Thursday, September 6, 2012

காலச்சுவட்டின் இடது கால் பெருவிரலை மனுஷ்ய புத்திரன் என்பவர் கடித்தார் ………..



 சின்ன விசயங்களின் கடவுள் என்ற நூலை முன்வைத்து....



2000 வருட( இந்தக் காலக்கணக்கில் எனக்கு சந்தேகம் என்றும் உள்ளது) தமிழ் வரலாற்றில் ஒரு நூலை மொழிபெயர்ப்பதில் அடித்துப் பிடித்துக்கொண்டு ஆவலாதி பொங்க பதிப்பகங்கள் போட்டி போட்டு வெளியிடுவது உண்மையிலேயே மிகுந்த வரவேற்புக்குரியது. நான் இதில் மிகுந்த உவகையடைகிறேன். எழுத்தாளர்களின் பயன் மதிப்பு நாளுக்கு நாள் உயர்ந்து வருவது குறித்து ஆழ்ந்து சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் இவ்வேளையில், இப்புத்தக அடிதடி குறித்த காலச்சுவடு கண்ணன் அளித்த விளக்கங்கள் மிகுந்த உத்வேகத்தை எனக்களித்தது.

காரணம் எனது சுயநலமே.  நான் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நாவலா கவிதையா கதையா என வகைப்படுத்த முடியாத தோற்றத்தில் வரும் எனது வார்த்தைகளைத் தொகுத்து வெளியிட இதே போல் பதிப்பாளர்கள் சண்டையிட்டால் நான் ஜென்ம சாப்ல்யம் அடைவேன். அவர்கள் நூலை வெளியிடக்கூடத் தேவையில்லை. சண்டையிட்டு அதை பதிவிட்டால் போதும். நிம்மதி.

கவிஞர் சுகுமாரனுக்கு மனுஷ்ய புத்திரன் என்பவர் முகப்புத்தக வாயிலாக  ஒரு கூற்றை பதிவிட்டிருப்பதாக காலச்சுவடு கண்ணன் இம்மாத காலச்சுவட்டில் ( செப் 2012) எழுதியிருக்கிறார். வாசகம் கீழ்க்கண்டவாறு.. “ கவிஞர்கள் எப்போதும் எதற்காகவும் உண்மையை விட்டுக்கொடுக்காதவர்கள் இல்லையா ?” என்று மனுஷ்ய புத்திரன் என்பவர் கேட்டிருக்கிறார்.

இவர் உயிர்மை என்ற பத்திரிக்கையும் அதன் பின் உயிர்மை பதிப்பகமும் தொடங்கியிருக்கிறார். சமீப வருடங்களாக தனது சொத்தான உயிர்மை பத்திரிக்கையில் இவர் கவிதைகள் எழுதிவருவதாகச் சொல்லுவதோடு அதை தனது பத்திரிக்கையிலேயே மனத்துணிவோடு வெளியிட்டு வருகிறார். அதோடுமட்டுமில்லாது அதைத் தொகுப்பாக வெளியிடும் அவரது தன்னப்பிக்கை மன உறுதி என்னை மிகுந்த மகிழ்ச்சிப் பெருக்கில் ஆழ்த்தும் ஒன்று.

இங்கு இப்பொழுது எனக்கு கேள்வியாக எழுவது ஒன்றே ஒன்றுதான். கவிஞர் சுகுமாரன் கவிஞர்தான். அதனால் உண்மையைப் பேச வேண்டும். ஆம கவிஞர்கள் எப்போதும் எதற்காகவும் உண்மையை விட்டுக்கொடுக்காதவர்களே. இந்த மனுஷ்யபுத்திரன் என்பவரும் ஒரு காலத்தில் கவிஞராக அறிமுகமானவரே. அதனால் எதற்காகவும் உண்மையை விட்டுக்கொடுக்காமல் தனது பதிப்பகத்தில் எந்தெந்தக் கவிஞர்களிடம் காசு வாங்கிக்கொண்டு புத்தகம் போட்டேன் எனச் சொன்னால் ஒரு வாசகனாக மகிழ்வேன்….

இந்தக் காசுக்கு 300 காப்பிகள் போடுவேன் இந்தக் காசுக்கு 500 காப்பிகள் போடுவேன் அதோடு புத்தகத்தை எழுதியவரே இத்தனை காப்பிகள் வாங்கிச் செல்லவேண்டும் என்கிற  ஷரத்தையும் இணைத்தால் பெரு மகிழ்வு கொள்வேன். ஏனெனில் இங்கு கவிப்பட்டாளங்கள் தங்கள் துவக்குகளை தூக்கிக் கொண்டு சுஜாதா புத்தகம் போட்டாங்கள்ல அந்தப் பதிப்பகத்துல என் புக்கு வந்திருக்கு, ஜெயமோகன் புத்தகம் போட்டாங்கள்ல அந்தப் பதிப்பகத்துல என் கவிதபுக்கு வந்துருக்கு நானும் கவிஞராக்கும் என தோள் உயர்த்தி, மூக்கு விடைத்து  பிற எழுத்தாளர்களின் தோளில் ஏறி பிழைப்பை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கின்றனர். இதில் சம்பந்தப்பட்ட கவிஞர்களைப் பார்த்து, மதிப்பிற்குறிய கவிப்பெருந்தகைகளே அவர்கள் எழுதினார்கள் புத்தகம் போட்டார்கள். நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள் என்ற கேள்வியைக் கேட்டால் சம்பந்தப்பட்ட புத்தகம் போட்ட கவிஞர்கள் செவியில் ஏராளாமான ஊமத்தம் பூக்கள் மலர்வதோடு அதை வாசகக் காதுகளிலும் சுற்றிவிடுகிறார்கள்.

புத்தகம் போட்டு அதை கழுதைப் பொதியெனச் சுமந்து நண்பர்களுக்கு இலவசமாய் வழங்கும் அவர்களது   வள்ளல் குணம் வியக்கத்தக்கது.  இது  எந்த விதத்திலும் அவர்களது தயாள குணத்தை பாதிக்கவில்லை என்பதையும் இங்கு பெருமையோடு நினைவுபடுத்துகிறேன்.

காசு கொடுத்தால் அட்டை முதல் அட்டை வரை தரமான புத்தகங்களை அச்சிட்டுத் தருகிறோம் என்ற விளம்பரத்தில் ஒரு துணை நிறுவனத்தையும் இந்த மனுஷ்யபுத்திரன் என்பவர் நடத்திவருகிறார். அதில் புத்தகங்கள் வெளிவந்திருந்தால் சம்பந்தப்பட்ட   கவிஞருக்கு வார்த்தைகளைவிட வண்ணத்தில், அட்டைப்பட ஓவியங்களில், அதன் செய் நேர்த்திகளில் எவ்வளவு தேர்வு…என்னே ரசனை  என விதந்தோதலாம். ஆனால் உயிர்மையில் புத்தகம் போட்டு,  கொடுத்த காசுக்காக பின்னட்டையில் நாலுவரிகளைக் கூவுவதை என்ன வென்று சொல்வது.

சிறுகுறிப்பு;

காலச்சுவடு காசு வாங்கிக்கொண்டு புத்தகம் போட்டாதாக ஒரு தகவல் கூட வாசகானான என் காதுகளை எட்டவில்லை… இருந்தால் உரையாடலாம்…ஏனெனில்  கவிஞர்கள் எப்போதும் எதற்காகவும் உண்மையை விட்டுக்கொடுக்காதவர்கள் இல்லையா ?” வாழ்க வளமுடன்( இதை பிரபலமாக்கியது வேதத்திரி மகரிஷி)


பெருங்குறிப்பு; இதை மனுஷ்ய புத்திரன் என்பவர்தான் சொல்லவேண்டும் என்பதில்லை. சம்பந்தப்பட்ட புத்தகம் போட்ட கவிஞர்களே சொல்லலாம். ஏனெனில் கவிஞர்கள் எப்போதும் எதற்காகவும் உண்மையை விட்டுக்கொடுக்காதவர்கள் இல்லையா…. ‘கதவைத் திற காற்று வரட்டும்….” ( இதை கவிதையில் எழுதியவர் சுந்தரராமசாமி, பிரபலப்படுத்தியவர் சுவாமி நித்யானந்தா என்பவர்.




காசுகொடுத்தா மனுஷ்யபுத்திரன் புத்தகம் போடுவார்.... மச்சான் நீ போடேன்...நீ போடேன் என்று உயிர்மைக்கு கவிஞர் பிடிக்கும் வேலையைச் செய்யும் ஒரு எழுத்தாளரையும், அவரைக் கண்டால் மனம் வருத்தப்படும் ஒரு நண்பரையும் நான் அறிவேன்.

இந்தக் குறிப்பு எனக்கு நானே சொல்லிக்கொள்வதற்காக…


வாழ்த்துக்களுடன்….
வசுமித்ர.

Monday, August 27, 2012

காந்தியைக் கொட்டிக் கவிழ்த்தல்.





இன்றைய காந்தியும் அதன் ஊளையொலியும்........

மொழி, ஆசிரியனின் பாசாங்குகளால் ஆனது. இதை முன்முடிவாக நாம் பார்க்கத் தேவையில்லை. ஆனால் அது தன்னை எப்பொழுதும் நிலை நிறுத்திக்கொள்வது இந்த பாசாங்கு என்ற தொனியில்தான். மொழி வல்லுனராக வர இருக்கும் ஒருவர் முதலில் தனக்கென்று உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டியது நம்பிக்கைதான். இந்த நம்பிக்கை மூட நம்பிக்கையாகக் கூட கொள்ளலாம் ஆனால் அதை முழுமையாக நம்பவேண்டும். முதலில் அந்த நம்பிக்கையின் கீழ் எதையும் நீங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டால் அதை தாராளமாக எழுதலாம். எழுதுவதன் மூலம் அதை நிரூபணம் செய்யலாம். அதன் வழியே இன்றைய காந்தி என்ற இந்த கட்டுரை நூலின் வழியாக தன்னை நிரூபிப்பதன் மூலம் ஜெயமோகன் காந்தியை நிரூபிக்கிறார்.

இது எல்லோரும் செய்யக் கூடிய ஒன்றுதான். ஆனால் ஜிம் கார்பெட் கூறியது போல் நமக்கென்று ஒரு கருத்து இல்லாவிட்டால் நாம் பிறருடைய கருத்தை நம் கருத்தாக சுவீகரித்துக்கொள்கிறோம் என்ற அபத்ததில் கொண்டு விடுகிறது. ஜெயமோகன் இதையே தன் கருத்தை மையமாக வைத்து பிறர் கருத்தாக முன் வைக்கிறார். நூல் முழுக்க முரண்கள். முரண்களும் தன்னை நிரூபித்தலின் ஆவேசமுமே அவரைக் கண்கலங்க வைத்திருக்கிறது.


காந்தியை அவர் வெவ்வேறு வார்த்தைகளில் முன் வைக்கிறார். ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் அனைத்தும் விமர்சனக் கூறாய் அமையாமல் தான் புகழ்ந்ததனால் அதை நிரூபிக்கும் அவஸ்தையில் எழுந்த உளறல்களாக அதைக் காணலாம். இவ்விமர்சன நோக்கை எழுத்தை மட்டுமே, அதன் மொழியை மட்டுமேமுன்வைத்து நகர்கிறேன்.

காந்தியை நிரூபிக்க ஆசைப்படும் ஜெயமோகனது மொழி முதலில் எதிரியாய் நேரடியாய்ச் சுட்டுவது இஸ்லாமியர்களை. இந்த இஸ்லாமியர்கள் காந்தியை திட்டமிட்டே அவதூறு செய்வதற்காகவே தங்களை வளர்த்துக்கொண்ட இனம் என்றளவிற்கு இதைக் கொண்டு செல்கிறது. ஆனால் ஆசிரியரின் வியாபார மனம் மனுஷ்யபுத்திரனை மட்டும் காந்தியை முன் வைத்து ஓரிரு தகவல்களைச் சொன்னவராக முன்வைத்து நகர்கிறார். உண்மையில் காந்தி இஸ்லாமியர்களுக்குத் துரோகியாகத் தெரிகிறார் என நூல் முழுக்க முன் வைக்கிறார். நூலாசிரியருக்கு இஸ்லாமியர்களின் இருக்கும் வெறுப்பு காந்தியின் மேலும் இருக்கிறது. ஆனால் அதை அவர் வெறுக்கும் விதத்தை முன்வைத்து எடுத்துரைக்கும் சொற்கள் கூட ஞானத்தை முன் வைத்தே உரையாக்கப் படுகிறது. ஆனால் இஸ்லாமிய வெறுப்பு நேரடிச் சாட்சியமாக இருக்கிறது.

வார்த்தைகளைக் கவனித்து அதன் மேலும் நம்பிக்கை வைத்து மொழியை ஒரு மதமாக்க முயலும் அதுவும் அதை இந்துத்துவ மனமாக்க மட்டுமே முயலும் ஆசிரியரின் பார்வை விளங்குகிறது. சம்பந்தப்பட்ட ஆசிரியருக்கு எழுத்து ஒரு தொழில். ஆசிரியர் தனது முன்னுரையில் கூறியபடி கட்டுரையாளரோ ஆய்வாளாரோ வரலாற்றறிஞரோ இல்லை. ஆனால் கதை எழுதுபவர். இலக்கியம் செய்பவர். எனவே காந்தி கலை இலக்கியத்தை வெறுக்கும் சமணமுனி என பதிவு செய்கிறார், இதையே முரணாக சமணம் வெறும் வணிகம் என்று மட்டும் கூறுகிறார். ஆனால் சமண்மொழி தமிழுக்கு அளித்த கொடைகளை மேம்போக்காக முன்வைத்தும், அவர்கள்தான் சமஸ்கிருதத்தை இந்திய மொழியாக ஆக்கினார்கள் எனவும் கூறுகிறார். ஒரு வரியில் தன் நம்பிக்கை மீதான மறுப்பு, பின் வெறுப்பு, பின் எழுதி நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியம், நூல் முழுக்க ஆசிரியரின் தன் முனைப்பிலேயே நீளுகிறது.

கிறித்தவக் கல்விச் சாலையில் காந்தி ஒரு சாதி வெறியர் என அவரது மகளுக்கு ஒரு ஆசிரியைக் கற்பித்ததாகக் கூறும் இவருக்கு இந்துத்துவ நபரான பார்ப்பன சாதியான கோட்சே ஏன் காந்தியை சுட்டுக்கொல்லக் காரணம் என்ன என அங்கேயே அதன் முரணைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்க வேண்டும். அவர்தான் ஆய்வாளர் இல்லையே. மொழியை முன்வைப்பத்திலும், தான் சார்ந்த கருத்தை நிலை நிறுத்துவதிலும் பேரார்வமாய் மொழி வழி உளறல்களை இட்டுக்கொண்டே செல்கிறார். கிறித்தவம் இஸ்லாம் இவைகள் நேரடியாக காந்திக்கு எதிரி என உருக்க பாவத்தை மொழியில் வைத்து அதைக் குமுறலாய் முடித்திருக்கிறார்.


முதலில் இந்நூல் முழுக்க இறைந்து கிடக்கும் சொற்களை கொஞ்சம் நாம் அறிந்துகொள்ளலாம்.

' அபாரமான"
இந்த வார்த்தையில் ஆசிரியர் முன்வைக்கும் கருத்துக்களை கொஞ்சம் அணுகிப்பார்க்கலாம்.

காந்தி உண்மைக்கே உரிய அபாரமான வசீகரத்தினால்.....
இந்த அபாரம் ஆசிரியரைப் பெரும் பாரத்திற்குக்கொண்டுசெல்கிறது. அதாவது வெறுக்கத்தக்க என உபயோகப்படுத்த வேண்டிய வார்த்தைகளை அவர் நம்பும் காந்திக்காக விட்டுக்கொடுத்த ஆசிரியர் காந்தியின் பிடிவாதத்தை அபாரமான பிடிவாதம் என்கிறார். இதில் உள்ள சார்பு எத்தகையது என வாசகர் உனரவேண்டும். இந்த அபாரமான என்ற வார்த்தை அபாரமான பிடிவாதத்தில் தோயும் பொழுது அதை லட்சிய பிடிவாதமாக எண்ண வேண்டும் என்பதே ஜெயமோகனின் கருத்து. நூல் முழுக்க ஜெயமோகன் எழுதியிருப்பது ஜெயமோகனின் காந்தியே தவிர காந்தியை அல்ல. ஒரு கண்டிப்பான தந்தை தனது தறுதலை மகனை அல்லது போக்கிரிக்குழந்தையை பாசத்துடன் கண்டிக்கும் ஒரு தந்தை மனோபாவத்தை முன் வைக்கும் சொற்களையே நூல் முழுக்க இறைத்திருக்கிறார். சில இடங்களில் தான் காந்திய மாணவன் சில இடங்களில் கற்றுக்கொண்டவன் சில இடங்களில் என் மகன் காந்தி சில இடங்களில் நானே காந்தி, சில இடங்களில் காந்தியையும் விஞ்சிய காந்தி. தன்னை எழுதுவதற்கு ஆதாரமாய் காந்திய நகர்வே ஜெயமோகனுக்கு இதில் கிட்டியிருக்கிறது. தான் அறத்தை நம்புவதாகவும் அதனால் காந்தியை வாசிப்பதாகவும்தான் அவர் நிரூப்பிக்க முயல்கிறாரே ஒழிய காந்தியைப் புரிந்து கொள்வதாற்காக அல்ல.

காந்தியை பொருளாதாரத்தின் வழியாக வன்முறையின் வழியாக அஹிம்சையின் வழியாக பெண்களின் வழியாக மிக முக்கியமாக சாதின் வழியாக அவரை விமர்சிக்கும் பன்மைத்துவம் அவருக்குள் உண்டு, அவர் எழுதிய எழுத்துக்களில் உண்டு ஆனால் ஜெயமோகன் முழுமுடிவாக காந்தி ஒரு சாதி நம்பிக்கையாளன், அவரது மத நம்பிக்கை இந்துத்துவமே என்பதை பல இடங்களில் சான்றாக முன்வைப்பது போல் தனது நம்பிக்கையை முன் வைக்கிறார். முன்னுரையில் அவர் மிகுந்த எழுசியோடு உளறுவது

.....பெரும்பாலும் நினைவிலிருந்து. நினைவில் எது நிற்கிறதோ அதுவே முக்கியமானது என்ற எண்ணம் எனக்குண்டு. நினைவில் இருந்தவற்றை சரிபார்த்துக்கொள்ள இணையம் உதவியது. பல நண்பர்களும் தனிப்பட்ட முறையில் உதவினார்கள்.”

இந்த வாக்கிய அமைப்புக்களில் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியதாக அவர் திணிக்கும் தன்மைகள் வேறு இருந்தாலும், வருடங்கள், நாட்கள், விவரணைக் குறிப்புக்களுக்காக மட்டுமே அவர் பிறரை நம்ப வேண்டிய கட்டாயம். ஆனால் நினைவில் உள்ள காந்தி அவரது காந்தி. முழுக்க முழுக்க அவரது காந்தி மட்டுமே அந்த காந்தியை நிரூப்பிக்க உதவும் விவரணைகள் வரலாறுகள் இவற்றை வழங்கத்தான் நண்பர்களும் இணையமும். ஜெயமோகனது பெரும்பாலான கட்டுரைகளில் நீங்கள் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டிருக்கலாம். இந்த நூலின் முன்னுரையிலேயே கூட தேர்ந்த இலக்கியவாதிகளை, தேர்ந்த வராலாற்றாய்வாளர்களை தேர்ந்த அரசியல்வாதிகளை, தேர்ந்த காந்தியவாதிகளை அவர் சந்தித்து அவர் இல்லங்களில் அவர்களது படுக்கையறைகளில் என்னென்ன கோணத்தில் காந்தி படம் மாட்டப்பட்டிருக்கிறது என்பது வரை பதிவார். ஜெயமோகன் சந்திக்கும் யாருமே தேர்ந்தவர்கள் என்பதில் ஜெயமோகனின் சுயமோகச் சித்திரம், பெருமை கொள்ளுவதில் நமக்கு ஆச்சரியம் கிடையாது. ஆனால் அந்தத் தேர்ந்தவர்கள் தங்களை ஜெயமோகன் சொன்ன தேர்ந்த அர்த்ததில் நம்பிக்கொள்ளும் போது ஒரு தேர்ந்த மனநோய்க் கூடாரம் ஒன்று உருவாகி வருவதை நாம் அவதனிக்கலாம். ( விஷ்ணுபுரம் வட்டம் அதன் தொடக்கமே. உண்மையில் இலக்கியத்தை விளம்பர உத்தியாக மாற்றும் ஒரு பேனரே இந்த வட்டச்சதுரங்கள். இதில் முதல் பலி நாஞ்சில் நாடன். நிற்க.)


பொதுவாக நினைவில் நிற்பவை அனைத்தும் சரியென்பதோடு அவர் தானும் காந்தியும் ஒன்றும் என்று சொல்கிறார். காந்தியவாதிகள் இதை சற்று ஆழமாக நோக்க வேண்டும் என்பது என் முடிவு. ஜெயமோகன் காந்தியை புத்தம் புதியதாக ஆக்கிக்கொள்ள கேரளச் சிந்தனையாளர்களான சிந்தனையில் கேரளச் சிந்தனை என ஒன்று உண்டு வெறுமனே சிந்தனையாளர் என அறிவித்தால் அவர்கள் தங்கள் குரல்களை ஒட்டுமொத்தமாக மக்களுக்காக அளித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் இங்கெயும் எழுத்தின் மூட நம்பிக்கை தன் விதியை உவந்தளிக்கிறது கேரளச் சிந்தனையாளர்களான ஆனந்த், .வி.விஜயன், மற்றும் சுந்தரராமசாமி, இதில் சுந்தரராமசாமி இலக்கியத்தில் தமிழ் சீதபேதி ஆங்கில சீதபேதி என விதிகள் இருக்கிறதா எனக் கேட்ட மலையாளச் சிந்தனையாளர். இங்கு ஆசிரியர் கேரள எனச் சொல்லும் பொழுது அவர் தான் சொறுகிக்கொள்ள வேண்டிய முன் பின் பெயர்களாக இவர்களை முன்வைக்கிறாரே ஒழிய வேறு எதற்காகவும் இல்லை. காந்தியை ஒழுங்காக புரிந்து கொண்டவர்கள் கேரளக்காரர்களே ஆமென்.

இதையே முன்னொட்டாய் பி.கே.பாலகிருஷ்ணன் நித்ய சைதன்ய நிதி....

ஜெயமோகன் இவர்களை முடிந்தளவுக்கு தன் பெயருக்கு முன்னொட்டாய் ஒட்டியதன் மூலம் மிகவும் அசிங்கப்படுத்தியுள்ளார். இதில் மூக்கறுபடும் அளவுக்குப் போனது யதி. யதியை ஒரு தனிப்பட்ட தன் நம்பிய சுயச்சார்பான நூலின் மூலம் முடிந்த அளவுக்கு அவரை அவமானப்படுத்தியுள்ளார் .
இந்த நூல் காந்திக்கு.

காந்தி ஏன் இலக்கியத்தை மதிக்கவில்லை என்பதற்கு ஜெயமோகனின் இலக்கியத்திலிருந்தே புரிந்துகொள்ளலாம். என்னா ஸ்டைலு...எப்பா....கண்ணாடிய ஒரு சொழட்டுச் சொழட்டி கண்ல போடுவாரு பார்க்கணும்...அய்யோ...என் தலைவா என காலில் விழும் ஒரு ரசனையாளனுக்கும் ஜெயமோகனின் மொழிக்கும் அர்த்தங்களில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. இலக்கியத்தில் இடக்கரடக்கல் ஆபாசங்களுக்கு மட்டும் அல்ல புகழுரைகளும் சேர்த்தே, என்பது ஜெயமோகன் பாணியில் சொன்னால் அவரது எளிய மனதிற்கு அறுவெறுப்பானதாகவே இருக்கும். யதியின் தாடிமயிர்கள் மின்னுவது, ஊட்டி ஆசிரமச் சுவர்கள் தத்துவம் போதிக்கும் அழகு, குடிக் கோப்பைகளின் விளிம்பில் தெரியும் இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம், பின் ஊட்டி ஆசிரம சமையற்கட்டிலேயே கிடைக்கும் அற்புத சிந்தாந்தங்கள், அங்கு இருக்கும் வெள்ளைக்காரத் துரைகளின் இந்தியப் பார்வை, அவர்கள் மலங்கழிக்கும் ஆங்கில வகைக் கக்கூஷில் அமர்ந்து கழுவாது துடைத்துப் போடும் ஐரோப்பிய மனம்...இப்படி எழுதிக்கொண்டே போனால் அது விஷமத்தனமன்றி வேறேன்ன. விபத்தில் ஒரு குழந்தை இறந்தது என்று பதியும் போது வராத துக்கம் விபத்துல் தலை நசுங்கி கண்பிதுங்கி குடல் சரிய ஒரு குழந்தை தாயின் மடியில் இறந்து கிடந்தது என பதியும் போது ஏன் வாசகனைஅது பாதிக்கிறது. எழுத்தாள மனம் அதை விவரிக்கும் மொழி எந்த மனத்திலிருந்து வருகிறது எனத் தெரியவில்லை.

ஜெயமோகனின் இந்த ஒட்டுமொத்த இலக்கிய உலகமும் இந்த வார்த்தைகளை நம்பியே முன்வைக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக இப்பொழுது ஜெயமோகன வாசிக்கும் வாசகர்கள் கற்பழிப்பு என்றால் அவர்களுக்கு அது ஒரு செய்தி, ஆனால் அவன் அவளின் ஜாக்கெட்டுகளை மிருகத்தன உனர்ச்சியுடன் தான் இழந்திருந்த அத்தனை பொருட்களையும் அவளிடமிருந்து பிடுங்குவது போல அவளது ஜாக்கெட்டைக் கிழித்து எடுத்தான், உள் பாவாடையை...இதுதான் அவரது வாசக இலக்கு. பலியான ஆடுகள் வட்டம். எங்கே பெண் வன்புணர்ச்சி என பதியுங்கள் அது ஜெயமோகனுக்கும் அவரது வட்டத்துக்கும் பொருட்டேயில்லை. நான் செய்தி வாசிப்பவன் அல்ல என்றால் 24 மணி நேரமும் நீங்கள் இலக்கிய வியாதி மட்டுந்தான என வாசகர்கள் ஜெயமோகனைக் கேட்கலாம். கவிதை நாவல் மற்றும் அது சார்ந்த புனைவுகள் எழுத்துக்களை பாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளின் மேல் ஏற்ற பயன்படும் உத்திகளை பயன்படுத்த அதைப் பயன்படுத்துவது ஒரு எழுத்தாள விதியாக இருக்கலாம் ஆனால் வாசகர்கள் படிக்கும்பொழுது தாங்கள் அடையும் உணர்ச்சி கிளர்ச்சிகளை எந்த அறத்தின் கீழ் வகைப்படுத்துவார்கள்.
இது நிற்க.

நூலின் முன்னுரையில் ஆய்வுத் தோரணை இந்நூலுக்கு இல்லை. இது எழுத்தாளனின் மொழி உணர்ச்சிப்பூர்வமானது. மனச்சாட்சி....என்ற பதங்களோடு வழக்கம் போல் சீரழிந்த வார்த்தையான அறம்.... இத்தகைய பதங்களை முன் வைத்து வாசகரை ஏன் இந்நூலைப் படிக்கச் சொல்ல வேண்டும். இவைகளால்தான் வாசகர்கள் தங்கள் அர்த்தங்களை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற அவரது எதிர்பார்பே இதை எழுத வைக்கிறது. நூலில் புகும் முன் இதை இந்தத் தொனியில் வாசிக்க வேண்டும் என்ற கருத்து நிலைகளை வைப்பது வாசகனை தயார்படுத்தும் ஒரு முயற்சி நினைக்கலாம் ஆனால் வாசகர்கள் இந்நூலை தங்கள் ஊரில் உள்ள பூங்காக்களுக்குச் சென்று சிமெண்ட் தரை போட்ட இடமாக கீழே துணியை விரித்து அமர்ந்து மூச்சை ஓங்கி இழுத்துவிட்டுப் அழுதுகொண்டே படித்தால் இதன் அர்த்தம் வேறு என்றால் ஆசிரியர் சொல்ல வருவதென்ன.

ஜெயமோகனைப் பொறுத்தவரை அவர் இதில் சொல்ல நினைப்பது. இது கட்டுரை அல்ல. ஆனால் கட்டுரை, இது உரை அல்ல, ஆனால் உரை...ஆனால் இந்த ஆனால் எல்லாம் தெரியவேண்டுமானால் நீ நல்லவனாக இருக்க வேண்டும் அறமுள்ளவனாக இருக்கவேண்டும், நல்லவர்கள் கண்ணுக்கு மட்டும்தான் இதில் உள்ள அர்த்தங்கள் தெரியும் என்கிற வெளிச்சங்களை ஏன் இடவெண்டும். ஏனெனில் வாசகனை இநூலை வாசிக்கச் செய்வதன் மூலம் அவனை நல்லவன் என ஒரு எழுத்தாளர் வாயால் சொல்ல வைக்கும் ஒரு சான்றிதழ். தமிழில் ஒரு நூல் இதே போல் வந்தது ப்ளிஸ் இதைப் படிக்காதீங்க, எழுதியவரின் முகம் தொலைக்காட்சியில் அன்றாடப் பரிச்சயம் விளைவு அந்தப் புத்தகம் பெரும்பான்மையானோரால் படிக்கப்பட்டு எவரும் பேசுவதற்கு சங்கடப்படு வேறு வழியின்றி கழிவாக வீட்டு அலமாரியில். அதற்கும் இதற்கும் உள்ள ஒற்றுமை வாசக மனதில் உள்ள குறுகுறுப்பைச் சுட்டிக்காட்டாது வியாபாரத்திற்கு பயன்படுத்துவது. இன்றைய காந்தியின் பின்னட்டையில் இதே கூத்துதான் நடந்திருக்கிறது. உலகை மாற்றும் பல கோட்பாடுகள் அதிலும் மார்க்சியம் பின் நவீனத்துவம் என்ற உளறல்களோடு காந்தியின் உன்னத முகத்தை வாசகர்களுக்குக் காட்ட விரும்பியிருப்பதாக வாசகங்கள் சொல்கிறது. ஆக... காந்தி ஜெயிச்சுட்டாரு,,ஜெயிச்சுக்கிட்டே இருக்காரு இதுதான் ஜெயமோகன் சொல்ல நினைத்த வாசகம். மார்க்சியம் எங்கு எவரால் தோற்கடிக்கப்பட்டது என்ரு விளக்கியிருந்து காந்தி ஜெயித்த விதத்தைக் கூறியிருந்தால் வாசகர்கள் மகிழ்ந்திருக்கலாம். ஆசிரியருக்கு காந்தியையும் தெரியாது பின் நவீனத்துவத்தையும் தெரியாது மார்க்சியத்தையும் தெரியாது. ஆசிரியருக்குத்தெரிந்தது எல்லாம் ஜெயமோகந்தான் ஜெயமோகன் மட்டும்தான் அவருக்குத் தேவை எழுத அறம் உண்ண அறம் உடுத்த அறம் இவ்வளவே. ஒரு கேள்வி பதில் தொகுதியில் இவ்வளவு கேவலமான வாசகங்களை முன் வைத்து அதை பிரகடனமாக்கிய நூலை நான் வேறெங்கும் கண்டதில்லை. இந்த கேள்வி பதில் உரையாடல்கள் மூலமாக ஜெயமோகனை காந்தியை எல்லாம் பாலகுமாரன் விஞ்சிப் பாய்ந்து எவ்வளவோ நாளாயிற்று. முடிந்தால் வாசித்துப் பாருங்கள்.

காந்தியைப் படிக்க உண்மையில் இந்த கேள்வி பதில்களை அறப் புராணத்தை எழுத ஆன்மாவால் காந்தியைத் தேடமுயலும் ஒரு எழுத்தாளனின் சொற்களே அந்தப் பணியை ஆற்ற முடியும் என்கிற சவால் தன்மையையும் முன்வைக்கிறார். இத்தனை சிரமங்களோடு காந்தியை படிக்கலாம் ஜெயமோகனை ஏன் படிக்க வேண்டும் ஏனென்றால் ஆத்மாவின் துணை கொண்டு அந்தப் பணியை ஆற்ற வந்தவர் அவர்தான். ஒரு நூல் அழுக வைத்தால் அது நல்ல நூல் அப்படியெனில் எம். ஜி. ஆர் படம் பார்த்து என் பாட்டி அழுததெல்லாம் என் அம்மாச்சி அழுகையா...இந்த அழுகையை ஒருகலெக்டரின் உண்மைக்கதை என்ற தலைப்பில் அனைவரையும் அழவைக்க ஏற்பாடு பண்ணுகிறார் இன்னொரு பதிப்பாசிரியர். ஒரு புத்தகம் போட்டதற்கே இவ்வளவு அழுகையென்றால் ஜெயமோகனின் அதிக புத்தகங்களைப் போட்ட தமிழினி வசந்தகுமார் எவ்வளவு அழுதிருக்க வேண்டும். அல்லற்பட்டு ஆற்றாத அழுத கண்ணீரன்றோ.....


காந்தியை அவரது எதிரிகள் வழியாக அறிந்தவன் எனச் சொல்லிக்கொள்ளும் ஆசிரியர் அவரது எதிரியாக கம்யூனிசக் கட்சிகளையும், ஆள் மாறாட்டத்திற்காக ஆர். எஸ். எஸ். கட்சியையும் கூறியிருக்கிறார். உண்மையில் ஜெயமோகன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலும் இந்துத்துவ அமைப்பிலும் ஒரே நேரத்தில் பணிபுரிந்திருக்கிறார். அவரால் ஒரே நேரத்தில் எல்லா இடங்களிலும் பணிபுரியமுடியும். அது அவரது ஆத்மாவை நல்ல முறைக்குப் பயன்படுத்தியிருக்கிறது. இப்பொழுதும் அப்படியே.

முன்னுரை முழுக்க ஜெயமோகன் தன்னைத் தானே விதந்தோதிக்கொள்ளும் இடங்கள் எத்தனை எத்தனை. நான் எழுதுவது கட்டுரை அல்ல கேள்வி பதில் உரையாடல், வரலாற்றுப் பிரக்ஞை , கருத்தியலும் வரலாற்றின் சாத்தியக்கூறு, வரலாற்றுணர்வு, பொதுத்தர்க்கம், லட்சிய வாதம், தரிசனம், தர்க்கம், பெருங்கட்டுமானத் தன்மை, சாத்தியமான வரலாற்றுப் பின்புலம், தர்க்க ரீதி, முன்முடிவு, உணர்வெழுச்சி, தேசிய மரபின் பண்மை, அறமைய நோக்கு, சிந்தனைகளின் மூலக்கட்டுமானம்....


இவ்வளவும் போதாதென்று இறுதியாக ஆன்மாவால் காந்தியைத் தேடமுயலும் ஒரு எழுத்தாளன்....இதற்கான வாசகன் யார் தெரியுமா...வாசகனாக யார் இருக்க முடியுமா....300 ரூபாய்களை அந்தரங்கமாகக் கொடுத்து வாங்கிய வாசகனின் அந்தரங்கமே காந்தியைப் புரிந்து கொள்ள ஆயுதமாக அமைத்துக்கொண்டவரே.....


வணக்கம் ஜெயமோகன். நீங்கள் நாசநீசமாகப் போக வேண்டும் என்று யாரவது சொன்னால் கோபித்துக்கொள்ள மாட்டீர்கள் என்றே நினைக்கிறேன். அது செவ்வியலாக்க முடியாத நாட்டாற்றிய வரலாற்றியலில் குறிக்கப் பெறும் ஒரு அறவெளிச்சப்பாடு, துயருற்ற ஆத்மா செய்ய முடியாத இயலாமையின் வழியே பெரும் ஆகாயத்தைக் கண்ணுற்று பெருங்குரல் எடுத்து பெருந்தொண்டையில் கத்திய பெருங்கூச்சல் இவ்வளவே.

காந்தியின் ஆளுமை என ஆசிரியர் எழுதியிருக்கும் அத்தனையும் காந்தியை ஏகத்துக்கும் போற்றுவதன் மூலம் தன்னை ஒரு காந்தியவாதியாக ஆக்கிக்கொள்ளும் ஒரு குறுகிய லாபத்திற்கே. அந்த லாபத்தைத்தான் காங்கிரஸ் இப்பொழுதும் அறுவடை செய்கிறது. வாழும் காலத்திலேயே அன்னா ஹசாரேவாய் உங்களை ஆக்கியதும் அந்த பயன்பாடே. காந்தியை மறுக்கும் அனைவரும் எந்த தளத்தில் காந்தியை முன் வைக்கிறார்கள் என்கிற குறைந்த பட்ச புரிதல்கள் கூட அற்ற எழுத்துக்களே இன்றைய காந்தி. இவ்வகை நோக்கில் ஒருவர் ஹிட்லரை ஆராயப் புகுந்தால் வாசக மனங்களுக்கு நாளைய ஹிட்லர் கிடைக்கலாம்.

Friday, August 3, 2012

மிகுந்த அச்சத்துடன்....ஜெயமோகனுக்கு....




நித்ய சைதன்ய யதியின்  தாடி மயிற்கற்றைகளும்,  இன்ன பிற இடத்தில் முளைத்த மயிர்களும், கேரளக்  காலைப் பெருவெளியில் மின்னிய விதத்தை எழுதிய நீங்கள் இப்பொழுது சிவாவின் மரணக் குறித்து உங்களால் முடிந்ததைச் செய்திருக்கிறீர்கள். ஏற்கனவே சுந்தரராமாசிக்கு நூறுபக்கங்களுக்கு மேலாக உத்தரகிரியை பத்திரிக்கை எழுத முடித்த உங்களுக்கு சில பாராக்கள் எழுதுவது சாதாரணம்தான்.

சிவாவை நீங்கள் எதிர்ப்பாளாராக இருந்தாலும் மதிப்பேன் என்பதை ஒரு வித அரிப்புடன் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். முதலில் நான் எழுதிய கடித்தத்தில் உங்களது பெற்றோரின் தற்கொலையில் எந்த இடத்தில் உங்கள் ஞானம் கொப்பளிக்கத் தொடங்கியது என எழுதியதற்கு எனக்கு மனநிலை தவறிப்போயிருப்பதாக சூசகமாக குறிப்பிடீர்கள். உங்களது தரப்பு உங்களை மட்டுமே கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளும் என்பதை விளக்க அக்கடிதம் நிரம்ப உதவி செய்தது.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக  சிவா பற்றிய குறிப்பில் அவர் வசதியானவர் வசதியானவர் எனக் கூவிச் சொல்வதும் கடைசி வரை அண்ணன்கள் துணையிருந்தனர் என்ற வாக்கியத்திலும் வாசகருக்கு நீங்கள் சொல்ல விரும்புவதென்ன என எனக்குப் புரிகிறது.

இங்குதான் எனக்கு சந்தேகம் வருகிறது. உங்களைப் பற்றிய அறிமுகக் குறிப்பில் உயிர்மை புத்தகங்களில் நீங்கள் மூன்று நான்கு வருடம் தெருத்தெருவாய் ஞானப்பால் குடிக்க அலைந்தவர் என்ற குறிப்பு காணப்படுகிறது. ஆனால் அது தமிழினியில் வருவதில்லை. தாங்கள்  ஞானப்பால் தேடியலைந்த கதை தமிழினி வசந்தகுமாருக்குத் தெரியாதா....

நல்லது அந்தக் கடிதத்தை சிவா எழுதவில்லை என்ற குறிப்பு கிடைத்ததும் கொந்தளிக்கும் உங்கள் புன்னகை பதில் கிடைக்கும் பட்சத்தில் எங்கு போய் தனது மூச்சை விடும் என நானறிவேன். ஆம் நண்பரே அது நினைவுப் பிழை, அதோடு எழுத்துப் பிழையும் கூட.. இதை இப்படி உங்கள் பாணியில் மிக எளிதாகத் தாண்டிச் செல்லலாமே.

சிவா உயிரோடு இருந்தபோது இவ்விளக்கங்கள் குறித்து இந்நபர்கள் சொல்லியிருக்கலாம், சிவா மறுத்திருந்தால் அதை அப்பொழுதே பதிவுசெய்திருக்கலாம்.  பிணந்தின்னிக் கழுகுகள் குறித்து அஸ்லர் எழுதிய புத்தகம் கிடைத்தால் படித்துப் பாருங்கள். அவை காத்திருக்கும் சாகும் மனிதனின் இறுதி அசைவிற்காக. மிகப் பொறுமையுடன் காத்திருக்கும். எதிரே கிடக்கும் மனித உடலோ வேறு எந்த உடலோ அவைகளுக்குப் பிணம் தேவை.  நிதானமாய் சிறகுகளை உட்பொதிந்து இந்திய ஞானிகளைப் போல பார்வையை நாசி நுனியில் திணித்து அமர்ந்திருக்கும். உடலில் இறுதி அசைவுக்காக காத்திருக்கும். அசைவு அறுந்து தொங்கியதும் சிறகை தன் உடலை வானம் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு விரித்துக் கொத்தியுண்ண ஆரம்பிக்கும். மிக எளிய நடையில் அக்கழுகுகள் பற்றி எழுதியுள்ளார். உங்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் உதவும் படித்துப் பார்க்கலாம்.

இதற்கா இவ்வளவு கொந்தளிப்பு. இன்னும் சொல்லப் போனால் சென்னை புக்ஸ் போட்ட புத்தகத்தையே இன்னும் விடியல் சிவா போட்டார் என்றும் கூறுகிறீர்கள். அதற்கு சிவா பதிலும் எழுதினார் என்று கூறுகிறீர்கள்,  அப்படி அவர் எழுதிய கடிதத்தை இணைத்தால் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் படிப்பேன்.அப்படியானால் சிவா சென்னை புக்ஸில் வேலை செய்தாரா என்ன? நினைவுப் பிழை.

இடைச்செறுகல்;

 “ எனக்கு சட்டோபாத்தியாயா பற்றி முழுமையான ஒரு புத்தகம் படிக்கணும்னு ஆசை இருந்தது. இந்த சமயத்துலதான் ‘ what is dead,what is living in Indian philoshophy’  அப்டின்னு ஒரு தெளீவான புத்தகம் சட்டோபாத்யாயா எழுதியிருப்பதாக கரிச்சான் குஞ்சு சொன்னார். உடனே நான் கரிச்சான் குஞ்சுகிட்ட ஆர்வமா கேட்டேன், அதை மொழிபெயர்த்து தருவீங்களான்னு. உடனே செய்து தரேன் ,ஆனா எனக்கு கண் சரியா தெரியலை எனக்கு ஒரு ஆபரேஷன் பண்ணனும்னு சொன்னார். 1000 ரூபாய் செலவு பண்ணி ஆபரேஷனுக்கு ஏற்பாடு செய்தேன்.

குணமடைந்த மூன்று மாதத்தில் எனக்கு மொழிபெயர்த்துத் தந்தார்.  வாங்கிப் படித்தபோது அந்த எழுத்துக்களை என்னால் விளங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. நான் மார்க்ஸ் பொதியவெற்பனெல்லாம் சேர்ந்து பேசி அதை அச்சாக்க முடிவு செய்தோம்.  ஆனால் அதற்கான தொகை இல்லாததால் அச்சாக்க இயலவில்லை.

பிறகு சென்னை புக்ஸ் இதை வெளியிட்டார்கள். அதில் கரிச்சான் குஞ்சு இது மொழியாக்கப்பட்ட சூழலை விவரித்து எழுதியிருந்ததாக கேள்விப்பட்டு வாங்கிப் பார்த்தபோது அப்படியான எந்தத் தகவலும் அதில் இல்லை. உண்மையில் எங்களுக்காக எங்கள் சொந்தத்துக்காக அவர் மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்த புத்தகம் அது.”

 பொ. வேல்சாமி - ( அ.மார்க்ஸ் சில மதிப்பீடுகள் )

அதற்கும் மேலாக இந்திய வரலாற்றில் பகவத்கீதை என்ற புத்தகத்தை நீங்கள் படிக்கவேயில்லை என்பது நீங்கள் அவரிடம் கேட்ட கேள்வியிலேயே தெரிகிறது.  (நினைவுப்பிழைகள் அதிகம் உள்ளவர்களுக்கு இந்நோய் சற்று உந்தித்தள்ளும்)மேலும் ட்ராட்ஸ்கி நூலை ஏதோ சிவாவாகவே தூக்கிக்கொடுத்ததாக விதந்தோதியிருக்கிறீர்கள், அந்நூலை நீங்களாக எடுத்தீர்களா இல்லை சிவா கொடுத்தாரா என்று அன்று  உங்களுடன் வந்த கைப்பிள்ளைகளுடன் கேட்டுப் பாருங்கள். அச்சம்பவம் குறித்து சிவா என்னிடம் சொன்னதை நான் இங்கு தெரிவித்தால் உங்கள் உடம்பில் புன்னகை செய்யும் உறுப்பு மிகவும் சிறுத்துப் போகும். 

அன்று நானும் சிவாவைச் சந்தித்தேன் சிவா அப்படிச் சிரித்து நான் பார்த்ததில்லை. அவர் சிரிப்பதற்காகவே நீங்கள் அங்கு வரவேண்டுமென நான் நினைத்துக் கொண்டேன். எனக்குத் தெரிந்து நான் கண்ட இந்துத்துவவாதிகளிலேயே சிரிக்கத் தெரிந்த இந்துத்துவவாதி நீங்கள் ஒருவர் மட்டுமே. அதில் எனக்கு பெரு மகிழ்ச்சி. வசந்தகுமார் சிவாவுக்கும் மட்டுமல்ல உங்களுக்கும் அதிநெருக்கமான இன்னும் சொல்லப் போனால் உங்களது படைப்புகளை தேர்வு செய்வதோடு எடிட் செய்யும் அளவுக்கு ஆக நெருக்கமானவர் விஷ்ணுபுர முன்னுரையில் அருண்மொழிநங்கை சக படைப்பாளி மாதிரி நீங்கள் தமிழினியில் வெளியிட்ட அனைத்திற்கும் அவர் சக படைப்பாளிதான்.

அவரிடமும் நீங்கள் பசாசின் நூலைப் பற்றிய கருத்தைக் கேட்கலாம். நீங்கள் எனக்கு டீ வாங்கிக்கொடுத்தது போல சிவாவும் உங்களுக்கு வாங்கிக்கொடுத்திருக்கலாம், டீயுடன் ஒரு ரூபாய் மதிப்புள்ள உளுந்த வடையும் வாங்கிக்கொடுத்தீர்கள். அந்த உச்சபட்ச நெருக்கம்தான் உங்களுக்கு என்னைத் தெரியாது என்பதிலிருந்து தொடங்கி என் கவிதைகளை சொல்புதிதில் போட்டேன் என்பது வரை மிக நீண்ட புளுகை புளுக  வைத்திருக்கிறது. பின் பழசி ராஜா படத்தில் டப்பிங் எழுத நான் உங்களத் தொடர்பு கொண்டபோது டப்பிங் படத்தில் எனக்கென்ன வேலை இருக்கப் போகிறது என்று கூறியதும் பின் ஒரு வாரம் கழித்து பழசி ராசா யார் தெரியுமா என்று தமிழக மலையாள வாசகர்களுக்கு நீங்கள் வகுப்பெடுத்ததும் ஒரு துயரம்தான்.

கடிதத்தை எழுதியவர் நினைவுப்பிழையில் தன் பெயரைப் போடுவதற்குப் பதில் சிவா பெயரை போட்டுவிட்டாரோ என்னவோ. நினைவுப் பிழை.  இதெல்லாம் ஒரு விசயமா. யுரேகா யுரேகா என்று நீங்கள் கத்துவது என் செவிகளுக்குக் கேட்டாலும், அம்மணமாக நீங்கள் ஓடி வரும் காட்சியை பார்க்கக் கிட்டவில்லை.  உங்கள் கண்கூடான கடவுள் உங்கள் வீட்டுக் கதவைத் தட்டும்போது உங்களது பிள்ளைகளை, செய்த பிழைகளை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள் அதுவே இப்பொழுது உங்களுக்கு ஆகக் கடைசியில் கிடைத்த முறிமருந்து. சிவா ஞானப்பால் தேடியலைந்தார் என்று நீங்கள் குறிப்பிடாமல் விட்டதற்கு நன்றி. மேலும் யதியைப் போல சிவாவுக்கு ஞானக்குசு விடத் தெரிந்தவர் அல்ல, தன்னளவில் எங்களைப் போல குருதியும் மணமும் கொண்ட மனிதன். அவ்வளவே.

தான் விரும்பும்  கருத்தியலை சொல்பவர் என்கிற பெருவிருப்பம் மட்டுமே உங்களை எப்பொழுதும் வழிநடத்துகிறது. அதுவே நீங்கள் விரும்பிய சாமியார்களின் தாடியழகையும், அவர்கள் வசிக்கும், பின் கழிக்கும்  கழிப்பறைப் பீங்கானின் அழகையும் விவரிக்கச் சொல்லுகிறது. மற்றவர்கள் தெய்வங்கள் ஆயினும் நாசமாகத்தான் தோன்றும். அவ்வாறே ஆகுக.  நேதி நேதி அநேதி.

சிவா சாவை முன்வைத்து, இன்னும் மீள வரும் சவண்டி ஓசைகளையும் சங்குக் கூச்சல்களையும் கேட்க தயாராகவே இருக்கிறேன். எண்ணற்ற தலைவர்களையும் ஆளுமைகளும் இறப்பின் வழியா வழங்கிச் செல்வது இன்னும் நிறைய இருக்கிறது...


எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக உங்கள் குழந்தைகள் உங்கள் வளர்ப்பில் உங்கள் வழிகாட்டலில் மேற்பார்வையில் வளர்ந்து வருகிறார்கள், அவர்கள் வாழும்  இவ்வுலகில் என் குழந்தையும் வாழ நேரிடுமோ என்கிற அச்சம் எனக்கு பெரும் பீதியைத் தருகிறது. உண்மை. மனம் கசந்து எனது அகத்தில் வருவதானாலேயே இதைச் சொல்கிறேன். வேறொன்றுமில்லை.

Monday, July 9, 2012

நூறு நாற்காலிகளும்....ஒரு ஜெயமோகனும்.


அறிஞர் ஜெயமோகன் அவர்கள் பண்டிதர் அயோத்திதாசரைப் பற்றி மூலச்சிந்தனையாளர் இவர்தான் என் தலித் உலகுக்கே எடுத்துக்காட்டிய உத்தமப் பெருமான் ஆவார். ஒருவர் தலித்தாக இல்லாவிடினும் உள்ளுக்குள் கொதிப்பேறி நாட்பட்ட அறமானது எரிமலைக் குழம்பெனத் தகிக்கும் எனில் அவர் அறம் பற்றியும் எவர் பற்றியும் போதிக்கும் முகமாக எழுதலாம். எழுத்து வெளியீடாக இதை வே.அலெக்ஸ் பதிப்பித்திருக்கிறார். பதிப்புரையில் இதுவரை அயோத்திதாசரை தமிழ்ச் சமூகத்தில் இதுவரை யாரும் காணாதபோது, அவரை ஒரு மூலச் சிந்தனையாளராக, மிகவும் அறமான தன் மானத்துடன் தனக்கேயுரிய பரபரப்புடம் ஜெயமோகன் கண்டுபிடித்து அவரை மூலச் சிந்தனையாளர் என, தலித் மக்களுக்கே அறிவுறுத்தியபோது அரங்கம் கவனமாக செவிமடுத்து உரையை குறிப்பெடுத்து அவ்வுரையை வரலாற்றாக்கும் வேலையைச் செய்தது. இவ்வுரையை கேட்கமட்டும்,

( அயோத்திதாசரின் உரையை அல்ல ) கேட்கவென சென்னை விழுப்புரம், கடலூர், கிருஷ்ணகிரி கரூர் ஈரோடு என தேனி வரை அறிஞர் பெருமக்கள் வந்துள்ளனர்.

பதிப்பாசிரியர் இந்த உலகப்புகழ் உத்தமச் சிறுகதையை தனது கணிப்பொறியில் தரவிரக்கம் செய்து படித்தபொழுது அவருக்கு ஆழ்ந்த அதிர்ச்சியும் மனவேதனையும் மற்றும் உலுக்கிப் போடுதலும் நிகழ்ந்துள்ளது. உலுக்கிப் போட்டதன் விளைவாக தனது சில நண்பர்களுக்காக பரிந்துரை செய்யும்போது அவர்கள் படித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே பொலபொலவென கண்ணீர் சிந்தியிருக்கிறார்கள். அதிலும் ஒரு வாசகர் ஜெயமோகனது கதையை படிக்க மாட்டேன் என வீராப்பாக இருந்ததாகவும் பதிப்பாசிரியர் சொல்லி அதை படித்ததும் ரியலி வெரி ஷாக்கிங் என்றதாகவும் பதிந்துள்ளார்.

ஒரு வாசகனாக எனக்கு நூலைப் படித்ததும் பெரிய பெரிய அதிர்ச்சியெல்லாம் வந்தது. சொல்லப்போனால் சில பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எனது பழைய வாசிப்பில் கதைகளை, கதைகளாய், கதைகளாய் மட்டும் படித்து இப்படி எனக்கு வந்த ஷாக்கீங், கண்ணீர், மற்றும் மனச் சோர்வு இவைகளை, உண்மைகளை அறிய நேர்ந்தபோது மிகவும் ஷாக்கிங்காக வெட்கம் வந்தது.

அயோத்திதாசர் எழுத்துக்களில். அம்பேத்கரின் எழுத்துக்களில் தெரியாத இந்த ஷாக்கிங், கண்ணீர், உலுக்கிப் போடுதல் மற்றும் தவிர்க்கமுடியாத அதிர்ச்சிகளையெல்லாம் ஜெயமோகன் தனது சிறுகதையில் ஷாக்கிங்க் நிறைந்த பல திருப்புமுனைகளோடு தந்துள்ளார். இடையிடையே மடங்கள் பற்றியும் அறத்தின் தீராத வேட்கையுணர்வு, மின்னும் கண்கள், ஆழமான சோர்வு என்ற பதங்கள் காந்திய அறிதலாய் முன்வைக்கப் படுகிறது.

அறம் என்பது அறிஞர் ஜெயமோகனின் வழிமுறைகளில் தனிமனிதன் சார்ந்ததே. நூல் முழுக்க ஒரு தலித்தின் தனிமனித அறத்தைப் பேச மற்ற ஆளும் மனிதர்களின் மன அறங்களைப் பேசியுள்ளார். அறம் என்றால் மனிதர்களுக்குப் பொது அதில் ஒடுக்கப்பட்ட சாதியை நிர்ணயிக்கும் அந்த மனிதனின் அறம் என்ன வாக இருக்கும் எனக் கேட்டுக்கொண்டேன். கதையின் இடையே வரும் அம்மா கேரக்டரானது ஆசிரியருக்கு தனது சொந்த உளவியல் சிக்கல் நிறைந்த தனது அன்னையின் மரணத்தையே இக்கதையிலும் கிளறியிருக்கிறது. இதை எனக்குத் தெரிந்து இந்த நூலில்தான் வெளிச்சமாக எழுதியிருக்கிறார். நூல் பற்றி அதிகமாகவோ குறைவாகவோ சொல்ல ஒன்றுமில்லை.

நூறு நாற்காலிகள் ஒரு அதியற்புத கண்ணீர் கதை. வரிகளில் துக்கம் வேண்டுவோர் மிகவும் நிதானமாக எழுத்து எழுத்தாய் படித்தால். கண்ணீர் வர கட்டாயம் உத்திரவாதம். படித்துவிட்டு. விஷ்ணுபுர மடத்தில் இணைந்தால் மோட்சம்.

இவைகள் என் வாசிப்பின் தளுதளுப்பு நிறைந்த கண்ணீர் கேள்விகள். தயவு செய்து தவறாக எண்ண வேண்டாம்.

1 இதைப் பதிப்பித்த வே. அலெக்ஸ். அயோத்திதாசரவர்களின் எழுத்துக்களைப் படிக்கும்போது இந்த ஷாக்கிங் வகையறா உணர்ச்சிகளை அடைந்ததாக எங்கும் பதிந்திருக்கிறாரா எனத் தெரியவில்லை.

2 அம்பேத்கரின் எழுத்துக்களைப் படிக்கும் போது பதிப்பாசிரியருக்கும் மற்ற நண்பர்களுக்கும் கண்ணீர் வந்ததா.

3 ஆசிரியர் அறவுணர்வாளர் ஜெயமோகன் அம்பேத்கரின் மீதான அவதூறுகளை அறச்சீற்றத்தோடு வைத்த போது எனக்குக் கண்ணீர் வந்தது, பதிப்பாசிரியருக்கு வந்ததா.....

4. அயோத்திதாசர் பற்றி அம்பேத்கர் எங்காவது பேசியிருக்கிறாரா...?

எல்லா நாற்கலிகளிலும் என் இருப்பே என ஜெயமோகன் நிரூபித்த இடமாக இந்த கதையை அவர் அறிவித்திருக்கிறார். நூலட்டையில் ஒரு கலெக்டரின் உண்மைக்கதை எனப் போடப்பட்டுள்ளது. அந்த உண்மையான கலெக்டர் தனது வாதைகளை குமுறல்களாய் வைக்க அதை ஆசிரியர் அறத்துளியாக கண்ணீராகப் பெருக்குகிறார்.

சிறுகுறிப்பு; இன்றைய காந்தி என்கிற அவரது அறநூலை காந்தியின் அறத்தை படித்து அன்றெல்லாம் உக்கிப்போய் கண்ணீர் துளிகளைச் சிந்திக்கொண்டே இருந்தேன். அந்த நள்ளிரவில் என் நண்பனுக்கு தாங்கமுடியாத அழுகையோடு போன் செய்து அவன் என் அழுகை கேட்டதும், மிகுந்த விகசிப்பும் விசும்பலுமாய் காந்தி என்றேன்...கெட்டவார்த்தையில் திட்டி படுக்கச் சொன்னான்.

கதையை எழுதும் நான் வேறு என எப்பொழுதுமே சொல்லிக்கொள்வேன். என்னுடைய கருத்துலகிற்குக் கட்டுப்பட்டு என் எழுத்து நிகழ்வதில்லை. அது பிறிதொரு வாழ்க்கைக்குள் நான் சென்று மீள்வதுதான்.அதன் பின் அக்கதைகளுக்கு நானும் ஒரு வாசகன். இந்தக் கதையின் கருத்துக்களுக்கு அல்லது உணர்ச்சிகளுக்கு நான் பொறுப்பல்ல, கதையை ஒருபோதும் என்குரலாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. அது ஒரு துண்டு வாழ்க்கை. என் வழியாக அது மொழியாகியது.இது ஜெயமோகன் எழுதிய குறிப்பு. இதில் ஒளிந்துள்ள் அயோக்கியத்தனங்களையும் கண்ணீரோடு வாசித்த நான் அவரது அடுத்த பாராவில் சிரிக்கத் தொடங்கினேன். அவருக்கான ஒரு நாயனத்தை ஊத எத்தனை துளைகள். எத்தனை விரல்கள். பிரம்மம் ஒக்கடே..பரபிரம்மம் ஒக்கட்டே....

துணைக்குறிப்பு; நூலில் ஒட்டுமொத்த அரசியலையும் மேற்கண்ட வரிகளே எனக்கு உணர்த்தியது. ஒட்டுமொத்த நூலுமே, தன் பெயரை மட்டுமே குறிக்க, உதவும் வரிகளை, எழுத்தாக முன் வைத்த ஜெயமோகனது அறக்குப்பை. நூலை வாசித்து முடித்ததும் எனக்கு சிறுநீர் முட்டியது. நூலை வாசித்து கண்ணீர் மல்கிய பெருமக்கள் எனது விமர்சனத்தையும் மேற்கண்ட வரிகள் வழியாகவே அணுகலாம்.

Monday, July 2, 2012

அன்புள்ள ஜெயமோகன்...







 “உங்கள் கவிதைகளைப் பலமுறை படித்துப் பார்த்தேன், மொழி கவிதைக்குரிய செறிவுடனும் தீவிரத்துடனும் உள்ளது. அது மறுபடி படிக்க வைத்தது. யோசிக்காமல், யோசனையற்ற நிலையை நோக்கிச் செல்லும் துடிப்புடன் எழுதப்பட்ட வரிகள் உள்ளன.
(குலாவிப்பாயும் தடங்கள் வேட்டை நாய்களுக்குரியவை...நிரூப்பித்தலின் வேதனை) பிரக்ஞையற்ற நிலையில் எழும் சொற்களுக்கு  அவற்றிற்குரிய கனவு நிலை யதார்த்தம் எப்போதும் கைகூடிவிடுகிறது (நகர்ந்து வரும் எனதான பின்னிரவு...யாருமற்ற கிரகங்களுடன் பேசித்தீர்க்கிறேன்)

கவிதைக்கான உங்கள் எத்தனம் எப்போதும் தாபத்தின் \ தனிமையின் உக்கிரம் சார்ந்ததாக உள்ளது......

இவ்விரு அம்சங்களும் உங்கள் கவிதைகளை மிக முக்கியமானவை, ஆழமான தொடக்கப் புள்ளிகள் என்று கருதுகிறேன். உள்ளுணர்வை மொழியால் தோண்டியெடுக்கும் உங்கள் பயணம் தொடரட்டுமென விழைகிறேன்...”


ப்ரியத்துடன் 
ஜெயமோகன்

( 03. 06.2003.....இல் தக்கலையிலிருந்து....)



அன்பிற்குரிய ஜெயமோகன் உள்ளுணர்வைத் தோண்டி தோண்டி கடந்த 2003லிருந்து 2012 வரை வெகு தூரம் வந்துவிட்டேன்...உங்களது எழுத்துக்களை தொடர்ந்து வாசித்து வந்த நான் எப்பொழுதும் உள்ளுணர்வை மட்டுமல்ல உள்ளுணர்வு விரும்பும் உள்ளுணர்வின் நிலைகளையும் கண்டுணர்ந்துள்ளேன்.

ஒரு வேளை நான் இந்துத்துவ அமைப்பை ஒன்று தொடங்கியிருந்தேனாகில், அதுதான் இன்றைய தமிழகத்தில் எவரும் நெருங்கமுடியாத இந்து அமைப்பாக இருந்திருக்கும். குறைந்த பட்சம் தாங்கள் சொல்லும் நித்ய சைதன்ய யதிக்கு சற்றும் குறையாமல் எண்ணற்ற பேருரைகளை வழங்கி அவை எண்ணற்ற மொழிகளில் வெளிவந்திருக்கும். எனக்கும் எண்ணற்ற சீடர்கள் இருந்திருப்பார்கள். அவர்களில் உங்களைப் போல் எழுத்தாளர்களும் அடங்கலாம்.


இதை வெறும் அர்த்தங்களற்ற எழுத்துக்களாக முன் வைக்கவில்லை. என்னால் ஆகமுடிவதற்கான சாத்தியங்களோடுதான் எழுதுகிறேன். எழுத்தையும் பேச்சையும் மட்டுமே முழுமுற்றாக நம்பும் எவருக்கும் இது சாத்தியம்தான். உங்களால் மூளைச் சலவை செய்யப்பட்ட விஷ்ணுபுர பஜனையிலிருந்து நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு சீடனை என்னிடம் அனுப்பி வையுங்கள். வெகு நிச்சயமாக அவன் உங்கள் உள் நோக்கங்களை நீங்கள் வெறுத்து முகஞ்சுளிக்கும் விதமாக எழுதுவான். என்னால் எழுத வைக்க முடியும். பேசும்போது நான் எப்பொழுதும் வெற்றிகொள்ள முடியாதவன். அது உங்களுக்கும் தெரிந்திருக்கும். எனது  23 வயதில், விஷ்ணுபுரம் எழுதிய உங்களை  வசு....இரண்டு மூன்று நாட்கள் தங்கிச்செல்லமுடியுமா? என, நீங்கள்  விழிகளால் கெஞ்சிய நாட்களை மறந்திருக்க மாட்டீர்கள். நினைவுப்பிழை வருமெனில் தக்கலை தொலைபேசி அலுவலகத்தில் அன்று நடந்த பிரச்சினையையாவது நீங்கள் யோசிக்க வேண்டும்.

நான் எனது உள்ளுணர்வின் மொழியை எந்த வகையில் என்ன நிலையில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும், எவற்றை வெளியில் சொல்ல வேண்டும் என்கிற குறைந்த பட்ச புரிதலோடுதான் வாழ்கிறேன். எனது தனிப்பட்ட அனுபவங்களை நண்பர்களுக்கோ இச்சமுகத்திற்கோ முன் வைக்கையில் அது எவ்வகையான புரிதலை, அல்லது விலகலை ஏற்படுத்தும் என நான் அறிவேன். அல்லது அதன் ஆதாரத் தேவை குறித்தும், அதன் அவசியம் குறித்தும் அறிந்து கொள்வேன். அறியும் போதும் என்னை வெல்ல நானே முயற்சித்ததில்லை ஜெயமோகன்.

எனது தனிப்பட்ட அனுபவங்களை, அவைகளை தனிப்பட்ட அனுபவங்கள் எனச் சொல்ல வைத்த தருணங்களை, எனது மனநிலைகளை எப்பொழுதும் என் அறிதலாக முன் வைத்ததேயில்லை. எனக்கு குருதி கசிய உரசிப்பார்க்கவேண்டும்.( இதை ஒரு குறிபிட்ட எல்லை வரை சுய வதையோடு பொருத்திப்பார்க்கலாம். சிறுவயதில் நிறைவேறாத ஆசைகளை தன்னுடலில் செலுத்திப் பார்க்கும் குழந்தை போல் வயதானதும் நகங்களைக் கடிப்பதில்லையா, அதுபோல )

அது முதலில் எனக்குத் தேவைதானா என்ற கேள்வியை ஆழ எழுப்பியிருக்க வேண்டும். அப்பொழுதே அது குறித்து என் அனுபவத்தைச் சொல்வேன். இல்லையெனில் அது ஒரு சம்பவம், அதுவும் என்வரையிலான சம்பவம். அதை அறிதலென்றோ ஞானமென்றோ சொல்ல என்னால் இயலாது. இது என் ஞானம். இப்பொழுது என் ஞானத்தை முன் வைக்கிறேன் என நான் ஒரு அடி முன்னால் வைத்தாலும் நான் எனக்குள்ளே தேங்கும் வாய்ப்பை அது வழங்கிவிடும். ஆம்... ஜெயமோகன் எனது ஞான அறிதல் இச்சமுகத்திற்கு மயிரளவிலும் உபயோகப்படாமல் போகலாம். அதை வைத்து நான் என்ன செய்வது. பொதுவாக என் தனிப்பட்ட அனுபவங்களையெல்லாம் அறிதல் என வைக்காமல், நான் இப்படி நினைக்கிறேன் நீங்கள் என்ன உணர்கிறீர்கள் என ஒரு நபரிடம், அல்லது ஒரு எழுத்து முறையாக சிறு கேள்வியாக முன்வைத்து உரையாடலாக அவற்றை வளர்ப்பேனே தவிர அதை ஞானச்சொல்லாடல் என எப்பொழுதும் என்னால் அழைக்க முடியாது. இங்கு நிகழ்வதும் இதுதான்.

தொடர்ந்து உங்களது புத்தகங்களை வாசித்து வருபவன் நான் அந்த முறையில் நான் கேள்வி கேட்க உரிமையுள்ளது.

ஒரு வாசகானாக இருந்த என்னை விமர்சகனாக்கியது எது என்கிற புள்ளியை, நான் என் எழுத்துக்களை, என் கவிதைகளை இரக்கமற்று விமர்சித்ததனால்தான் என உரக்கவே சொல்லுகிறேன். பிறரிடம் பகையில்லாமல் சார்பும் இல்லாமல் ஒரு எழுத்தைப் பேசிவிட்டால் போதும்தானே. கவிதை எழுதுவதாய் நான் நடித்த நடிப்பை நானே களைவதன் மூலமாகத்தான் நான் கவிஞனானேன். என் வார்த்தைகளை கவிதைகள் என்ற வடிவத்துக்குள் வரத்தக்கவை என நம்பினேன். அந்த  நம்பிக்கையிலும், நீங்கள் கூறும் இந்து தூய தத்துவங்களின் ஒற்றை வரிச் சுருக்கமான “தன்னை அறிந்தவன் எல்லாவற்றையும்”.....என்ற பொருள்கோடலில்தான் இதை முன் வைக்கிறேன்.

ஜெயமோகன் ஒரு எழுத்தாளானாக நீங்கள் வெற்றிகொள்ள முடியாதவர் என்கிற இந்த ஒற்றை வார்த்தை மட்டுமே உங்களை எழுத வைக்கிறது என்பதே என் முழு முடிவு. இதை நீங்கள் மறுத்தால் நான் விவாதிக்கத் தயார். விஷ்ணுபுர பஜனை மடத்தை நீங்கள் கூட்டலாம். பருந்து எப்பக்கம் பறக்கிறது எனப் பார்க்கலாம். ஆனால் ஜெயமோகன் கவிதை வழியாக உளவியலைக் கற்றவன் நான். அதனால் துணிந்து கூறுகிறேன். உங்களது எழுத்து அனைத்தும் அவநம்பிக்கைகளின் சாற்றிலிருந்தும், அந்த அவநம்பிக்கை தனக்கு மட்டும் ஏன் என்ற கொந்தளிப்பிலுமே எழுத வைத்திருக்கிறது.

வெறும் அவ நம்பிக்கையை மட்டுமே கூட மையமாக வைத்து, அபத்தங்களை முன் வைத்தும், நகர்த்தியும், எத்தனையோ படைப்பாளிகள் நகர்ந்து சென்றிருக்கிறார்கள். காம்யூவைப் போல காப்காவைப் போல. ஆனால் அந்நியனில் வரும் தாயைப் பறிகொடுத்த ஒரு பாத்திரம் தான் தாய்க்கு வழங்க வேண்டிய வசதிகளை வழங்கினோமோ என தரையில் கால் பதித்து மூளையில் யோசிக்கும் நிலையை உங்கள் மனம் ஒரு போதும் அடையப் போவதில்லை. இந்த  ‘ஏன்’ என்ற கேள்வியே காப்காவின் ஒட்டுமொத்த படைப்பும்.. ஆனால் அது உங்கள் மூளை கனத்துக் கேட்கும் இந்துத்துவ அறிதலான  ‘ஏன்’ என்பதோடு பொருந்துவதல்ல.

உண்மையில் கடந்து போன தத்துவஞானிகளும், எழுத்தாளர்களும் தங்களின் படைப்புக்கான உந்த்துதல்களை எதோ ஒன்றிலிருந்து பெற்றுத்தான் எழுதுகிறார்கள். இங்கு தூய தனித்த இலக்கியவாதி என்கிற எவரும் இல்லைதானே. ஆனால் நீங்கள் உங்களது வாழ்வில் நிகழ்ந்த தற்கொலைகளை முன் வைத்தே எல்லாவற்றையும் எழுதுகிறீர்கள். ஏன்... வாழவும் செய்கிறீர்கள் மரணத்தை நினைத்துக்கொண்டே குழதை பெரும் எண்ணற்ற அறிதல்கள் உள்ளவன் மனிதன். இதில் யாரும் விதிவிலக்கில்லை.

ஆனால் ஜெயமோகன் உங்கள் தாய் தந்தையரின் மரணத்தை விஷேசமாக அது தூய துக்கமாக நாளுக்கு நாள் மண்டை பிளக்கும் அளவுக்கு கூர் தீட்டி அதை இவ்வுலகில் ஏதோ ஒரு அதிசயத்தினால் விளைந்த தற்கொலை போல் முன் வைக்கிறீர்கள். உண்மையில் இது உங்களது உளவியல் சார்ந்த பிரச்சினை. உங்களது சிறுகதைகளில் நெடுங்கதைகளில் நாவல்களில் காப்பியங்களில் வரும் தூய நிறத்தையுடைய கண்ணீர் அனைத்துமே பாத்திரங்கள் வடிப்பவை அல்ல.  நீங்கள் உங்களது பெற்றோரின் இழப்பை பாத்திரங்களின் மேல் வன்மையாய்த் திணித்தபடி வழிந்த துளிகளே அவை. ஜெயமோகன் உங்களால் தனிமையில் அழமுடியாது என்பதை  உங்களது கட்டுரைகளின் வழியாக கண்டுணர்ந்தேன். இதை நீங்கள் மறுக்கலாம். நீங்கள் அழுவதை பிறர் பார்க்க வேண்டும் என்கிற எத்தனமே உங்களின் அழுகையை தேர்ந்த அழுகையாக பிறப்பெடுக்கச் செய்கிறது.. அழுகையை நடித்துக்காட்டுபவனுக்கு துக்கமும் ஒப்பனையே. தொடர்ந்து உங்களை அடையாளப்படுத்த தேடல் தேடல் என உங்கள் வார்த்தைகளை முன் வைக்கும் போதெல்லாம் நான் நினைப்பது துயருற்றதாய் ஒரு ஆத்மா நடித்துக்கொண்டு விடையில்லாது அலைகிறதே என்று இதற்கு நிம்மதி கிட்டுமோ என்றுதான். ஆனால் துயரே நடிப்புதானெனில் விடைகள் வேறு என்னவாக இருக்கும்.

உங்களுக்கான அரசியல் உங்களுக்கான அரசியல் என நீங்கள் பேசுவதெல்லாம் வெறும் சொற்களே. நண்பரே.. சமூக யதார்த்தத் தளத்தில் நீங்கள் சம்பாதித்த வீடு சேர்த்த சொத்து பெற்ற பிள்ளைகள் வாங்கிய நாய் இவைகளே உங்களின் கடைசி கட்ட வாழ்நாளை குறைந்தபட்சம் தீர்மானிக்கும் காரணிகள். இவையன்றி உங்களை இந்தளவுக்கு வளரவிட்ட ஞானம் வேறு என்னவாக இருக்கப் போகிறது. படித்துப் படித்து நாடோடியாக அலைந்து அறத்தை மனதில் தீயைப் போல் வளர்த்துகொண்டதெல்லாம் ஒரு நாயை வாங்கவா. அறம் தர்மம் நீதி என்ற சொற்களையே எப்பொழுதும் முன் வைக்கிறீர்கள். ஜெயமோகன் லௌகீகம் என்றுமே தப்பில்லை. அதன் நிழலில்தான் நாம் உயிர் வாழ்கிறோம் அதன் இருளில்தான் மறைகிறோம். அப்படியிருக்க ஏதோ தனிப்பட்டத் துயரினால் மனம் கசந்து இறந்து போன உங்களது பெற்றோர்களை அறத்தின் தராசில் நிறுத்தி ஏன் இறந்தீர்கள் ஏன் இறந்தீர்கள் என கன்னங்கன்னமாக அடித்து நீங்கள் வதைப்பது என்ன வகையான அறம். இது ஒரு வகையில் சாடிசம்தான் ஜெயமோகன். சாடிசம் என்றால் ஏதோ பிறரை வதைப்பதுஎன்ற தவறான புரிதலில் அல்ல அது பிறரை தன் ஆளுகைக்குக் கீழ் கொண்டுவருதல் என்ற விரிவான அர்த்ததில். ஆனால் நீங்கள் நினைவுகளையும் அல்லவா அதற்குள் கொண்டுவருகிறீர்கள்.

ஜெயமோகன் எல்லாவற்றையும் அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்பது எப்படி அறிவின் தவிப்போ, அதேயளவுக்கு அது நோய்க்கூறாக மாறவும் செய்யுய். தங்களுக்கு முற்றிப் போய்விட்டது. எதன் மீதும் நம்பிக்கை வைக்காது சமூகத்தின் மீதும் கட்டிய மனைவி பெற்ற குழந்தைகள் என அனைவரையும் ஞானம் ஞானம் என வெறி நாய்த் துரத்தாலாக துரத்தி இறுதியில் மரணம் தன் கெண்டைக்கால்களை இறுதியாக நிலை நாட்டுகையில் உங்களுக்கு மூச்சு வாங்கக்கூட நேரமிருக்காதே. நீங்கள் இடது சாரிகளை நம்புங்கள் அல்லது இந்துத்துவத்தை நம்புங்கள்...ஒரு வாசக உளவியலனாக நான் சொல்லுவதெல்லாம் ஆகக்குறைந்த பட்சம் நம்புங்கள். அவ்வளவே.

மற்றபடி நீங்கள் இந்துத்துவ அறிதல் எனச் சொல்லுவதும் நான் இடதுசாரிக் கட்சியில் உறுப்பினர் அட்டை பெற்றவன் என்பதும் உண்மைதான். நீங்கள் அடிக்கடி நித்யசைதன்ய யதி எனச் சொல்லும்போதெல்லாம் எனக்குச் சந்தேகம் வருகிறது. அவரும் தற்கொலை செய்துகொண்டாரா என்ன. நாரயண குருவின் சீடர் மரபில் வந்த அவரை இவ்வளவு விதந்தோதும் போது நாரயணகுருவே பரமேஸ்வரமேனனை தர்மத்தீர்த்த அடிகளார் எனப் பெயர் மாற்றி அவரும் ஒரு புத்தகம் எழுதியிருக்கிறார். அவரை உங்கள் பேனாவின் நா உச்சரிப்பதேயில்லையே. உச்சரிக்காது. நூலில் தலைப்பே இந்து மதக் கொடுங்கோன்மையின் வரலாறு என்றிருந்தால் எப்படிச் சொல்லமுடியும்.

ஜெயமோகன் நம்பிக்கைக்கும், சார்ப்புக்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் உள்ளது நம்பிக்கைக்காக ஒன்றை சார்ந்து நிற்பதும் சார்புக்காக வேறு வழியின்றி நம்பி காலத்தை ஓட்டுவதும் நிறை வித்தியாசங்களுடைய காரியந்தான். வீட்டில் ஏதேனும் துக்கம் நடந்தால் கடவுளே ஏன் இப்படி எனும் சாதாரண வைகைக் கேள்வியை மட்டுமே நீங்கள் இந்து மத அறிதலாக முன் வைக்கிறீர்கள். அதில் அவநம்பிக்கைக்கும் முக்கிய பயன் உண்டு. ஆனால் ஜெயமோகன் உங்களுக்கு பலன் அளிக்கக் கூடியது மூட நம்பிக்கைகள்தான். ஆம் அவைகள்தான் உங்களைக் கடைத்தேற்றும், சபரி மலை அய்யப்பனுக்கு மாலை போடுங்கள், வேளாங்கண்ணி மாதாவுக்கு மொட்டை போடுவதாக நேர்ச்சை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், பக்கத்தில் உள்ள ஏதேனும் ஒரு தர்க்காவிற்குச் சென்று தாயத்துக் கட்டுங்கள். எளிய நம்பிகைகளை கூரான அறிவு மூடநம்பிக்கைகள் எனச் சொல்லலாம். ஆனால் அந்த கூரான அறிவு அந்த எளிய மக்களுக்காக பயன்படவேண்டும். இந்துதுவத்தின் மயிர்பிளக்கும் விவாதங்கள் எல்லாம் இவ்வாறு கயிறாகவும் குறி சொல்லுவதாகவும் தான் மாறியிருக்கிறது. அது மசூதி இடிப்புக்கும் கொண்டு சென்றிருக்கிறது.

உங்களது அகம் எப்பொழுதும் அவநம்பிக்கை என்கிற புண்ணைத் தோண்டித் தோண்டி நிணத்தையே கசிய வைக்கிறது. அதை நீங்கள் வாசம் பெருகும் நீரூற்று எனச் சொல்லும் போது அதிலுல்ல வக்ரம் கண்கூசச் செய்கிறது. எழுத்தாளன் கலை கலை எனப் புலம்பி கடைசியில் நீங்கள் மட்டுமல்ல பலரும் வந்து சேர்ந்த இடம் இதுதான். விக்கிரமாதித்யன் சக கவிஞனை சாதி பேசியதும், நொண்டி நாய் வரவுகளும் இதன் விளைச்சல்தான். கவிகளுக்குரிய அகம்பாவம் மக்களைப் பற்றிப் பாடியபின்னரே வருகின்றன. ஆனால் மக்களை வெறும் விஷ்ணுபுர பஜனைமடமாய் மட்டுமே உங்களுக்கு இது புரியாமல் போனது நான் எதிர்பார்க்காத ஒன்றல்ல. கலை... அறம் என நீங்கள் குரல் புடைக்க கண்ணீர் நெகிழ கத்தும் போதெல்லாம் ஒரு வாசகனாக நான் அச்சத்தோடு மௌனத்தோடு இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. கலைஞன் ஒரு விஷேஷப் பிறவி எனக் கற்பிப்பதில்தான் இங்குள்ள பாதி இலக்கியவாதிகள் தங்களது எழுத்துக்களை நாளும் எழுதிக் கழிக்கிறார்கள்.

ஒரு சுய பரிசோதனை..அதுவும் சின்னஞ்சிறிய பரிசோதனைகள். குறைந்தபட்சம் தனக்கு சாதி உணர்வு உள்ளதா, மத உணர்வு உள்ளதா இவற்றின் அடிப்படையில் நான் யாரையேனும் வெறுக்கிறேனே, அல்லது விரும்புகிறேனே....இவை சின்னஞ் சிறிய கேள்விகள். ஜெயமோகன் ஆனால் இக்கேள்விகள்தான் அன்பைப் பெருக்கவும், ரத்தத்தை ருசிக்கும் சாதிக் கலவரங்களையும் மதக்கலவரங்களையும் ஒழித்துக்கட்டுபவை. இவற்றை எந்த விசாரனைகளுமின்றி நீங்கள் ஒதுக்கி விட்டு பொள்ளாச்சி மகாலிங்கம் சொன்னார் நீ இதை எழுதலாம் ( இதென்ன கட்டளையா ஜெ.மோ) என்று சொன்னதும் வாயில் அலகு குத்தாத குறையாக துள்ளி வருகுது வேல் என துள்ளிக் குதித்து எழுதுவதோடு அதை அவரின் பொற்பாதக் கமலங்களுக்கே காணிக்கையாக்குவது எந்த அறத்தின் வெளிப்பாடு ஜெயமோகன். ஏன் நீங்கள் விரும்பும் தூய அறத்தின் படி சம்பாதித்தது தானா மகாலிங்கம் அவர்களின் அசையும் ( நீங்கள் உட்பட) மற்றும் அசையா சொத்துக்கள், அவ்வகை வாழ்க்கை வாழ்பவருக்கே நீங்கள் இந்து தத்துவ தரிசனங்களைச் சொல்லுகிறீர்களா...அறம் என்று ஒன்றிருந்தால் அதற்கு மனத்துணிவு வேண்டும் ஜெயமோகன் அதை அறத்துணிவு என்றும் நாம அழைக்கலாம். இவ்வகையான அறத்துணிவுகள் சிறிதும் இன்றி நீங்கள் நம்பும் ஒன்றிற்காக, அதன் சார்பை மட்டுமே முன்வைத்து வாதாடுவது உங்கள் தரப்பாய் இருக்கலாம் அதற்காக அதுவே அறம் எனச் சொல்லுவது ஆபாசம் இல்லையா.

எப்பொழுதும் நான் உங்களை நோக்கி வைத்த விமர்சனம் இதுதான் அவநம்பிக்கையை விஷேஷமாகக் காட்டும் உங்கள் எழுத்து முறை உங்களது பெற்றோரின் துர்மரணத்தால் வந்த விளைச்சல் மட்டுமே. இதை துர்மரணம் என்றதற்காக நீங்கள் எனை மனதாரச் சபிக்கலாம். ஒன்றும் ஆகப் போவதில்லை. நீங்கள் நம்பும் காந்தி கூட துர்மரணம்தான் அடைந்தார். அதே காந்திக்கு நிகரானதுதான் என் பெற்றோரின் தற்கொலையும், அவைகள் விஷேஷத் தற்கொலைகள் இல்லையெனில் எப்படி நான் ஓயாது நாடோடியாக அலைந்திருக்க முடியும். ஞானவான்களைச் சந்தித்திருக்க முடியும் என்ற அகம்பாவத்தின் கூரான முட்களே உங்களை குத்திக்கொண்டிருக்கிறது. உண்மையில் தற்கொலை செய்தது அவர்களுக்கு ஒரு பிரச்சினையே அல்ல, உங்களுக்குத்தான் பிரச்சினை. ஏனெனில் உங்கள் மனம் நம்பும் விஷேஷமான ஜெயமோகனின் தாய் தந்தையர்கள் அல்லவா அவர்கள்.

இன்னும் நீங்கள் அதைத் துக்கம் துக்கம் என்றே சொல்வது அவர்கள் எதையோ சாதிக்கப் பிறந்து சாதிக்காமல் இறந்துவிட்டவர்கள் என்ற தோற்றத்தையே தருகிறது. அத்தோற்றத்தை நீங்கள் வாசகன் மனதில் விரும்பித் திணிக்கிறீர்கள். ஜெயமோகன் உங்களுக்குத் தெரியாததல்ல. ஒரு வாசக வாசகியை துடிக்கத் துடிக்க வாசிக்கச் செய்ய என்னென்ன வித்தைகள் செய்ய வேண்டும் என்பது. எளிய உதாரணத்திற்காக  ‘நான் பறக்கிறேன் மரணம் என் கால்களை நக்கட்டும்...” என ஒரு வரியைப் போட்டு இதை எழுதிய குமரேசன் தனது மரணத்தைம் முற்றுப்புள்ளியென வைத்துவிட்டு தற்கொலை செய்துகொண்டார். அவ்வளவே வாசகன் இங்கு இடறி நிமிர்வதற்கும் நாம நிலை நாட்ட வேண்டிய, நாம் புளுக வேண்டிய வார்த்தைகளை இதன் அடிபடையில் புளுகி முடித்துவிடலாம். 

மேலும் உங்கள் பெற்றோரின் இறப்பு நாட்டுக்காகவோ, இல்லை தான் நம்பிய சமூகத்திற்காகவோ, மரணத்தை தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. ஆனால் சமூகம் அவர்களை அந்நிலைக்கு அவர்களைத் தள்ளியிருக்கிறது, சிறிய அல்லது பெரிய ஏமாற்றங்களைத் தாங்கிக்கொள்ளக் கூட அவர்கள் திராணியற்றவர்களாக இருந்திருக்கலாம். அல்லது நீங்களே சொல்கிறது போல் உங்கள் தந்தை இரக்கமற்றவராய் இருந்து அவரை பழிவாங்க எடுக்கும் ஒரு சிறிய உத்தியாய் அவர் தனது மரணத்தை நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்காலம். அதிலும் மனம் அடங்காத தந்தை அவரைப் பின் தொடர்ந்திருக்கலாம்...அல்லது இவை போன்ற பௌதீகப் பிரச்சினையில் தொடங்கி, உளச்சிக்கலில் அது முடியாமல் வெளியே இருந்து கடன் தொல்லைகள், அல்லது நச்சரிப்புகள் வந்திருக்கலாம். அவ்வளவே. ஆனால் தொடர்ந்து நீங்கள் அதை விஷேசமான ஒன்று எனச் சுட்டுகையில் ( உண்மையில் அவ்வார்த்தைகளை நீங்கள் தட்டச்சுச் செய்கையில் ஏதோ இழக்கூடாத ஒன்றை இழந்தவர் போலவும்...அதன் நிமித்தம் இந்த உலகிற்கு நீங்கள் சேதி சொல்வதும் போல துக்கத்தின்  நேர்த்தி கூடிய அம்சமாக உங்கள் முகத்தை நீங்கள் வைத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் உங்கள் அகம் அதன் தணியாத அசூயை முன் நின்று இதிகாசங்களுக்கேயுரிய புன்னகையைச் சிந்திக்கொண்டிருக்கும் என்பதை நீங்கள் உணராதவரல்ல.

இறப்பைக் கலையாக்கிய இலக்கியவாதி எவரும் மரணத்தின் முன் தெண்டனிட்டுத்தான் ஆக வேண்டும் ஜெயமோகன். ஆனால் நீங்கள் இறப்பை அர்த்தப்படுத்த, அதை அவமானமாகக் கருதி அதற்கு எதிராக எழுத்தை முன் வைக்கிறீர்கள், அந்த அம்சத்தில் உங்களது எழுத்துக்கள் எனக்கு பொருட்படுத்தக் கூடியதே. பின் தொடரும் நிழலின் குரலில் கினியாழ்வின் என்ற பெயரின் கீழ் உயிர்தெழுதல் (பக்கம் 681) என்ற ஒரு அதிகாரம் உள்ளது. உண்மையச் சொல்கிறேன் அவ்வகை எழுத்து முறையை அதே தீவரத்தோடு உங்களால் இனி எழுதவே முடியாது. உங்களின் விமர்சகனாக நீங்களே சோதித்துப் பார்க்கலாம். ஏனெனில் அப்பொழுது உங்களது தாய் தந்தையரின் இறப்பு உங்களது எழுத்துக்கான துக்க நிலக்கரியாக எரிந்துகொண்டிருந்தது. கடவுளை நம்புவதைப் போல  நீங்கள் அம்மரணத்தை நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் எழுதி எழுதி அதையும் கடந்துவிட்டீர்கள். கட்டுரைகள், பேச்சுக்கள் வழியாக நீங்கள் காணும் இன்பத்தை நாவலால் நீங்கள் அடைய இயலவில்லை. உக்ரமும் தணிந்தது. என் வரையில் நாவலின் அப்பகுதி கட்டுடைக்க முடியாத பெரும் செல்வம். இதை நான் விரும்பி சார்பாக நின்றாலும் மறுக்கமுடியாது. ஆனால் அந்நாவலை வாசித்தவன் என்ற முறையில் நீங்கள் அந்நாவல் முழுக்க சீற்றத்துடன் வீசிச் சிதற விட்டிருக்கும் பொதுவுடமை விமர்சனங்கள் என்ற இடத்திலெல்லாம் இந்துத்துவம் என்று எளிதாக மாற்றி வாசிக்க முடியும். ஆனால் சம்பந்தப்பட்ட உயிர்த்தெழுதல் என்ற பகுதி மின்னிக்கொண்டிருக்கும்.

உங்கள் நாவல்களை ஒரு முறையல்ல பல முறை வாசித்திருக்கிறேன். வாசக அகந்தையிலிருந்து இறங்கிச் சொல்லுகிறேன் (எழுத்தாளன் தன் அகந்தையை எழுதிக்கடக்கிறானென்றால் வாசகன் தன் அகந்தையை வாசித்துக் கடக்கிறான்)  இன்னும் உங்களது வாசகன் தான் நான். உங்களைப் பொருட்படுத்தாது விலக்கும் இன்னொரு கூட்டமும் உள்ளது என்பதையும் அறிவேன். சிலர் நீங்கள் அடைந்த வசதிகளை முன்வைத்து வயிற்றை அமுக்கி காதில் புகை போடுபவர்கள். இன்னும் சிலர் அவன் என்னப்பா இப்டி எழுதுறான் என உங்களது எழுத்தின் வேகத்தைக் கண்டு அச்சமுற்று உழைக்காத சோம்பேறிகள். ( என்னையும் கூட இவ்வரிசையில் அடைக்கலாம்) ஜெயமோகன் இவ்விடத்தில் உங்கள் உழைப்பைக் கண்டு நான் வியந்திருக்கிறேன். ஒரு எழுத்தாளன்( அது இந்துத்துவ எழுத்தாளான இருந்தாலும்) எழுதுவதற்கு உழைக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் சொன்ன சொற்கள் மிக முக்கியமானவை. மறுப்பதற்கில்லை.

 ‘அறம்’ ஒரு பைத்தியக்காரத்தனம் நிரம்பிய குழந்தை அழுகை அதற்கு ஏதேனும் பொருள் இருக்கிறதென்றால் அதை எழுதிய நீங்கள் எழுத்தாளன் என நம்பிக்கொண்டிருப்பதே. நாவலில் பற்றி அணைந்த தீயில் நீங்களே சிறுநீர்கழித்து மக்களுக்கு நீதியைப் போதிக்க விளைந்த ஒரு அவல எழுத்து முறையே அறம். விஷ்ணுபுரத்தையும் பின் தொடரும் நிழலின் குரலையும் வாசிக்காத வெறும் மண்டைகள் அறத்தை வியந்து பாராட்டியபோது எனக்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தந்தது. நீங்கள் அறத்தின் மூலமாக உங்களை தரவிறக்கம் செய்து கொண்டீர்கள். பாலகுமாரனின் தொழில் நுட்பமே அதை பரவலான வாசகத் தன்மைக்குக் கொண்டு சென்றுள்ளது. யானை டாக்டரையெல்லாம் தூக்கி மிதித்த எழுத்து முரை பாலகுமாரனின் கால்களில் கிடக்கிறது. அவ்வகையில் நீங்கள் அதைக் கொண்டாடிய போது உள்ளுக்குள் வந்திருக்கும் ஒரு அவமானக் குறுகுறுப்பை வாசிக்கும் போது வாசகனாக நானே அடையும் பொழுது எழுதியவராக நீங்கள் எவ்வளவு வேதனைப்பட்டிருப்பீர்கள். ஒரு வாசகனாக உங்கள் இடத்தை ஒரு எழுத்தாளனாக இனி வருவோர் நிரப்பக் காலம் ஆகும் என்ற நிலையில் சட்டென பாலகுமாரனாக நீங்கள் மாறியது எவ்வளது துயரம். ஆம்..எழுத்துக்கும் ஒரு தொழிநுட்பம்தான் ஆனால் அதை இயந்திரங்களாய் செய்வது...எப்படி. எழுதினீர்கள்.  எழுதமுடியாது கலையை போதம் அபோதம் அதுவாக்கும் இதுவாக்கும் என உளரும் சில இலக்கியவாதிகள் அதைக் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு என் புன்னகை.

இப்பொழுது எரிந்து அணைந்த கரி மட்டுமே எழுதிக்கொண்டிருக்கிறது. உங்களது உளவியல் நாளுக்கு நாள் நாலு கால் பாய்ச்சலில் சென்றால் உங்களது நினைவுப்பிழைகள் இன்னும் எண்ணற்ற நோய்க்குறிகளை வரவழைக்கும். அது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியின் தழும்புகளாய்த் தோன்றினாலும் உங்கள் குருதி தேய்ந்த அவமானம் நிரம்பிய சார்பான உங்கள் அற ஈட்டி எத்தனை பேரின் முதுகளைத் துளைத்திருக்கும். நாளாவட்டத்தில் எவரின் தற்கொலை உங்களை சாந்தமுறச் செய்யும். ஆம்... ஜெயமோகன் நீங்கள் விரும்பும் நம்பும் நேசிக்கும் அத்தனை பேரையும் தற்கொலை செய்யத் தூண்டுவதே உங்களது இறுதி விருப்பம். இரண்டு மூன்று தற்கொலைகளுக்கே வேகம் எடுக்கும் உங்களது அற எழுத்து. இன்னும் எத்தனை பேரின் தற்கொலைகளுக்கு மசகு எண்ணையாய் பயன்படும். யோசித்துப் பாருங்கள்.

விரும்புவதை காரணங்களைக் கூட்டி அல்லது இறக்கி மறுக்க மறுக்க வெறுப்பது எதனால். சுவையான பண்டங்களைக் கண்டு எச்சில் ஊறினால் அப்பண்ண்டத்தை தின்னத்துடிக்கிறது மூளை என விஞ்ஞானம் சொல்கிறது. அதே போல் பொதுக் கழிப்பறையைக் கடக்கும் போதுய் எச்சிலைத் துப்புபவர்களை பார்த்திருக்கிறேன் அப்போது ஊறும் எச்சிலை எது திங்கக் காத்திருக்கிறது. இதையே மனத்தின் முரண் என நான் சொல்வேன் உங்கள் மூளைக்கும் மனதிற்கும் அது சொல்லும் கருத்திருக்கிற்கும் நீங்கள் மட்டுமே வாசகானாக இருக்கிறீர்கள். ஆனால் கொஞ்சம் விமர்சகனாக முயற்சி செய்யலாம். அம்பு தைக்கும் இடத்திலேயே அதன் நிழலும் தைக்கும். ஆம் ஜெயமோகன் பேரிலக்கியங்கள்  இதைத்தான் சொல்லுகிறது. ஆனால் சமூகம் மிகச் சாதாரணமாக அதைக் கடக்கிறது. உங்களது உளவியல் பிரச்சினைகள் அனைத்தும் உங்களது தாய் தந்தையரை மட்டுமே மைய விசையாக வைத்து சுழல்கிறது. ஆரங்கள் நொறுங்கினால்...மையம் வெறும் சுழல் மட்டுமே.


நீங்கள் இது குறித்து உரையாடவிரும்பினால் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்.
எஸ்.வி.ஆர், மற்றும் விடியல் சிவா இவர்களின் அந்தரங்கக் கணக்குகளை பேசியது போல். தமிழினி வசந்தகுமார், உயிர்மை, மற்றும் கிழக்குப் பதிப்பகம் இவைகளின் கணக்குகளையும் சேர்த்துப் பேசலாம்.

இப்படிக்கு
வசுமித்ர

பிழைகள் இருப்பின் மன்னிக்கவும்.


பதில்.

2012/7/2 jeyamohan_
உங்கள் கடிதம் கண்டேன்.

நீங்கள் என்னை வந்துசந்தித்திருக்கிறிர்கள் என்பதை நினைவுகூர்கிறேன். சொல்புதிதுக்குக் கவிதைகள் அனுப்பியிருக்கிறீர்கள். அவற்றில் சிவலற்றை பிரசுரித்திருக்கிறேன். பொதுவாக ஓர் இதழாசிரியரின் நிலையில் நின்று மேலும் எழுதும்படிe ஊக்கமூட்டி எழுதியிருக்கிறேன். ஆனால் உங்கள் முகம் நினைவில் இல்லை. உங்கள் கவிதைகள் பிற்பாடு கவனிக்கும்படி நிகழவில்லை.

இந்தக்கடிதம் நீங்கல் ஏதோ சிக்கலான உளவியல் முடிச்சுகளுடன் இருப்பதை காட்டுகிறது. உங்கள் தன்னிலை அதற்கான எதிர்முனை இரண்டையும்  உங்கள் போக்கில் அபத்தமாகவே உருவகித்துக்கொண்டு ஒரு கொந்தளிப்பான நிலையில் இருக்கிறீர்கள்.

நீங்கள்தான அதிலிருந்து வெளியே வரவேண்டும். நெருக்கமான உறவுகள் அதற்கு உதவலாம்.

நலம் விழையும்

ஜெ


உங்கள் பதிலைக் கண்டேன். அய்யா ஒரு இதழாசிரியனாக நீங்கள் அளித்த ஊக்கத்தையே ஒரு வாசகனாக நானும் உங்களுக்கு நாவல்கள் எழுதச் சொல்லி ஊக்கம் அளித்தேன். நன்றி. சொல்புதிதில் என் கவிதைகள் வரவில்லை. அக்கவிதைகளைத்தான் காவல்துறையினர் உங்கள் வீட்டைச் சோதனையிடும்போது குழு உக் குறிகளாய் இருக்கின்றன என கைப்பற்றிச் சென்றதாகக் கூறினீர்கள்.

எனது கடிதம் சிக்கலான உளவியல் முடிச்சுக்களுடன் இருப்பதாகச் சொல்லுகிறீர்கள். அதற்கும் ஒரு நன்றி. எனக்கு நெருக்கமான உறவுகள் இருக்கின்றன. அவை நான் விரும்பாவிட்டாலும் எனக்கு உதவக்கூடும். அதில் உங்களையும் இணைக்க எனக்கு நெருக்கமாக ஆக்கிக்கொள்ள நான் என்ன செய்ய வேண்டும் எனச் சொல்லி எனக்கு உதவுங்கள்.

மற்றபடி எனது கடித்ததில் உள்ள ஒட்டுமொத்த வார்த்தைகளில் வெட்டி ஒட்டவைத்து கேள்விகளை என் பக்கம் திருப்பியிருக்கிறீர்கள். நீங்கள் கூறிய பதில் என்னை புன்னகைக்க வைக்கிறது. என் கவிதைகள் பிற்பாடு கவனிக்கும் படி உங்களுக்கு நிகழ்ந்திருக்காது என்பதில் எனக்கு மிகுந்த வெட்கமாயிருக்கிறது. தாங்கள் வியக்கும்படி ஒரு கவிதையை எப்பொழுது எழுதுவேன் எனத் தெரியவில்லை. உழைக்கிறேன்.அதே சமயம் நீங்களும் என் கவிதையை வாசிக்கும் தரத்திற்கு உழைத்து, அக்கவிதைகளைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுகிறேன். 

நினைவுப்பிழைகள் அதிகமும் தற்சார்புக்குப் பயன்படும்போது, வெளிவரும் பித்தலாட்டங்களை ஒரு மனிதன் மிக எளிதாகக் கையாளும்போது, ஒரு படைப்பாளியாக நீங்கள் அதை வெகு சுலபமாக கையாளுவீர்கள். இதுதெரிந்ததே. உங்களது நினைவுபிழைக்கு நிறைய சான்றுகள் உள்ளன.

ஜெயமோகன் முடிந்தவரையில் குடும்பத்திடமாவது கொஞ்சம் நேர்மையாய் இருங்கள் உங்களை நீங்கள் நிரூபிக்கும் அவஸ்தையிலேயே உங்கள் மூளைச் சூடு காலம் முழுக்க விரயமாவதற்கு உங்களது அவ நம்பிக்கைகள் உதவி செய்யக் கூடும்.

இது தேவதேவன் குறித்து நீங்கள் அவரை ஊக்கமளிக்க சொன்ன வரிகள்.

  “ அதிதீவிர மர்மத்துடன் , பித்துடன், உத்வேகத்துடன் நம்மைத் தீண்டியுசுப்புகிறது.”

ஆம் ஜெயமோகன்..பெயர்களை மாற்றிவிட்டால் எல்லாம் தலைகீழாகிறது.  நீங்கள் உசுப்பி உசுப்பியே உருப்படாமல் போனதன் முதல் பலி நீங்களே. தமிழினி வசந்தகுமார், மனுஷ்யபுத்திரன், மற்றும் கிழக்குப் பதிப்பக விற்பனைகள் இவைகள் குறித்து நீங்கள் எதுவுமே சொல்லாமல் இருப்பது, எதையோ கட்டிக்காப்பது போல் உள்ளது. அக்கேள்வி  நாற்சந்தியில் வைத்த தூய மற்றும் அறச்சீற்றம் நிறைந்த பாறையாக நிற்கும்.


 - வசுமித்ர


சிறுகுறிப்பு; 
காலையில் ஒழுங்காக மலம் கழித்தீர்களா அறச்சீற்றம் எப்படி? என ஒற்றைவரிக் கேள்விக்கே...

 மலம் என்ற சொல் முதலில் தமிழ் அல்ல அதை வேத மொழியில் உச்சரிக்கத் தயங்கி பார்ப்பனர்கள் தங்கள் வீட்டில் மலம் என உள் நாவை மடித்து பதில் அளிப்பார்கள் என்று தொடங்கி பக்கம் பக்கமாக உங்கள் விளக்கங்கள் தொடங்கும். ஆனால்...இக்கடிததிற்கு நீங்கள் அளித்த சுருக்கமான பதிலே உங்கள் நிலையை விளக்கிவிட்டது. எந்த அளவுக்கு மனக்கொந்தளிப்பும். பதட்டமும் உளவியல் பிரச்சினைகளும் இருந்தால் இவ்வளவு சுருக்கமாக எழுதியிருப்பீர்கள். இதிலிருந்து நீங்கள் வெளிவரமுடியாது. நண்பர்கள் காக்கட்டும்.

நலம் கிட்டுவதாகுக.