Monday, July 9, 2012

நூறு நாற்காலிகளும்....ஒரு ஜெயமோகனும்.


அறிஞர் ஜெயமோகன் அவர்கள் பண்டிதர் அயோத்திதாசரைப் பற்றி மூலச்சிந்தனையாளர் இவர்தான் என் தலித் உலகுக்கே எடுத்துக்காட்டிய உத்தமப் பெருமான் ஆவார். ஒருவர் தலித்தாக இல்லாவிடினும் உள்ளுக்குள் கொதிப்பேறி நாட்பட்ட அறமானது எரிமலைக் குழம்பெனத் தகிக்கும் எனில் அவர் அறம் பற்றியும் எவர் பற்றியும் போதிக்கும் முகமாக எழுதலாம். எழுத்து வெளியீடாக இதை வே.அலெக்ஸ் பதிப்பித்திருக்கிறார். பதிப்புரையில் இதுவரை அயோத்திதாசரை தமிழ்ச் சமூகத்தில் இதுவரை யாரும் காணாதபோது, அவரை ஒரு மூலச் சிந்தனையாளராக, மிகவும் அறமான தன் மானத்துடன் தனக்கேயுரிய பரபரப்புடம் ஜெயமோகன் கண்டுபிடித்து அவரை மூலச் சிந்தனையாளர் என, தலித் மக்களுக்கே அறிவுறுத்தியபோது அரங்கம் கவனமாக செவிமடுத்து உரையை குறிப்பெடுத்து அவ்வுரையை வரலாற்றாக்கும் வேலையைச் செய்தது. இவ்வுரையை கேட்கமட்டும்,

( அயோத்திதாசரின் உரையை அல்ல ) கேட்கவென சென்னை விழுப்புரம், கடலூர், கிருஷ்ணகிரி கரூர் ஈரோடு என தேனி வரை அறிஞர் பெருமக்கள் வந்துள்ளனர்.

பதிப்பாசிரியர் இந்த உலகப்புகழ் உத்தமச் சிறுகதையை தனது கணிப்பொறியில் தரவிரக்கம் செய்து படித்தபொழுது அவருக்கு ஆழ்ந்த அதிர்ச்சியும் மனவேதனையும் மற்றும் உலுக்கிப் போடுதலும் நிகழ்ந்துள்ளது. உலுக்கிப் போட்டதன் விளைவாக தனது சில நண்பர்களுக்காக பரிந்துரை செய்யும்போது அவர்கள் படித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே பொலபொலவென கண்ணீர் சிந்தியிருக்கிறார்கள். அதிலும் ஒரு வாசகர் ஜெயமோகனது கதையை படிக்க மாட்டேன் என வீராப்பாக இருந்ததாகவும் பதிப்பாசிரியர் சொல்லி அதை படித்ததும் ரியலி வெரி ஷாக்கிங் என்றதாகவும் பதிந்துள்ளார்.

ஒரு வாசகனாக எனக்கு நூலைப் படித்ததும் பெரிய பெரிய அதிர்ச்சியெல்லாம் வந்தது. சொல்லப்போனால் சில பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எனது பழைய வாசிப்பில் கதைகளை, கதைகளாய், கதைகளாய் மட்டும் படித்து இப்படி எனக்கு வந்த ஷாக்கீங், கண்ணீர், மற்றும் மனச் சோர்வு இவைகளை, உண்மைகளை அறிய நேர்ந்தபோது மிகவும் ஷாக்கிங்காக வெட்கம் வந்தது.

அயோத்திதாசர் எழுத்துக்களில். அம்பேத்கரின் எழுத்துக்களில் தெரியாத இந்த ஷாக்கிங், கண்ணீர், உலுக்கிப் போடுதல் மற்றும் தவிர்க்கமுடியாத அதிர்ச்சிகளையெல்லாம் ஜெயமோகன் தனது சிறுகதையில் ஷாக்கிங்க் நிறைந்த பல திருப்புமுனைகளோடு தந்துள்ளார். இடையிடையே மடங்கள் பற்றியும் அறத்தின் தீராத வேட்கையுணர்வு, மின்னும் கண்கள், ஆழமான சோர்வு என்ற பதங்கள் காந்திய அறிதலாய் முன்வைக்கப் படுகிறது.

அறம் என்பது அறிஞர் ஜெயமோகனின் வழிமுறைகளில் தனிமனிதன் சார்ந்ததே. நூல் முழுக்க ஒரு தலித்தின் தனிமனித அறத்தைப் பேச மற்ற ஆளும் மனிதர்களின் மன அறங்களைப் பேசியுள்ளார். அறம் என்றால் மனிதர்களுக்குப் பொது அதில் ஒடுக்கப்பட்ட சாதியை நிர்ணயிக்கும் அந்த மனிதனின் அறம் என்ன வாக இருக்கும் எனக் கேட்டுக்கொண்டேன். கதையின் இடையே வரும் அம்மா கேரக்டரானது ஆசிரியருக்கு தனது சொந்த உளவியல் சிக்கல் நிறைந்த தனது அன்னையின் மரணத்தையே இக்கதையிலும் கிளறியிருக்கிறது. இதை எனக்குத் தெரிந்து இந்த நூலில்தான் வெளிச்சமாக எழுதியிருக்கிறார். நூல் பற்றி அதிகமாகவோ குறைவாகவோ சொல்ல ஒன்றுமில்லை.

நூறு நாற்காலிகள் ஒரு அதியற்புத கண்ணீர் கதை. வரிகளில் துக்கம் வேண்டுவோர் மிகவும் நிதானமாக எழுத்து எழுத்தாய் படித்தால். கண்ணீர் வர கட்டாயம் உத்திரவாதம். படித்துவிட்டு. விஷ்ணுபுர மடத்தில் இணைந்தால் மோட்சம்.

இவைகள் என் வாசிப்பின் தளுதளுப்பு நிறைந்த கண்ணீர் கேள்விகள். தயவு செய்து தவறாக எண்ண வேண்டாம்.

1 இதைப் பதிப்பித்த வே. அலெக்ஸ். அயோத்திதாசரவர்களின் எழுத்துக்களைப் படிக்கும்போது இந்த ஷாக்கிங் வகையறா உணர்ச்சிகளை அடைந்ததாக எங்கும் பதிந்திருக்கிறாரா எனத் தெரியவில்லை.

2 அம்பேத்கரின் எழுத்துக்களைப் படிக்கும் போது பதிப்பாசிரியருக்கும் மற்ற நண்பர்களுக்கும் கண்ணீர் வந்ததா.

3 ஆசிரியர் அறவுணர்வாளர் ஜெயமோகன் அம்பேத்கரின் மீதான அவதூறுகளை அறச்சீற்றத்தோடு வைத்த போது எனக்குக் கண்ணீர் வந்தது, பதிப்பாசிரியருக்கு வந்ததா.....

4. அயோத்திதாசர் பற்றி அம்பேத்கர் எங்காவது பேசியிருக்கிறாரா...?

எல்லா நாற்கலிகளிலும் என் இருப்பே என ஜெயமோகன் நிரூபித்த இடமாக இந்த கதையை அவர் அறிவித்திருக்கிறார். நூலட்டையில் ஒரு கலெக்டரின் உண்மைக்கதை எனப் போடப்பட்டுள்ளது. அந்த உண்மையான கலெக்டர் தனது வாதைகளை குமுறல்களாய் வைக்க அதை ஆசிரியர் அறத்துளியாக கண்ணீராகப் பெருக்குகிறார்.

சிறுகுறிப்பு; இன்றைய காந்தி என்கிற அவரது அறநூலை காந்தியின் அறத்தை படித்து அன்றெல்லாம் உக்கிப்போய் கண்ணீர் துளிகளைச் சிந்திக்கொண்டே இருந்தேன். அந்த நள்ளிரவில் என் நண்பனுக்கு தாங்கமுடியாத அழுகையோடு போன் செய்து அவன் என் அழுகை கேட்டதும், மிகுந்த விகசிப்பும் விசும்பலுமாய் காந்தி என்றேன்...கெட்டவார்த்தையில் திட்டி படுக்கச் சொன்னான்.

கதையை எழுதும் நான் வேறு என எப்பொழுதுமே சொல்லிக்கொள்வேன். என்னுடைய கருத்துலகிற்குக் கட்டுப்பட்டு என் எழுத்து நிகழ்வதில்லை. அது பிறிதொரு வாழ்க்கைக்குள் நான் சென்று மீள்வதுதான்.அதன் பின் அக்கதைகளுக்கு நானும் ஒரு வாசகன். இந்தக் கதையின் கருத்துக்களுக்கு அல்லது உணர்ச்சிகளுக்கு நான் பொறுப்பல்ல, கதையை ஒருபோதும் என்குரலாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. அது ஒரு துண்டு வாழ்க்கை. என் வழியாக அது மொழியாகியது.இது ஜெயமோகன் எழுதிய குறிப்பு. இதில் ஒளிந்துள்ள் அயோக்கியத்தனங்களையும் கண்ணீரோடு வாசித்த நான் அவரது அடுத்த பாராவில் சிரிக்கத் தொடங்கினேன். அவருக்கான ஒரு நாயனத்தை ஊத எத்தனை துளைகள். எத்தனை விரல்கள். பிரம்மம் ஒக்கடே..பரபிரம்மம் ஒக்கட்டே....

துணைக்குறிப்பு; நூலில் ஒட்டுமொத்த அரசியலையும் மேற்கண்ட வரிகளே எனக்கு உணர்த்தியது. ஒட்டுமொத்த நூலுமே, தன் பெயரை மட்டுமே குறிக்க, உதவும் வரிகளை, எழுத்தாக முன் வைத்த ஜெயமோகனது அறக்குப்பை. நூலை வாசித்து முடித்ததும் எனக்கு சிறுநீர் முட்டியது. நூலை வாசித்து கண்ணீர் மல்கிய பெருமக்கள் எனது விமர்சனத்தையும் மேற்கண்ட வரிகள் வழியாகவே அணுகலாம்.

Monday, July 2, 2012

அன்புள்ள ஜெயமோகன்...







 “உங்கள் கவிதைகளைப் பலமுறை படித்துப் பார்த்தேன், மொழி கவிதைக்குரிய செறிவுடனும் தீவிரத்துடனும் உள்ளது. அது மறுபடி படிக்க வைத்தது. யோசிக்காமல், யோசனையற்ற நிலையை நோக்கிச் செல்லும் துடிப்புடன் எழுதப்பட்ட வரிகள் உள்ளன.
(குலாவிப்பாயும் தடங்கள் வேட்டை நாய்களுக்குரியவை...நிரூப்பித்தலின் வேதனை) பிரக்ஞையற்ற நிலையில் எழும் சொற்களுக்கு  அவற்றிற்குரிய கனவு நிலை யதார்த்தம் எப்போதும் கைகூடிவிடுகிறது (நகர்ந்து வரும் எனதான பின்னிரவு...யாருமற்ற கிரகங்களுடன் பேசித்தீர்க்கிறேன்)

கவிதைக்கான உங்கள் எத்தனம் எப்போதும் தாபத்தின் \ தனிமையின் உக்கிரம் சார்ந்ததாக உள்ளது......

இவ்விரு அம்சங்களும் உங்கள் கவிதைகளை மிக முக்கியமானவை, ஆழமான தொடக்கப் புள்ளிகள் என்று கருதுகிறேன். உள்ளுணர்வை மொழியால் தோண்டியெடுக்கும் உங்கள் பயணம் தொடரட்டுமென விழைகிறேன்...”


ப்ரியத்துடன் 
ஜெயமோகன்

( 03. 06.2003.....இல் தக்கலையிலிருந்து....)



அன்பிற்குரிய ஜெயமோகன் உள்ளுணர்வைத் தோண்டி தோண்டி கடந்த 2003லிருந்து 2012 வரை வெகு தூரம் வந்துவிட்டேன்...உங்களது எழுத்துக்களை தொடர்ந்து வாசித்து வந்த நான் எப்பொழுதும் உள்ளுணர்வை மட்டுமல்ல உள்ளுணர்வு விரும்பும் உள்ளுணர்வின் நிலைகளையும் கண்டுணர்ந்துள்ளேன்.

ஒரு வேளை நான் இந்துத்துவ அமைப்பை ஒன்று தொடங்கியிருந்தேனாகில், அதுதான் இன்றைய தமிழகத்தில் எவரும் நெருங்கமுடியாத இந்து அமைப்பாக இருந்திருக்கும். குறைந்த பட்சம் தாங்கள் சொல்லும் நித்ய சைதன்ய யதிக்கு சற்றும் குறையாமல் எண்ணற்ற பேருரைகளை வழங்கி அவை எண்ணற்ற மொழிகளில் வெளிவந்திருக்கும். எனக்கும் எண்ணற்ற சீடர்கள் இருந்திருப்பார்கள். அவர்களில் உங்களைப் போல் எழுத்தாளர்களும் அடங்கலாம்.


இதை வெறும் அர்த்தங்களற்ற எழுத்துக்களாக முன் வைக்கவில்லை. என்னால் ஆகமுடிவதற்கான சாத்தியங்களோடுதான் எழுதுகிறேன். எழுத்தையும் பேச்சையும் மட்டுமே முழுமுற்றாக நம்பும் எவருக்கும் இது சாத்தியம்தான். உங்களால் மூளைச் சலவை செய்யப்பட்ட விஷ்ணுபுர பஜனையிலிருந்து நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு சீடனை என்னிடம் அனுப்பி வையுங்கள். வெகு நிச்சயமாக அவன் உங்கள் உள் நோக்கங்களை நீங்கள் வெறுத்து முகஞ்சுளிக்கும் விதமாக எழுதுவான். என்னால் எழுத வைக்க முடியும். பேசும்போது நான் எப்பொழுதும் வெற்றிகொள்ள முடியாதவன். அது உங்களுக்கும் தெரிந்திருக்கும். எனது  23 வயதில், விஷ்ணுபுரம் எழுதிய உங்களை  வசு....இரண்டு மூன்று நாட்கள் தங்கிச்செல்லமுடியுமா? என, நீங்கள்  விழிகளால் கெஞ்சிய நாட்களை மறந்திருக்க மாட்டீர்கள். நினைவுப்பிழை வருமெனில் தக்கலை தொலைபேசி அலுவலகத்தில் அன்று நடந்த பிரச்சினையையாவது நீங்கள் யோசிக்க வேண்டும்.

நான் எனது உள்ளுணர்வின் மொழியை எந்த வகையில் என்ன நிலையில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும், எவற்றை வெளியில் சொல்ல வேண்டும் என்கிற குறைந்த பட்ச புரிதலோடுதான் வாழ்கிறேன். எனது தனிப்பட்ட அனுபவங்களை நண்பர்களுக்கோ இச்சமுகத்திற்கோ முன் வைக்கையில் அது எவ்வகையான புரிதலை, அல்லது விலகலை ஏற்படுத்தும் என நான் அறிவேன். அல்லது அதன் ஆதாரத் தேவை குறித்தும், அதன் அவசியம் குறித்தும் அறிந்து கொள்வேன். அறியும் போதும் என்னை வெல்ல நானே முயற்சித்ததில்லை ஜெயமோகன்.

எனது தனிப்பட்ட அனுபவங்களை, அவைகளை தனிப்பட்ட அனுபவங்கள் எனச் சொல்ல வைத்த தருணங்களை, எனது மனநிலைகளை எப்பொழுதும் என் அறிதலாக முன் வைத்ததேயில்லை. எனக்கு குருதி கசிய உரசிப்பார்க்கவேண்டும்.( இதை ஒரு குறிபிட்ட எல்லை வரை சுய வதையோடு பொருத்திப்பார்க்கலாம். சிறுவயதில் நிறைவேறாத ஆசைகளை தன்னுடலில் செலுத்திப் பார்க்கும் குழந்தை போல் வயதானதும் நகங்களைக் கடிப்பதில்லையா, அதுபோல )

அது முதலில் எனக்குத் தேவைதானா என்ற கேள்வியை ஆழ எழுப்பியிருக்க வேண்டும். அப்பொழுதே அது குறித்து என் அனுபவத்தைச் சொல்வேன். இல்லையெனில் அது ஒரு சம்பவம், அதுவும் என்வரையிலான சம்பவம். அதை அறிதலென்றோ ஞானமென்றோ சொல்ல என்னால் இயலாது. இது என் ஞானம். இப்பொழுது என் ஞானத்தை முன் வைக்கிறேன் என நான் ஒரு அடி முன்னால் வைத்தாலும் நான் எனக்குள்ளே தேங்கும் வாய்ப்பை அது வழங்கிவிடும். ஆம்... ஜெயமோகன் எனது ஞான அறிதல் இச்சமுகத்திற்கு மயிரளவிலும் உபயோகப்படாமல் போகலாம். அதை வைத்து நான் என்ன செய்வது. பொதுவாக என் தனிப்பட்ட அனுபவங்களையெல்லாம் அறிதல் என வைக்காமல், நான் இப்படி நினைக்கிறேன் நீங்கள் என்ன உணர்கிறீர்கள் என ஒரு நபரிடம், அல்லது ஒரு எழுத்து முறையாக சிறு கேள்வியாக முன்வைத்து உரையாடலாக அவற்றை வளர்ப்பேனே தவிர அதை ஞானச்சொல்லாடல் என எப்பொழுதும் என்னால் அழைக்க முடியாது. இங்கு நிகழ்வதும் இதுதான்.

தொடர்ந்து உங்களது புத்தகங்களை வாசித்து வருபவன் நான் அந்த முறையில் நான் கேள்வி கேட்க உரிமையுள்ளது.

ஒரு வாசகானாக இருந்த என்னை விமர்சகனாக்கியது எது என்கிற புள்ளியை, நான் என் எழுத்துக்களை, என் கவிதைகளை இரக்கமற்று விமர்சித்ததனால்தான் என உரக்கவே சொல்லுகிறேன். பிறரிடம் பகையில்லாமல் சார்பும் இல்லாமல் ஒரு எழுத்தைப் பேசிவிட்டால் போதும்தானே. கவிதை எழுதுவதாய் நான் நடித்த நடிப்பை நானே களைவதன் மூலமாகத்தான் நான் கவிஞனானேன். என் வார்த்தைகளை கவிதைகள் என்ற வடிவத்துக்குள் வரத்தக்கவை என நம்பினேன். அந்த  நம்பிக்கையிலும், நீங்கள் கூறும் இந்து தூய தத்துவங்களின் ஒற்றை வரிச் சுருக்கமான “தன்னை அறிந்தவன் எல்லாவற்றையும்”.....என்ற பொருள்கோடலில்தான் இதை முன் வைக்கிறேன்.

ஜெயமோகன் ஒரு எழுத்தாளானாக நீங்கள் வெற்றிகொள்ள முடியாதவர் என்கிற இந்த ஒற்றை வார்த்தை மட்டுமே உங்களை எழுத வைக்கிறது என்பதே என் முழு முடிவு. இதை நீங்கள் மறுத்தால் நான் விவாதிக்கத் தயார். விஷ்ணுபுர பஜனை மடத்தை நீங்கள் கூட்டலாம். பருந்து எப்பக்கம் பறக்கிறது எனப் பார்க்கலாம். ஆனால் ஜெயமோகன் கவிதை வழியாக உளவியலைக் கற்றவன் நான். அதனால் துணிந்து கூறுகிறேன். உங்களது எழுத்து அனைத்தும் அவநம்பிக்கைகளின் சாற்றிலிருந்தும், அந்த அவநம்பிக்கை தனக்கு மட்டும் ஏன் என்ற கொந்தளிப்பிலுமே எழுத வைத்திருக்கிறது.

வெறும் அவ நம்பிக்கையை மட்டுமே கூட மையமாக வைத்து, அபத்தங்களை முன் வைத்தும், நகர்த்தியும், எத்தனையோ படைப்பாளிகள் நகர்ந்து சென்றிருக்கிறார்கள். காம்யூவைப் போல காப்காவைப் போல. ஆனால் அந்நியனில் வரும் தாயைப் பறிகொடுத்த ஒரு பாத்திரம் தான் தாய்க்கு வழங்க வேண்டிய வசதிகளை வழங்கினோமோ என தரையில் கால் பதித்து மூளையில் யோசிக்கும் நிலையை உங்கள் மனம் ஒரு போதும் அடையப் போவதில்லை. இந்த  ‘ஏன்’ என்ற கேள்வியே காப்காவின் ஒட்டுமொத்த படைப்பும்.. ஆனால் அது உங்கள் மூளை கனத்துக் கேட்கும் இந்துத்துவ அறிதலான  ‘ஏன்’ என்பதோடு பொருந்துவதல்ல.

உண்மையில் கடந்து போன தத்துவஞானிகளும், எழுத்தாளர்களும் தங்களின் படைப்புக்கான உந்த்துதல்களை எதோ ஒன்றிலிருந்து பெற்றுத்தான் எழுதுகிறார்கள். இங்கு தூய தனித்த இலக்கியவாதி என்கிற எவரும் இல்லைதானே. ஆனால் நீங்கள் உங்களது வாழ்வில் நிகழ்ந்த தற்கொலைகளை முன் வைத்தே எல்லாவற்றையும் எழுதுகிறீர்கள். ஏன்... வாழவும் செய்கிறீர்கள் மரணத்தை நினைத்துக்கொண்டே குழதை பெரும் எண்ணற்ற அறிதல்கள் உள்ளவன் மனிதன். இதில் யாரும் விதிவிலக்கில்லை.

ஆனால் ஜெயமோகன் உங்கள் தாய் தந்தையரின் மரணத்தை விஷேசமாக அது தூய துக்கமாக நாளுக்கு நாள் மண்டை பிளக்கும் அளவுக்கு கூர் தீட்டி அதை இவ்வுலகில் ஏதோ ஒரு அதிசயத்தினால் விளைந்த தற்கொலை போல் முன் வைக்கிறீர்கள். உண்மையில் இது உங்களது உளவியல் சார்ந்த பிரச்சினை. உங்களது சிறுகதைகளில் நெடுங்கதைகளில் நாவல்களில் காப்பியங்களில் வரும் தூய நிறத்தையுடைய கண்ணீர் அனைத்துமே பாத்திரங்கள் வடிப்பவை அல்ல.  நீங்கள் உங்களது பெற்றோரின் இழப்பை பாத்திரங்களின் மேல் வன்மையாய்த் திணித்தபடி வழிந்த துளிகளே அவை. ஜெயமோகன் உங்களால் தனிமையில் அழமுடியாது என்பதை  உங்களது கட்டுரைகளின் வழியாக கண்டுணர்ந்தேன். இதை நீங்கள் மறுக்கலாம். நீங்கள் அழுவதை பிறர் பார்க்க வேண்டும் என்கிற எத்தனமே உங்களின் அழுகையை தேர்ந்த அழுகையாக பிறப்பெடுக்கச் செய்கிறது.. அழுகையை நடித்துக்காட்டுபவனுக்கு துக்கமும் ஒப்பனையே. தொடர்ந்து உங்களை அடையாளப்படுத்த தேடல் தேடல் என உங்கள் வார்த்தைகளை முன் வைக்கும் போதெல்லாம் நான் நினைப்பது துயருற்றதாய் ஒரு ஆத்மா நடித்துக்கொண்டு விடையில்லாது அலைகிறதே என்று இதற்கு நிம்மதி கிட்டுமோ என்றுதான். ஆனால் துயரே நடிப்புதானெனில் விடைகள் வேறு என்னவாக இருக்கும்.

உங்களுக்கான அரசியல் உங்களுக்கான அரசியல் என நீங்கள் பேசுவதெல்லாம் வெறும் சொற்களே. நண்பரே.. சமூக யதார்த்தத் தளத்தில் நீங்கள் சம்பாதித்த வீடு சேர்த்த சொத்து பெற்ற பிள்ளைகள் வாங்கிய நாய் இவைகளே உங்களின் கடைசி கட்ட வாழ்நாளை குறைந்தபட்சம் தீர்மானிக்கும் காரணிகள். இவையன்றி உங்களை இந்தளவுக்கு வளரவிட்ட ஞானம் வேறு என்னவாக இருக்கப் போகிறது. படித்துப் படித்து நாடோடியாக அலைந்து அறத்தை மனதில் தீயைப் போல் வளர்த்துகொண்டதெல்லாம் ஒரு நாயை வாங்கவா. அறம் தர்மம் நீதி என்ற சொற்களையே எப்பொழுதும் முன் வைக்கிறீர்கள். ஜெயமோகன் லௌகீகம் என்றுமே தப்பில்லை. அதன் நிழலில்தான் நாம் உயிர் வாழ்கிறோம் அதன் இருளில்தான் மறைகிறோம். அப்படியிருக்க ஏதோ தனிப்பட்டத் துயரினால் மனம் கசந்து இறந்து போன உங்களது பெற்றோர்களை அறத்தின் தராசில் நிறுத்தி ஏன் இறந்தீர்கள் ஏன் இறந்தீர்கள் என கன்னங்கன்னமாக அடித்து நீங்கள் வதைப்பது என்ன வகையான அறம். இது ஒரு வகையில் சாடிசம்தான் ஜெயமோகன். சாடிசம் என்றால் ஏதோ பிறரை வதைப்பதுஎன்ற தவறான புரிதலில் அல்ல அது பிறரை தன் ஆளுகைக்குக் கீழ் கொண்டுவருதல் என்ற விரிவான அர்த்ததில். ஆனால் நீங்கள் நினைவுகளையும் அல்லவா அதற்குள் கொண்டுவருகிறீர்கள்.

ஜெயமோகன் எல்லாவற்றையும் அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்பது எப்படி அறிவின் தவிப்போ, அதேயளவுக்கு அது நோய்க்கூறாக மாறவும் செய்யுய். தங்களுக்கு முற்றிப் போய்விட்டது. எதன் மீதும் நம்பிக்கை வைக்காது சமூகத்தின் மீதும் கட்டிய மனைவி பெற்ற குழந்தைகள் என அனைவரையும் ஞானம் ஞானம் என வெறி நாய்த் துரத்தாலாக துரத்தி இறுதியில் மரணம் தன் கெண்டைக்கால்களை இறுதியாக நிலை நாட்டுகையில் உங்களுக்கு மூச்சு வாங்கக்கூட நேரமிருக்காதே. நீங்கள் இடது சாரிகளை நம்புங்கள் அல்லது இந்துத்துவத்தை நம்புங்கள்...ஒரு வாசக உளவியலனாக நான் சொல்லுவதெல்லாம் ஆகக்குறைந்த பட்சம் நம்புங்கள். அவ்வளவே.

மற்றபடி நீங்கள் இந்துத்துவ அறிதல் எனச் சொல்லுவதும் நான் இடதுசாரிக் கட்சியில் உறுப்பினர் அட்டை பெற்றவன் என்பதும் உண்மைதான். நீங்கள் அடிக்கடி நித்யசைதன்ய யதி எனச் சொல்லும்போதெல்லாம் எனக்குச் சந்தேகம் வருகிறது. அவரும் தற்கொலை செய்துகொண்டாரா என்ன. நாரயண குருவின் சீடர் மரபில் வந்த அவரை இவ்வளவு விதந்தோதும் போது நாரயணகுருவே பரமேஸ்வரமேனனை தர்மத்தீர்த்த அடிகளார் எனப் பெயர் மாற்றி அவரும் ஒரு புத்தகம் எழுதியிருக்கிறார். அவரை உங்கள் பேனாவின் நா உச்சரிப்பதேயில்லையே. உச்சரிக்காது. நூலில் தலைப்பே இந்து மதக் கொடுங்கோன்மையின் வரலாறு என்றிருந்தால் எப்படிச் சொல்லமுடியும்.

ஜெயமோகன் நம்பிக்கைக்கும், சார்ப்புக்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் உள்ளது நம்பிக்கைக்காக ஒன்றை சார்ந்து நிற்பதும் சார்புக்காக வேறு வழியின்றி நம்பி காலத்தை ஓட்டுவதும் நிறை வித்தியாசங்களுடைய காரியந்தான். வீட்டில் ஏதேனும் துக்கம் நடந்தால் கடவுளே ஏன் இப்படி எனும் சாதாரண வைகைக் கேள்வியை மட்டுமே நீங்கள் இந்து மத அறிதலாக முன் வைக்கிறீர்கள். அதில் அவநம்பிக்கைக்கும் முக்கிய பயன் உண்டு. ஆனால் ஜெயமோகன் உங்களுக்கு பலன் அளிக்கக் கூடியது மூட நம்பிக்கைகள்தான். ஆம் அவைகள்தான் உங்களைக் கடைத்தேற்றும், சபரி மலை அய்யப்பனுக்கு மாலை போடுங்கள், வேளாங்கண்ணி மாதாவுக்கு மொட்டை போடுவதாக நேர்ச்சை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், பக்கத்தில் உள்ள ஏதேனும் ஒரு தர்க்காவிற்குச் சென்று தாயத்துக் கட்டுங்கள். எளிய நம்பிகைகளை கூரான அறிவு மூடநம்பிக்கைகள் எனச் சொல்லலாம். ஆனால் அந்த கூரான அறிவு அந்த எளிய மக்களுக்காக பயன்படவேண்டும். இந்துதுவத்தின் மயிர்பிளக்கும் விவாதங்கள் எல்லாம் இவ்வாறு கயிறாகவும் குறி சொல்லுவதாகவும் தான் மாறியிருக்கிறது. அது மசூதி இடிப்புக்கும் கொண்டு சென்றிருக்கிறது.

உங்களது அகம் எப்பொழுதும் அவநம்பிக்கை என்கிற புண்ணைத் தோண்டித் தோண்டி நிணத்தையே கசிய வைக்கிறது. அதை நீங்கள் வாசம் பெருகும் நீரூற்று எனச் சொல்லும் போது அதிலுல்ல வக்ரம் கண்கூசச் செய்கிறது. எழுத்தாளன் கலை கலை எனப் புலம்பி கடைசியில் நீங்கள் மட்டுமல்ல பலரும் வந்து சேர்ந்த இடம் இதுதான். விக்கிரமாதித்யன் சக கவிஞனை சாதி பேசியதும், நொண்டி நாய் வரவுகளும் இதன் விளைச்சல்தான். கவிகளுக்குரிய அகம்பாவம் மக்களைப் பற்றிப் பாடியபின்னரே வருகின்றன. ஆனால் மக்களை வெறும் விஷ்ணுபுர பஜனைமடமாய் மட்டுமே உங்களுக்கு இது புரியாமல் போனது நான் எதிர்பார்க்காத ஒன்றல்ல. கலை... அறம் என நீங்கள் குரல் புடைக்க கண்ணீர் நெகிழ கத்தும் போதெல்லாம் ஒரு வாசகனாக நான் அச்சத்தோடு மௌனத்தோடு இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. கலைஞன் ஒரு விஷேஷப் பிறவி எனக் கற்பிப்பதில்தான் இங்குள்ள பாதி இலக்கியவாதிகள் தங்களது எழுத்துக்களை நாளும் எழுதிக் கழிக்கிறார்கள்.

ஒரு சுய பரிசோதனை..அதுவும் சின்னஞ்சிறிய பரிசோதனைகள். குறைந்தபட்சம் தனக்கு சாதி உணர்வு உள்ளதா, மத உணர்வு உள்ளதா இவற்றின் அடிப்படையில் நான் யாரையேனும் வெறுக்கிறேனே, அல்லது விரும்புகிறேனே....இவை சின்னஞ் சிறிய கேள்விகள். ஜெயமோகன் ஆனால் இக்கேள்விகள்தான் அன்பைப் பெருக்கவும், ரத்தத்தை ருசிக்கும் சாதிக் கலவரங்களையும் மதக்கலவரங்களையும் ஒழித்துக்கட்டுபவை. இவற்றை எந்த விசாரனைகளுமின்றி நீங்கள் ஒதுக்கி விட்டு பொள்ளாச்சி மகாலிங்கம் சொன்னார் நீ இதை எழுதலாம் ( இதென்ன கட்டளையா ஜெ.மோ) என்று சொன்னதும் வாயில் அலகு குத்தாத குறையாக துள்ளி வருகுது வேல் என துள்ளிக் குதித்து எழுதுவதோடு அதை அவரின் பொற்பாதக் கமலங்களுக்கே காணிக்கையாக்குவது எந்த அறத்தின் வெளிப்பாடு ஜெயமோகன். ஏன் நீங்கள் விரும்பும் தூய அறத்தின் படி சம்பாதித்தது தானா மகாலிங்கம் அவர்களின் அசையும் ( நீங்கள் உட்பட) மற்றும் அசையா சொத்துக்கள், அவ்வகை வாழ்க்கை வாழ்பவருக்கே நீங்கள் இந்து தத்துவ தரிசனங்களைச் சொல்லுகிறீர்களா...அறம் என்று ஒன்றிருந்தால் அதற்கு மனத்துணிவு வேண்டும் ஜெயமோகன் அதை அறத்துணிவு என்றும் நாம அழைக்கலாம். இவ்வகையான அறத்துணிவுகள் சிறிதும் இன்றி நீங்கள் நம்பும் ஒன்றிற்காக, அதன் சார்பை மட்டுமே முன்வைத்து வாதாடுவது உங்கள் தரப்பாய் இருக்கலாம் அதற்காக அதுவே அறம் எனச் சொல்லுவது ஆபாசம் இல்லையா.

எப்பொழுதும் நான் உங்களை நோக்கி வைத்த விமர்சனம் இதுதான் அவநம்பிக்கையை விஷேஷமாகக் காட்டும் உங்கள் எழுத்து முறை உங்களது பெற்றோரின் துர்மரணத்தால் வந்த விளைச்சல் மட்டுமே. இதை துர்மரணம் என்றதற்காக நீங்கள் எனை மனதாரச் சபிக்கலாம். ஒன்றும் ஆகப் போவதில்லை. நீங்கள் நம்பும் காந்தி கூட துர்மரணம்தான் அடைந்தார். அதே காந்திக்கு நிகரானதுதான் என் பெற்றோரின் தற்கொலையும், அவைகள் விஷேஷத் தற்கொலைகள் இல்லையெனில் எப்படி நான் ஓயாது நாடோடியாக அலைந்திருக்க முடியும். ஞானவான்களைச் சந்தித்திருக்க முடியும் என்ற அகம்பாவத்தின் கூரான முட்களே உங்களை குத்திக்கொண்டிருக்கிறது. உண்மையில் தற்கொலை செய்தது அவர்களுக்கு ஒரு பிரச்சினையே அல்ல, உங்களுக்குத்தான் பிரச்சினை. ஏனெனில் உங்கள் மனம் நம்பும் விஷேஷமான ஜெயமோகனின் தாய் தந்தையர்கள் அல்லவா அவர்கள்.

இன்னும் நீங்கள் அதைத் துக்கம் துக்கம் என்றே சொல்வது அவர்கள் எதையோ சாதிக்கப் பிறந்து சாதிக்காமல் இறந்துவிட்டவர்கள் என்ற தோற்றத்தையே தருகிறது. அத்தோற்றத்தை நீங்கள் வாசகன் மனதில் விரும்பித் திணிக்கிறீர்கள். ஜெயமோகன் உங்களுக்குத் தெரியாததல்ல. ஒரு வாசக வாசகியை துடிக்கத் துடிக்க வாசிக்கச் செய்ய என்னென்ன வித்தைகள் செய்ய வேண்டும் என்பது. எளிய உதாரணத்திற்காக  ‘நான் பறக்கிறேன் மரணம் என் கால்களை நக்கட்டும்...” என ஒரு வரியைப் போட்டு இதை எழுதிய குமரேசன் தனது மரணத்தைம் முற்றுப்புள்ளியென வைத்துவிட்டு தற்கொலை செய்துகொண்டார். அவ்வளவே வாசகன் இங்கு இடறி நிமிர்வதற்கும் நாம நிலை நாட்ட வேண்டிய, நாம் புளுக வேண்டிய வார்த்தைகளை இதன் அடிபடையில் புளுகி முடித்துவிடலாம். 

மேலும் உங்கள் பெற்றோரின் இறப்பு நாட்டுக்காகவோ, இல்லை தான் நம்பிய சமூகத்திற்காகவோ, மரணத்தை தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. ஆனால் சமூகம் அவர்களை அந்நிலைக்கு அவர்களைத் தள்ளியிருக்கிறது, சிறிய அல்லது பெரிய ஏமாற்றங்களைத் தாங்கிக்கொள்ளக் கூட அவர்கள் திராணியற்றவர்களாக இருந்திருக்கலாம். அல்லது நீங்களே சொல்கிறது போல் உங்கள் தந்தை இரக்கமற்றவராய் இருந்து அவரை பழிவாங்க எடுக்கும் ஒரு சிறிய உத்தியாய் அவர் தனது மரணத்தை நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்காலம். அதிலும் மனம் அடங்காத தந்தை அவரைப் பின் தொடர்ந்திருக்கலாம்...அல்லது இவை போன்ற பௌதீகப் பிரச்சினையில் தொடங்கி, உளச்சிக்கலில் அது முடியாமல் வெளியே இருந்து கடன் தொல்லைகள், அல்லது நச்சரிப்புகள் வந்திருக்கலாம். அவ்வளவே. ஆனால் தொடர்ந்து நீங்கள் அதை விஷேசமான ஒன்று எனச் சுட்டுகையில் ( உண்மையில் அவ்வார்த்தைகளை நீங்கள் தட்டச்சுச் செய்கையில் ஏதோ இழக்கூடாத ஒன்றை இழந்தவர் போலவும்...அதன் நிமித்தம் இந்த உலகிற்கு நீங்கள் சேதி சொல்வதும் போல துக்கத்தின்  நேர்த்தி கூடிய அம்சமாக உங்கள் முகத்தை நீங்கள் வைத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் உங்கள் அகம் அதன் தணியாத அசூயை முன் நின்று இதிகாசங்களுக்கேயுரிய புன்னகையைச் சிந்திக்கொண்டிருக்கும் என்பதை நீங்கள் உணராதவரல்ல.

இறப்பைக் கலையாக்கிய இலக்கியவாதி எவரும் மரணத்தின் முன் தெண்டனிட்டுத்தான் ஆக வேண்டும் ஜெயமோகன். ஆனால் நீங்கள் இறப்பை அர்த்தப்படுத்த, அதை அவமானமாகக் கருதி அதற்கு எதிராக எழுத்தை முன் வைக்கிறீர்கள், அந்த அம்சத்தில் உங்களது எழுத்துக்கள் எனக்கு பொருட்படுத்தக் கூடியதே. பின் தொடரும் நிழலின் குரலில் கினியாழ்வின் என்ற பெயரின் கீழ் உயிர்தெழுதல் (பக்கம் 681) என்ற ஒரு அதிகாரம் உள்ளது. உண்மையச் சொல்கிறேன் அவ்வகை எழுத்து முறையை அதே தீவரத்தோடு உங்களால் இனி எழுதவே முடியாது. உங்களின் விமர்சகனாக நீங்களே சோதித்துப் பார்க்கலாம். ஏனெனில் அப்பொழுது உங்களது தாய் தந்தையரின் இறப்பு உங்களது எழுத்துக்கான துக்க நிலக்கரியாக எரிந்துகொண்டிருந்தது. கடவுளை நம்புவதைப் போல  நீங்கள் அம்மரணத்தை நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் எழுதி எழுதி அதையும் கடந்துவிட்டீர்கள். கட்டுரைகள், பேச்சுக்கள் வழியாக நீங்கள் காணும் இன்பத்தை நாவலால் நீங்கள் அடைய இயலவில்லை. உக்ரமும் தணிந்தது. என் வரையில் நாவலின் அப்பகுதி கட்டுடைக்க முடியாத பெரும் செல்வம். இதை நான் விரும்பி சார்பாக நின்றாலும் மறுக்கமுடியாது. ஆனால் அந்நாவலை வாசித்தவன் என்ற முறையில் நீங்கள் அந்நாவல் முழுக்க சீற்றத்துடன் வீசிச் சிதற விட்டிருக்கும் பொதுவுடமை விமர்சனங்கள் என்ற இடத்திலெல்லாம் இந்துத்துவம் என்று எளிதாக மாற்றி வாசிக்க முடியும். ஆனால் சம்பந்தப்பட்ட உயிர்த்தெழுதல் என்ற பகுதி மின்னிக்கொண்டிருக்கும்.

உங்கள் நாவல்களை ஒரு முறையல்ல பல முறை வாசித்திருக்கிறேன். வாசக அகந்தையிலிருந்து இறங்கிச் சொல்லுகிறேன் (எழுத்தாளன் தன் அகந்தையை எழுதிக்கடக்கிறானென்றால் வாசகன் தன் அகந்தையை வாசித்துக் கடக்கிறான்)  இன்னும் உங்களது வாசகன் தான் நான். உங்களைப் பொருட்படுத்தாது விலக்கும் இன்னொரு கூட்டமும் உள்ளது என்பதையும் அறிவேன். சிலர் நீங்கள் அடைந்த வசதிகளை முன்வைத்து வயிற்றை அமுக்கி காதில் புகை போடுபவர்கள். இன்னும் சிலர் அவன் என்னப்பா இப்டி எழுதுறான் என உங்களது எழுத்தின் வேகத்தைக் கண்டு அச்சமுற்று உழைக்காத சோம்பேறிகள். ( என்னையும் கூட இவ்வரிசையில் அடைக்கலாம்) ஜெயமோகன் இவ்விடத்தில் உங்கள் உழைப்பைக் கண்டு நான் வியந்திருக்கிறேன். ஒரு எழுத்தாளன்( அது இந்துத்துவ எழுத்தாளான இருந்தாலும்) எழுதுவதற்கு உழைக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் சொன்ன சொற்கள் மிக முக்கியமானவை. மறுப்பதற்கில்லை.

 ‘அறம்’ ஒரு பைத்தியக்காரத்தனம் நிரம்பிய குழந்தை அழுகை அதற்கு ஏதேனும் பொருள் இருக்கிறதென்றால் அதை எழுதிய நீங்கள் எழுத்தாளன் என நம்பிக்கொண்டிருப்பதே. நாவலில் பற்றி அணைந்த தீயில் நீங்களே சிறுநீர்கழித்து மக்களுக்கு நீதியைப் போதிக்க விளைந்த ஒரு அவல எழுத்து முறையே அறம். விஷ்ணுபுரத்தையும் பின் தொடரும் நிழலின் குரலையும் வாசிக்காத வெறும் மண்டைகள் அறத்தை வியந்து பாராட்டியபோது எனக்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தந்தது. நீங்கள் அறத்தின் மூலமாக உங்களை தரவிறக்கம் செய்து கொண்டீர்கள். பாலகுமாரனின் தொழில் நுட்பமே அதை பரவலான வாசகத் தன்மைக்குக் கொண்டு சென்றுள்ளது. யானை டாக்டரையெல்லாம் தூக்கி மிதித்த எழுத்து முரை பாலகுமாரனின் கால்களில் கிடக்கிறது. அவ்வகையில் நீங்கள் அதைக் கொண்டாடிய போது உள்ளுக்குள் வந்திருக்கும் ஒரு அவமானக் குறுகுறுப்பை வாசிக்கும் போது வாசகனாக நானே அடையும் பொழுது எழுதியவராக நீங்கள் எவ்வளவு வேதனைப்பட்டிருப்பீர்கள். ஒரு வாசகனாக உங்கள் இடத்தை ஒரு எழுத்தாளனாக இனி வருவோர் நிரப்பக் காலம் ஆகும் என்ற நிலையில் சட்டென பாலகுமாரனாக நீங்கள் மாறியது எவ்வளது துயரம். ஆம்..எழுத்துக்கும் ஒரு தொழிநுட்பம்தான் ஆனால் அதை இயந்திரங்களாய் செய்வது...எப்படி. எழுதினீர்கள்.  எழுதமுடியாது கலையை போதம் அபோதம் அதுவாக்கும் இதுவாக்கும் என உளரும் சில இலக்கியவாதிகள் அதைக் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு என் புன்னகை.

இப்பொழுது எரிந்து அணைந்த கரி மட்டுமே எழுதிக்கொண்டிருக்கிறது. உங்களது உளவியல் நாளுக்கு நாள் நாலு கால் பாய்ச்சலில் சென்றால் உங்களது நினைவுப்பிழைகள் இன்னும் எண்ணற்ற நோய்க்குறிகளை வரவழைக்கும். அது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியின் தழும்புகளாய்த் தோன்றினாலும் உங்கள் குருதி தேய்ந்த அவமானம் நிரம்பிய சார்பான உங்கள் அற ஈட்டி எத்தனை பேரின் முதுகளைத் துளைத்திருக்கும். நாளாவட்டத்தில் எவரின் தற்கொலை உங்களை சாந்தமுறச் செய்யும். ஆம்... ஜெயமோகன் நீங்கள் விரும்பும் நம்பும் நேசிக்கும் அத்தனை பேரையும் தற்கொலை செய்யத் தூண்டுவதே உங்களது இறுதி விருப்பம். இரண்டு மூன்று தற்கொலைகளுக்கே வேகம் எடுக்கும் உங்களது அற எழுத்து. இன்னும் எத்தனை பேரின் தற்கொலைகளுக்கு மசகு எண்ணையாய் பயன்படும். யோசித்துப் பாருங்கள்.

விரும்புவதை காரணங்களைக் கூட்டி அல்லது இறக்கி மறுக்க மறுக்க வெறுப்பது எதனால். சுவையான பண்டங்களைக் கண்டு எச்சில் ஊறினால் அப்பண்ண்டத்தை தின்னத்துடிக்கிறது மூளை என விஞ்ஞானம் சொல்கிறது. அதே போல் பொதுக் கழிப்பறையைக் கடக்கும் போதுய் எச்சிலைத் துப்புபவர்களை பார்த்திருக்கிறேன் அப்போது ஊறும் எச்சிலை எது திங்கக் காத்திருக்கிறது. இதையே மனத்தின் முரண் என நான் சொல்வேன் உங்கள் மூளைக்கும் மனதிற்கும் அது சொல்லும் கருத்திருக்கிற்கும் நீங்கள் மட்டுமே வாசகானாக இருக்கிறீர்கள். ஆனால் கொஞ்சம் விமர்சகனாக முயற்சி செய்யலாம். அம்பு தைக்கும் இடத்திலேயே அதன் நிழலும் தைக்கும். ஆம் ஜெயமோகன் பேரிலக்கியங்கள்  இதைத்தான் சொல்லுகிறது. ஆனால் சமூகம் மிகச் சாதாரணமாக அதைக் கடக்கிறது. உங்களது உளவியல் பிரச்சினைகள் அனைத்தும் உங்களது தாய் தந்தையரை மட்டுமே மைய விசையாக வைத்து சுழல்கிறது. ஆரங்கள் நொறுங்கினால்...மையம் வெறும் சுழல் மட்டுமே.


நீங்கள் இது குறித்து உரையாடவிரும்பினால் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்.
எஸ்.வி.ஆர், மற்றும் விடியல் சிவா இவர்களின் அந்தரங்கக் கணக்குகளை பேசியது போல். தமிழினி வசந்தகுமார், உயிர்மை, மற்றும் கிழக்குப் பதிப்பகம் இவைகளின் கணக்குகளையும் சேர்த்துப் பேசலாம்.

இப்படிக்கு
வசுமித்ர

பிழைகள் இருப்பின் மன்னிக்கவும்.


பதில்.

2012/7/2 jeyamohan_
உங்கள் கடிதம் கண்டேன்.

நீங்கள் என்னை வந்துசந்தித்திருக்கிறிர்கள் என்பதை நினைவுகூர்கிறேன். சொல்புதிதுக்குக் கவிதைகள் அனுப்பியிருக்கிறீர்கள். அவற்றில் சிவலற்றை பிரசுரித்திருக்கிறேன். பொதுவாக ஓர் இதழாசிரியரின் நிலையில் நின்று மேலும் எழுதும்படிe ஊக்கமூட்டி எழுதியிருக்கிறேன். ஆனால் உங்கள் முகம் நினைவில் இல்லை. உங்கள் கவிதைகள் பிற்பாடு கவனிக்கும்படி நிகழவில்லை.

இந்தக்கடிதம் நீங்கல் ஏதோ சிக்கலான உளவியல் முடிச்சுகளுடன் இருப்பதை காட்டுகிறது. உங்கள் தன்னிலை அதற்கான எதிர்முனை இரண்டையும்  உங்கள் போக்கில் அபத்தமாகவே உருவகித்துக்கொண்டு ஒரு கொந்தளிப்பான நிலையில் இருக்கிறீர்கள்.

நீங்கள்தான அதிலிருந்து வெளியே வரவேண்டும். நெருக்கமான உறவுகள் அதற்கு உதவலாம்.

நலம் விழையும்

ஜெ


உங்கள் பதிலைக் கண்டேன். அய்யா ஒரு இதழாசிரியனாக நீங்கள் அளித்த ஊக்கத்தையே ஒரு வாசகனாக நானும் உங்களுக்கு நாவல்கள் எழுதச் சொல்லி ஊக்கம் அளித்தேன். நன்றி. சொல்புதிதில் என் கவிதைகள் வரவில்லை. அக்கவிதைகளைத்தான் காவல்துறையினர் உங்கள் வீட்டைச் சோதனையிடும்போது குழு உக் குறிகளாய் இருக்கின்றன என கைப்பற்றிச் சென்றதாகக் கூறினீர்கள்.

எனது கடிதம் சிக்கலான உளவியல் முடிச்சுக்களுடன் இருப்பதாகச் சொல்லுகிறீர்கள். அதற்கும் ஒரு நன்றி. எனக்கு நெருக்கமான உறவுகள் இருக்கின்றன. அவை நான் விரும்பாவிட்டாலும் எனக்கு உதவக்கூடும். அதில் உங்களையும் இணைக்க எனக்கு நெருக்கமாக ஆக்கிக்கொள்ள நான் என்ன செய்ய வேண்டும் எனச் சொல்லி எனக்கு உதவுங்கள்.

மற்றபடி எனது கடித்ததில் உள்ள ஒட்டுமொத்த வார்த்தைகளில் வெட்டி ஒட்டவைத்து கேள்விகளை என் பக்கம் திருப்பியிருக்கிறீர்கள். நீங்கள் கூறிய பதில் என்னை புன்னகைக்க வைக்கிறது. என் கவிதைகள் பிற்பாடு கவனிக்கும் படி உங்களுக்கு நிகழ்ந்திருக்காது என்பதில் எனக்கு மிகுந்த வெட்கமாயிருக்கிறது. தாங்கள் வியக்கும்படி ஒரு கவிதையை எப்பொழுது எழுதுவேன் எனத் தெரியவில்லை. உழைக்கிறேன்.அதே சமயம் நீங்களும் என் கவிதையை வாசிக்கும் தரத்திற்கு உழைத்து, அக்கவிதைகளைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுகிறேன். 

நினைவுப்பிழைகள் அதிகமும் தற்சார்புக்குப் பயன்படும்போது, வெளிவரும் பித்தலாட்டங்களை ஒரு மனிதன் மிக எளிதாகக் கையாளும்போது, ஒரு படைப்பாளியாக நீங்கள் அதை வெகு சுலபமாக கையாளுவீர்கள். இதுதெரிந்ததே. உங்களது நினைவுபிழைக்கு நிறைய சான்றுகள் உள்ளன.

ஜெயமோகன் முடிந்தவரையில் குடும்பத்திடமாவது கொஞ்சம் நேர்மையாய் இருங்கள் உங்களை நீங்கள் நிரூபிக்கும் அவஸ்தையிலேயே உங்கள் மூளைச் சூடு காலம் முழுக்க விரயமாவதற்கு உங்களது அவ நம்பிக்கைகள் உதவி செய்யக் கூடும்.

இது தேவதேவன் குறித்து நீங்கள் அவரை ஊக்கமளிக்க சொன்ன வரிகள்.

  “ அதிதீவிர மர்மத்துடன் , பித்துடன், உத்வேகத்துடன் நம்மைத் தீண்டியுசுப்புகிறது.”

ஆம் ஜெயமோகன்..பெயர்களை மாற்றிவிட்டால் எல்லாம் தலைகீழாகிறது.  நீங்கள் உசுப்பி உசுப்பியே உருப்படாமல் போனதன் முதல் பலி நீங்களே. தமிழினி வசந்தகுமார், மனுஷ்யபுத்திரன், மற்றும் கிழக்குப் பதிப்பக விற்பனைகள் இவைகள் குறித்து நீங்கள் எதுவுமே சொல்லாமல் இருப்பது, எதையோ கட்டிக்காப்பது போல் உள்ளது. அக்கேள்வி  நாற்சந்தியில் வைத்த தூய மற்றும் அறச்சீற்றம் நிறைந்த பாறையாக நிற்கும்.


 - வசுமித்ர


சிறுகுறிப்பு; 
காலையில் ஒழுங்காக மலம் கழித்தீர்களா அறச்சீற்றம் எப்படி? என ஒற்றைவரிக் கேள்விக்கே...

 மலம் என்ற சொல் முதலில் தமிழ் அல்ல அதை வேத மொழியில் உச்சரிக்கத் தயங்கி பார்ப்பனர்கள் தங்கள் வீட்டில் மலம் என உள் நாவை மடித்து பதில் அளிப்பார்கள் என்று தொடங்கி பக்கம் பக்கமாக உங்கள் விளக்கங்கள் தொடங்கும். ஆனால்...இக்கடிததிற்கு நீங்கள் அளித்த சுருக்கமான பதிலே உங்கள் நிலையை விளக்கிவிட்டது. எந்த அளவுக்கு மனக்கொந்தளிப்பும். பதட்டமும் உளவியல் பிரச்சினைகளும் இருந்தால் இவ்வளவு சுருக்கமாக எழுதியிருப்பீர்கள். இதிலிருந்து நீங்கள் வெளிவரமுடியாது. நண்பர்கள் காக்கட்டும்.

நலம் கிட்டுவதாகுக.

எர்னஸ்த்தோ ச் சே கொபேராவைக் கொலை செய்தல்.....

லாபம் தரக் கூடிய ஒரு மரணம் இவ்வாறாக ஒரு கொலை ஒரு தியாகம் அமைதியோடு அவன் சாவதை யாரும் விரும்பவில்லை தோட்டாக்கள் உட்பட ஒ...