆவார். ஒருவர் தலித்தாக இல்லாவிடினும் உள்ளுக்குள் கொதிப்பேறி நாட்பட்ட அறமானது எரிமலைக் குழம்பெனத் தகிக்கும் எனில் அவர் அறம் பற்றியும் எவர் பற்றியும் போதிக்கும் முகமாக எழுதலாம். எழுத்து வெளியீடாக இதை வே.அலெக்ஸ் பதிப்பித்திருக்கிறார். பதிப்புரையில் இதுவரை அயோத்திதாசரை தமிழ்ச் சமூகத்தில் இதுவரை யாரும் காணாதபோது, அவரை ஒரு மூலச் சிந்தனையாளராக, மிகவும் அறமான தன் மானத்துடன் தனக்கேயுரிய பரபரப்புடம் ஜெயமோகன் கண்டுபிடித்து அவரை மூலச் சிந்தனையாளர் என, தலித் மக்களுக்கே அறிவுறுத்தியபோது அரங்கம் கவனமாக செவிமடுத்து உரையை குறிப்பெடுத்து அவ்வுரையை வரலாற்றாக்கும் வேலையைச் செய்தது. இவ்வுரையை கேட்கமட்டும்,

( அயோத்திதாசரின் உரையை அல்ல ) கேட்கவென சென்னை விழுப்புரம், கடலூர், கிருஷ்ணகிரி கரூர் ஈரோடு என தேனி வரை அறிஞர் பெருமக்கள் வந்துள்ளனர்.

பதிப்பாசிரியர் இந்த உலகப்புகழ் உத்தமச் சிறுகதையை தனது கணிப்பொறியில் தரவிரக்கம் செய்து படித்தபொழுது அவருக்கு ஆழ்ந்த அதிர்ச்சியும் மனவேதனையும் மற்றும் உலுக்கிப் போடுதலும் நிகழ்ந்துள்ளது. உலுக்கிப் போட்டதன் விளைவாக தனது சில நண்பர்களுக்காக பரிந்துரை செய்யும்போது அவர்கள் படித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே பொலபொலவென கண்ணீர் சிந்தியிருக்கிறார்கள். அதிலும் ஒரு வாசகர் ஜெயமோகனது கதையை படிக்க மாட்டேன் என வீராப்பாக இருந்ததாகவும் பதிப்பாசிரியர் சொல்லி அதை படித்ததும் ரியலி வெரி ஷாக்கிங் என்றதாகவும் பதிந்துள்ளார்.

ஒரு வாசகனாக எனக்கு நூலைப் படித்ததும் பெரிய பெரிய அதிர்ச்சியெல்லாம் வந்தது. சொல்லப்போனால் சில பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எனது பழைய வாசிப்பில் கதைகளை, கதைகளாய், கதைகளாய் மட்டும் படித்து இப்படி எனக்கு வந்த ஷாக்கீங், கண்ணீர், மற்றும் மனச் சோர்வு இவைகளை, உண்மைகளை அறிய நேர்ந்தபோது மிகவும் ஷாக்கிங்காக வெட்கம் வந்தது.

அயோத்திதாசர் எழுத்துக்களில். அம்பேத்கரின் எழுத்துக்களில் தெரியாத இந்த ஷாக்கிங், கண்ணீர், உலுக்கிப் போடுதல் மற்றும் தவிர்க்கமுடியாத அதிர்ச்சிகளையெல்லாம் ஜெயமோகன் தனது சிறுகதையில் ஷாக்கிங்க் நிறைந்த பல திருப்புமுனைகளோடு தந்துள்ளார். இடையிடையே மடங்கள் பற்றியும் அறத்தின் தீராத வேட்கையுணர்வு, மின்னும் கண்கள், ஆழமான சோர்வு என்ற பதங்கள் காந்திய அறிதலாய் முன்வைக்கப் படுகிறது.

அறம் என்பது அறிஞர் ஜெயமோகனின் வழிமுறைகளில் தனிமனிதன் சார்ந்ததே. நூல் முழுக்க ஒரு தலித்தின் தனிமனித அறத்தைப் பேச மற்ற ஆளும் மனிதர்களின் மன அறங்களைப் பேசியுள்ளார். அறம் என்றால் மனிதர்களுக்குப் பொது அதில் ஒடுக்கப்பட்ட சாதியை நிர்ணயிக்கும் அந்த மனிதனின் அறம் என்ன வாக இருக்கும் எனக் கேட்டுக்கொண்டேன். கதையின் இடையே வரும் அம்மா கேரக்டரானது ஆசிரியருக்கு தனது சொந்த உளவியல் சிக்கல் நிறைந்த தனது அன்னையின் மரணத்தையே இக்கதையிலும் கிளறியிருக்கிறது. இதை எனக்குத் தெரிந்து இந்த நூலில்தான் வெளிச்சமாக எழுதியிருக்கிறார். நூல் பற்றி அதிகமாகவோ குறைவாகவோ சொல்ல ஒன்றுமில்லை.

நூறு நாற்காலிகள் ஒரு அதியற்புத கண்ணீர் கதை. வரிகளில் துக்கம் வேண்டுவோர் மிகவும் நிதானமாக எழுத்து எழுத்தாய் படித்தால். கண்ணீர் வர கட்டாயம் உத்திரவாதம். படித்துவிட்டு. விஷ்ணுபுர மடத்தில் இணைந்தால் மோட்சம்.

இவைகள் என் வாசிப்பின் தளுதளுப்பு நிறைந்த கண்ணீர் கேள்விகள். தயவு செய்து தவறாக எண்ண வேண்டாம்.

1 இதைப் பதிப்பித்த வே. அலெக்ஸ். அயோத்திதாசரவர்களின் எழுத்துக்களைப் படிக்கும்போது இந்த ஷாக்கிங் வகையறா உணர்ச்சிகளை அடைந்ததாக எங்கும் பதிந்திருக்கிறாரா எனத் தெரியவில்லை.

2 அம்பேத்கரின் எழுத்துக்களைப் படிக்கும் போது பதிப்பாசிரியருக்கும் மற்ற நண்பர்களுக்கும் கண்ணீர் வந்ததா.

3 ஆசிரியர் அறவுணர்வாளர் ஜெயமோகன் அம்பேத்கரின் மீதான அவதூறுகளை அறச்சீற்றத்தோடு வைத்த போது எனக்குக் கண்ணீர் வந்தது, பதிப்பாசிரியருக்கு வந்ததா.....

4. அயோத்திதாசர் பற்றி அம்பேத்கர் எங்காவது பேசியிருக்கிறாரா...?

எல்லா நாற்கலிகளிலும் என் இருப்பே என ஜெயமோகன் நிரூபித்த இடமாக இந்த கதையை அவர் அறிவித்திருக்கிறார். நூலட்டையில் ஒரு கலெக்டரின் உண்மைக்கதை எனப் போடப்பட்டுள்ளது. அந்த உண்மையான கலெக்டர் தனது வாதைகளை குமுறல்களாய் வைக்க அதை ஆசிரியர் அறத்துளியாக கண்ணீராகப் பெருக்குகிறார்.

சிறுகுறிப்பு; இன்றைய காந்தி என்கிற அவரது அறநூலை காந்தியின் அறத்தை படித்து அன்றெல்லாம் உக்கிப்போய் கண்ணீர் துளிகளைச் சிந்திக்கொண்டே இருந்தேன். அந்த நள்ளிரவில் என் நண்பனுக்கு தாங்கமுடியாத அழுகையோடு போன் செய்து அவன் என் அழுகை கேட்டதும், மிகுந்த விகசிப்பும் விசும்பலுமாய் காந்தி என்றேன்...கெட்டவார்த்தையில் திட்டி படுக்கச் சொன்னான்.

கதையை எழுதும் நான் வேறு என எப்பொழுதுமே சொல்லிக்கொள்வேன். என்னுடைய கருத்துலகிற்குக் கட்டுப்பட்டு என் எழுத்து நிகழ்வதில்லை. அது பிறிதொரு வாழ்க்கைக்குள் நான் சென்று மீள்வதுதான்.அதன் பின் அக்கதைகளுக்கு நானும் ஒரு வாசகன். இந்தக் கதையின் கருத்துக்களுக்கு அல்லது உணர்ச்சிகளுக்கு நான் பொறுப்பல்ல, கதையை ஒருபோதும் என்குரலாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. அது ஒரு துண்டு வாழ்க்கை. என் வழியாக அது மொழியாகியது.இது ஜெயமோகன் எழுதிய குறிப்பு. இதில் ஒளிந்துள்ள் அயோக்கியத்தனங்களையும் கண்ணீரோடு வாசித்த நான் அவரது அடுத்த பாராவில் சிரிக்கத் தொடங்கினேன். அவருக்கான ஒரு நாயனத்தை ஊத எத்தனை துளைகள். எத்தனை விரல்கள். பிரம்மம் ஒக்கடே..பரபிரம்மம் ஒக்கட்டே....

துணைக்குறிப்பு; நூலில் ஒட்டுமொத்த அரசியலையும் மேற்கண்ட வரிகளே எனக்கு உணர்த்தியது. ஒட்டுமொத்த நூலுமே, தன் பெயரை மட்டுமே குறிக்க, உதவும் வரிகளை, எழுத்தாக முன் வைத்த ஜெயமோகனது அறக்குப்பை. நூலை வாசித்து முடித்ததும் எனக்கு சிறுநீர் முட்டியது. நூலை வாசித்து கண்ணீர் மல்கிய பெருமக்கள் எனது விமர்சனத்தையும் மேற்கண்ட வரிகள் வழியாகவே அணுகலாம்.

Sunday, June 24, 2012

பின் தொடரும் ஜெயமோகனின் குரல்...






விடியலின் வலிமை அது வெளியிட்ட முக்கியமான மொழியாக்கங்கள்தான் . தேபிபிரசாத் சட்டோபாத்யாயவின் இந்திய தத்துவ மரபில் நிலைத்திருப்பவையும் அழிந்தவையும்முதல் சமீபத்தில் வந்த டிராட்ஸ்கியின் வாழ்க்கை வரலாறு வரையிலான ஆக்கங்களால் விடியல் தமிழ்ச்சிந்தனை மரபில் ஆற்றிய பங்களிப்பு என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்.அதற்காகவே நீங்கள் பெருமைகொள்ளவேண்டும். இதை விடியலின் நூல்களை எல்லாம் வாங்கிய வாசகனாக நான் சொல்லலாமில்லையா? ”
- ஜெயமோகன்


ஜெயமோகன் உங்களின் நினைவுப்பிழை எந்தளவுக்கு முட்டாள்த்தனமானது என்பதை என் நினைவில் இருந்து சொல்கிறேன். உங்களது காரியக் கிறுக்கிற்கு உதவி செய்யும் முட்டாள்தனங்களையும், வக்ரத்தின் அடிப்பூச்சுக்களையும் தொடர்ச்சியாக அறிந்த எனக்கு எந்த நினைவுப் பிழையும் கிடையாது.

உங்களது விஷ்ணுபுரம் எனும் நூலை குறைந்தபட்சம் 7 முறை வாசித்தவன் நான். ஒரு மிகப்பெரிய உழைப்பை சாதாரணமாக எண்ணிவிடக்கூடாது என்ற என் நினைவு எனக்கு 22 களிலேயே வயதிலேயே இருந்தது. இப்பொழுது எனக்கு 33 வயது. அன்பரே உங்களைச் சந்தித்த போது விடைத்த காதுடன் எனக்கு உளுந்தவடை உபசரிப்புடன் தேநீரும் அளித்து மூன்று நாள் என்னுடன் தங்கி உரையாடுவோமா எனக் கேட்டவர் நீங்கள். உங்களை சென்னை நோக்கி தொலைக்காட்சி தொடருக்கு வசனம் எழுதுவீர்களா எனக் கேட்டதும் நான்தான். இன்று நீங்கள் நிற்கும் இடம் உங்கள் உழைப்பினால் மட்டுமென்றால் நேரிடையாகக் கேட்கிறேன். அதற்குள் சதிகளே இல்லையா. டால்ஸ்டாயும் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியும் தூய யேசுகள் தேவ குமாரர்கள் என அரிப்பெடுத்து வசனங்களை நூல்களாக எழுதி வரும் நீங்கள், அவர்கள் அறம் என  எதைக் கூறுகிறார்கள் என ஒரு முறையாவது யோசித்ததுண்டா...


உங்களை தூக்கிச் சுமந்த தமிழினி வசந்தகுமாரிடம் நீங்கள் விடியல் பற்றிக் கேட்டிருந்தால் அவர் சொல்லிய்டிருப்பாரே. அறிவு கெட்டுப் போனதோடு நாறி, இந்த்துவத்துப் புழுக்களை நிரப்பிக் கொண்டு அலையும் உமது மூளையில், நினைவு என்பது சார்பும், காசும் உள்ளவரை தானே அய்யா. இதற்கு நாஞ்சில் நாடனும்  வேறு வேலை பார்த்துக் கொடுக்கிறார்.


நிற்க. விஷ்ணுபுரத்தை களவாட நீங்கள் ஒட்டுமொத்தமாக தமிழில் பயன்படுத்திய நூலின் தலைப்பையே தப்பும் தவறுமாக சொல்லியிருக்கிறீர்கள். அதன் தலைப்பு இதுதான். இந்தியத் தத்துவ இயலில் நிலைத்திருப்பனவும் அழிந்தனவும். அந்த நூலை விடியல் பதிப்பிக்கவில்லை. பதிப்பித்தது சென்னை புக்ஸ். பொ.வேல்சாமி தான் படித்துத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவலில் கரிச்சான் குஞ்சுவின் கண்ணுக்கு ஆயிரம் ரூபாய் வைத்தியம் செய்து மொழியாக்கம் செய்து பதிப்பிக்கப் பட்ட நூல் அது. எல்லாவற்றையும் மறக்கும் உமக்கு எத்தனை ஞாபகப் பிழை என தெளிவாக நீங்கள் சொல்லலாம். மேலும் உங்களது ஞாபகப் பிழை விடியல் சிவாவின் எத்தனை வருட உழைப்பை கேலி செய்கிறது தெரியுமா உங்களுக்கு. தான் திருடி பிறறையும் நம்பமாட்டான் என்பதற்கு நீங்கள் முழு உதாரணம்.


உங்களைத் தாங்கி நிற்கும் தமிழினி வசந்தகுமார், மற்றும் நுண்மான் நுழைபுல நாஞ்சில் நாடன், இப்பொழுது குப்பைகளை மறுபதிப்பு செய்யும் கிழக்குப் பதிப்பக உரிமையாளர்கள்....உங்களுக்கு இவ்விசயத்தில் நண்பர்களாக இல்லாமல் இடது சாரியாக அவர் பதில் எழுத வேண்டுமென்று எதிர்பார்க்கிறேன்.

அதோடு தமிழினியின் வலிமை, இளமை, குறைந்தபட்ச நேர்மை, இன்னும் பல மைகளையும், பின் உயிர்மைகளையும், கிழக்குப் பதிப்பகத்தின் வலிமைகளையும் கவிதா பதிப்பகத்தின் பணமை....... நாம் பேசலாம்.


நீங்கள் சொன்னபடி விடியல் பதிப்பகம் வெளியிட்ட நூல்களுக்காக சிவா பெருமிதப்படவேண்டும்,  இது உண்மைதான். சிவா வேறு விடியல் வேறல்ல. ஆனால் நீங்கள் பெருமைப்பட பொள்ளாச்சி மகாலிங்கத்தின் பாதங்களும் இன்னும் எண்ணற்ற நாற்றமெடுத்த வார்த்தைகளும் உள்ளது. இதை உங்களை வாசித்த ஒரு வாசகனாகத்தான் எழுதுகிறேன். ஒரு வாசகனாக அதை எழுத உங்களுக்கு உரிமை இருப்பது போல் தமிழினியையும் உயிர்மையையும் கிழக்கையும் ஒரு வாசகனாக கேள்வி கேட்பதற்கு எனக்கு உரிமை இருக்கிறது.


வாசகனாக
வசுமித்ர


சிறு குறிப்பு;  விடியலில் வெளிவந்த மொழியாக்கங்கள் தாண்டி அது வெளியிட்ட உள்ளூர் படைப்பாளிகளின் ஆக்கங்கள் குறித்து நான் பேசுவதற்காக காத்திருக்கிறேன். அதைவிட இன்னும் விரிவாக. உள்ளூர் படைப்பாளிகளுக்கு சொறிந்து கொடுக்கும் பதிப்பகங்கள் குறித்தும் நாம் பேசலாம் ஜெயமோகன்.

Wednesday, June 20, 2012

தேவதேவ....






மலம் தின்ன வைத்தல் 

கட்டு மீறத் துணிந்தவனை
இழுத்து வந்து உதைத்து, துடிக்கத் துடிக்கப்
பழுக்கக் காய்ச்சிய இறும்பினால் சூடு போட்டு
அவன் அலறலை
மீசையில் கைபோட்டு ரசித்தபடி
மீண்டும் அவனைக் குனியவைத்து
பிடரியில் மிதித்து அழுத்தி
மலம் தின்னச் செய்து
ஊரெல்லாம் பார்த்திருக்க
வெறிகொண்டாடி மகிழ்ந்தது
வேறு யாருமல்ல...
நான்தான்.....

இவ்வேளை, வருந்தி வருந்தி
இக்கவிதையை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நான்,
ஒரு தலித் அல்ல;
பார்ப்பானும் அல்ல;
ஒரு கவிஞன், இன்றைய பிரபஞ்சத்தின்
அதி சுரணை மிக்க ஒரே மனிதன். சமயங்களில்
தன்னைக் கடவுளெனச் சொல்லிக்கொள்ளும்
விசித்திரப் பிராணி


உச்சபட்ச வன்முறை பீரிடும் இந்த வெளிப்பாடு,
பெருந்துக்கமும் சுயமதிப்பும்
நீதியின்பாற் தீராத வேட்கையுமாய்த் தகித்தபடி
உலகின் ஒளியாய்ச் சுடர்பவர்களுக்காக அல்ல;
விடுதலைச் சிறுத்தைகளுக்காக அல்ல;
பகுத்தறிவுச் சிம்மங்களுக்காகவும் அல்ல;
தங்கள் வாழ்க்கைப் பாணியால்
சாதி - மத - சாமி - மல அக்னிக்குத்
தவறாது நெய் வார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்காக,
மலம் தின்றுகொண்டிருக்கும் பார்ப்பனீயம்
தம் முகத்தைத் தானே பார்த்துக்கொள்ளுவதற்காக.
இரத்தம் செத்த சோனிகளும்
தோல் மரத்துப்போன பேமானிகளும்
மானம் மரியாதை வெட்கம் சூடு மற்றும்
சுரணை பெறுவதற்காக!


- தேவதேவன்

வணக்கம் கவி தேவதேவ....

நீண்டகாலம் கழித்து ஒரு சிறு வெஞ்சினம் பொங்க உங்களது கவிதைகளின் தொகுதியை மின்சாரமற்ற பகலில், அறை வெட்கையில் எனது இருதயத்தின் சளி ஓசையை கேட்கும் மௌனத்தில் வாசித்தேன்.


அன்ப...
மேற்கண்ட உமது கவிதையில் ஓடும் வஞ்சிக்கப்பட்ட மனத்தின் ஆற்றாமையை, பின்னுரை என்ற பேரில் " அமைதி என்பது மரணத் தறுவாயோ? வாழ்வின் தலைவாசலோ?” என்ற தலைப்பில் ( நவீனத்துக்குப் பின் கவிதை என்பதன் சுருக்கப்பட்ட வடிவம்) உலுத்துப் போன மனச்சான்றுடன் ஜெயமோகன் எழுதியிருக்கும் வக்ர மகிழ்ச்சியையும் கண்டேன். காலம் பெருந்தச்சனின் இயலாமையில் வைரமுருகி...இற்றுப்போயிருக்கிறது.


அன்ப....தேவ தேவ...

ஜெயமோகனுக்கு தங்களிடம் சொல்ல ஏதேனும் ஒரு சொல்லிருந்தால் சொல்லிவிடுங்களேன். கவி அமைதி, பீதியின் இறகல்லவா....அலைக்கழிப்பு, சித்தம் தடுமாறுதல்...இவைகளோடு, மனக்கசப்பும். கவிதையில் கொப்பளிக்கும் அறாத நீதியுணர்வைத்தான் வேதம் எனும் மலத்துணியில் நாளும் முக்கி, ஆட்காட்டி விரலுக்கும் கட்டைவிரலுக்குமிடையே அழுத்தி நசுக்கிக் கசக்கி, சூடான அதன் மணத்தை, நாசியில் ஏற்றி, அறிதல் என்றும் ஞானம் என்றும் தரிசனம் என்றும்,.... என்றும் வற்றாத தமிழால் குலை தள்ளி வருகிறார்.


எம் கவிஞ...

எல்லாவற்றையும் மறைக்க கோவணத்தில் துணி இல்லை இல்லவா...நாஞ்சில் நாடன் தன் கோவணத்தை விஷ்ணுபுரப் பட்டுத்தண்ணியில் அல்லவா சுற்றி மறைக்கிறார். பிருஷ்டத்தில் பொறித்திருக்கும் சாதியை எப்படி பொற்பட்டு நூலால் மறைக்க முடியும். எல்லாவற்றையும் பேச வைக்கும் மது பற்றிப் பேசியவர், அதி போதையில் இன்னும் நீ இந்துத்துவப் பசு...( இங்கு பன்றி என்பது உச்சபட்ச அழகு, அதனால் தவிர்த்திருக்கிறேன்) எனச்சொல்ல எது தடுக்கிறது. நீங்களும் பன்றி பற்றி எழுதியுள்ளீர்கள்தானே....


எம் அன்ப...

சொல்லக் கூடாத வார்த்தைகளை, எழுதிப் படிக்கையில் என்ன சுகம் கிட்டப் பெறுகிறது.

உம் நண்பர் நகுலன் சொல்லியிருக்கிறார்.


173.

அவன் உன்னுடன் இசைவதற்கு
அறிகுறியாக " ஆமாம் "
என்று தலையை
ஆட்டிக்கொண்டிருக்கும்போதே
உன்னைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்"
என்று உள்ளே
உறுமிக்கொண்டிருப்பான்.

174.

அவன்
எவர்களை ஒரு உத்தேசத்திற்காக
மதிக்கிறானோ
அந்த உத்தேசம் நிறைவேறியபின்
அவன் அவர்களை
அவமதிப்பான்
இதற்கு அவன் கொடுத்திருக்கும்
அர்த்தம்: ஆத்ம சுதந்திரம்.


175

அவன் அதிகமாகப் பேசமாட்டான்
ஏனென்றால்
தான் பேசினால் எங்கேயாவது
அகப்பட்டுக் கொண்டுவிட்டாலோ
என்ற
எச்சரிக்கையான வாழ்வு.

176

அவனைப் பற்றி
நாலுந்தெரிந்தவர்
சொல்வது; அவன் நல்லவன்;
ஆனால் அவனிடம் போகாமல் இருப்பது
நமக்கு நல்லது!

177

போகட்டும்”
என்னவானாலும்
நாலுபேர்
அவன் பேரைச் சொல்லுவார்கள்
பிறகு இருக்கவே
இருக்கிறது;
நாற்பது வெள்ளிக்காசு.


- நகுலன் தங்களிடம் மேற்குறித்த வரிகள் பற்றி பேசியதுண்டா, ஒரு வேளை கைப்பிரதியிலேயே கண்டு தாங்கள் புன்னகைத்திருக்கவும் கூடும்.


அன்ப....
தங்களது கவிதைகள் எனக்கு சில சமயம் வழிகாட்டி, சில சமயம் துலாக்கோல்,
சில சமயம் கவிதை...


ஆனாலும்..... நான் உங்கள்
ப்ரியத்துக்குரியவர்கள் பட்டியலில் இணைவதற்கு
சற்று யோசனையாகத்தான் இருக்கிறது...
" தேவதேவன்"
என் ஆள்
என்ற குரல், ஜெயமோகனின் ராம நாம தொண்டையின் அடிவயிற்றிலிருந்து வருகிறது.
ஏதேனும் நீதி சொல்லி ஒரு சிற்றம்பை எய்யமுடியுமா...வாலியின் குரலய்யா இது.


நான் நலம்
உங்கள் நலத்துக்கு உங்களையே பிரார்த்திக்கிறேன்...
சந்திக்கும் தருணத்தில் ஏதேனும் ஒன்று காலை இடறினாலும் என் பெயர் சுமக்கும் உடலை உங்கள் முன் காட்டிவிட்டுச் செல்வேன்.


சிறு நண்பன்....
வசுமித்ர...




மீண்டும் ‘சாதியப்’ பிரச்சினை குறித்து - ரங்கநாயகம்மா.

மீண்டும் ‘சாதியப்’ பிரச்சினை குறித்து - பலிக்கலாம் அல்லது பலிக்காமலும் போகலாம் வகை சீர்திருத்தவாதிகள்  (hit-or-miss reformer...