Wednesday, February 24, 2016

சிறுமி நேயா



அப்பா
நான் உங்களைக் கொலை செய்யப் போகிறேன்
சரி மகளே
முத்தம் தா

இல்லையப்பா… குருதி கசிய
சரி மகளே
முத்தம் தா

அப்பா உங்கள் உடலைச் சிதைத்து
சரி மகளே
முத்தம் தா

அப்பா…
அப்பா…
நிஜமாகவே….

சரி மகளே 
முத்தம் தா

அப்பா
இந்த விளையாட்டுப் பிடிக்கவில்லை
வேறுவிளையாட்டுச் சொல்லித்தாருங்கள்

சரி மகளே
முத்தம் தா.


Monday, February 22, 2016

அடிமைகளை வாங்கவும் விற்கவும்.... இங்கு அணுகவும்.







பேட்டியை வாசிக்கும் முன்;

இப்பேட்டியை எடுத்த ஆடியபாதமும், பதில்கள் வழங்கிய கோமதிநாயகமும் வசுமித்ரவாகிய நான்தான். பேட்டி குறித்து விவாதிக்க எனக்கு விசயங்கள் இருக்கிறது என நம்புகிறேன். இது வெய்யில் ஆசிரியராக இருந்து ,நடத்தும் ‘கொம்புஇதழ் 2 ல் வெளிவந்த பேட்டி. பெயருடன் விவாதிக்கும்பட்சத்தில் சில நபர்கள் தடைசெய்கிறார்கள். அதனால்தான் ஏற்கனவே எனது வலைப்பூவில் வெளியிட்ட இதை மறு ஆக்கம் செய்து வெளியிட்டேன். ஆசிரியர் வெய்யிலுக்கு தொலைபேசியில் நிறைய பாராட்டுகளும் வசைகளும் கிடைத்ததாக அளப்பரிய மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார். அவரின் வருத்தமாக இருந்த ஒரே விசயம் கோமதிநாயகம் யார் என்று கேட்டார்களே தவிர உரையாடல் குறித்து பலர் பேசவில்லை என்பதுதான். ஓரிரண்டு பேர் பேசியிருக்கிறார்கள். மற்றோர் எனது குடும்பம் வரையிலான தகவல்களை மிகுந்த வன்மத்துடன் ஒரு பைத்திய நிலையில் பேசியதாகச் சொன்னார். என்ன விசயங்கள் என்றேன் இன்று வரைச் சொல்ல வில்லை. அப்படிச் சொல்லும்பட்சத்தில் அது குறித்து இன்னும் விவாதிப்பேன்.


ஒரு இலக்கியவாதியுடனான உரையாடல்.


அய்யா கோமதி நாயகம் ஒரு கணித ஆசிரியர். சங்க இலக்கியத்திலிருந்து நவீன இலக்கியம் வரை அறிந்தவர். மதங்க சூளாமணிக்கு நவீன உரையொன்றை, சசூரின் மொழி இலக்கண அடிப்படையில் எழுதி வருகிறார். புயண்டாசின் நாவல் ஒன்றை தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.தொல்காப்பியத்தின் சாதியுரை பற்றி ஆய்ந்து எழுதிய அவரது தொல்காப்பியமும் மொழிச்சாதிகளும், என்ற நூல், அறிஞர்களால் மிகுந்த கவனம் பெறப்பட்டு, கவிஞர் செங்குறிஞ்சியான் விருதும் வாங்கியிருக்கிறது. இப்போது “ரெண்டு கவிதை கூட கெட்டியா ஒரு கட்டுரைசமகால இலக்கியத்தில் எள்ளல் தன்மைகள் என்ற நூலை நன்னூல் அடிப்படையில் தொகுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். கூடவே சக இலக்கியவாதிகள் குறித்த வசைத் தொகுப்புக்களையும் பின்னிணைப்பாக இணைக்க ஆய்வு செய்தும் வருகிறார். அய்யா இப்பொழுதும் தன்னை தொடக்க கட்ட வாசகர் என்றே சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறார். தொடர்பு கொண்டபோது நடுக்குறுச் சாமம் மூன்றைமணிக்கு பேட்டியைத் தொடங்கலாம் என்றதோடு, அதுவே உத்தமம் என்றார். அது என்னை மிகவும் உற்சாகப்படுத்தியது. பேட்டி அதிகாலை 7 முப்பதுக்கு முடிந்தது..


நீங்கள் எழுத்தாளர் ஆனது எப்படி.?

நான் அடிக்கடி சொறிந்து கொள்வேன். நகம் அதிகம் வளர்ந்தால் எனக்குப் பிரச்சினை. பாருங்கள், அதில் நோய்த்தொற்றுக்கள் எளிதாக பரவும் வாய்ப்பு அதிகமென, என் எழுத்து முன்னோடி சொக்கலிங்கம் கூறியிருக்கிறார். எனவே வளரும் நகங்களை ஈவிரக்கம் பாராது கடித்துத் துப்புவேன். ஆனால் அரிப்புப் பிரச்சினை தொடர்ந்து இருந்து வந்தது. அலோபதி கூறும் மருத்துவ முறைகளை முற்றாக மறுப்பவன் நான். எனவே, எனக்கு நகங்களும் தேவை, அதே சமயம் எனது விரல்களில் அவை பூக்கவும் கூடாது.


சிறுவயதில் கிட்டாத ஆசைகளை வளர்ந்த பின் தன்னைத் தானே தண்டிக்க ஒரு குறைந்தபட்ச அளவில் மஷோக்கிசமாக, அதாவது சுயவதையாகப் பொருள் கொள்ளலாம். அந்த அமுக்கப்பட்ட ஆசைகளின் விளைவே பின் மண்டையைச் சொறிவதும், நகம் கடிப்பதுமாய் வளர்ந்து வந்திருக்கிறது. நமது எழுத்தாளர்கள் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாதது அல்ல, அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே புகழ்ந்துகொள்வதன் மூலமாக இதைத் தீர்த்துக்கொள்கிறார்கள்.


கேட்கிறேன் என நீங்கள் தவறாக எண்ணக்கூடாது, தாங்கள் எழுத வந்த நோக்கம்?

அரிப்பிலிருந்து விடுதலை.

அப்பொழுது சுமார் உங்களுக்கு எத்தனை வயதிருக்கும்?

எதைக் கேட்கிறீர்கள், எழுத வந்ததையா, நான் ஆரம்பப் பாடசாலையிலிருந்தே நன்றாகத்தான் எழுதுகிறேன். அப்போது எனக்கு வயது நான்கு அல்லது ஐந்து இருக்கும்.

அய்யா நான் நீங்கள் எழுத வந்த காலத்தை கேட்கவில்லை, எழுத்தாளராய்...?

நீங்கள் வேறு.... எழுதிவிட்டாலே இப்பொழுது எழுத்தாளர்தானே. என்ன.... இப்ப உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு சமீபமாய் நான் கண்டுணர்ந்தபடி இப்பொழுது தட்டச்சாளர்களே அதிகம். கணிப்பொறியில் தட்டச்சு செய்தாலே தமிழ் கூறும் நல்லுகத்திற்கு ஒரு எழுத்தாளர் கிடைத்தார். அதில் ஒரு பெருமை. உண்மையில், உலகமயமாக்கலை பிச்சையாய்க் கருதாமல் வரமாய் கருதுவது நம் சமூகம்தான். அதோடு எல்லோருக்கும் சொல்ல கருத்துக்களும், அந்தக் கருத்துகளுக்கு இணையான ஆசைகளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

தமிழில் எழுதும்போது நீங்கள் சொன்ன அரிப்பு...?

எதைக் கேட்கிறீர்கள் எழுத வந்தபொழுதிலா, அல்லது எனக்கு அரிப்பெடுத்த பொழுதிலா... மன்னிக்கவும். அரிப்பு என்றதும் உங்கள் முகம் ஏன் சுருங்குகிறது. இது ஒரு நல்ல பேட்டியாளனுக்கு அழகல்ல, கெட்ட பேட்டியாளனுக்குரிய குணங்களை தாங்கள் வளர்த்துக்கொள்ளக் கூடாது. அது உங்களுக்கு கேட்டை விளைவிப்பதோடு, எதிர் தரப்புக்கும் ஆபத்தை உண்டு பண்ணிவிடும். இருக்கட்டும். பொதுவாக நாம் இப்படிக் கோர்த்துக்கொள்வேம். நமது தமிழ்ச் சமூகம் அரிப்பு என்பதை அந்தரங்கமான இடத்தைச் சொறியும் ஒரு ஆபாச நிகழ்வாக மட்டுமே காண்கிறது.

உண்மையில் அது அப்படியல்ல, இது மூளை அரிப்பு. நீங்கள் கூட புரட்சி பற்றி. அதன் அரிப்பு, ஒரு புரட்சிகரமான வாய்ச்சொல் என்பது பற்றி கற்றிருப்பீர்கள்தானே. அரிப்பு பற்றி மிகச்சரியாக, இல்லாவிடினும் ஓரளவுக்கு. நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள் என்றே நம்புகிறேன்.

ஆம் எழுதும்போது அரிப்பு என்பது ஒரு உத்தியாய் இருந்தாலும் மூல அரிப்பு என்பது வாசகர்கள் என்னைத் தேடி வருவதில்தான் இருக்கிறது. பொதுவாய்ச் சொல்லப் போனால் உலகமயமாக்கலை ஒட்டி பின்நவீனத்துவமும் வந்த பிறகு இங்கு எல்லாச் சொற்களையும் புனிதமாக்கிவிட்டார்கள். மிக முக்கியமாக இடக்கரடக்கலை ஒட்டுமொத்த பின்நவீனத்துவத்தின் பின்னிணைப்பாய் சேர்த்துவிட்டார்கள். இது உண்மையில் வாசகர்களைக் கொன்று குழியில் சேர்க்கும் வேலைதான்.

ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்....?

பிறகு எப்படிச் சொல்வது. வாசிப்பதை வெறும் சிரிப்போடு கடப்பவன் ஏன் அதற்குப் பிறகு வாசிப்புச் செயல் பாட்டை நிகழ்த்துகிறான். சிரிப்பு நமது தசை நார்களின் இளக்கம் என்றோ அல்லது நெகிழ்வென்றோ குறிப்பிட்டாலும், மூளையில் நைட்ரஸ் ஆசிட்டை திணித்தால் மூளைச் சுருக்கங்களின் விரிவு, முகத்தில் புன்னகையாய், சில சமயம் அளவைப் பொருத்து வெடிச் சிரிப்பாய் கூட வரும் நாம் என்ன செய்யமுடியும். சிரித்து சிரித்தே சீரழியவேண்டியதுதான். பழமொழி கேட்டிருப்பீர்களே அழ அழச் சொன்னாவன் நல்லதுக்குச் சொல்லுவான்... சிரிக்கச் சிரிக்க சொல்லியவன் சீரழியச் செய்யுவான் என்று. உண்மையைச் சொன்னால் பழமொழிகள், பெயரில் வேண்டுமானால் பழமொழிகளாக இருக்கலாம். என் வரையில், அவை பின்நவீன வாசிப்பு முறைக்கு, கோட்பாட்டுருவாக்கம் செய்யுமளவுக்கு தன்னளவில் மிகுந்த காத்திரம் கொண்டவை.


உங்கள் பதிலை இன்னும் கொஞ்சம் எளிதாகச் சொல்வீர்களா....?

இலக்கியத்தின் அல்ஜிப்ராவை எப்படி தம்பி புரியுமாறு சொல்வது. நான் எழுத்தாளன். உரை ஆசிரியன் அல்ல. வேண்டுமென்றால் நீங்கள் உங்கள் கேள்விகளுக்குத் தகுந்தவாறு என் பதில்களைப் பொருத்திக் கொள்ளுங்களேன். இங்கு பிரச்சினையே ஒரு கேள்விக்கு பதில்தான் தீர்வு என நம்பும் வாசகனின் மனம்தான். கேள்விகளை வைத்து ஒரு பதிலைக் கண்டடையமுடியாது. இன்னொரு கேள்வியிலிருந்துதான் அது தொடங்கும். இப்பொழுது நீங்கள் உங்களை கேள்வியாளராக வரித்துக்கொண்டால், ஒரு பதில் சொல்லியாக நான் ஆம் இல்லை என்று மட்டும் பதில் சொல்வேன். வருத்தமில்லையே....

மன்னிக்கவும் இது உரையாடல்தான்..

அப்படியெனில் நான் பேசலாம், தவறாக எண்ண வேண்டாம். சில சமயம் உரையாடும்பொழுது மனம் வேறு ஒரு தளத்தில் தனது அர்த்தத்தை உணர்த்திவிடும். ஆகையால் சில நாழிகள் கழித்துக்கூட நான் பேச நேரிடலாம் தயவுசெய்யுங்கள்.

உங்களை ஏமாற்றுக்காரன் என சக எழுத்தாளர்கள் சொல்லுவது பற்றி...?

(வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு சிரிக்கிறார். உண்மையில் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டுதான் சிரித்தார்)

ஸ்....ஸ்..ஸ்..ஸப்பா...பயப்படவேண்டம். வேண்டுமென்றுதான் அப்படிச் சிரித்தேன் உரையாடலை எழுத்தாய் பதிவு செய்யும்போது, இதைக் குறிப்பிடுவீர்கள் அல்லவா, அதனால்தான் அப்படிச் சிரித்தேன் சரி சொல்லுங்கள்

உங்களை ஏமாற்றுக்காரன் என்று...?

அவர்கள் என்னை அப்படி நம்புவது அவர்களின் சுதந்திரத்திற்கும், வசதிக்கும் நல்லது. அவர்கள் அப்படியே நம்பட்டும். இதற்கு பதில் சொல்லி பன்றிகளின் முன் இரத்தினங்களை இரைக்க வேண்டாமே...

எல்லா நேரமும் இதே போல் இயல்பாய்த்தான் இருப்பீர்களா?

உண்மையில் இது ஒரு சாமியாரிடம் பேச வேண்டிய பேச்சு. இயல்பு என்று ஒன்றை வரையறுத்துவிட்டால். அதுவும் ஒரு அத்து தானே பின் எப்படி அத்துமீறலை இயல்பெனச் சொல்லமுடியும். இயல்பாக இருக்கவேண்டுமெனில் அரசியல்வாதியின்முன் நிற்கும் ஒரு அடிமையைப் பாருங்கள். அல்லது மூத்த இலக்கியவாதியின் முன் அங்கிகாரம் வேண்டி நிற்கும் ஒரு ஆளைப் பாருங்கள். அவ்வளவு இயல்பாகக் கூனிக் குறுகி நிற்பார்கள். இதுதான் இயல்பு இந்த இயல்புதான் அவருக்கு சம்பந்தப்பட்ட அரசியல்வாதிடமிருந்து, அல்லது இலக்கியவாதியிடமிருந்து, எத்தனையோ வசதிகளை யதார்த்தத்தில் அனுபவிக்க உதவி செய்கிறது. இயல்பென்பதெல்லாம் பம்மாத்து. இதை நான் சொல்லுவதென்பதால் எழுத்தாளன் சொன்னான் என நீங்கள் இப்பதிலை அச்சிடுவது கூட பம்மாத்துதான்.

உண்மையில் நீங்கள் எதற்காக எழுதுகிறீர்கள்...

தற்கொலையிலிருந்து தப்பிக்க, அந்தரவெளியில் மிதக்கும் சின்னஞ்சிறு பறவைக்காக, என்னைத் தொலைத்துக்கொள்வதிலிருந்து தப்பித்து, என்னை நானே உள்முக தரிசனத்தின் அறவெளிச்சத்தில் காண்பதற்காகஎன்ற வகையில் இலக்கியத்தரமாய் பொய் சொல்லலாம். அதில் உடன்பாடில்லை. எனக்கு இந்த உண்மை பொய் இரண்டையும் தாண்டி இவ்விரண்டையும் சரியாகக் கலக்கும் ஒன்றுதான் தேவை. என் பதில் தருணங்கள் சம்பந்தப்பட்டது. நான் இத்தருணத்தில் சொல்லுவது இதுதான், அரிப்பிலிருந்து விடுதலை. இப்பொழுது விரிவாகச் சொல்கிறேன். அறிந்ததிலிருந்து விடுதலை என்பதும் ஒரு அரிப்பிலிருந்துதானே, எனக்கு ஜேக்கேயைத் தெரியும். நீங்கள் ஜே கேயைப் படித்திருக்கிறீர்களா...

படித்திருக்கிறேன்...

நான் சொன்னது ஜெயகாந்தனை அல்ல ஜே கேயை ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தியை. பாவம் எத்தனை வருடங்கள் கழித்து கண்டுபிடித்திருக்கிறார், அமைப்பு எதற்கும் உதவாதென்று. இதில் பிரச்சினையே அவர் அறிந்ததிலிருந்துதான். அவர் அறிந்ததை அவரது சீடர்களுக்கு விளக்க முடியாது. அமைப்பு வந்தபின்தான் அதில் அவர் விடுதலை பற்றிப் பேசுகிறார். இதற்கு அவர் அமைப்பாகாமல் இருந்திருக்கலாம் அல்லவா. இங்குதான் நமக்கு பழமொழி உதவி செய்கிறது. பட்டால்தான் தெரியும் கிழவனுக்கு சுட்டால்தான் தெரியும் நண்டுக்கு. அனைத்தையும் குறை கூறுவது அல்ல என் வேலை. நான் எழுதுகிறேன் அதில் குறையாய் இதைச் சொல்பவர்களே அவர்கள்தான். சரி போகட்டும்


எதை நிரூபிக்க எழுதுகிறீர்கள்....

எதையாவது நிருபிக்க.., என்று அழுத்தம் கொடுத்துப் கேளுங்கள். உரையாட வசதியாய் இருக்கும் முதலில் எனக்கு தமிழ் தெரியும். ஒரு குறிப்பிட்ட வரையறையின் படி நல்ல வாசகன். வாசகனை பாதி ரசனையாளானாக்கிய எழுத்தாளர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும் என முதலில் சில குறிப்புகளை எழுதினேன். அதிலிருந்து அவர்களை அவர்களுக்கு நிரூபிக்க நான் செய்யும் சிறு உதவி இதுதான் இது என புரிந்து கொண்டேன். மேற்கொண்டு சமுதாயத்தைத் திருத்தவெல்லாம் இல்லை. அவர்கள் திருந்திக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். எழுத்தாளர்கள்தான் விடமாட்டேன் என எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வேண்டுமென்றால் என் எழுத்துக்களில் ஒன்றிரண்டு வாசகங்களை உடைத்து மேற்கோள்களாய் ஆரம்ப கட்ட வாசகன் இட்டுக்கொள்ள வசதி செய்திருக்கிறேன். அப்புறம் என்னை நிருப்பிக்க எனச் சொல்லி என்னை நானே ஏளனத்துக்குள்ளாக்க விரும்பவில்லை. எல்லோரும் அரிப்பிலிருந்தே விடுதலையும் தங்களுக்கான சிறைக் கதவுகளையும் செய்துகொள்கிறார்கள். நீங்கள் ஆளுமைகள் எனச் சொல்லப் பட்ட அத்தனை பேரின் நூல்களையும் வாங்கி அதில் என்னுரை என்ற பகுதியை மட்டும் படித்துப் பாருங்களேன்.

தமிழில் நான்தான் கடவுள் என்கிற பதம் நிச்சயம் ஒளிந்திருக்கும். கேட்டால், நான் பேனா உயர்த்தினேன் சமூகம் உயர்ந்தது அது இது என கதையளப்பார்கள், யதார்த்ததில் இவர்கள் பேனா பிடிப்பது ஒரு உந்துதலாய் இருக்கலாம். ஆனால் துறை அறிந்தவர்கள் மட்டுமே வியாபாரம் செய்ய முடியும். தாமிரபரணிப்பக்கம் போய் கடலைப் பருப்பு வேண்டும் என்று கேளுங்கள் துவரம் பருப்பு தரவா என்பார்கள். அது போலத்தான் இலக்கியம் இல்லை என்று சொல்லாமல் இருப்பதை எடுத்துக்கொடுப்பது. கவிதை எழுதி நூலகம் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது என்ற வெளியீட்டாளர்களின் அரிப்புதான் தம்பி இங்கு பல பேரை சிறுகதை கதை நாவல் என உரைநடையை வளர்த்தெடுத்திருக்கிறது. உண்மையும் அதுவே.

மேலும் சாக்குத்தாளில் நாவலை ஓட்டிக் கொடுத்தால் நல்ல லாபமும் பார்க்கலாம். இங்கு எது விற்கும் எனத் தெரிந்து விற்பவர்கள் பதிப்பாளர்கள். அவர்கள் தேர்ந்தெடுப்பது நல்ல புத்தகம். மணிமேகலைப் பிரசுரத்தில் கூட அதியற்புதமான புத்தகங்கள் வருகிறது. ஆனால் அதற்கு இலக்கியத் தகுதி கொடுக்க மாட்டார்கள், ஆனால் அதை விட மோசமான நடையில் கிட்டத்தட்ட க்ரைமைக் கூட கொடுமைப்படுத்தி எழுதும் எழுத்தை நவீனப் பதிப்பகம் என ஒரு நிறுவனம் அறிவித்து விட்டுச் செய்தால் விற்பனை சூடு பிடிக்கிறது. அப்புறம் இருக்கவே இருக்கிறது செம்பதிப்பு, கரும்பதிப்பு, ஆங்கிலம் அறிஞ்ச சித்தர் தொகுத்தது. எத்தர் புரிந்த குற்றத்தின் ரசவாதம் என வகைப்படுத்தி பின்னட்டையில் ஆசிரியர் பேமுழி முழிக்க கொட்டை எழுத்தில் போட்டால் போதும். ஆங்கிலம் தெரிந்திருந்தால் ரங்கராஜனை யாரும் தமிழில் படித்திருக்க மாட்டார்கள். நான் சுஜாதாவைத்தான் சொல்லுகிறேன். பாவம் இருக்கும் போது கெட்ட பெயர்களை நிறைய வாங்கி. சாவினால் நல்ல பெயர் வாங்கிச்சென்றிருக்கிறார்.

தம்பி இங்கு அட்டைப்படம் பார்த்து புத்தகம் வாங்குபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம். என்ன,.. ? நிர்வாணம் சம்பந்தப்பட்ட ஓவியங்களைப் போட்டால் நூலகப்பிரதியாக்க முடியாது. ஆனா வெகு ஜனத் தளதில் நல்ல வியாபாரத்தைக் கொடுக்கும். மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் ஒரு 300 இல்லை நானூறு பிரதிகள் அடிப்பார்களா...யாருக்கும் நட்டம் இல்லை. பதிப்பகம் வளர்ந்த போது எழுத்தாளர்கள் பெருகிவிட்டார்கள் என்பது பொய் உண்மையில் பதிப்பகத்தார் மட்டும்தான் பெருகிவிட்டார்கள். காரணம் என்ன தெரியுமா கதை கவிதை எழுதுவதோடு தங்களின் புத்தகத்தைப் போட காசும் கொடுக்கிறார்கள். மை போன்ற பத்திரிக்கையில் காசு போடாமல் புத்தகம் வருகிறதென்றால் அது மூத்த மூத்த ஆளுமைகளாக சினிமாப் போஸ்டர்களில் அல்லது திரைத் துறையில் இருந்து வந்திருக்க வேண்டும். சொல்ல முடியாது. திரைத் துரை சார்ந்தவர்களுக்கு இலக்கியவாதிகள் மேல் ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லை வரை எரிச்சலும் அதேயளவுக்கு பொறாமையும் ஆர்வமும் இருக்கிறது.

அரிப்பென்பது ஒரு இடத்தில் வரவேண்டுமென்பதில்லையே. பத்து விரல்கள் பத்து நகங்கள். சொறிவதற்கு ஒரு இடத்தில்தான் குவிய வேண்டுமா என்ன. காசுள்ளவர்களுக்கு எத்தனையோ கைகள், நக்கத் தோதாக நிறைய பூட்ஸ்களையும் வாங்கி வைத்திருக்கிறார்கள். நக்கிவிட்டுப் போகட்டுமே....சமீபத்தில் ஒரு இளைஞர் மையில் புத்தகம் போட 17000ம் கல்லாவில் கட்டியாச்சு என வருந்திப் புகார் சொன்னார். ஏன் தொலைபேசியில் பணத்தைக் கேட்கவேண்டியதுதானே என்றேன்.

புளித்த சிரிப்புடன் புத்தகம் போடுறவரு திட்டுறாருங்க என்றார். ( அவர் மதுரைப் பக்கத்தில் புரோட்டக் கடை வைத்திருக்கிறார். அவரது ஹோட்டலில் காராச் சட்னி ரெம்பப் பிரசித்தம். நானும் என் நண்பரும் சாப்பிட்ட தட்டில் தெருநாய்களும் சாப்பிடும். விரட்டும்போது ரெம்பப் பரோபகாரமாக விரட்டுவார். நண்பருக்கா புத்தகம் போடக் கொடுத்த தொகை. என்னாயி்ற்றோ. இதில் வருந்ததக்க விசயம் என்னவென்றால் மை பதிப்பகம் புத்தகம் அச்சிட்டு காசு வாங்கி அடித்துக்கொடுக்க தரகர்களையும் வேலைக்கமர்த்தியுள்ளது, எனக்குத் தெரிந்து இது பதிப்புத் தொழிலில் ஆச்சரியமான ஒன்று. தரகர்கள் எழுதிய சிறுகதைகள் அவர்களது மை பத்திரிக்கையில் மாதம் ஒரு வாட்டி வருவதோடு, ஆண்டு இறுதியில் தொகுப்புகளாக வரும் அபாயமும் நடக்கிறது. இது உபரித் தகவல்கள்தான். பெரிதுபடுத்துவதாயிருந்தால், என் பேட்டியை அச்சுக்குக் கொண்டு வருவதாய் இருந்தால் கோமதி நாயகம் என என் படத்தைப் போட்டு இதைக் கொட்டேஷனாக்ப் போட்டுக்கொள்ளுங்கள்சரியா)


சங்ககால இலக்கியம் பற்றி...

சாதியைப் பற்றி கேளுங்களேன்...பேசலாம்..,..

அய்யா....

ஏன் திகைக்கிறீர்கள். தமிழில் எது சங்க இலக்கியம் எது வரலாறு எனத் தெரியாமல்தானே ஆய்வாளர்கள் குழம்பிக்கிடக்கிறார்கள். உள்ளதை எழுதச்சொன்னால் ஒத்தூதும் பரணிகளைத்தானே பாடலைத்தானே எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். எல்லாம் போக, தமிழ் வரலாறே சங்ககால பாடல்களிலிருந்துதான் அறியமுடிகிறது என பெருமை பேசுவபர்களுக்கு சாதியை மட்டும் சொல்லக் கூசுகிறதோ. அப்படியென்றால் எழுத்தாளன்தான் சாதியைப் பேசியிருக்கிறான். தமிழிலும் அதுதான் நிலவரம்.


இலக்கியம் இலக்கியம் என கொல்லைப் புறம் சென்று பூணூலை உருவி அழுக்குத் தேய்த்துக் குளித்து விட்டு பூஜை அறையில் வைப்பது என்ன சரஸ்வதியின் முட்டுத் துணியையா. நான் எல்லா மதங்களையும் வெறுக்கிறவன். இது எல்லோருக்கும் பொருந்தும். வேதம் என்கிறார்கள். தொழுதல் என்கிறார்கள். மனிதர்கள் இவர்களுக்குத் தேவையே இல்லை. அப்படித்தானே. கடவுளைக் கட்டியழும் ஒப்பாரிப் பாடல்களை இவர்கள் பாடினால் அதை நான் செவ்விலக்கியம் பக்தி இலக்கியம் என்று சொல்ல வேண்டுமா. சனியன் பிடித்த பயல்கள். பாருங்கள் இங்கு சனியனும் கடவுள்தான்.இரக்கத்தையும் கழிவிரக்கத்தையும் உருக்கத்தையும் ஏன் கோபத்தையும் கூட அவர்கள் சக மனிதன் மேல காட்டாமல் கற்களையும் அதில் செதுக்கிய கடவுளையும் அல்லவா பாடினார்கள். இதில் செய்த சிற்பியின் மனநிலையை யோசித்துப்பாருங்கள்.

அந்தக் கல்லை அவன் செதுக்கும்போது பிரிந்து போன மனைவியையோ அல்லது இறந்து போன குழந்தையையோ நினைத்து கல்லில் உளியைப் பாய்ச்சியிருக்கலாம். அந்த மனநிலையில் அவன் சொல்ல விரும்பிய சொற்களை புதை குழிக்குத் தள்ளிவிட்டு அடிமைகளை உருவாக்க பக்தி இலக்கியம். சொன்னவன் கடவுள், கேட்டவன் இலக்கியவாதி. வங்கொடுமையாய் இருக்கிறது தம்பி. இலக்கியம் என்றால் என்ன என்னைக் கேட்டால் அது மனிதன் பேச மறுக்கும் அழுக்கு சக மனிதரின் வியர்வை, பொறாமை, அல்லல் அனைத்தையும் கொட்டிக் கவிழ்த்து விழுமியங்களைப் பேசும் ஒரு அமைப்பு. அதில் இந்த செவ்விலக்கியம் பக்தி இலக்கியமெல்லாம் கதைக்கு ஆகாது.


இதில் சிலர் அழுத்தம் திருத்தமாக தமிழ் பக்தி மொழி என உருகுவதைக் கேட்டால் பற்றிக்கொண்டு எரிகிறது. என்ன சொல்ல.அந்த தமிழனைத்தான் சாதியின் பெயரால் வெளியே நிறுத்துகிறாய், அவன் பேசும் தமிழைத்தான் நீஷ பாஷை என்கிறாய். ராமசாமி நாயக்கர் தீவிரவாதியாய் போயிருக்க வேண்டும்...ஏதோ அவரிடம் இருந்த மனித இரக்கம் வெறும் கலகக்காரனாகவும் சீர் திருத்தவாதியாகவும் மாற்றிவிட்டது, ஏன் அசுரர்களை கொன்ற இறைவன் நாமாங்களை ஆயிரக்கணக்கான அட்சரங்களின் சொல்லுபவர்கள் ராமசாமியை கடவுளிடமிருந்து மனிதரை நீக்க வந்த மகாத்மா எனப் பாடச் சொல்லுங்களேன். அறிவு முதலில் உணர்ச்சி பிறகு. இங்கு எழுத்தாளன் முதலில் உணர்ச்சிவசப்படுகிறான். ஆனால் அதை எப்படி எழுத வேண்டுமென்று உடனே தொடங்கினால் அதில் வசைகள் மட்டுமே இருக்கும். துரதிருஷ்டம். எழுதும்போது நக்கி பிழைக்க வேண்டிய பிழைப்புஅவ்வளவுதான். இப்பொழுது பாருங்கள்...சாமியார்கள்தான் இலக்கியவாதி...பிரம்மம்...ஞானம்...சூத்திரம் மூத்திரம் என்று திருவோட்டைத் தூக்கி அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கு நவீனமடங்கள் ஆள் சேர்ப்பைத் தொடங்கி வைக்கின்றன.

ஒரு பிடிவாதத்திற்காக இத்தனை ஆண்டுகாலமாய் மனிதான் நம்பிக்கையில்லாமலா கடவுளையும் மதத்தினையும் தூக்கிச் சுமக்கிறான் ஒரு அர்த்தம் இல்லாமலா..அதை எளிதாக கடக்கமுடியுமா என்று கேட்டால் இப்பொழுது நான் கேட்கிறேன்... இத்தனை ஆண்டுகளாய் சாதி இருக்கிறது, அடிமைத் தனம் இருக்கிறது, வன்புணர்ச்சி இருக்கிறது, ஏன் பெண்களுக்கெதிராய் எல்லாம் ஆண்டாண்டு காலமாய் உள்ளது. வரவேற்கலாமா. ஏதோ அர்த்தத்தோடுதான் இதை மனிதன் கண்டுபிடித்திருக்கிறான், எனக் கொண்டாடலாமா.. உண்மையில் இப்பொழுது உபதேசிக்க நினைப்பவர்கள் தங்கள் மனதில் என்ன நினைக்கிறார்கள்...ம்....


இவ்வளவு கோபத்தை எப்படி எழுத்தில் காட்டமுடியும்...?

ஆமாம். இங்கு திட்டத்தான் முடியும். பாதி எழுத்தாளர்கள் அதைத்தான் உருவகங்களாய் மாற்றி முன் வைக்கிறார்கள். ஏன் நம்ம சேலம் திருப்பதி ஒரு நாவல் எழுதினாரே “வீணாய்ப் போன சிந்தனைகள்என்று...படித்திருக்கிறீர்களா.

படித்திருக்கிறேன் அதில் வரும் குருசு....?

குருசும் இல்லை பெருசும் இல்லை. அது வேறு யாருமல்ல சேலம் திருப்பதியேதான்.என்னை மனிதன் எனச் சொல்ல வைத்த நாவைப் பொசுக்கி நானே திங்குமளவுக்கு அல்லவா இங்கு மனித நடத்தைகள் இருக்கிறது. என்ற வயித்தெரிச்சலில் எழுதிய நாவல்தான் அது, உண்மையில் அவர் அந்நாவலை மிருக உணர்ச்சியில்தான் எழுதினர்.வேட்டையாளராய் இல்லை. மனிதர்கள் அப்படியா.ஒரே குரூரம்.நக்கிப் பிழைத்தல். நாய்கள் நக்கிப் பிழைப்பது நன்றியின் வெளிப்பாடு ஆனால் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள் அது மிருகம். மனிதன் நக்கிப் பிழைப்பது, கோஷம் போடுவது எதில் சேர்த்தி. உண்டவீட்டுக்கு ரெண்டகம் செய்யும் இனம் மனித இனம். இதுதான் அவர்கள் சொல்லும் இலக்கியத்தின் உச்சம். மனிதன் மகத்தான சொல் என கார்க்கி மனிதர்களுக்கே சொல்ல வேண்டிய அவலம். அதை இங்கு சில எழுத்தாளர்கள் மனிதர்களை உன்னதப்படுத்திவிட்டார் எனக் கொண்டாடினார்கள். உண்மையில் கார்க்கி மிருகங்களைப் பார்த்துச் சொன்னது அது. அதை மிருகங்கள் மனிதர்கள் போல் கொண்டாடுகின்றன.

நவீன இலக்கியம் பற்றி

நவீனம் என்பது... நீங்கள் காலத்தால் பிந்தி வந்ததால் அதற்கு வைத்த பெயர். ஒட்டுமொத்த இலக்கியமும் இலக்கியம் மட்டுமே. என்ன அதில் அரசியல் பற்றி ஒரு சிறுகூறாவது இல்லையெனில் அதை நான் இலக்கியம் எனச் சொல்லமாட்டேன் அது மனிதனுக்கெதிரான சார்பு அரசியலைக் கூடப் பேசட்டும். பேசவேண்டும் இங்கு பொய்களை, பிழைப்பு வாதத்தை, காட்டிக்கொடுப்பவர்களையும் கூட்டிக் கொடுப்பவர்களையும் வைத்து அரசியல் என்ற வெகுஜனப் பொருளில் இதை நான் சொல்லவில்லை. மனிதனை மனிதன் எந்த நிர்பந்தமின்றி பேச வாழ சாப்பிட வைக்கும் அரசியல்.

இன்று இலக்கியம் செழித்தோங்கி வளர்ந்துள்ளது. காரணம், அது வியாபாரமாகிவிட்டது. கேட்டால் கலை என்பார்கள் எனக்குத் தெரிந்து உயிரோடு இருக்கும்போது எந்த கலைஞனும் மகா கலைஞன் என்று கொண்டாடப்பட்டதில்லை.வான்காவிலிருந்து எவரையும் நீங்கள் தொடங்கி வைத்து ஒப்பிடலாம். மிக முக்கியமாக அவர்கள் வாழும் காலத்தில் மக்கள் கலைஞர்களாய் இருந்ததில்லை. தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் நாவல்கள் மறுபதிப்பு செம்பதிப்பு கரும்பதிப்பு என வெளிவந்துகொண்டும், பேருரைகள் வந்துகொண்டும் இருக்கிறதே ஏன், முதலாளித்துவம் தூக்கிச் சுமக்கும் கைப்பாவைகளாக அவர்கள் மாறியதுதான். விற்பனைப் பொருள் அதிகம் விற்பது தேவைக்காக இல்லை தம்பி, துட்டுக்காக. ஏன் இவர்கள் மார்க்சுக்கு உரை எழுதக் கூடாது. முடியாது. பிழைப்பில் மண்விழும். அதில் அவர்களின் எழுத்துக்கும் பங்குண்டு.

இங்கு அத்தனையும் படித்த எழுத்தாளர்கள்தான் வேசி மகனே என்றும், துலுக்கனே என்றும் எழுதுகிறார்கள். இவர்கள் தாஸ்த்தாயெவ்ஸ்கியை படிப்பதால் பயன் என்ன. இதுதான் அவர்களின் அடிப்படையான ஆதாரமான உள்ளுணர்வு, வெளியுணர்வு எல்லாம்அவ்வளவே. தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியே நேரில் வந்து சொன்னாலும் கேட்கமாட்டார்கள். தம்பி படித்திருப்பீர்களே

சித்திரமும் கைப்பழக்கம் செந்தமிழும் நாப்பழக்கம்
வைத்ததொரு கல்வி மனப்பழக்கம் – நித்தம்
நடையும் நடைப்பழக்கம் நட்பும் தயையும்
கொடையும் பிறவிக் குணம்.

ஒளவை சொன்னது. அது இதுதான் எல்லாப் பழக்கமும் வந்தாலும், பிறவிக்குணம் அது மாறாது. இதிலும் இலக்கிய உள்குத்து வெளிக்குத்துகள் உண்டு தம்பி. ரஷ்யாவிலிருந்து. உகாண்டாவிலிருந்து அமெரிக்காவிலிருந்து லத்தின் அமெரிக்க நாடுகளிலிருந்து தடித்தடியாய் புத்தகம் வந்தால் அத்தனையும் சிந்தனைக் குவியல் அற்புத நாவல்கள், களஞ்சியங்கள் என்பார்கள். உள்ளூரில் தமிழில் எவராவது முக்கி எழுதினால் அதை ஒட்டுமொத்தமாய் அபத்தம், குப்பை என பேருரை செய்வார்கள். அடிவயிற்றிலிருந்து காது கண் வழியாகக் கிளம்பும் பொறாமைக்குக் கூட, தூர தேச கால எல்லைகள் வர்த்தமானங்கள் உள்ளதே தம்பி. என்ன அவலம் பாருங்கள்.

மனித உணர்ச்சியை டால்ஸும், தஸ்தாவும் அக்கு வேறாக ஆணிவேறாக எழுதும் அளவுக்கு சமூகம் இயங்கியிருக்கிறது, எழுதியிருக்கிறார்கள். இன்று....பேசுகிறவர்கள் கொளுத்துப் போய் திரிகிறார்கள். கொளுப்பு கூடிய உணவையும், குடலை அரிக்காத மதுவையும் சாப்பிட்டுவிட்டு கார்க்கியை என்ன கார்ல் மார்க்ஸைக் கூட பேசலாம். காலத்தின் பிழையில்லை. இங்கு ஒரு அரசியல் விமர்சனமாய் எழுத்து இருக்கிறது. முதலாளிகள் பேசும் அரசியல் ஒன்றும் இடதுசாரிகள் பேசும் அரசியலுக்கு சளைத்ததல்ல... விசய வேறுபாடு களப்பணியில்தான் உள்ளது. அதிலும் பெருங்கொடுமை களப்பணி செய்த அதிகாரம் ஒன்றே போதும் என அதிகாரம் பண்ண சில இடது சாரி அமைப்புகள் இயங்கிவருகின்றன. இவை எடுத்த எடுப்பிலே அரசியலைக் கற்க வரும் வாசகனை ங்கோத்தா....ங்கொப்பன் என தொடங்குகிறது. வெட்கமாக இருக்கிறது இவர்கள் வாய்கள்தான் கார்ல்மார்க்சையும் தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியையும் மந்திரம் போல் உச்சரித்து அலைகிறது.

எடுத்துக்காட்டாய் தம்பி ஜெயமோகன் அனைத்து நூல்களிலும் பதியம் போட்டு தண்ணீர் ஊற்றியா வளர்த்தேன் என் பொறணியை சர்வேசா என வளர்ப்பது அறச்செடியைத்தான். ( வள்ளலாரை இங்கு ஞாபகப்படுத்து நான் பேசுவதே அவருக்கு அவமானம்) எனக்குத் தெரிந்து தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியை டால்டாஸ்டையை யேசுவைப் பற்றி அற ஒப்பீடு எழுதச் சொன்னால் ஜெயமோகன் குறைந்தபட்சம் ஒரு லட்சம் பக்கங்கள் எழுதுவார். ஆனால் பாருங்கள் இத்தனை கல்வியும் அறிவும் ஒரு நபரை வாங்கு சொல்வது போல் ஒலிக்கும் நொண்டி நாய் என்று சொல்லத்தான் உதவுகிறது. அவர் அழகாயில்லை. அதனால் படைப்பும் அப்படி எனப் பேசி வருகிறது. இவர் ஊனத்தின் அழகியல் என கூசிச்சுருங்க வைக்கிறது. இதே பாணியில் அவருக்கு பதில் கொடுத்தால் அது வசைகள், திட்டல்கள் என பொருமச் சொல்லுகிறது. இதற்கு கூஜாத் தூக்கி நாமம் போட்டு அலைய ஒரு கூட்டம். வட்டம் தாலுகா. என்னமோ என்ன எழவோ.

இவற்றிற்கப்பால் கலை கலைக்காகவே என்கிற தமிழ் தூய பஜனைப் பாட்டுக்களையும் சில பல இலக்கிய ஆதினங்கள் முன்வைத்தபடியேதான் நகர்கிறார்கள். மனிதர்களின் அன்றாடப் பிழைப்பை எழுதும்போதுகூட அதை நாட்டாற்றியல் என செவ்வியல் தன்மையைக் கொண்டு வருகிறார்கள். ஏன் சமற்கிருதம் கூட இவர்கள் வரையறுக்கும் கலை கலைக்காகவே என்கிற அடிப்படை கோட்பாட்டுப் புரிதலில் அனைத்தும் செவ்விலக்கியங்கள்தான். அதை தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடவேண்டியதுதானே. புரட்சி..மற்றும் பிழைப்பு என்னாகும்...கவலைதான் ஆளை விழுங்குகிறது. தேவைப்பட்டால் அனைத்தையுமே வயிற்றுப்பிழைப்பை முன் வைத்து நிகழ்த்துவதுதான்.

எழுதுவது யாருக்காக என தெரிந்தே எழுதுகிறார்கள். குறை சொல்லமுடியாது. ஷேக்‌ஷ்பியரைக் கொண்டாடினால்,( விமர்சித்தால் அல்ல) ஒட்டுமொத்த இங்கிலாந்தின் அரசியல் பாரத்தையும் நாம் சுமந்துதான் ஆகவேண்டும். தட்டிக்கழிக்கமுடியாது.


அய்யாஇப்பொழுது அனைவரும் எழுதலாம் என்பது ஒரு வசதிதானே.?

அதைத்தான் நான் உலகமயமாக்கல் போட்ட பிச்சை என்கிறேன். அனைவரும் எழுதுவது என்பது சொல்லும் தன்மையில் வேண்டுமானால் ஜனநாயகத் தன்மை கொண்டதாக இருக்கலாம். ஆனால் வெளியீடு, பிரசுரிப்பது. விளம்பரம் பண்ணுவது யார் கையில் உள்ளது. மதங்க சூளாமாணியை உள்ளூர் பிரசுரத்தார் பதிப்பித்தால் ஒரு விலை. ஆங்கிலப் பதிப்பகங்கள் செவ்வியல் வரிசை என பெயரிட்டுப் பதிப்பித்தால் ஒரு விலை. கேட்டால் மக்கள் பதிப்பு. வேண்டுமென்றால் செம்பதிப்பை பணக்காரர்கள் பதிப்பு என்று பெயர் வைக்கலாம்.

கருத்தைக் கொண்டு செல்ல ஊடகத்தை எந்த விலையில் பயன்படுத்துவது என்பது முதற்கொண்டு பாய்ச்சலை நிகழ்த்துவதெல்லாம் காரணத்தோடுதான். இங்கு காகித விலை வெறும் விலைதான். இரண்டாயிரமாண்டு தமிழ்ப் பெருமை பேசுபவர்கள் எவரின் பதிப்புக்களை வைத்து அந்த புகழாரங்களை எல்லாம் மதிக்கிறார்கள். சைவத் தமிழ் வைணவத் தமிழ் இரண்டுதான் இருக்கிறது. இதில் தமிழ்ப் பெருமை எங்கிருந்து வருகிறது. நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக இலக்கியத்தில் தும்மினால் ஒரு கோட்பாட்டுச் சட்டகமும் புதிய பார்வையும் உள்ளே வருகிறது. யதார்த்தத் தளத்தின் அவற்றின் வெகுமதிகள் என்னவென்று பார்த்தால் பூஜ்யம்.

ஒருவர் எழுத ஒருவர் புகழ என்றுதான் போய்கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் மேலாகச் சொல்லப் போனால் 80 90 களில் இவர்கள் சொன்ன பூக்கோவும் சார்த்தரும் இங்கு வெறும் மேற்கோள்களாகத்தான் பயன்பட்டார்கள். அல்தூசரை அரைவேக்காட்டுத்தனமாய்த்தான் பார்த்தார்கள். ஆனால் சம்பந்தப்பட்ட எழுத்தாளர்கள் மார்சியத்தை முன் வைத்து தங்களை நேர்த்திசையிலேயோ அல்லது எதிர்த் திசையிலோதான் வளர்த்துக்கொண்டார்கள். அதைப் பற்றி நவீனத்தில் மூச்சையும் காணோம் பேச்சையும் காணோம்.

மேலும் 50... 60 கள் வாக்கில் மார்க்சிய மூல நூற்களும் தமிழில் இங்கு வரவாகவில்லை. எதைவைத்து இடது சாரிகள் மார்க்சியத்தையும், இலக்கியவாதிகள் நவீனத்தையும் வளர்த்தெடுத்தார்கள். ஒன்றுமில்லை இவர்கள் நினைத்ததுதான் மார்க்சியம். இலக்கியவாதிகள் எழுதியதுதான் நவீனம். முதலில் அந்தப் நவீனம் என்ற பெயரை ஒழிக்க வேண்டும். பழைய கள் புதிய மொந்தை போல. தமிழில் இன்னும் குடும்பத்தை விட்டு குடும்ப அமைப்பை விட்டு தாண்டாத ஒரு பத்து நாவல்கள் கூட இங்கு வரவில்லை. கவிதைகளில் இன்னமும் காதல்தான் வியாபாரம். இருண்மை அதைவிட இலக்கியத்தரம்.

 ஆனால் கோட்பாட்டு அளவில் தனிமனித சுதந்திரம், சுயம், தன்னிலை முன்னிலை படர்க்கை என்று அலைகிறார்கள். இன்னும் சுருக்கிச் சொல்லப் போனால் சங்க இலக்கியத்தில் கடவுளையும் அரசனையும் வைத்த இடத்தில் தனிமனித இருப்பை வைக்கிறார்கள். வேறுபாடுகள் எதிலுமில்லை தொழுகை மட்டும் உத்தரவாதமாக மண்டிக்கிடக்கிறது. தனிமனிதன் என இவர்கள் யாரைச் சொல்லுகிறார்கள் என்ற குழப்பத்தோடுதான் இருக்கிறார்கள். இவர்களைப் பொறுத்த மட்டில் தனிமனித வாதம் பற்றிப் பேச சிறந்த இடமாக மதுவிடுதியைச் சொல்லுகிறார்கள். சமூகம் கொடுத்த அழுத்தத்தை நசிவை விவாதிக்க அங்கு போய் மறுபடியும் தனி மனிதன் என்றால். ஒரு தனிமனிதனுக்கு வன்புணர்ச்சி செய்யக் கூட தனிமனித மனம் உதவாது. வன்புணர்ச்சி என்ன கருத்தா அதுவும் பொருள் வடிவமாய் மாறி நிறைய காலமாயிற்று. கருத்துக்களின் மூலமாக இவர்கள் எண்ணங்களை வல்லாக்கம் செய்து அதைக் கடை விரிக்கையில் வேறு என்ன மிஞ்சும். இதில் கொடுமை என்னவென்றால். இவர்கள் இடது சாரிகளை..{.நான் இங்கு இடதுசாரிகள் என்பதை மக்கள் மீது அக்கரை கொள்பவர்களை மட்டுமே வைத்துப் பேசுகிறேன். தவறாக எண்ணவேண்டாம்.} நொட்டை சொல்கிறார்கள்.

எனக்குத் தெரிந்து தமிழில் எழுதிய பெரும்பாலான இலக்கியவாதிகள் இடது சாரிகளைக் குதறும் பொழுதுதான் கூட்டமாக ஒன்று சேர்ந்து வருகிறார்கள். ஏன் இவர்களுக்கு தத்துவத்தின் மீது, மார்க்சியத்தின் மீது இவ்வளவு வறட்டுத்தனமான கோபம் வருகிறது யோசித்திருக்கிறீர்களா. கேட்டால் கலையை அழிப்பது தத்துவம் என்பார்கள். ஏனய்யா நான் தெரியாமல்தான் கேட்கிறேன். தமிழ் சமூகத்தில் நிலவி வரும் சாதிக்கொடுமைகளை இந்தளவுக்கு ஆக்ரோஷத்தோடு, உழைப்பை சுரண்டும் முதலாளியை எதிர்த்து கலை வெறியோடு எந்த இலக்கியவாதியாவது எழுதியதுண்டா.

அடித்துச் சொல்லுகிறேன் இந்த கலை கலை கலைக்காக வலை வலைக்காக என சொன்ன இலக்கியவாதிகள் எவரும் இதை எழுதியதில்லை. கேட்டால்கலைஞனை இப்படி எழுது எனச் சொல்வது வன்முறையாம். அப்புறம் என்ன இதுக்கு இத இப்டிப் படிக்கணும், இத அந்த இசத்தோடு பொருத்திப் பார்க்கணும், இந்தக் கதைய தாகமாப் படிக்கணும், இந்தக் கவிதைய தாகம் தெளிஞ்சு படிக்கணும், அந்தக் கட்டுரைய உள்வெளிச்சத்தோடு படிக்கணும்னு வெளக்கெண்ண விளக்கம் எழுதணும். இது வாசகனை அதிகாரம் பண்றதா ஆகாதா. போடுவது கோமாளி வேஷம் உளறுவதெல்லாம் கதை கவிதை கட்டுரை. என்ன தம்பி நடக்குது.

தத்துவம் அமைப்பாக வரும்போது அதில் சில நடைமுறைத் தவறுகள் வரத்தான் செய்யும். ஏன் எழுதும்போதே நீ இதிகாசத்தையா எழுதிட்டு வர்ற, உன்னைப் பார்த்த பிள்ளைக்கு காதல் கடிதம் எழுதுவ. கவிதையே நீ நடந்து வருகிறாய்னு சொல்லுவ, உங்கிட்ட பிச்சை கேட்கிறவனப் பார்த்து நீ நல்லவன்னு உணர ஏய் அதிகார வர்க்கமே பார் உன் மனிதாபிமானம் பிச்சையெடுப்பதைன்னு கூவுவ, அப்புறம் என்ன செய்யுவஉள்ளொலி, முள்ளெலி, அந்தரச் சொரூப ராவுக்குள் பித்து வெளிச்சம், கடவுள் நிதானமாயிருக்கிறர்னு உனக்குத் தெரிஞ்ச மொழி உதவியோட எழுதுவ. இதுதானப்பா உள்ளது. இதுக்கு எதுக்கு நான் கவிஞன் நான் கடவுள்னு பஜனைப் பாட்டும்.

பைபிளையும் குரானையும் பகவத்கீதையும் அமைப்பாகி பெருத்த உண்டியல்களை வைத்து சாதி மதம் இனம் என பேதம் பிரித்தாலும் அது மானுடம் பேசுகிறது கருணை பாடுபொருளாயிருக்கிறது அதை ஒரு இலக்கியமாய் வாசிக்கவேண்டும் எனக் கூவும் சுத்த சைவ வைணவ, அப்புறம் என்ன தப்பி இந்த அமைப்பியல், இருத்தலியல், பிராய்டியல் இலக்கியவாதிகள் எல்லாம் மூலதனத்தை இலக்கியமாய் வாசித்துப் பழகட்டுமே...முடியாது. ஏனென்றால் பழமொழிதான்...எங்கப்பன் குதிருக்குள் இல்லை என அவர்களை அவர்களே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட உதவுவார்கள். ஏன் பொதுவுடமை அழிக்கப் போகிறது எனப் புலம்புபவர்கள் ராணுவ வீரர்களின் செயல்பாட்டுத் தளங்களை...இன்னும் தேசம் ஆக்ரோஷமாக போருக்கு தயாராகி வருவதை வகைமைப் படுத்த மறுக்கிறார்கள்.


நீங்கள் இலக்கியத்தையும் அரசியலையும் போட்டு குழப்புகிறீர்கள் என்று...

சரி தம்பி... நான் குழப்புகிறேன் எங்கே நீங்கள் குழப்பாமல் பதில் சொல்லுங்கள். சுத்த இலக்கியம் சுத்த அரசியல் என்று தனிப்பட்ட பிரிவுகள் ஏதேனும் இருக்கிறதா...

அதற்காக முதலமைச்சர் உரையையும் மார்க்குவெஸ்சின் நாவலையும் ஒன்றாக வைப்பீர்களா...

ஏன் வைக்கக் கூடாது. முதலமைச்சரின் அறிக்கையில் அனைவருக்கும் உணவு என இருந்தால் காப்ரியலை விட அதுதானே இலக்கியம். நீங்கள் காப்ரியலையே கூட எழுதிக் கேளுங்கள். உங்கள் எழுத்தின் லட்சியம் அல்லது நோக்கம் என்னவென. அவர் சொல்லட்டும் சோற்றையும் தாண்டி வேறு எதற்காக இருக்கிறதென்று...

அப்படியானல் வெறும் சோற்றிற்காக.....

அப்படி மலினப்படுத்திப் புரிந்துகொள்ள வேண்டாம் தம்பி. இந்த வெறும் சோறு கிடைக்காமல்தன் 80 கோடிப் பேருக்கு மேல் இந்த பூமியில் அல்லாடியபடி இருக்கிறார்கள். இந்த வெறுஞ் சோற்றுக்காகத்தான் நீங்கள் உங்கள் அலுவலகத்திலிருந்து என்னைப் பேட்டியெடுக்க வந்திருக்கிறீர்கள். உலக இலக்கியத்தை நான் வீதியில் நின்று உரைத்தாலும் இந்த வெறும் சோற்றுக்காகத்தான். அது என்ன தம்பி சோறு என்றால் மட்டும் ஒரு ஏளனப்பார்வை. சோற்றுக்கில்லாதவன்தானே சங்க இலக்கியம் முழுக்க கவிஞர்களாய் இருந்திருக்கிறார்கள்.

உலகில் வேறு எந்த மொழியில் இத்தனை பிச்சைக்காரர்கள் கவிஞர்களாக பாணர்களாக பாடிணிகளாக இருந்தார்கள். உதாரணம் ஒன்று சொல்லுங்கள். அழுத்தம் கூட்டினால் தமிழைக் கூழுக்கும் பாடியவள் அவ்வை. அவளல்லவா தாய். சோற்றின் அருமை அவளுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. இங்கு வெறும் சோற்றிற்காக, அதில் மிதக்கும்கறிகளுக்காக பாடுபவர்களை, சோற்றுக்கு முன் மதுவருந்தி பாடி சொறிந்து கொடுத்தால்தான் கவிதையா. ஒளவை அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறார் தம்பி..

விரகர் இருவர் புகழ்ந்திட வேண்டும்
விரல்நிறை மோதிரங்கள் வேண்டும் – அரையதனில்
பஞ்சேனும் பட்டேனும் வேண்டும் அவர்வித்தை
நஞ்சேனும் வேம்பேனும் நன்று.”

இதுதான் தம்பி இன்றைய சிற்றிலக்கிய காலம்.

எனக்கு மூலம் வேண்டும். ஒட்டுமொத்த இலக்கியமே வக்ரோத்தியை மையமாக வைத்தே இயங்குகிறது. எனக்குப் பசிக்கிறது என்ற வார்த்தையின் கனத்தை, அதன் அர்த்தச் செறிவை இழந்ததனால் மட்டும்தான் “குடலிறுகிச்சாகும்... சதை மெலிந்து கொல்லும் பசிஎன வளைத்து வளைத்து எழுத வைக்கிறது. சமீபத்தில் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் என்ற பிரிவில் ஒருவர் எழுதிய ஒரு கதையைப் படித்து இருவர் அழுதுகொண்டேயிருந்தார்களாம். கதை முழுக்க கதாநாயகப் பாத்திரம் அவமானங்களையே அடைகிறதாம்.

அடப் பாவிகளே.... யதார்த்ததில் நடக்கும் ஒன்றை பார்த்து வராத கண்ணீர் புனைவைப் பார்த்ததும் வருவது ஏன். இந்த அயோக்கியத்தனம்தான் கலை கலைக்காகவே. ஏன் கதையிலும் கூட நாயகன் தான் அழவேண்டும். பிற பாத்திரங்கள் அழுதால் அது கணக்கில் வராது. ஒட்டுமொத்த எழுத்துக்களையுமே குறைந்த பட்ச விமர்சனக் கண்ணோடு பார்க்கும் ஒரு வாசகனுக்கு இவை புரியாமலா இருக்கும். கலையை அதன் யதார்த்தத் தளத்திலேயே நசுக்கும் முயற்சிதான் இந்தக் கலை கலைக்காகவே. கலையை அதன் கதாநாயக பாவத்தைக் கட்டிக்காக்க கண்டுபிடிக்க பார்ப்புகள் வைத்த சுலோகம். அவ்வளவே.

இலக்கியத்தை நீங்கள் எப்படி மதிப்பிடுகிறீர்கள்.

தம்பி.. இலக்கியத்தை என் பார்வையில் வைத்து மதிப்பிட்டால் அது எதற்கும் ஆகப்போவதில்லை. மக்கள் திருப்பித் தருவார்கள். தரும்பொழுது அதன் மதிப்பு தெரியும்.

ஜெயகாந்தனைப் படித்ததுண்டா

நீங்கள் ஜெயகாந்தனைப் பேட்டி எடுத்திருக்கிறீர்களா

நான்கைந்து முறைகள் அவரை விரிவான பேட்டி கண்டிருக்கிறேன்.

சந்தோஷம் அந்த நான்கைந்து முறை தாங்கள் கண்ட விரிவான பேட்டிகளில் ஆனந்தனைப் படித்ததுண்டா என்று கேட்டிருக்கிறீர்களா. …………………… ஏன் தம்பி அமைதியாக இருக்கிறீர்கள். இது உள்ளதுதான். அவரைப் படித்திருக்கிறீர்களா இவரைப் படித்திருக்கிறீர்களா என்று கேட்பது எந்தவகையில் ஜெயகாந்தனுக்கும் எனக்கும் உதவப்போகிறது. எடுத்துக்காட்டாக தம்பி வைரமுத்துவைப் பற்றி கருணாநிதியிடம் கேட்டால் அவர் கவிப்பேரரசு என்பார் அவரைக் கேட்டால் இவர்தான் கலைஞர் என்பார். என்னைக் கேட்டால் இரண்டுமே கதைக்குதவாது என்பேன். இந்த உரையாடல்களைக் கொல்லுவதே இந்த வகைமாதிரிக் கேள்விகள்தான். வேண்டுமென்றால் இந்தக் கேள்விக்கு ஆம் என நான் பதில் சொன்னால் விட்டுவிடுவீர்களா...உங்கள் மதிப்பீடு என்ன என இன்னொரு கேள்வி வரும். நான் சொல்வது உரையாடல். இந்த இரண்டவது கேள்வியை முதலில் கேட்டால் நான் உற்சாகமாக உரையாடுவேன். எங்கே கேளுங்கள்.

ஜெயகாந்தனின் படைப்புகளில் மனிதாபிமானம் குறித்து

மிக்க மகிழ்ச்சி. வந்து போன ஜனாதிபதி அப்துல்கலாம் ஜனாதிபதியாவதற்கு முன்பே நிறைய கனவு கண்டவர். ஆனால் ஒட்டுமொத்த கனவும் சங்கரமடப் படுக்கைக்காகவே எனும்போது நந்தவனத்தில் ஒரு ஆண்டி அவன் நாலாறுமாதமாய் குயவனை வேண்டி கொண்டுவந்தான் ஒரு தோண்டி அதைக் கூத்தாடிக் கூத்தாடிப் போட்டுடுணத்தாண்டி அந்த வகையில் தனது முன்னேற்றைத்தை தானே முன்மொழிந்தவர். வாசகர்கள் ஹர ஹர போட்டதன் பலம். இங்கு பெருவகைப்பட்ட எழுத்தாளர்களுக்கு வாசக வாசகிகள், அடிவருடிகள், அடிமைகள். இவர்கள் எழுத்தாளர்கள் என்று அறிய அவர்கள் இல்லத்திற்குச் சென்றால் அடிமைகள் தேவை என்கிற பலகையைக் காணலாம்.

அடிமைகள் ஒழுங்கோடு சென்று ஒப்பத்தில் கையெழுத்திட்டு வருவதோடு, அடிமைகள் அதை இளித்த வாயோடு புகைப்படம் எடுத்து இவர் என் ராசா இவருக்கு நான் அடிமை என இளித்தபடி காட்சியளிக்கின்றனர். இதில் சில பேரரசர்கள் தங்களது வாசக அடிமைகளை சிற்றரச எழுத்தாளருக்கு வாடகைக்கு விடுவது உண்டு. என் அடிமைச் சாசனத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு இன்னார் இப்படி வருகிறார். வாசல் தெளித்து வரவேற்று பூச்சூட்டி தேனும் திணை மாவும் அளிப்பதோடு பொன்முடி அளியுங்கள். அதில் எனக்கும் பங்குண்டு என்ற ஓலைகள்தான். இலக்கியம் அடிமைகள் வாங்க விற்க இவ்விடம் வரவும் என எழுத்தாளர்கள் பலகைகள் மாட்டி வருடங்கள் ஆயிற்று.

திரையில் ஆடும் ஒரு நடிக நடிகையருக்காக இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டமா என கூவும் எழுத்தாளர்கள்தான் தங்களது வாசக் கண்மணிகளை வலை விரித்து வரவேற்கிறார்கள். அங்கு ரசிகன் டிக்கெட் வாங்கிச் செல்கிறான். இங்கு வாசகன் புத்தகம் வாங்குகிறான். அங்கு விசில், இங்கு வார்த்தை. அவன் ரசிகர்மன்றம். இங்கு துதிபாட பஜனை வட்டம். தலைவன் இருக்கிறான். இலக்கியமானாலும் திரைப்படமானாலும் தலைவன் தலைவன் தான். இங்கு எழுத்தாளனுக்கு வேறு வேலை என்னவாகப் போகிறது. சமீபத்தில் தம்பி அஜித் ஏதோ ரசிகர்மன்றத்தைக் கலைத்தாராம்.எங்கே இவர்களை வாசக மன்றத்தைக் கலைக்கச் சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்.சுதந்திரத்தைச் சொல்லவும் எழுதவும் வந்த எழுத்தாளர்கள் துதுபாடிகளை பஜனைகளை ஆராதிப்பது ஏன்.


நீங்கள் சினிமா பார்ப்பதுண்டா..?

நிறைய

என்ன சொல்லுகிறீர்கள் அய்யா

ஏன்... அய்யாக்கள் எல்லாம் திரைப்படம் பார்க்கக் கூடாதா...இன்னும் சொல்லப் போனால் எழுத்தில் நான் கண்ட பல எழுத்தாளர்களின் உண்மை முகம் திரையில் இன்னும் கொஞ்ச அகல உண்மையாக தெரிகிறது. ஒரு வக்ரத்தோடுதான் நானும் செல்கிறேன். அவர்களைப் பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வர இது வசதியாக இருக்கிறது.

அய்யா ஒருவர் நடிப்பைப் பார்த்தால் அவரது எழுத்தை. எப்படி?

ஏன் கூடாது. உளவியல் ஒரு ஒருவைகையில் உடனடி விளைவாக முக உணர்ச்சிகளை முன் வைத்து நகரும் ஒன்றுதானே. கோபத்தை நேரிடையாய் காட்டுவதற்கும் நடிப்பாய் காட்டுவதற்கும் என்ன வித்தியாசம் என்ன அங்கு இயக்குனர் கோபிக்கச் சொல்கிறார். வெளியில் நாமாகக் கோபிக்கிறோம் அவ்வளவுதான். உண்மையில் நாம் சும்மா இருக்கும்போது யாரையும் கோபிப்பதில்லையே..யாராவது காரணமாக வரவேண்டுமல்லவா.. .ஆஹாஹா.....சும்மா ஒரு தத்துவம்...

கவிஞர்களில் உங்களுக்கு யாரைப் பிடிக்கும்...உங்களைக் கவர்ந்தவர் யார்.

ஒளவை. மனதில்பட்டதை செறுப்பால் அடித்தது போல் சொல்லிய கவிஞர். ஆழமான பெண். அவரது கவிதைகள்..ஆம் நிச்சயம் கவிதைகள்தான். எனக்கு இது கவிதை இது கவிதையல்ல என கோடு பிரித்தெல்லாம் என்னைச் சிரமப்படுத்திக்கொள்வதில்லை. சம்பந்தப்பட்ட கவிஞருக்கு அந்த சம்பந்தப்பட்ட கவிதையென்ற ஒன்றைச் சொல்வதில் நம்பிக்கை உள்ளதா, வார்த்தைகளில் நம்பிக்கை உள்ளதா என்று மட்டுமே பார்ப்பேன்...

வார்த்தைகளில் நம்பிக்கை...

அதற்கென்று ஒரு கூட்டம் உள்ளது. சொன்னால் பகை. பரவாயில்லை கொன்றால் பாவம் தின்றால் போச்சு. நிறையபேர் உள்ளார்கள். முதலில் கவிதைக்கு நான் தான் அத்தாரிட்டி என விமர்சனம் எழுதியவர்கள் எழுதிய கவிதைகளைப் பார்த்தால் கொடுமையின் விபரீதங்களும் பேய்க்கனவுகளும் மனது நிரம்ப வசைச் சொற்களும் வரும். என்னதான் தவிர்த்துவிட்டுப் படித்தாலும் வருத்தம் போகாது. கவிதை இப்படி அப்படி என கவிதையை புளி போட்டு விளக்க நினைக்கும் மேதமைகள் கவிதையை விளக்கி எழுதிய அத்தனை புத்தகத்தையும் கொண்டு வாருங்கள். வாசிப்பதற்கு நீங்கள் செய்ய வேண்டிய முதல் காரியம் அந்தக் கவிதை பற்றின விளக்கப் புத்தகத்தில் கவிதை என்ற சொல்லை நீக்கிவிட்டு கடவுள் எனப் போட்டு வாசியுங்கள். மடச் சாமியார்கள் பிச்சையெடுத்து மண்டியிடவேண்டும். இதில் முக்கிய காரியம் என்ன வென்றால் அக்கவிதைக்கு வாசக பூசாரிகள் சிலரை உரையெழுதச் சொல்லுவதுதான். இன்னார் கவிதையில் இன்னின்ன கண்டேன் என சப்பளக்கட்டையும் கையுமாக அவர்கள் ஆடிப்பாடும் காட்சி இருக்கிறதே. அமோகம். அதிலும் உள்ளூர் சப்பளக்கட்டைகள் மட்டுமல்லாது வெளிதேச கிடார்களும் ஏகதேசமாக முழங்கும். பாம்புக்குத் துணைக்கால் எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவுக்கு நீ எனக்கு முக்கியம் என பாம்பை விட்ட கவிதையெல்லாம் கூட இங்கு நடக்கும்.

என்ன சொல்கிறீர்கள்...

ஆம் தம்பி... கவிதை அபோதம், போதம், மனப்புலத்தில் தறிகெட்டு அலையும் ஒழுங்கமைவின் சுழலுக்குள், வார்த்தைகளை சுருக்கி மெய்ஞானத்தை உறு காய் போல் தொட்டு.. இதே வகையிலான கூத்துக்கள்தான். காரணம் என்ன தெரியுமா. கவிதையும் மொழி எனும் கணிதத்திற்குள் அடக்கம்தான் எனத்தெரியாதது. இன்னும் முக்கியமான ஒன்று தான்.  கவிதை எழுதியதாலேயே கடவுள் ஆனதாக சம்பந்தப்பட்ட கவிஞர்கள் கண்ணை மூடிக்கொள்வது. பின் பூசாரிகள் வந்து மந்திர உச்சாடம் செய்து சம்பந்தப்பட்ட கவிஞர்களை மூர்ச்சை தெளிவிக்க வேண்டும். இங்கு எழுதுவதே ஆள் பிடிக்கத்தானே...சிறுவயதில் பூச்சாண்டிகளுக்காக பயந்து சோறு தின்றதில்லையா. இப்பொழுது எழுத்தாளனுக்குப் பயந்து வாசகன் கவிதை தின்கிறான்.

ஏனெனில் எழுத்தாளர் என்பது இந்தவகைப் பட்ட எழுத்தாளர்களுக்கு ஒரு கௌரவம். பூசாரித்தனங்களை மட்டுமே இலக்கியச் செயல்பாடு என வரையறுப்பவர்கள் மத்தியில் நாம் எதை விமர்சிக்க முடியும், சொல்லுங்கள். ஆனால் மேற்குல நாடுகளில் கவிதை வகுப்புகள் இருக்கிறது கட்டுரை கதை எல்லா வகுப்புகளும் இயங்குகிறது. ஆன் செக்ஸ்ட்டான், ஸில்வியா பிளாத் கவிதை மாணவிகள்தான். இதை ஒரு துறையாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் எவருக்கும் அது அவரவர் அளவுக்கு பயன் ஈட்டித் தரும். இந்தியாவில் மட்டுந்தான் எனக்குத் தெரிந்து இலக்கியம் ஒரு பரம்பரை நோய் போல சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்னின்ன ஜாதிக்கு இந்த இலக்கியம், இவருக்குப் பிறந்தவர்தான் கவிஞர், இவருக்கு ஒண்ணு விட்ட மச்சான்தான் கட்டுரையாளர் என்ற உத்திகளை முன் வைக்கிறார்கள். அதிலும் தமிழ் வளர்ந்தது குறிப்பிட்ட சாதிகளால்தான், அதனால்தான் அதை சாதி மொழி எனச் சொல்லி சகவாதிகளை உரையாடலுக்கு அழைக்கிறேன். பொங்கிப் பெருகி கண்ணீர் வழிய இலக்கியத்தைப் படிக்கும் எவருக்கும் சாதிய உறுத்தல்கள் கண்ணீரை வரவழைக்கவில்லை. ஆனால் அதை தலித் இலக்கியம் என ஒதுக்கத் தெரிகிறது. கொடுமைதான்.


அனைத்தையுமே ஏமாற்றுகள்தான் எனச் சொல்வீர்களா...

கேள்விமட்டுமே கேட்காதீர்கள் தம்பி. உரையாட வாருங்கள். எனக்குத் தெரிந்ததை நான் உங்களுக்குச் சொல்லி இந்த ஒரே உரையாடலில் எல்லாம் தெரிந்துவிடுமா என்ன நாம் பேசலாமே....

இல்லை அய்யா நானும் இந்த இலக்கியத்தில் சில கசப்பான அனுபவங்களை அடைந்திருக்கிறேன்.

சுவராசியமாக இருக்கிறதே சொல்லுங்கள் தம்பி.

ஆம் அய்யா நான் சிறுவர் இலக்கியங்களிலிருந்துதான் எல்லாவற்றையும் ஆரம்பித்தேன், அதன்பின் தான் ஆத்மநாம், பிரமிள் என வந்தேன், ஆனா இங்கு சம்பந்தப்பட்ட ஆத்மநாமையும், பிரமிளையும் மட்டும்தான் பேசுகிறார்கள். எனக்கு அவரைத் தெரியும் நான் பார்த்திருக்கிறேன் என்கிறார்கள். எனக்கு இவர்களுக்கு பழக்கம் தான் முக்கியம் போல தோன்றினார்கள். நான் எம் ஜி ஆரைப் பார்த்தவன் சிவாஜியைப் பார்த்தவன் என்பதற்கு மேல் இதற்கு பொருள் கிடையாது என நினைத்தால் சட்டென பிரமிள் என்னைக் கவிஞன் என்றார், அந்த மூத்த படைப்பாளி என்னை ஆசிர்வதித்து என் பேனாவைக் கொடுத்தார் மை வாங்கிக் கொடுத்தார் என்கிறார்கள். ஊன்றிக் கவனித்த பின் தான் தெரிகிறது ஒரு சிலரைத் தவிர எல்லோரும் ஊற்றிக்கொடுப்பதில், கிடைத்ததை வாங்கி விழுங்குவதில் விருப்பமாய் இருந்திருக்கிறார்கள். சரி அய்யா உங்கள் காலத்தில் இலக்கியம், இலக்கியகாரர்கள்..?

தம்பி இப்பொழுதுதான் உள்ளதைப் பேசத் தொடங்கியிருக்கிறீர்கள். மிக்க மகிழ்ச்சி. ஆனாலும் பாருங்கள். இந்தியாவில் இலக்கியவாதி என்றாலே எனக்கு ஒரு பழமொழிதான் நினைவுக்கு வரும்.

நல்லாச் சொல்லுச்சாம் கௌளி
குண்டிய நட்டமே விட்டுக்கிட்டு

இதுதான் தம்பி இங்கு நிலைமை. பிட்டத்தை வாகாகச் சரித்து விட்டத்தைப் பார்த்து, அதாவதுஎன இழுத்துப் பேசிவிட்டால், அல்லது சபையோர் நிறைந்த அவையில் குசுவை சற்று சத்தமாக விட்டாலே அவர் கலை இலக்கியவாதிதான். இதைக் கண்டிப்பவர்கள் ஆச்சாராவாதிகள், ஏற்பவர்கள் கலகக்காரர்கள். இதிலிருந்துதான் நமது இலக்கிய மரபு பிரிகிறது. இதில் வலது இடது மட்டுமல்ல தெற்கும் மேற்கும் கூட இருக்கிறது. யாரையும் குறை கூற முடியாது. எழுதுவதற்கு தகுந்த சாதனங்கள் இருந்தால் அவர் இலக்கியவாதிதான். எழுதிவிட்டால் புரட்சியாளர்தான்.

உங்கள் பார்வையில் இலக்கியவாதிகள்..

நிறைய இருக்கிறார்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த ஸ்கூல் ஆப் தாட் என்று சொல்லுவார்களே அது மாதிரிதொடர்ந்தும் விவாதித்தும் பேசியும் எழுதியும் வருகிறார்கள்.

அவர்கள் யாரென்று..

(பலத்த சிரிப்பு) தம்பி நான் எந்தப் பக்கம் என்று கேட்க நினைக்கிறீர்கள் போலும். ஏன் தம்பி இங்க இப்ப எழுதிட்டு வர்ற கோமாளிகளையெல்லாம் தேடிப் படிக்கிறவங்க அவங்களையும் தேடலாமே..தேவைன்னா கிடைக்குமேமொந்தாம் மொந்தையா புத்தகத்த செம்பதிப்பு கரும்பதிப்புன்னு போடுறாங்களே, அதையும் வெக்கமில்லாமத் தூக்கிக்கிட்டு அலையுதுகளே அதுகளுக்கெல்லாம் இங்க பதில் சொல்லி நான் எப்ப முன்னேற.


நவீன இலக்கியம் பற்றி உங்களுக்கு இருக்கும் பார்வை

பார்வை கீர்வைன்னு ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் கிடையாது. நீங்க நிறைய வாசீப்பீங்கதானே

கொஞ்சம்கொஞ்சம்..

தம்பிக்கு நிறைய தன்னடக்கம்சந்தோஷம். தம்பி. ஓரளவுக்காவது வாசிக்கிற ஆள்னுதானே உங்க பொஸ்தகக் கம்பெனி பேட்டி எடுக்க அனுப்பிருக்கு. சரி விடுங்க தம்பி இங்க நவீன இலக்கியம்னு ஒண்ணு இருக்கா என்னஎனக்குத் தெரிஞ்சு பெரும்பாதி குடும்பநாவல்தான் இங்க வருது. குடும்பம் இல்லாம ஒரு நாவல் சிறுகதை எங்க டக்குன்னு மனசில நிக்கிற மாதிரி ஒண்ணு ரெண்டு சொல்லுங்க பார்ப்போம்

………………..

வீட்ல போயும் யோசிங்கநம்ம ஆளுங்களுக்கு குடும்பத்த தாண்டியே இன்னும் பார்வை வரலை. நாவல் எழுதுனாலும் சிறுகதை எழுதுனாலும் அத்தை மாமா சித்தப்பா அரைவேக்காடு இது மாதிரித்தான் போயிட்டு இருக்குஇதுல நவீனம்னு என்னத்த

அப்ப மேற்கத்திய நாடுகள்ல என்ன எழுதுறாங்க

அத அவங்களத்தான் கேட்கணும்எனக்கு எதுக்கு மேற்கத்தி.. கீற்கத்திஒரு கத்தியும் வேணாம். தம்பி பொதுவா நான் சொல்றது இதுதான் உனக்குன்னு ஒரு அனுபவம் இருக்கு அத நீயே வச்சுக்க. பொது வெளியில எத வைக்கணுங்கிற அறிவோட வா, அத உரையாட அனுப்புஇதான்இத விட்டுட்டு அந்த ஐரோப்பா எழுத்தாளான் இந்த கொரியா எழுத்தாளன்னு கிளம்புறஇப்பத்தான் செல்போன் டீ வி எல்லாம் கொரியா வந்துருச்சே ( பலத்த சிரிப்பு) அது மாதிரி ரெண்டு மூணு பேரப் போட்டு பத்திரிக்கை நடத்திட்டா.

ஏன் தம்பி இங்க அவனுக்கும் உனக்கும் என்ன உறவு அவனும் பேனாப் பிடிக்கிறான் நீயும் பேனாப் பிடிக்கிறங்கிறதாஅப்ப ஊரு உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை மிருகமும்தான் சாப்பிடுது உன்னை நீயி மிருகம்னு ஒத்துப்பியா மாட்டியே ஏன்அவங்க அவங்க பண்பாட்ட, பண்பாடு கொடுத்த பாதிப்புல நல்லது கெட்டதுன்னு அவங்களுக்குப் புரிஞ்ச மாதிரி, மத்தவங்களுக்குப் புரியுற மாதிரி சொல்லுறாங்க. நீ என்ன பண்ற உன் சாதியச் சொல்லுறஉன் மதத்தச் சொல்லுற அதுல இது உத்தமமாக்கும்னு, சைசா உன் பீப்பிய ஊதுறஇதாய்யா நீ கத்துக்கிட்ட இலக்கியம், எழுத்தும்

முன்னாடி இங்க தமிழ் நாட்டுல கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்காரங்க மேல இந்த இலக்கியவாதிகள் வச்ச விமர்சனம் என்ன தெரியுமா ஆ ஊன்னா ரஷ்யாவைப் பார், சீனாவைப் பார், கியூபாவைப் பாருன்னு சொல்லிட்டுத்திரியுறாங்கன்னு சொல்லுவாங்க. இப்ப இங்க இலக்கியவாதிங்க என்ன பண்ணுறாங்கலத்தீன் அமெரிக்காவைப் பார், ஐரோப்பாவைப் பார், போர்ஹே கூர்கேஅய்யோ அம்மாஎன்ன தம்பி இது.

தத்துவத்துக்கும் கலைக்கும் வித்தியாசம் தெரியாதாஏன் அவன் ஊர்ல யூஸ் பண்ற லைட்டத்தான் இங்கயும் யூஸ் பண்றஇது சயின்ஸ்அங்க செவப்பா இருக்காங்க இங்க இல்லையே இதுவும் சையின்ஸ்ஆனா அங்க சாதி இல்லையே இங்க இருக்கே.ஏன்? இதை எழுதேன்,. தம்பி எல்லாருக்கும் சொல்லுறதுக்கு ஏதாவது ஒண்ணு இல்லாம இருக்குமா என்ன, அப்டிப்பார்த்தா எல்லாரும் இலக்கியவாதிதான். தெரியணும்யா, கண்ணக்கட்டிக்கிட்டு எழுதக்கூடாது.

உன்னோட சொந்த ஆசைய சுய மோகத்தச் சொல்ல எதுக்கு எழுத்து. அத எழுதியா கழிக்க முடியும். அத வாழ்ந்துதான் கழிக்க முடியும். அத விட்டுட்டு இது உத்தமம் இது மத்திமம்னு கிளம்புனா என்ன வெளங்கும்.

அய்யா இப்ப இங்க நிறைய புத்தகங்கள் வருது இலக்கிய கூட்டங்கள் எல்லாம் நடக்குது தொடர்ந்து பேசிக்கிட்டும் விவாதிச்சுக்கிட்டும் வர்றாங்க

நிறுத்துங்க தம்பி பேசிக்கிட்டுன்னு சொன்னீங்க, அதென்ன விவாதிச்சுக்கிட்டு எங்க விவாதம்னா என்ன சொல்லுங்க பார்ப்போம் கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கிறேன்.

அய்யாவிவாதம்னா எடுத்துக்கொண்ட பொருளைப் பற்றி இருவர்

சந்தோஷம்.அப்ப எடுத்துக்கிட்ட பொருளைப் பத்தி ரெண்டுபேருக்குமே ஓரளவுக்காவது தெரிஞ்சிருக்கணும்லஇங்க யாரு அப்டி விவாதிக்கிறாஇங்க முதுகுக்கும் நகத்துக்கும்தான் கூட்டு

அய்யா என்னய்யா சொல்ல வர்றீங்க

என்க அதான் ஆரம்பத்துலயே சொன்னனே அரிப்புன்னுதம்பி உங்களுக்குத் தெரிஞ்சு இங்க வேலை பார்த்துக்கிட்டே எழுதுற இலக்கியவாதி யாருன்னு சொல்லுங்க அதுல இருந்து நாம நிறைய பிடிக்கலாம்

ஏங்கய்யா இப்டிச் சொல்லுறீங்கநிறைய பேரு வேலை பார்த்திட்டே எழுதுறாங்களே...

கோபிச்சுக்காதீங்க எங்க ஊர் பாஷையில சொன்னா, அவுத்தாங்கசரி என்ன வேலை பார்க்குற ஆபிஸ்ல உட்கார்ந்து சீட்ட இழுத்துத் தேய்ச்சுட்டு கண்ணுக்கு முன்னாடி வேலை விசயமா நிக்கிறவன எகத்தாளமா பார்த்துட்டு வீட்டுக்கு வந்து இலக்கிய அனுபவம்னு சொல்லுறதாசரி தம்பி இதையும் விட்டுடுவோம் வேலை பார்த்துக்கிட்டே எழுதுறாங்க சரி அப்ப அவங்க வேலை பார்த்த விசயங்கள் பத்தி அனுபவங்கள் பத்தி எழுதிருந்தாங்கன்னா இன்னேரத்துக்கு எத்தனையோ கதைகள்ல அவங்க அனுபவம் தொழில் எல்லாம் வந்திருக்குமேஇங்க பாதி காதலுஇல்ல குடும்பம், நவீனம்னா “அவன் சுயமோகப் பித்தத்தில் தனதிரு கைகளை பரப்பி விழுங்கும் கிணறு போல இருந்த கண்ணாடியைப் பார்த்தான்னுஎழுதுற மனபய எழுத்து. அதுக்குப் பேரு மானுட உளவியலாம்என்னத்தச் சொல்லுறதுஇதுல இந்தக் கூட்டம் போடுற கூத்து இருக்கே சொல்லி மாளாது.

தம்பி நீங்க பேட்டி எடுக்கிறீங்களே என்னைக்காவது பேட்டியாளர்கள் கூட்டம் இவருதான் தலைச் சிறந்த பேட்டியாளர்னு புத்தகம் கவிதை கட்டுரைன்னு எதாவது எழுதிருக்கீங்களாஇவ்வளவு ஏன் வர்றவங்க போறவங்களையெல்லாம் வளைச்சு வளைச்சு கேள்வி கேட்கிறீங்களே உங்களப் பத்தி இதுவரைக்கும் தமிழ்ல நான் ஒரு புத்தகம் பார்த்ததில்ல

பார்த்தவரைக்கும் பேட்டியெடுக்கிறவன் டீ வியில முகத்தக் காட்டுறான். அப்புறம் போடுறான் ஒரு புஸ்தகத்தஅதுவும் எப்டி முன்னட்டையில, பத்தாயிரம் பிரதியத் தாண்டின்னுஎனக்குப் புரியலை தம்பிஎங்க காலத்துல கில்மாக் கதைப் புஸ்தகத்தையெல்லாம் ஒளிச்சு வச்சுப் படிப்போம் அதெல்லாம் இப்பப் பதிப்புக்கு வந்திருந்தா, முன்னட்டைல குறைஞ்சது அரைக்கோடி விற்பனைன்னுதான் போடணும்இப்ப அதுக்கும் ட்ரை பண்ணி இந்த தம்பி சாரு எழுதுதேஅதையும் வாங்க மாட்டேங்குறாங்கஎன்னத்த செய்யுறது. எல்லார் கையிலயும் செல் போனு, இண்டர் நெட்டுபடமே பார்க்கலாம் இதுல என்னத்துக்கு வார்த்தை, அத வச்சுக்கிட்டு நாக்கா வழிக்கிறது.

சொல்லுங்க தம்பி, கூட்டத்தக் கூட்டி நீ என் நண்பன்னா என்னைப் பத்தி நல்லதா ஒரு நாலு வார்த்தைஎங்க எந்தக் கூட்டத்துலயாவது, சமீபத்துல சம்பந்தப்பட்ட கூட்டத்தக் கூட்டுன ஒரு எழுத்தாளனப் பத்தி மாற்றுக்கருத்து வந்திருக்கா. அட புத்தகம் பத்திக் கூட வேணாம். அங்க அவங்க என்ன பேசுறாங்கஇந்த எழுத்தாளர் வாங்கிக்கொடுத்த ரசவடைகளின் எண்ணிக்கை சொல்லி மாளாது, இவர் வீட்டில்தான் நான் முதன்முதலில் ஆவக்காய் ஊறுகாய் சாப்பிட்டேன். இவர்தான் அந்த அனாதை விடுதிக்கு இவ்வளவு பணம் கொடுத்த மகாத்மாஇந்த எழுத்தாளர்தான் எனக்கு ரெமி மார்டினையும் அதில் கலக்கிக் குடிக்க அபூர்வ டக்கீலாவையும் அறிமுகப்படுத்தினார்என்ன எழவு இது.

காசு கொடுத்துட்டா ரசவடை வாங்கிக்கொடுத்துட்டா.. ஊத்திக்கொடுத்திட்டாஎன்ன, என்ன வளரும்..நேர்மையான நட்பு கூட வளராதேஏன் தம்பி இந்த நவீனம் இல்லாம எழுதுறாங்களே, அதான் நவீனவாதிகள் சொல்லுற சாதா எழுத்தாளன். அவன் சம்பந்தப்பட்ட கூட்டங்களுக்கு தன்னோட குடும்பங் குட்டியோட தைரியமா மேடையில கீழ உட்கார்ற்றானே, எங்க இந்த நவீனம் போஸ்ட்மார்டம், பேசுற எழுத்தாளன குடும்பத்தோட உட்காரச் சொல்லுங்க. அத்தோட குடும்பம் அழிஞ்சது. அங்க என்ன நடக்குது, அவன் மேடையில பேசுறத்தான் வீட்டுலயும் பேசுறான்பொண்டாட்டி பேசுனா புருஷன் சரி பேசிட்டுப் போறா உள்ளதுதான புருஷன் பேசுனா சரி நம்ம புருஷந்தானன்னு வீட்டுல பேசுறத மேடையிலையும் பேசிட்டுப் போயிடுறாங்கநவீன வட்டத்துல இது சாத்தியமாஅத்தனை அசிங்கத்தையும் வழிச்சுக் கொட்டுவான் ஒரு பயலும் நக்க மாட்டான்

மூளைக்கும் வீட்டுக்கும் இங்க ஏகப்பட்ட துயரம். பெண்ணியத்தின் உட் கூறுகள் விசித்திரமானவை அவற்றை ஆண் வர்க்கமாகிய நாம் புரிந்து கொள்ளத் தவறிட்டோம்கிறவந்தான் வீட்டுல பொண்டாட்டிக்குச் செவுளச் சேர்ந்து அறை கொடுக்கிறது. எனக்குத் தெரிஞ்சு குழந்தை குட்டின்னு ஒரு விழாவுக்கும் அழைச்சிட்டு வர்றதில்ல..கேட்டா புரியாதாம். எதுக்கு சார் இங்க அவங்க தேவையில்லாம. வேண்டாம் சார் அவகவங்க விருப்பம் நாம அத தொந்தரவு பண்ணக் கூடாதுஎத்தனை வசதியான பதில்இதில் ரெண்டாந்தாரமா பொண்டாட்டி கட்டுறவரு கூட வயசுப்புள்ளையா தோல் சிவப்பா வரதட்சணையோட வேற கட்டிக்கிறது. எங்க வரதட்சனை வாங்காம தாலி கட்டுன சிலுவை போட்ட குல்லா போட்ட இலக்கியவாதிங்கள முன்ன வரச்சொல்லுங்க எத்தனை பேரு தேறுறாங்கன்னு பார்ப்போம்.

 அய்யா நிறைய கோபிக்கிறீங்களே...

ஆமா தம்பி இதுதான் இப்ப அவசியம்போனம் வாரம் கூட டாக்டரு பிரஷரு அதிகமா இருக்கு படிச்சீங்களான்னு கேட்டாருஎன்னத்தச் சொல்றது. தம்பி குறைந்தபட்சம் தன்னை சுத்தி இருக்கிற மனுஷங்களோட தன்மான, சுமரியாதை உணர்வ மதிக்கணும்அதுக்குப் பிறகு நீ என்ன வேணா சொல்லு கேட்கிறவன் கேட்பான் எழுதுறவன் எழுதுவான்.தப்பாவே சொன்னாலும். நம்மள மதிச்சுச் சொல்லுறான்னு சொல்லுவான். அடமண்டையில மொளைச்சாளாவது கொம்புன்னு சொல்லலாம், இங்க குண்டியில மொளைக்குது. என்ன சொல்ல. அதே நினைப்புலதான் பேசவும் மைக் புடிக்கவும் வர்றானுங்க. இன்னும் சொல்லணும்னா முன்னால் கலைஞர் பரவாயில்ல,தம்பி.. நான் கருணாநிதியத்தான் சொல்லுறேன் மைக்க கண்டா கால் உதறாமா இப்பத்தான் பேசுறாரு அதுக்கு முன்னாடி எல்லாம் அவரு கர்ஜனையிலேயே மறைச்சாரு

ஏன் தம்பி இங்க இருக்கிற நவீன வாதிகள பத்தி எனக்குத் தெரிஞ்சத சொல்லுறேன். ஆனா இது போயிச் சேர்றவங்களுக்குப் போகட்டும். நான் அப்டியில்லைன்னு நினைக்கிறவங்களப் பார்த்து நான் கும்பிடும் போடுறேன். இங்க இருக்கிற நவீன பத்திரிக்கைகள்ல அரசியலப் பத்தி எழுதாத ஒரு பத்திரிக்கை உண்டா இல்ல கவிஞர் நாவலாசிரியர் தொடர்கதைய ஆசிரியர் யார்வது இருக்காங்களா..அந்தக் கட்சி வம்சக் கட்சி இந்தக் கட்சி சொத்துக்கட்சின்னு கூப்பாடு போடுறாங்க. சரி நியாயமான விமர்சனம்னு பார்த்தா என்ன நடக்குது. சம்பந்தப்பட்ட நவீன வாதி ரோட்டுல வண்டியில தப்பாப் போனா போலிஸ் மறிச்சா என்ன சொல்லுறாரு. இந்த ஏரியா எஸ்.ஐ என் மச்சான்னுஏய்யா நான் தெரியாமத்தான் கேட்கிறேன்.ரோட்டுல ஒரு வண்டியில உன் இஸ்டத்துக்குப் போக ஒரு எஸ்.ஐ மச்சான் தேவைப்படுறாரே.முதலமைச்சர் பொண்ணும் பையனும் எம்புட்டு ஆடணும்.ம்சொல்லுங்க.விரலுக்குத் தகுந்த வீக்கம். அதே அரசியல்வாதிய லைப்ரரி காப்பிக்கு, புத்தக விழாவுக்கு, அறிமுகம் நுன்முகம் இன்னும் எக்கச்சக்க முன் முகத்துக்கெல்லாம் கூப்பிட்றியே நாளைக்கு நீ இலக்கியத்துல என்ன எழுதுவ. அவங்களுக்கு அரிச்சா நான் உடனே ஓடிப் போயிச் சொறிவேன்னா..

எனக்குத் தெரிஞ்சு முன்னாடியெல்லாம். தம்பி இது பழமை கிடையாதுநிறப்பிரிகை, ¼, பார்வைன்னு ஏகப்பட்ட பத்திரிக்கைகள் வந்திருக்கு. யதார்த்தம். அத்தனைக்கும் பதிவு இருக்குஒரு இலக்கியக் கூட்டத்துக்கு ஒருத்தரக் கூப்பிட்ட அவரு யாராரு கலந்துக்கிறான்னு கேட்டு அவங்களுக்கும் எனக்கும் கருத்தளவில மாறுபாடு இருக்கு வந்தா நான் என் கருத்தச் சொல்ல வேண்டி வரும் பரவாயில்லையாங்கிற கேள்வியோடதான் வரும். அப்பயும் தண்ணி உண்டு. இப்ப எப்டி நண்பர்களாச் சேர்ந்து சினிமாவுக்குப் போவோம் பாதிப் பேரு சினிமாப் பார்ப்பாங்க மீதிப் பேரு வேற எதாவது. இங்க நடக்கிற இலக்கிய கூட்டமும் இப்டித்தான். ஊத்திக் கொடுத்தா அய்யாத்துரைஇல்லையா சும்மா கெட.

தம்பி நானும் ஊத்திக் கொடுத்தவந்தான் ஆனா மதுவுக்கும் சுயமரியாதை இருக்குன்னு பயந்து பயந்து செய்வேன். இங்க வெத்தலை போட்டவனெல்லாம் வித்துவான். பழைய எழுத்தாளருங்க இப்ப ஆள் சேர்க்கக் கெளம்பி இப்ப அது இங்க வந்து நிக்கிது. இப்ப நவீனம்னா சேர்ந்து குடிக்கிறது. அப்புறம், புறம் பேசுறது. இன்னும் அசிங்கமாச் சொல்லணும்னா அடுத்த வீட்டுப் பொண்ண அசிங்கமாப் பேசுறது. இதுல தெரிஞ்சும் தெரியாம இந்த இன்னொரு நவீனம் இருக்கே மொகப் புத்தகம். சரி நல்லதும் இருக்கு கெட்டதும் இருக்குன்னு உள்ள வர்றவங்க கொளத்தக் கோபிச்சுக்கிட்டு கழுவாமப் போனா யாருக்கு நாறும்னுதான் உள்ள வர்றாங்க. ஆனா கழுவுறது எதுல மலக்கிடங்குலஆத்தாடி. பயமா இருக்கு தம்பி. போதும்..



பேட்டி இதோடு முடிந்தது.

கொம்பு
ஆட்டம் 2
இதழில் வந்தது.

மீண்டும் ‘சாதியப்’ பிரச்சினை குறித்து - ரங்கநாயகம்மா.

மீண்டும் ‘சாதியப்’ பிரச்சினை குறித்து - பலிக்கலாம் அல்லது பலிக்காமலும் போகலாம் வகை சீர்திருத்தவாதிகள்  (hit-or-miss reformer...