Sunday, October 8, 2017

எர்னஸ்த்தோ ச் சே கொபேராவைக் கொலை செய்தல்.....



லாபம் தரக் கூடிய ஒரு மரணம்
இவ்வாறாக ஒரு கொலை
ஒரு தியாகம்

அமைதியோடு அவன் சாவதை யாரும் விரும்பவில்லை
தோட்டாக்கள் உட்பட

ஒரு தோட்டாவுக்கு
துப்பாக்கிக்கு தத்துவம் தெரியாது

ச் சேவுக்கு இரண்டையும் தெரியும்

சற்று தூரத்தில் நின்று முத்தமிடுவதைப் போல் அழகாக ஒரு துளை

போராளியைக் கொலை செய்வதற்கு
துப்பாக்கிகள் விரும்பி தயாரிக்கப்படுகின்றன

லக்ஸம்பர்க்கின் பின் மண்டையில்
துப்பாக்கி அழுந்த தைத்த போது
அவள் மௌனமானாள்
எண்ணற்ற பெண்கள் விழித்துக்கொண்டனர்
நாய்கள் அமைதியோடு இழுத்துச் சென்றன

தற்கொலை போன்றதே தியாகமும்
சவத்தை வைத்துக் கொண்டு ஒன்றும் செய்யமுடியாது
சவத்திற்கு
தத்துவமோ அமைதியோ தெரியாது
வெறும் நிச்சலனம்

பொருளற்ற மரணங்களை ச் சே வெறுத்து உற்றுப் பார்க்கையில்
அறிந்திருப்பான்
சுருட்டில் புகையும் வெண் புகையின் ஓலத்தை

மேலும்
ச் சே வைக் கொல்வது எளிதல்ல

அத்தனை எளிதல்ல
அவனைக் கொல்வதற்கு முன் வரலாற்றைக் கொலை செய்ய வேண்டும்
தத்துவத்தைக் கொலை செய்யவேண்டும்

வெடிமருந்துகளால் எழுதப்பட்ட லிபிகளை
ச் சே அறிந்திருந்தான்

அவனது டைரிக்குறிப்புகளில்
காதலிகளின் பெயர்களை விட அது வசீகரமாய் மின்னிக்கொண்டிருந்தது

புத்தனைக் கொலை செய்வதற்கும்
ச் சே வைக் கொலை செய்வதற்கும்
வித்தியாசங்கள் உள்ளன

புத்தன் சாவில் அமைதியாய் இருந்தான்
ச் சே...
சாவின் கழுத்து இறுகும் வரை நெறித்துக் கொன்றான்


ச் சே கொபேராவைக் கொல்ல தோட்டாக்களைத் தயாரித்தவன் அறிவான்
நிச்சயம் அது அவனைக் கொலை செய்ய முடியாதென்று
அது
ச் சேவுக்கு அளிக்கப்பட்ட தூக்க மாத்திரை

அஃது எண்ணற்ற மனங்களில்
கனவுகளில்
காயங்களில்
ஏக்கத்தில்
தோன்றி
வளரும் தோட்டாக்கள்

தோட்டாக்களை அமைதியாக இருக்கச் செய்வதற்கு
தத்துவம் தெரிந்திருக்க வேண்டும்
தோட்டாவை கொலை செய்வதற்கு
ச் சே கொபேராவுக்குத் தெரிந்திருந்தது

கார்ல் மார்க்ஸை கொலை செய்ய அவர்கள் துடித்துக்கொண்டிருப்பது
எனக்குத் தெரியும்

அவனோ
எழுத்துக்களில்
ரத்தமும் சதையுமாக தன்னை மறு உற்பத்தி செய்வதோடு
ஒயாது கனவும் கண்டு கொண்டிருக்கிறான்
கொலைகாரர்களுக்கு அவன் தன்னைக் கொல்ல வழங்கிய சிறு குறிப்பு இதுதான்

முதலில்
என் கனவுகள்
பின்
என்னை.....


உலகக் கொலைகாரர்களே ஒன்று கூடுங்கள்.



பத்திரிக்கையாளர்கள் அமைதியாக இருக்கும் நாட்டில் ராணுவம் புன்னகையுடன் நுழைகிறது.







அப்படித்தான் இருக்கிறது

பத்திரிக்கையாளர்கள்
அமைதியாகஇருக்கும்போது
நாடு தன் நிர்வாணத்தை
அமைதி நிரம்பிய எள்ளலுடன் ஒருமுறை கவனித்துக்கொள்கிறது

பத்திரிக்கையாளர்கள்
நாட்டின் குடிமக்களுக்கு
உள்ளது உள்ளபடி
மிக நேர்த்தியாக
இல்லாவிடினும் அசிங்கமாகவாவது
குடிமக்களுக்குக் காட்டிக்கொடுக்கவேண்டும்
துரதிருஷ்டவசமாய்
அவர்கள் விளம்பரம் செய்கிறார்கள்

விளம்பரம் மக்களை
அவர்கள்விரும்பவியலாதவாறு
வெறுக்க வெறுக்க வன்புணர்ச்சி செய்கிறது

காகிதங்களிலோ
பத்திரிக்கையாளர்கள்
வசந்தங்களை இசைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்

அறியமுடியாத துப்பாக்கிகளின் வர்ணனையை ஆட்சியாளர்கள்
செய்திகளில் ஒளிபரப்புகிறார்கள்

ஆண்களின் இறுகிய பிருஷ்டமும்
பெண்களின்தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட
நளினமான சதையும்
குடிமக்களுக்குக் காட்டப்படுகையில்
அரசியல்வாதிகள் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுகின்றனர்

பத்திரிக்கையாளர்கள் மௌனமாக இருக்கும் நாடு உருப்படப்போவதில்லை

ஆம்...
மக்கள் நிர்வாணத்தை
எப்பொழுதும் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கப்போவதில்லை

நிர்வாணம் என்பது அரசின் தத்துவார்த்தச் சொல்
அம்மணம்
மக்களின் சொல்லாக இருக்கிறது

நிர்வாணமாக இருப்பதென்பது
அரசியல்வாதிகளுக்கு உகந்ததாக இருக்கையில்
அம்மணத்தை மக்கள் வெறுக்கிறார்கள்

குழந்தைகள் அம்மணத்தை கேலி செய்கிறது
நடிகைகளின் நிர்வாணங்கள்
நிர்வாணத்தில் நாகரீகம் செலுத்தப்படுகையில்
அம்மணத்தில் பசி தன் விகாரத்தைக் காண்பிக்கிறது

மக்கள் அமைதியாய் இருக்கின்றனர்
சொல்லமுடியாத வார்த்தைகளை
திறக்க முடியா உதடுகளால் கடித்து மென்றபடி
அம்மணக் குருதி கசியும் வரை

மக்கள் எப்பொழுதும் இப்படியே இருக்கப்போவதில்லை
கசியும் குருதியில்
ஆட்சியாளர்களுக்கான வெடிகுண்டின்
கந்தகவாசனையை அறிந்து கொண்டிருக்கிறான் கவிஞன்

அவன் நாசி எப்பொழுதும் மக்களையே நோக்கியிருக்கவேண்டும்
இப்படியாகத்தான் கவிஞன் தன்னை உற்பத்தி செய்கிறான்
இறந்து விடாமல்

பத்திரிக்கையாளர்களுக்கு
தகவல்கள் இருக்கிறது
செய்திகள் இருக்கிறது

அழும் குமுறும்
நெஞ்சில் அடித்துக் கதறும்
பத்திரிக்கையாளனே நாட்டுக்குத் தேவை
பத்திரிக்கைகள் பொய் சொல்லுகையில்
பத்திரிக்கையாளன் தலை குனிகிறான்
வரலாறு மிகுந்த வன்மத்துடன் அவனை நகர்ந்து செல்கிறது

பத்திரிக்கைகளுக்கு தெரியாத பத்திரிக்கையாளன்
அல்லது கவிஞனுக்குத் தெரியும்

உண்மையில் பசித்த மக்கள்
உணவை உற்பத்தி செய்வதை விட வெடிகுண்டுகளை
உற்பத்தி செய்யவே விரும்புவார்கள்
பசி
வெடிகுண்டுகளின் புன்னகையைத் தயாரித்துவிடுகிறது

மக்கள்
புன்னகை செய்யும்பொழுது
அரசு மௌனமாகிறது.


Saturday, October 7, 2017

தலித் பூணூல்


                                          
                                                               தலித் பூணூல்

                      காலங் கடந்த வரலாற்றுத் தவறா?

தலித்துகள் அனைத்து அதிகாரங்களும் பெறுவதென்பது மிகவும் முக்கியமான ஒன்று. அதே சமயம் மிக, மிக முக்கியமாக பொருளாதாரத் தளத்தில் பெறுவது என்பதுதான் சரியான அரசியலாக இருக்கமுடியும். அப்படித்தான் இருக்கவும் வேண்டும்.

ஆனால் உரிமை என்ற சொல்லாடலின் திசைவழிகள் கொஞ்சம் இங்கும் அங்கும் அலைபாய்ந்த வடிவிலான அர்த்தங்களை முன்வைக்கிறதோ என்ற சந்தேகமும் வருகிறது.

கேரளத்தில் தலித்துகளை இடஒதுக்கீட்டு அடிப்படையில் அர்ச்சகராக்கியது குறித்து மார்க்சிஸ்ட் கட்சி பெருமிதம் கொள்ளும் போது, அது சில பல சந்தேகங்களை நமக்கு விதைக்கவும் செய்கிறது.

ஈ.எம்ஸ், நாயினார், அச்சுதானந்தன் காலத்தில் இக்கோரிக்கை ஏன் நிறைவேற்றப்பட்டவில்லை. இப்பொழுது நிறைவேற்றியதற்கு காரணம் என்ன.? சிபிஎம் கட்சியானது தலித் விரோதப் போக்கை கைக்கொள்ளுகிறது என்ற குற்றச்சாட்டை தவிர்க்கும் வகையில் இது செயல்படுத்தப்பட்டதா,  இது அரசியல் கேள்வியாக நம் முன் நிற்கிறது.

இது ஒருபுறம் இருக்க, அன்றைய கோவில் நுழைவுப் போராட்டமானது காலத்தின் தேவையாக இருந்தது, ஆனால் இன்று அவ்வகையான போராட்டங்கள் ஆளும் மதவாத அரசியலுக்குத் துணைபோய் விடுமோ என்கிற அச்சத்தையும் நமக்கு ஏற்படுத்துகிறது. இதை கொஞ்சம் கவனத்தோடு அணுகினால் நல்லதென்றே எண்ணுகிறேன்.

ஒரு இடது சாரி அரசு இதைச் செய்திருந்தாலும், இதன் மதவகைப்பட்ட அறுவடையை இந்துமதம் எளிதில் சொந்தமாக்கிக் கொள்ளும் நாள் அதிக தூரத்தில் இல்லை. கோவில் நுழைவுப் போரட்டம், அர்ச்சகர் உரிமை என்கிற போரட்டத்தின் இன்றைய பெறுமதிகளை நிச்சயம் இந்துத்துவம் உள்ளிழுத்துக்கொள்ளும்

இந்துமதம் சமாதான சமத்துவத்தை மதிக்கிறது, அது தலித்துக்களை அர்ச்சகராக்கியதன் மூலம் நிரூபித்துக்காட்டியிருக்கிறது. கேரள இந்துக்கள் நல்லவர்கள், கேரள இந்துமதம் தான் உண்மையில் இந்துமதத்தின்படி சமாதான சகவாழ்வைப் பின்பற்றுகிறது என்கிற சமாத்காரமான கோஷத்தை, அது தன் வாய்ப்பாடாக முன்வைத்து விவாதிப்பதோடு,  தனது இந்துத்துவக் கோஷத்தை முன்னிறுத்தவும் செய்யும்.

இந்துவாக சாகமாட்டேன் என்று உரத்த குரலில் எழுப்பிய அம்பேத்கரை இந்துத்துவ அம்பேத்கராக்குவதும், சாகாவில் அவர் பெயரை இணைப்பதன் மூலமும் அது தனது அணைத்துக் கெடுக்கும் தந்திர உத்தியை இந்த்துவம் என்றைக்கோ கைக்கொண்டு விட்டது.

இவ்வகையான மாறுதல்களை தத்துவார்த்த அடிப்படையில் நாம் வேறு திசையில் கொண்டு செல்லவும் வேண்டியிருக்கிறது. மதம் பற்றிய விமர்சனத்தை இங்கு எப்படி பொருள்கொள்வது. மத வழிபாட்டை உரிமையாகக் கொண்டு அதன் வழி போராட்டம் செய்வது அதில் முன்னேறுவது, எத்தகைய பலாபலன்களைக் கொடுக்கும். யாருக்குக் கொடுக்கும் என்பதும் ஆய்வுக்குரியது.

தேவாலாயங்களில் தலித் பாதிரியர்கள் உள்ளனர். அங்கும் டவுசர் கிழிந்த கதைகளும் இருக்கிறது. மசூதிகளில் அப்படி இருக்கின்றனரா எனத் தெரியவில்லை,. இஸ்லாத்துக்குள்ளும் ஜாதி இருக்கிறது. அங்கு எந்த நியமன அடிப்படையில் அவர்கள் நியமிக்கப்படுகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.

உரிமை என்பதில் உள்ள திசைவழிகளை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது. சங்கர மடத்தில் ஒரு தலித் பூசாரியாக நியமிக்கப்பட்டால், சங்கரமடத்தின் அனுஷ்டான கீதங்களைத்தான் முன்னிருத்தமுடியுமே தவிர வேற என்ன செய்துவிட முடியும்.

ஒரு தலித் காயத்ரி மந்திரம் சொல்லுவதும், வருணத்தை முன்னிருத்தும் கடவுளையும் துதிப்பதும் எவ்வகையான அரசியல் நலன்களைக் கொண்டுவரும். அவ்வாறு அவர்கள் துதிப்பதற்கான பாடத்திட்டங்கள் ஏதும் அர்ச்சகர் கல்வியில் உள்ளதா?

தலித் அர்ச்சகர் என்ற வார்த்தையை நாம் அம்பேத்கரின் நான் இந்துவாக சாக மாட்டேன் என்ற குரலோடு எப்படி பொறுத்திப் பார்ப்பது.

இன்றைய காலகட்டத்தில் உரிமையின் பெயரால் வழங்கப்படும் எதையும் நாம் அரசியலின் கண்கொண்டு பார்க்கவேண்டுமே தவிர, பண்பாட்டுக் கண்கொண்டல்ல. பண்பாட்டு அரசியல் இன்று மிக எளிதில் உணர்ச்சி வசப்படுத்தும் கருவியாகவும், அடையாள அரசியலுக்கு ஆயுதமாகவும் மாறி பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது. ஆனால் அரசியல் பொருளாதாரம் எங்கும் பேசப் படவேயில்லை. பேசினால் அது முதலாளி தொழிலாளி என்கிற நேரடியான எதிரியை சுட்டிக் காட்டும் வல்லமையை செவ்வனே முன்வைக்கும்.

தலித்துகள் அர்ச்சகராகி அங்கு யாருக்கான பெருந்தெய்வங்களை வாழ்த்தி உச்சரிக்கப் போகிறார்கள், அங்கு வருண பேதமற்ற கடவுள்கள் இருக்கிறார்களா, யாருக்கான மந்திரங்களை அவர்கள் கோவிலில் துதிப்பார்கள். அது எந்தக் கடவுளை முன்னிருத்தும். அவர்கள் முன்னிற்கும் கடவுள் மனு தர்மத்திற்கு எதிரானவரா இதுவெல்லாம் விவாதப் புள்ளிகள்.


Thursday, October 5, 2017

பொதுவுடைமையரின் வருங்காலம்?





பொதுவுடைமையரின் வருங்காலம்?

சர்ச்சைக்குரிய புத்தகம் மட்டுமல்ல,
விவாதித்தே ஆகவேண்டிய புத்தகம்.

இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குள் இருந்து ஒலிக்கும் சுயவிமர்சனத்தின் குரலாக இந்த நூலைப் பார்க்க வேண்டியதிருக்கிறது. நூலை எழுதியிருப்பவர் தா.பாண்டியன். இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மூத்த தோழர், மாநிலசெயலாளராய் இருந்தவர். அகில இந்திய அளவிலும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்புக்களில் இருந்தவர்.

நூலில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் கடந்த கால சரிவுகள் குறித்த கேள்விகள் முன்வைக்கப்பட்டு, அதில் அவரது கண்ணோட்டத்தை சில கேள்விகளாகவும், விவாதங்களாகவும் வைத்திருக்கிறார். கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் ஒன்றுபட வேண்டியதன் அவசியத்தையும் பேசியிருக்கிறார். அத்தகைய பார்வைகளில் நிறை குறைகள் இருப்பினும், இந்த நூல் தன்னளவில் விவாதத்தை வரவழைக்கக் கூடிய, சுயவிமர்சன அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது.

இதுவரை கட்சிக்குள்ளிருந்து இத்தகைய விமர்சனக் குரலை தமிழ்ச்சூழலில் யாரும் இவ்வளவு விரிவாக, தோல்வியின் அடிப்படைகளை, இழப்பின் வலிகளை முன்  வைத்து விவாதித்ததில்லை என்றே கருதுகிறேன்.

அதே சமயம், பல்வேறு தரப்புக்களையும், காங்கிரஸ் கட்சி  உட்பட, கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் அணுக்கமாக கருதியிருக்கவேண்டும் என்கிற பார்வையும் உள்ளே ஊடாடுகிறது,. அது அன்றைய இந்திய சூழ்நிலைமைகளைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற பார்வையை முன்வைத்து, விமர்சனம் செய்கிறது. இதுவும் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய தேவைகளைத் தருகிறது.

கட்சியின் மத்தியத்தலைமை மாநிலத் தலைமையில் குறிக்கிடும் போக்கானது திசையறிந்து மாநிலத்தின் சூழல் கருதியதாக இருக்கவேண்டும் என்கிறது.

இந்தியச் சூழலையும் தமிழகச் சூழலையும் மனதில் வைத்துக்கொண்டு கட்சியின் நிலையை எப்படித் தகவமைப்பது என்ற சிலபல கேள்விகளையும் முன்வைக்கிறது.

அதற்கும் மேலாக
“கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை நிறுவிய காலத்திலிருந்து அடக்குமுறைகளையும் சதி வழக்குகளையும், குடும்பம் பட்ட கொடுமைகளையும் சகித்துக்கொண்டு கட்சியைக் கட்டி வளர்த்த மூத்த தலைவர்கள் அவர்களது முதுமைக் காலத்தில் ஒதுக்கப்பட்டவர்களாய் முடிந்த பல கசப்பான செய்திகள் இன்றும் தொடர்வது ஏன்? (இவை உட்கட்சி, ஒழுங்கு நடவடிக்கை என்றக் கூறப்படுவதால், பெயர்களையும் விவரங்களையும் எழுதவிரும்பவில்லை. ஆனால் நினைவூட்டலுக்காக தோழர்கள் பி.சி.ஜோஷி,எஸ் ஏ டாங்கே, சிங்காரவேலர், மணலி கந்தசாமி)

திரிபுர மாநிலத்தின் முதல்வராக இருந்த தோழர் நிரூபன் சக்கரவர்த்தி, பல லட்சம் நட்சத்திரங்களில் நடுவே (எண்ணற்ற கம்யூனிஸ்ட் தியாகிகள் மத்தியில்) துருவ நட்சத்திரமாக ஒழுக்க வாழ்க்கையை நடத்திக் காட்டியவர். அவரை மக்களும், எதிர்த்த கட்சியினரும் கூட மாமுனிவர் – கம்யூனிஸ்ட் துறவி என்றே வருணித்தனர். அவர், மேற்கு வங்க அரசு பற்றி மக்கள் குறை கூறுவதைக் கேட்டு வேதனைப்படுகிறேன் என்று பகிரங்கமாகப் பேசியதால்,  கட்சியின் அடிப்படை உறுப்பினரிலிருந்து நீக்கப்பட்டார். இந்த நீக்கத்தை மக்கள் கண்டித்தனர். எனவே அவர் நோய்வாய்ப்பட்டு இறப்பதற்கு முதல் நாள் ஒழுங்கு நடவடிக்கையை ரத்து செய்துவிட்டு கட்சி உறுப்பினர் அட்டையை அவர் உடல்மீது வைத்துவிட்டு திரும்பினர். இதை மேற்கு வங்க கலைஞர்களும் எழுத்தாளர்களும் புரட்சியாளர்களின் மூடச் சடங்கு என வருணித்தனர்

இதே போன்று, உச்ச நீதிமன்றத்தின் புகழ்பெற்ற வழக்குரைஞராக இருந்தவர் சட்டர்ஜி. கோடிக்கணக்கில் சம்பாதித்தவர். இந்து மகா சபையின் தலைவராக இருந்தார். அவரது மகனாகப் பிறந்தவர்தான் சோம்நாத் சட்டர்ஜி, அவர்மீதும் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது. இதே போல் பல முக்கிய பொறுப்புகளில் இருந்த, தமிழ்நாடு சட்டப்பேரவைக்கும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உ.வரதராஜன் தற்கொலை செய்து கொண்டது பற்றி குத்திக் குடைகிற முறையில் கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கு இன்றும் பதில் கூற இயலவில்லை. இது நீண்ட பட்டியல்; இந்தத் துயரக்கதை நீளக்கூடாது என்பதே நமது வேண்டுகோள்.”

என்று கட்சியின் உள் விசயங்களையும் வெளிப்படையாக வைத்து விவாதிக்க வேண்டுகிறார். கம்யூனிஸ் கட்சி அல்லது ஆளும் கட்சியாக இருக்கும் வங்கத்தில் அது பிற இடதுசாரிகளை எப்படி நடத்தியது என்று விவாதங்கள் இருக்க தோழர் தா.பாண்டியன் தன் கருத்தாக

“இடதுசாரி ஒற்றுமை என்ற பெயரால்,சுயமாக கருத்துக்களை வெளியிட மேற்கு வங்கத்தில் இடமே தரப்படவில்லை. கேரளாவில் இரு கட்சித் தலைமையும் மாறுபட்ட நிலைகள் தோன்றுகிறபோது பகிரங்கமாக விவாதிக்க், கருத்தை வெளியிட தயங்கியதே இல்லை. ஆனால் மேற்கு வங்கத்தில் கட்சிக் கூட்டம் [ஓடுவதற்குக் கூட, மார்க்சிஸ்ட் கட்சி மாவட்டத் தலைமையிடம் அனுமதி பெற்றபிந்தான் கூட்டம் நடத்தமுடியுமாம். எத்தனை கொடிகள் கூட்டத்தை ஒட்டிப் பறக்கலாம் என்பதையும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சிதான் தீர்மானிக்குமாம். இந்த அடிமைப்பட்ட நிலையை இப்போதுதான் தோழர்களால் கூற முடிகிறது. வெட்கப்படவேண்டிய செயல்.

மேற்கு வங்கத்தில் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு, ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலேயே தொடர்ந்து தொகுதிகள் ஒதுக்கப்பட்டு வந்ததை “ குடும்பக்கட்டுப்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது” என தோழர் இந்திரஜித் குப்தா குறிப்பிடுவார்.

தனித்து சுயமாக இயங்குகிற தனித்தன்மையை இழந்து இடதுசாரி ஒற்றுமை என்பது, இடதுசாரி இயக்கம் முழுவதையும் பாதிக்கும். அதைத்தான் மேற்குவங்கத்தில் காண்கிறோம்.

34 வருட கூட்டணி ஆட்சியில் 20 ஆண்டுகளாக இந்தியக் கம்யூனிஸ் கட்சியும் மந்திரி சபையில் இடம் பெற்றிருந்தது. எனவே அப்போதுதான் சிங்கூர் நந்திகிராம் வால்மார்ட் பிற்பட்டோருக்கு இடஒதுக்கீடு மறுப்பு, மாவோயிஸ்டுகளை ஒடுக்குவது என்பதற்காக மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனீஸ்ட் கட்சியினர் இழைத்த கிரிமினல் தாக்குதல்கள், நில ஒப்படைப்பு நின்று போனது பற்றி, இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட்கட்சியின் தேசியக் குழு கூட்டங்களில் கேள்வி கேட்ட போதும், விவாதிக்கக் கேட்டபோதும், இடதுசாரி ஒற்றுமையை சீர்குலைக்கும் முயற்சி என்ற பதிலடி கிடைத்தது. ரிக்சா வண்டியை மனிதர்கள் இழுப்பதை நிறுத்தவேண்டும் என தோழர் டாங்கே சொன்னபோது இடதுசாரி ஒற்றுமையை உடைக்க  காங்கிரசின் கையாள் முயல்கிறார் எனக் கூறியதைக் கேட்டேன்.”

என்று தா.பாண்டியன் பல்வேறு விமர்சனங்களை வெளிப்படையாக வைத்திருக்கிறார். இப்படிப்பட்ட கருத்துக்களை தோழர் தா.பாண்டியன் வைப்பதென்பது இந்தியக் கம்யூனீஸ்ட் கட்சி அனைத்தையும் விவாதிக்க தயாராக இருக்கிரது என்பதை வெளிக்காட்டுகிறதா, இல்லை இவ்விவாதங்கள் பரந்து பட்ட வெளியில் இவ்விவாதங்கள் நடைபெற வேண்டும் என ஆசிரியர் விரும்புகிறாரா? எது எப்படியாயினும் விவாதம் முக்கியம்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சுதந்திரத்துக்கு முன்னான காங்கிரசின் முற்போக்குத் தன்மை, அம்பேத்கர், பெரியார் நீரோட்டங்களை கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் கண்டுகொள்ளாதது ஏன் என்பது போன்ற கேள்விகளையும் முன்வைக்கிறார். இதனை முன்வைத்து நாமும் விவாதிக்க பல கருத்துக்கள் இருக்கிறது.
ஆனால் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பிரதான தலைவர்களில் ஒருவர் இப்படி வெளிப்படையாக விவாதிக்க நினைப்பது என்னளவில் ஆரோக்கியமான ஒன்றாகவே கருதுகிறேன்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நூலில் ஒலிக்கும் ஆசிரியரின் குரல், ஒரு வயது முதிர்ந்த தோழரின் அங்கலாய்ப்பின் தொனியில் ஒலித்தாலும், கட்சி மீதான நம்பிக்கையை, அதன் லட்சிய வேகத்தை எங்கும் அமுங்கிய குரலில் சொல்லவில்லை. அக்குரல் கலகத்தன்மையை முன்வைத்திருக்கிறது. கலகத்திற்கு வயது முக்கியமல்ல. ஒன்றுபடுவதற்கான விவாதங்களை நடத்துவதுதான் முறை.

இந்தப் புத்தகம் குறித்து எங்காவது விவாதங்கள் நடைபெற்றதா, இந்தியக் கம்யூனீஸ்ட் கட்சிக்குள்ளாவது இந்நூல் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளதா எனத் தெரியவில்லை. விவாதங்களை எழுப்பும் பட்சத்தில் நூல் தன் பணியைச் செவ்வனே செய்ததாக இருக்கும்.

மாற்றுக் கருத்துக்களை மதிக்க வேண்டியது, விவாதிக்க வேண்டியது கம்யூனீஸ்டுகளின் கடமை. கருத்துக்கள் மாற்றுக் கருத்துக்களா இல்லை அவதூறுகளா என்பதை அறியமுடியாத தத்துவப் பற்று அல்லது தத்துவச் சார்பு நம்மை கட்சிவாதத்துக்கு பல முறை தள்ளியிருக்கிறது.

அவதூறுகளுக்கு சொந்தக்காரர்களால, ஆளும் வர்க்கம் மட்டுமல்ல, ஆளும்வர்க்கத்தை ஒடுக்கும் கம்யூனிஸ்ட்களும் பலியாவது நல்லதல்ல. அவதூறுகள் குறித்து நாம் நேர்மையான விவாதங்களை முன்னெடுத்தோமானால் அது தத்துவத்திற்கு இன்னும் கூடுதலான வெளிகளையும், கட்சிக்கு நன்மையையுமே செய்யும்.

விவாதிக்க வேண்டிய கருத்தை ஒரு தரப்பு முன்வைக்கும் போது, பதில் இல்லையெனில், அதை அவதூறு என்று சொல்லிவிடுவதன் மூலம் கட்சியின் சரிவை சில வருடங்களை தள்ளி வைக்கலாம். ஆனால் கட்சி தன் நிலைப்பாடக முன்வைக்கும் மார்க்சியத்தை அது உடனே சீரழிக்கும். முத்திரை குத்தி அனைத்தையும் தத்துவத்தின் பெயரால் நிலைநிறுத்த துணிந்தோமானால் இழப்பு நமக்கே.

நூலை, முழுவதும் படித்துவிட்டு ஆய்வுப் பார்வையோடு இன்னும் விரிவான விமர்சனங்களை முன்வைக்கிறேன்.

விவாதிக்கப்பட வேண்டிய புத்தகம்.
விவாதித்தே ஆகப்பட வேண்டிய புத்தகம்.
ஆசிரியரின்  அணுகுமுறைகளையும் சேர்த்து.
கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் கவனத்தில் கொள்லலாம்.


இன்றைய இளம் தலைமுறை கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் குறித்து அறிந்துகொள்ள, அதன் முறைமைகளைத் தெரிந்து கொள்ள நிச்சயம் இந்த நூல் உதவும் என்பது என் நம்பிக்கை. பல விவாதங்கள் நூல் முழுக்கக் கொட்டிக்கிடக்கிறது.

உதாரணத்திற்கு;

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி 1948 முதல் 19451க்குள் ஜோஷியை நீக்கியது, அடுத்து ரணதிவேயை நீக்கியது, அடுத்துப் பொறுப்பேற்ற ராஜேஸ்வர ராவையும் விலகச் செய்தது, மூவர் தலைமையை நியமித்தது ஆகியவை, மனிதர்களை நியமித்தது அல்லது நிக்கியது போன்ற நடவடிக்ககைகள் அல்ல, மூன்று முறை கொள்கை மாற்றம்; போர்தந்திர முறைகள் மாற்றம் என ஏற்பட்டவை ஆகும். ஒவ்வொரு மாற்றத்துக்கும், அதனை ஏற்பவர்கள் எதிர்ப்பவர்கள் என இருந்ததால், ஒவ்வொரு தடவையும் மாற்றத்தை எதிர்த்தோர் நீக்கப்பட்டதும் உண்டு. தாங்களாகவே விலகிச் சென்றவர்களும் உண்டு. ஊரறிந்த ஒரு பெரிய உதாரணம், கட்சி அமைப்பு விதிமுறைப்படி முதன்முறையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் பொதுச் செயலாளரான பி.சி.ஜோஷி கட்சி உறுப்பினர் நிலையிலிருந்தும் நீக்கப்பட்டார். பின்னர், மூன்றாவதாக அமைந்த மூவர் குழு பி.சி.ஜோஷியை அங்கத்தினர் ஆக்கினார்கள்; மத்திய அலுவலகப் பொறுப்பாளராகவும் ஆக்கினார்கள். அதே மூவர் குழு பி.டி.ரணதிவேயை கட்சியிலிருந்து நீக்க கடிதம் கொடுத்தபோது, தன்னைக் கட்சியிலிருந்து நீக்கிய ரணதிவேயை நீக்கக் கூடாது என்று வாதாடிய ஜோஷி, ரணதிவே முன்வைத்த அறிக்கையை நூற்றுக்கு தொண்ணூற்று ஏழு பேர் ஆதரித்தீர்கள்; ஆகவேதான் அத்தீர்மானம் நிறைவேறியது; ஆக தீர்மானம் நிறைவேற கை தூக்கிய உங்கள் அனைவரையுமே வெளியேற்றவேண்டும். எனவே, அவரை மட்டும் நீக்கக் கூடாது என வாதிட்டதால் நடவடிக்கை கைவிடப்பட்டது.

அதோடு மட்டுமில்லாது, இன்று நடப்பில் நடக்கும் ஒரு விசயத்தை நூலில் குறிப்பிட்ட ஒரு விசயத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவும். அது குறித்து நாம் விவாதிக்கவும் உதவுகிறது.

பங்களாதேசைச் சேர்ந்த தஸ்லிமா நஸ்ரின் குடியேறினார்.மேற்கு வங்க அரசு இஸ்லாமிய பழமைவாதிகளின் கோரிக்கையை ஏற்று, அவர் எழுதிய புத்தகத்தை தடை செய்தது. கல்கத்தாவை விட்டு வெளியேறும்படி மாநில அரசு உத்தரவிட்டது. அதை எதிர்த்து கலைஞர்கள் கூட்டம் நடத்தியபோது பல லட்சம் மக்களும் கமாணவர்களும் திரண்டு அரசைக் கண்டித்தனர். மார்க்சிஸ்டுக் கட்சி உறுப்பினராக இருந்த திரையுலக நடிகர்கள், எழுத்தாளர்கள், இது மார்க்ஸ்-லெனின் வகுத்த பாதை அல்ல, போபாட்,கிமில்சுங், என்வர் ஹோக்சா ஆகியோரின் நோய் என சாடினர்.

அத்வானி ரத யாத்திரை வந்தபோது, மேற்கு வங்கத்தில் இரண்டு நாட்கள் பயணம் செய்தார். மேற்கு வங்க அரசு தடுக்கவோ – நிறுத்தவோ முயற்சிக்கவில்லை. அதே காலத்தில் எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டம் நடத்த விரும்பிய இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, புரட்சி ஷோஷலிஸ் கட்சி, பார்வார்ட் பிளாக் கட்சிகள் ஆகியவற்றையும் நடத்தவிடாமல் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தடுத்தது. தானும் எந்தக் குரலும் எழுப்பவில்லை. ஆனால் அத்வானி மறுநாள் பயணத்தில் பிகாருக்குள் நுழைந்தவுடன் லாலு பிரசாத் தலைமையிலான அரசு அத்வானியைக் கைது செய்து பயணியர் விடுதியில் காவலில் வைத்தது. அதே நேரத்தில் பாட்னாவில் அத்வானி பேசுவதாக இருந்த மைதானத்தில், லாலு பிரசாத்தின் கட்சியினர் சீதையை காட்டுக்கு விரட்டிய ராமனுக்கு கோயில் கட்டவிடமாட்டோம் என்ற முழக்கத்தோடு முப்பது லட்சம் பேர் கூடியிருந்தனர். பீகாரிலுள்ள மிதிலையில்தான் சீதை பிறந்தார் என நம்பிக்கை. எனவே எங்கள் சீதையை காட்டுக்கு விரட்டிய ராமருக்கு கோயிலா? என எதிர்ப்பைக் காட்டினர். லாவுவின் துணிவோடு ஒப்பிட்டு இடதுசாரிக் கூட்டணியை ஏளனம் செய்தனர் அறிஞர்கள்.

என்று தனது நூலில் குறிப்பிடும் ஆசிரியர். கேரளப் பாதை வெளிச்சம் தரக் கூடியது என்று  நம்பிக்கையோடு கூறவும் செய்கிறார். இப்பொழுது கேரளாவில் அமிஷ் ஷா நுழைந்திருக்கிறார். இது குறித்த விவாதங்களை அங்கு கேரள அரசு எப்படி எதிர்கொள்ளும், ஆசிரியர் என்ன விதமாக அணுகுவார் என்பது என்னுடைய கேள்வியாகவும்  எஞ்சுகிறது.

பொதுவுடைமையரின் வருங்காலம்?
தா. பாண்டியன்.
நியூ செஞ்சூரி புக் ஹவுஸ்
விலை;250
பக்கங்கள்;332





சில சொற்கள்



I
தயை செய்யுங்கள் பிரதமரே
மதம் பழங்குடிகள் வசம் இருக்கும் போது
அவர்கள் சந்தோஷமாயிருந்தார்கள்
அவர்களும் குடித்து
அதற்கும் கொடுத்தார்கள்

கவனியுங்கள்
அங்கு கடவுள் என்பது
வெறும்
‘அது’
மட்டுந்தான்

அரசின் வசம் கடவுள் வரும்போது
வணிகமாகியது
உங்கள் வசம் வரும்போது
கலகமாகியது

மதத்தை அபின் என மார்க்ஸ் சொன்னதை
கைவிட்டுவிட்டு
அதற்குக் கீழிருக்கும் வரிகளைப் படியுங்கள்
பிரதமரே
உங்களுக்குப் புண்ணியமாய்ப் போகும்

பாழாய்ப் போன கடவுளை
தூக்கிச் சுமக்கச் சொல்லாதீர்கள்
பிணக் கனம் கனக்கிறது

பேயைச் சுமந்தலைவதை
விட்டொழியுங்கள்
கல்லறையை
இந்தியா என்றழைக்கமுடியாது

II

தாஜ்மஹாலின் பளிங்குக் கற்களால்
இராமனுக்கு கழிப்பறை கட்ட நினைக்கும்
அமைச்சருக்கு என்ன வயதிருக்கும்

இருக்கட்டும்
எனக்கு அது ஆள்பவனின் காதலாகத்தான் படுகிறது

அப்படியே
தமிழகத்தையும் கவனியுங்கள்
ஆயிரம் வருடங்களாய்
ஒரு அதிகாரச் சின்னம் கல்லாய் கிடக்கிறது

போதாக் குறைக்கு
என் சாதியரசன்
உன் சாதியரசன்
என்ற கூப்பாடும் கேட்கிறது

லிங்கத்தைக் கடாசி விட்டு
என்ன செய்யலாம் என யோசியுங்கள்

மதுரையிலும் ஒன்று இருக்கிறது

எல்லா இடங்களிலும்
மனித உழைப்பைத்தான்
மதிக்க வேண்டியிருக்கிறது
நான் கவிஞன்

சொற்களை தூக்கி அலையும் எனக்கு
அலையும் பசியோடு
கற்களைச் சுமந்தவனின் உழைப்பு மிக முக்கியம்
அவனுக்குக் கல் என்பது ரொட்டி
கடவுளோ
காதலோ அல்ல

கூலி கொடுத்து
கடவுளை நிமிர்த்தி வைப்பவன் மீது
கவிஞனுக்கு எந்த மரியாதையும் கிடையாது

எண்ணற்ற கவிஞர்கள்
கடவுளையும்
அரசர்களையும் புகழ்ந்திருக்கிறார்கள்
பாவம்
வயிற்றுப்பாடு

காதலோ
கடவுளோ
அரசோ
ஆளும் அனைத்தும்
பிரம்மாண்டமாய் நிற்பதிலேயே நிலைகொள்கிறது

பசித்த வயிற்றின் மீது முத்தமிட்டுச் சொல்லுகிறேன்
பாராளுமன்றம் என்கிற பன்றித் தொழுவத்தை
சுற்றுலாத்தலமாக அறிவியுங்கள்
மிக முக்கியமாய்
கழிப்பறையைச் சுற்றிக் காட்டுங்கள்
எல்லாம் வல்ல இந்தியா
உங்கள் பெயரால் நாறிக்கொண்டிருக்கிறது



III


தோட்டா பாய்ந்த பொழுது
வெறிபிடித்த அம்மதத்திற்கு
நான்கடி பின் வாங்கி விழும்போது
கிழவன்
ஹேராம் என்றான்

கிழவன் கூப்பிட்ட ராமன்
உங்களின் ராமன் அல்ல
கம்பனின் ராமன்
வல்லாரும் இல்லை; அவை வல்லர் அல்லாரும் இல்லை;
எல்லாரும் எல்லாப் பெருஞ் செல்வமும் எய்தலாலே,
இல்லாரும் இல்லை
என்ற தேசத்தின் ராமன்

உங்கள் ராமன்
இந்துத்துவ பட்டறையின்
இரும்புத் தச்சன்

சூலங்களையும்
ஈட்டிகளையும் செய்யும் குருட்டுத் தச்சன்


உங்கள் ராமன்
அனைத்தையும் அடித்துப் பிடுங்கும் ராமன்
ஏழைகளில் வயிற்றில் மிதிக்கும் ராமன்
அனாதைகளைத் தீயிலிடும் ராமன்
முதியோர்களை செல்லாக் காசுகளாய் தெருவில் எறியும் ராமன்
இளைஞர்களின் உதிரத்தை உதடு சிவக்க உறியும் ராமன்
எண்ணற்ற விதவைகளின் ராமன்


துரதிருஷ்டம் பீடித்தோரே…
இராமனைக்  கடவுள் என்பதை விட
நாம்
பிரதமர் என்றே அழைக்கலாம்

ராமன்
முதலாளிகளின் கடவுள்
குடிகளின் எமன்


IV


தனிமையிலிருக்கும் பிரதமர்
என்ன யோசிப்பார்

பங்குச்சந்தைத் தளகர்த்தர்களில் அந்தப்புரங்கள் குறித்தா
சில்லறைத் தட்டுப்பாடு பற்றியா
தேசிய இனப்பிரச்சினைகள் குறித்தா
சிறுவர்களடிக்கும் மூத்திரம் போல் பிரியும் நதிகள் குறித்தா

ஜக்கிவாசுதேவின் நடன அசைவுகளில் லயம் தப்பியதை நினைப்பாரா
மதத்தின் முக்காட்டில் ஒழிந்திருப்பது கடவுளல்ல
சைத்தான் என்பதை அறிவாரா

சைத்தான் புன்னகைக்கும் போது
கண்ணாடி பார்ப்பாரா

பிரதமர் யோசிக்கிறார்
தன்னுடை குறித்து
தன்னைக் குறித்து
தன்னை மட்டும் நினைத்து
தனக்குத்தானே யோசிக்கும் பிரதமர்

தன்னைப் பற்றி என்ன யோசிப்பார்
முதலாளி வீட்டு நாய்க்குட்டிகளின்
வால்கள் குறித்து யோசிப்பாரா

கறிவகைகளை மென்று துப்பும்
அந்நாயின் கடைவாயைக் கவனிக்கும் போது
தன் வயிற்றை யோசிப்பாரா

இருக்கிறது
நாய்களுக்கும் நரிகளுக்கும்
கரப்பான் பூச்சிகளுக்கும் கூட வயிறு இருக்கிறது
அவைகளும் வேட்டையாடுகிறது

மனிதர்கள் வேடிக்கை பார்க்கிறார்கள் பிரதமரே

எத்தனை நாளைக்கு வித்தைகளைக் காட்டுவீர்கள்
பசித்த வயிறுகளின் எக்காளம்
வேட்டைக்கு வித்திடுகிறது

பசித்தவர்கள் வேட்டையாடும்போது
பசி மட்டுமே இருக்கும்
தேசமோ பிரதமரோ அங்கு இருக்கமுடியாது
பசித்த மனிதனுக்கு சோறிடும்
இன்னொரு  மனிதன் அங்கிருப்பான்

பிரதமரான  உங்களுக்கு
முதலாளி தேவோ பவ

எங்களுக்கு
அன்னம் தேவோ பவ



எர்னஸ்த்தோ ச் சே கொபேராவைக் கொலை செய்தல்.....

லாபம் தரக் கூடிய ஒரு மரணம் இவ்வாறாக ஒரு கொலை ஒரு தியாகம் அமைதியோடு அவன் சாவதை யாரும் விரும்பவில்லை தோட்டாக்கள் உட்பட ஒ...