Wednesday, June 26, 2013

அடிமைகளை வாங்கவும் விற்கவும்.... இங்கு அணுகவும்.




பேட்டியை வாசிக்கும் முன்; 


 இப்பேட்டியை எடுத்த ஆடியபாதமும், பதில்கள் வழங்கிய கோமதிநாயகமும் வசுமித்ரவாகிய நான்தான். பேட்டி குறித்து விவாதிக்க எனக்கு விசயங்கள் இருக்கிறது என நம்புகிறேன். இது வெய்யில் ஆசிரியராக இருந்து ,நடத்தும் ‘கொம்பு’ இதழ் 2 ல் வெளிவந்த பேட்டி. பெயருடன் விவாதிக்கும்பட்சத்தில் சில நபர்கள் தடைசெய்கிறார்கள். அதனால்தான் ஏற்கனவே எனது வலைப்பூவில் வெளியிட்ட இதை மறு ஆக்கம் செய்து வெளியிட்டேன். ஆசிரியர் வெய்யிலுக்கு தொலைபேசியில் நிறைய பாராட்டுகளும் வசைகளும் கிடைத்ததாக அளப்பரிய மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார். அவரின் வருத்தமாக இருந்த ஒரே விசயம் கோமதிநாயகம் யார் என்று கேட்டார்களே தவிர உரையாடல் குறித்து பலர் பேசவில்லை என்பதுதான். ஓரிரண்டு பேர் பேசியிருக்கிறார்கள். மற்றோர் எனது குடும்பம் வரையிலான தகவல்களை மிகுந்த வன்மத்துடன் ஒரு பைத்திய நிலையில் பேசியதாகச் சொன்னார். என்ன விசயங்கள் என்றேன் இன்று வரைச் சொல்ல வில்லை. அப்படிச் சொல்லும்பட்சத்தில் அது குறித்து இன்னும் விவாதிப்பேன்.



ஒரு இலக்கியவாதியுடனான உரையாடல்.


அய்யா கோமதி நாயகம் ஒரு கணித ஆசிரியர். சங்க இலக்கியத்திலிருந்து நவீன இலக்கியம் வரை அறிந்தவர். மதங்க சூளாமணிக்கு நவீன உரையொன்றை, சசூரின் மொழி இலக்கண அடிப்படையில் எழுதி வருகிறார். புயண்டாசின் நாவல் ஒன்றை தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.தொல்காப்பியத்தின் சாதியுரை பற்றி ஆய்ந்து எழுதிய அவரது தொல்காப்பியமும் மொழிச்சாதிகளும், என்ற நூல், அறிஞர்களால் மிகுந்த கவனம் பெறப்பட்டு, கவிஞர் செங்குறிஞ்சியான் விருதும் வாங்கியிருக்கிறது. இப்போது “ரெண்டு கவிதை கூட கெட்டியா ஒரு கட்டுரை” சமகால இலக்கியத்தில் எள்ளல் தன்மைகள் என்ற நூலை நன்னூல் அடிப்படையில் தொகுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். கூடவே சக இலக்கியவாதிகள் குறித்த வசைத் தொகுப்புக்களையும் பின்னிணைப்பாக இணைக்க ஆய்வு செய்தும் வருகிறார். அய்யா இப்பொழுதும் தன்னை தொடக்க கட்ட வாசகர் என்றே சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறார். தொடர்பு கொண்டபோது நடுக்குறுச் சாமம் மூன்றைமணிக்கு பேட்டியைத் தொடங்கலாம் என்றதோடு, அதுவே உத்தமம் என்றார். அது என்னை மிகவும் உற்சாகப்படுத்தியது. பேட்டி அதிகாலை 7 முப்பதுக்கு முடிந்தது..


நீங்கள் எழுத்தாளர் ஆனது எப்படி.?

நான் அடிக்கடி சொறிந்து கொள்வேன். நகம் அதிகம் வளர்ந்தால் எனக்குப் பிரச்சினை. பாருங்கள், அதில் நோய்த்தொற்றுக்கள் எளிதாக பரவும் வாய்ப்பு அதிகமென, என் எழுத்து முன்னோடி சொக்கலிங்கம் கூறியிருக்கிறார். எனவே வளரும் நகங்களை ஈவிரக்கம் பாராது கடித்துத் துப்புவேன். ஆனால் அரிப்புப் பிரச்சினை தொடர்ந்து இருந்து வந்தது. அலோபதி கூறும் மருத்துவ முறைகளை முற்றாக மறுப்பவன் நான். எனவே, எனக்கு நகங்களும் தேவை, அதே சமயம் எனது விரல்களில் அவை பூக்கவும் கூடாது.


சிறுவயதில் கிட்டாத ஆசைகளை வளர்ந்த பின் தன்னைத் தானே தண்டிக்க ஒரு குறைந்தபட்ச அளவில் மஷோக்கிசமாக, அதாவது சுயவதையாகப் பொருள் கொள்ளலாம். அந்த அமுக்கப்பட்ட ஆசைகளின் விளைவே பின் மண்டையைச் சொறிவதும், நகம் கடிப்பதுமாய் வளர்ந்து வந்திருக்கிறது. நமது எழுத்தாளர்கள் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாதது அல்ல, அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே புகழ்ந்துகொள்வதன் மூலமாக இதைத் தீர்த்துக்கொள்கிறார்கள்.


கேட்கிறேன் என நீங்கள் தவறாக எண்ணக்கூடாது, தாங்கள் எழுத வந்த நோக்கம்?

அரிப்பிலிருந்து விடுதலை.

அப்பொழுது சுமார் உங்களுக்கு எத்தனை வயதிருக்கும்?

எதைக் கேட்கிறீர்கள், எழுத வந்ததையா, நான் ஆரம்பப் பாடசாலையிலிருந்தே நன்றாகத்தான் எழுதுகிறேன். அப்போது எனக்கு வயது நான்கு அல்லது ஐந்து இருக்கும்.

அய்யா நான் நீங்கள் எழுத வந்த காலத்தை கேட்கவில்லை, எழுத்தாளராய்...?

நீங்கள் வேறு.... எழுதிவிட்டாலே இப்பொழுது எழுத்தாளர்தானே. என்ன.... இப்ப உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு சமீபமாய் நான் கண்டுணர்ந்தபடி இப்பொழுது தட்டச்சாளர்களே அதிகம். கணிப்பொறியில் தட்டச்சு செய்தாலே தமிழ் கூறும் நல்லுகத்திற்கு ஒரு எழுத்தாளர் கிடைத்தார். அதில் ஒரு பெருமை. உண்மையில், உலகமயமாக்கலை பிச்சையாய்க் கருதாமல் வரமாய் கருதுவது நம் சமூகம்தான். அதோடு எல்லோருக்கும் சொல்ல கருத்துக்களும், அந்தக் கருத்துகளுக்கு இணையான ஆசைகளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

தமிழில் எழுதும்போது நீங்கள் சொன்ன அரிப்பு...?

எதைக் கேட்கிறீர்கள் எழுத வந்தபொழுதிலா, அல்லது எனக்கு அரிப்பெடுத்த பொழுதிலா... மன்னிக்கவும். அரிப்பு என்றதும் உங்கள் முகம் ஏன் சுருங்குகிறது. இது ஒரு நல்ல பேட்டியாளனுக்கு அழகல்ல, கெட்ட பேட்டியாளனுக்குரிய குணங்களை தாங்கள் வளர்த்துக்கொள்ளக் கூடாது. அது உங்களுக்கு கேட்டை விளைவிப்பதோடு, எதிர் தரப்புக்கும் ஆபத்தை உண்டு பண்ணிவிடும். இருக்கட்டும். பொதுவாக நாம் இப்படிக் கோர்த்துக்கொள்வேம். நமது தமிழ்ச் சமூகம் அரிப்பு என்பதை அந்தரங்கமான இடத்தைச் சொறியும் ஒரு ஆபாச நிகழ்வாக மட்டுமே காண்கிறது.

உண்மையில் அது அப்படியல்ல, இது மூளை அரிப்பு. நீங்கள் கூட புரட்சி பற்றி. அதன் அரிப்பு, ஒரு புரட்சிகரமான வாய்ச்சொல் என்பது பற்றி கற்றிருப்பீர்கள்தானே. அரிப்பு பற்றி மிகச்சரியாக, இல்லாவிடினும் ஓரளவுக்கு. நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள் என்றே நம்புகிறேன்.

ஆம் எழுதும்போது அரிப்பு என்பது ஒரு உத்தியாய் இருந்தாலும் மூல அரிப்பு என்பது வாசகர்கள் என்னைத் தேடி வருவதில்தான் இருக்கிறது. பொதுவாய்ச் சொல்லப் போனால் உலகமயமாக்கலை ஒட்டி பின்நவீனத்துவமும் வந்த பிறகு இங்கு எல்லாச் சொற்களையும் புனிதமாக்கிவிட்டார்கள். மிக முக்கியமாக இடக்கரடக்கலை ஒட்டுமொத்த பின்நவீனத்துவத்தின் பின்னிணைப்பாய் சேர்த்துவிட்டார்கள். இது உண்மையில் வாசகர்களைக் கொன்று குழியில் சேர்க்கும் வேலைதான்.

ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்....?

பிறகு எப்படிச் சொல்வது. வாசிப்பதை வெறும் சிரிப்போடு கடப்பவன் ஏன் அதற்குப் பிறகு வாசிப்புச் செயல் பாட்டை நிகழ்த்துகிறான். சிரிப்பு நமது தசை நார்களின் இளக்கம் என்றோ அல்லது நெகிழ்வென்றோ குறிப்பிட்டாலும், மூளையில் நைட்ரஸ் ஆசிட்டை திணித்தால் மூளைச் சுருக்கங்களின் விரிவு, முகத்தில் புன்னகையாய், சில சமயம் அளவைப் பொருத்து வெடிச் சிரிப்பாய் கூட வரும் நாம் என்ன செய்யமுடியும். சிரித்து சிரித்தே சீரழியவேண்டியதுதான். பழமொழி கேட்டிருப்பீர்களே அழ அழச் சொன்னாவன் நல்லதுக்குச் சொல்லுவான்... சிரிக்கச் சிரிக்க சொல்லியவன் சீரழியச் செய்யுவான் என்று. உண்மையைச் சொன்னால் பழமொழிகள், பெயரில் வேண்டுமானால் பழமொழிகளாக இருக்கலாம். என் வரையில், அவை பின்நவீன வாசிப்பு முறைக்கு, கோட்பாட்டுருவாக்கம் செய்யுமளவுக்கு தன்னளவில் மிகுந்த காத்திரம் கொண்டவை.


உங்கள் பதிலை இன்னும் கொஞ்சம் எளிதாகச் சொல்வீர்களா....?

இலக்கியத்தின் அல்ஜிப்ராவை எப்படி தம்பி புரியுமாறு சொல்வது. நான் எழுத்தாளன். உரை ஆசிரியன் அல்ல. வேண்டுமென்றால் நீங்கள் உங்கள் கேள்விகளுக்குத் தகுந்தவாறு என் பதில்களைப் பொருத்திக் கொள்ளுங்களேன். இங்கு பிரச்சினையே ஒரு கேள்விக்கு பதில்தான் தீர்வு என நம்பும் வாசகனின் மனம்தான். கேள்விகளை வைத்து ஒரு பதிலைக் கண்டடையமுடியாது. இன்னொரு கேள்வியிலிருந்துதான் அது தொடங்கும். இப்பொழுது நீங்கள் உங்களை கேள்வியாளராக வரித்துக்கொண்டால், ஒரு பதில் சொல்லியாக நான் ஆம் இல்லை என்று மட்டும் பதில் சொல்வேன். வருத்தமில்லையே....

மன்னிக்கவும் இது உரையாடல்தான்..

அப்படியெனில் நான் பேசலாம், தவறாக எண்ண வேண்டாம். சில சமயம் உரையாடும்பொழுது மனம் வேறு ஒரு தளத்தில் தனது அர்த்தத்தை உணர்த்திவிடும். ஆகையால் சில நாழிகள் கழித்துக்கூட நான் பேச நேரிடலாம் தயவுசெய்யுங்கள்.

உங்களை ஏமாற்றுக்காரன் என சக எழுத்தாளர்கள் சொல்லுவது பற்றி...?

(வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு சிரிக்கிறார். உண்மையில் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டுதான் சிரித்தார்)

ஸ்....ஸ்..ஸ்..ஸப்பா...பயப்படவேண்டம். வேண்டுமென்றுதான் அப்படிச் சிரித்தேன் உரையாடலை எழுத்தாய் பதிவு செய்யும்போது, இதைக் குறிப்பிடுவீர்கள் அல்லவா, அதனால்தான் அப்படிச் சிரித்தேன் சரி சொல்லுங்கள்

உங்களை ஏமாற்றுக்காரன் என்று...?

அவர்கள் என்னை அப்படி நம்புவது அவர்களின் சுதந்திரத்திற்கும், வசதிக்கும் நல்லது. அவர்கள் அப்படியே நம்பட்டும். இதற்கு பதில் சொல்லி பன்றிகளின் முன் இரத்தினங்களை இரைக்க வேண்டாமே...

எல்லா நேரமும் இதே போல் இயல்பாய்த்தான் இருப்பீர்களா?

உண்மையில் இது ஒரு சாமியாரிடம் பேச வேண்டிய பேச்சு. இயல்பு என்று ஒன்றை வரையறுத்துவிட்டால். அதுவும் ஒரு அத்து தானே பின் எப்படி அத்துமீறலை இயல்பெனச் சொல்லமுடியும். இயல்பாக இருக்கவேண்டுமெனில் அரசியல்வாதியின்முன் நிற்கும் ஒரு அடிமையைப் பாருங்கள். அல்லது மூத்த இலக்கியவாதியின் முன் அங்கிகாரம் வேண்டி நிற்கும் ஒரு ஆளைப் பாருங்கள். அவ்வளவு இயல்பாகக் கூனிக் குறுகி நிற்பார்கள். இதுதான் இயல்பு இந்த இயல்புதான் அவருக்கு சம்பந்தப்பட்ட அரசியல்வாதிடமிருந்து, அல்லது இலக்கியவாதியிடமிருந்து, எத்தனையோ வசதிகளை யதார்த்தத்தில் அனுபவிக்க உதவி செய்கிறது. இயல்பென்பதெல்லாம் பம்மாத்து. இதை நான் சொல்லுவதென்பதால் எழுத்தாளன் சொன்னான் என நீங்கள் இப்பதிலை அச்சிடுவது கூட பம்மாத்துதான்.

உண்மையில் நீங்கள் எதற்காக எழுதுகிறீர்கள்...

தற்கொலையிலிருந்து தப்பிக்க, அந்தரவெளியில் மிதக்கும் சின்னஞ்சிறு பறவைக்காக, என்னைத் தொலைத்துக்கொள்வதிலிருந்து தப்பித்து, என்னை நானே உள்முக தரிசனத்தின் அறவெளிச்சத்தில் காண்பதற்காக… என்ற வகையில் இலக்கியத்தரமாய் பொய் சொல்லலாம். அதில் உடன்பாடில்லை. எனக்கு இந்த உண்மை பொய் இரண்டையும் தாண்டி இவ்விரண்டையும் சரியாகக் கலக்கும் ஒன்றுதான் தேவை. என் பதில் தருணங்கள் சம்பந்தப்பட்டது. நான் இத்தருணத்தில் சொல்லுவது இதுதான், அரிப்பிலிருந்து விடுதலை. இப்பொழுது விரிவாகச் சொல்கிறேன். அறிந்ததிலிருந்து விடுதலை என்பதும் ஒரு அரிப்பிலிருந்துதானே, எனக்கு ஜேக்கேயைத் தெரியும். நீங்கள் ஜே கேயைப் படித்திருக்கிறீர்களா...

படித்திருக்கிறேன்...

நான் சொன்னது ஜெயகாந்தனை அல்ல ஜே கேயை ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தியை. பாவம் எத்தனை வருடங்கள் கழித்து கண்டுபிடித்திருக்கிறார், அமைப்பு எதற்கும் உதவாதென்று. இதில் பிரச்சினையே அவர் அறிந்ததிலிருந்துதான். அவர் அறிந்ததை அவரது சீடர்களுக்கு விளக்க முடியாது. அமைப்பு வந்தபின்தான் அதில் அவர் விடுதலை பற்றிப் பேசுகிறார். இதற்கு அவர் அமைப்பாகாமல் இருந்திருக்கலாம் அல்லவா. இங்குதான் நமக்கு பழமொழி உதவி செய்கிறது. பட்டால்தான் தெரியும் கிழவனுக்கு சுட்டால்தான் தெரியும் நண்டுக்கு. அனைத்தையும் குறை கூறுவது அல்ல என் வேலை. நான் எழுதுகிறேன் அதில் குறையாய் இதைச் சொல்பவர்களே அவர்கள்தான். சரி போகட்டும்


எதை நிரூபிக்க எழுதுகிறீர்கள்....

எதையாவது நிருபிக்க.., என்று அழுத்தம் கொடுத்துப் கேளுங்கள். உரையாட வசதியாய் இருக்கும் முதலில் எனக்கு தமிழ் தெரியும். ஒரு குறிப்பிட்ட வரையறையின் படி நல்ல வாசகன். வாசகனை பாதி ரசனையாளானாக்கிய எழுத்தாளர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும் என முதலில் சில குறிப்புகளை எழுதினேன். அதிலிருந்து அவர்களை அவர்களுக்கு நிரூபிக்க நான் செய்யும் சிறு உதவி இதுதான் இது என புரிந்து கொண்டேன். மேற்கொண்டு சமுதாயத்தைத் திருத்தவெல்லாம் இல்லை. அவர்கள் திருந்திக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். எழுத்தாளர்கள்தான் விடமாட்டேன் என எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வேண்டுமென்றால் என் எழுத்துக்களில் ஒன்றிரண்டு வாசகங்களை உடைத்து மேற்கோள்களாய் ஆரம்ப கட்ட வாசகன் இட்டுக்கொள்ள வசதி செய்திருக்கிறேன். அப்புறம் என்னை நிருப்பிக்க எனச் சொல்லி என்னை நானே ஏளனத்துக்குள்ளாக்க விரும்பவில்லை. எல்லோரும் அரிப்பிலிருந்தே விடுதலையும் தங்களுக்கான சிறைக் கதவுகளையும் செய்துகொள்கிறார்கள். நீங்கள் ஆளுமைகள் எனச் சொல்லப் பட்ட அத்தனை பேரின் நூல்களையும் வாங்கி அதில் என்னுரை என்ற பகுதியை மட்டும் படித்துப் பாருங்களேன்.


தமிழில் நான்தான் கடவுள் என்கிற பதம் நிச்சயம் ஒளிந்திருக்கும். கேட்டால், நான் பேனா உயர்த்தினேன் சமூகம் உயர்ந்தது அது இது என கதையளப்பார்கள், யதார்த்ததில் இவர்கள் பேனா பிடிப்பது ஒரு உந்துதலாய் இருக்கலாம். ஆனால் துறை அறிந்தவர்கள் மட்டுமே வியாபாரம் செய்ய முடியும். தாமிரபரணிப்பக்கம் போய் கடலைப் பருப்பு வேண்டும் என்று கேளுங்கள் துவரம் பருப்பு தரவா என்பார்கள். அது போலத்தான் இலக்கியம் இல்லை என்று சொல்லாமல் இருப்பதை எடுத்துக்கொடுப்பது. கவிதை எழுதி நூலகம் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது என்ற வெளியீட்டாளர்களின் அரிப்புதான் தம்பி இங்கு பல பேரை சிறுகதை கதை நாவல் என உரைநடையை வளர்த்தெடுத்திருக்கிறது. உண்மையும் அதுவே.


மேலும் சாக்குத்தாளில் நாவலை ஓட்டிக் கொடுத்தால் நல்ல லாபமும் பார்க்கலாம். இங்கு எது விற்கும் எனத் தெரிந்து விற்பவர்கள் பதிப்பாளர்கள். அவர்கள் தேர்ந்தெடுப்பது நல்ல புத்தகம். மணிமேகலைப் பிரசுரத்தில் கூட அதியற்புதமான புத்தகங்கள் வருகிறது. ஆனால் அதற்கு இலக்கியத் தகுதி கொடுக்க மாட்டார்கள், ஆனால் அதை விட மோசமான நடையில் கிட்டத்தட்ட க்ரைமைக் கூட கொடுமைப்படுத்தி எழுதும் எழுத்தை நவீனப் பதிப்பகம் என ஒரு நிறுவனம் அறிவித்து விட்டுச் செய்தால் விற்பனை சூடு பிடிக்கிறது. அப்புறம் இருக்கவே இருக்கிறது செம்பதிப்பு, கரும்பதிப்பு, ஆங்கிலம் அறிஞ்ச சித்தர் தொகுத்தது. எத்தர் புரிந்த குற்றத்தின் ரசவாதம் என வகைப்படுத்தி பின்னட்டையில் ஆசிரியர் பேமுழி முழிக்க கொட்டை எழுத்தில் போட்டால் போதும். ஆங்கிலம் தெரிந்திருந்தால் ரங்கராஜனை யாரும் தமிழில் படித்திருக்க மாட்டார்கள். நான் சுஜாதாவைத்தான் சொல்லுகிறேன். பாவம் இருக்கும் போது கெட்ட பெயர்களை நிறைய வாங்கி. சாவினால் நல்ல பெயர் வாங்கிச்சென்றிருக்கிறார்.


தம்பி இங்கு அட்டைப்படம் பார்த்து புத்தகம் வாங்குபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம். என்ன,.. ? நிர்வாணம் சம்பந்தப்பட்ட ஓவியங்களைப் போட்டால் நூலகப்பிரதியாக்க முடியாது. ஆனா வெகு ஜனத் தளதில் நல்ல வியாபாரத்தைக் கொடுக்கும். மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் ஒரு 300 இல்லை நானூறு பிரதிகள் அடிப்பார்களா...யாருக்கும் நட்டம் இல்லை. பதிப்பகம் வளர்ந்த போது எழுத்தாளர்கள் பெருகிவிட்டார்கள் என்பது பொய் உண்மையில் பதிப்பகத்தார் மட்டும்தான் பெருகிவிட்டார்கள். காரணம் என்ன தெரியுமா கதை கவிதை எழுதுவதோடு தங்களின் புத்தகத்தைப் போட காசும் கொடுக்கிறார்கள். மை போன்ற பத்திரிக்கையில் காசு போடாமல் புத்தகம் வருகிறதென்றால் அது மூத்த மூத்த ஆளுமைகளாக சினிமாப் போஸ்டர்களில் அல்லது திரைத் துறையில் இருந்து வந்திருக்க வேண்டும். சொல்ல முடியாது. திரைத் துரை சார்ந்தவர்களுக்கு இலக்கியவாதிகள் மேல் ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லை வரை எரிச்சலும் அதேயளவுக்கு பொறாமையும் ஆர்வமும் இருக்கிறது.

அரிப்பென்பது ஒரு இடத்தில் வரவேண்டுமென்பதில்லையே. பத்து விரல்கள் பத்து நகங்கள். சொறிவதற்கு ஒரு இடத்தில்தான் குவிய வேண்டுமா என்ன. காசுள்ளவர்களுக்கு எத்தனையோ கைகள், நக்கத் தோதாக நிறைய பூட்ஸ்களையும் வாங்கி வைத்திருக்கிறார்கள். நக்கிவிட்டுப் போகட்டுமே....சமீபத்தில் ஒரு இளைஞர் மையில் புத்தகம் போட 17000ம் கல்லாவில் கட்டியாச்சு என வருந்திப் புகார் சொன்னார். ஏன் தொலைபேசியில் பணத்தைக் கேட்கவேண்டியதுதானே என்றேன்.

புளித்த சிரிப்புடன் புத்தகம் போடுறவரு திட்டுறாருங்க என்றார். ( அவர் மதுரைப் பக்கத்தில் புரோட்டக் கடை வைத்திருக்கிறார். அவரது ஹோட்டலில் காராச் சட்னி ரெம்பப் பிரசித்தம். நானும் என் நண்பரும் சாப்பிட்ட தட்டில் தெருநாய்களும் சாப்பிடும். விரட்டும்போது ரெம்பப் பரோபகாரமாக விரட்டுவார். நண்பருக்கா புத்தகம் போடக் கொடுத்த தொகை. என்னாயி்ற்றோ. இதில் வருந்ததக்க விசயம் என்னவென்றால் மை பதிப்பகம் புத்தகம் அச்சிட்டு காசு வாங்கி அடித்துக்கொடுக்க தரகர்களையும் வேலைக்கமர்த்தியுள்ளது, எனக்குத் தெரிந்து இது பதிப்புத் தொழிலில் ஆச்சரியமான ஒன்று. தரகர்கள் எழுதிய சிறுகதைகள் அவர்களது மை பத்திரிக்கையில் மாதம் ஒரு வாட்டி வருவதோடு, ஆண்டு இறுதியில் தொகுப்புகளாக வரும் அபாயமும் நடக்கிறது. இது உபரித் தகவல்கள்தான். பெரிதுபடுத்துவதாயிருந்தால், என் பேட்டியை அச்சுக்குக் கொண்டு வருவதாய் இருந்தால் கோமதி நாயகம் என என் படத்தைப் போட்டு இதைக் கொட்டேஷனாக்ப் போட்டுக்கொள்ளுங்கள்…சரியா…)


சங்ககால இலக்கியம் பற்றி...

சாதியைப் பற்றி கேளுங்களேன்...பேசலாம்..,..

அய்யா....

ஏன் திகைக்கிறீர்கள். தமிழில் எது சங்க இலக்கியம் எது வரலாறு எனத் தெரியாமல்தானே ஆய்வாளர்கள் குழம்பிக்கிடக்கிறார்கள். உள்ளதை எழுதச்சொன்னால் ஒத்தூதும் பரணிகளைத்தானே பாடலைத்தானே எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். எல்லாம் போக, தமிழ் வரலாறே சங்ககால பாடல்களிலிருந்துதான் அறியமுடிகிறது என பெருமை பேசுவபர்களுக்கு சாதியை மட்டும் சொல்லக் கூசுகிறதோ. அப்படியென்றால் எழுத்தாளன்தான் சாதியைப் பேசியிருக்கிறான். தமிழிலும் அதுதான் நிலவரம்.


இலக்கியம் இலக்கியம் என கொல்லைப் புறம் சென்று பூணூலை உருவி அழுக்குத் தேய்த்துக் குளித்து விட்டு பூஜை அறையில் வைப்பது என்ன சரஸ்வதியின் முட்டுத் துணியையா. நான் எல்லா மதங்களையும் வெறுக்கிறவன். இது எல்லோருக்கும் பொருந்தும். வேதம் என்கிறார்கள். தொழுதல் என்கிறார்கள். மனிதர்கள் இவர்களுக்குத் தேவையே இல்லை. அப்படித்தானே. கடவுளைக் கட்டியழும் ஒப்பாரிப் பாடல்களை இவர்கள் பாடினால் அதை நான் செவ்விலக்கியம் பக்தி இலக்கியம் என்று சொல்ல வேண்டுமா. சனியன் பிடித்த பயல்கள். பாருங்கள் இங்கு சனியனும் கடவுள்தான்.இரக்கத்தையும் கழிவிரக்கத்தையும் உருக்கத்தையும் ஏன் கோபத்தையும் கூட அவர்கள் சக மனிதன் மேல காட்டாமல் கற்களையும் அதில் செதுக்கிய கடவுளையும் அல்லவா பாடினார்கள். இதில் செய்த சிற்பியின் மனநிலையை யோசித்துப்பாருங்கள்.

அந்தக் கல்லை அவன் செதுக்கும்போது பிரிந்து போன மனைவியையோ அல்லது இறந்து போன குழந்தையையோ நினைத்து கல்லில் உளியைப் பாய்ச்சியிருக்கலாம். அந்த மனநிலையில் அவன் சொல்ல விரும்பிய சொற்களை புதை குழிக்குத் தள்ளிவிட்டு அடிமைகளை உருவாக்க பக்தி இலக்கியம். சொன்னவன் கடவுள், கேட்டவன் இலக்கியவாதி. வங்கொடுமையாய் இருக்கிறது தம்பி. இலக்கியம் என்றால் என்ன என்னைக் கேட்டால் அது மனிதன் பேச மறுக்கும் அழுக்கு சக மனிதரின் வியர்வை, பொறாமை, அல்லல் அனைத்தையும் கொட்டிக் கவிழ்த்து விழுமியங்களைப் பேசும் ஒரு அமைப்பு. அதில் இந்த செவ்விலக்கியம் பக்தி இலக்கியமெல்லாம் கதைக்கு ஆகாது.


இதில் சிலர் அழுத்தம் திருத்தமாக தமிழ் பக்தி மொழி என உருகுவதைக் கேட்டால் பற்றிக்கொண்டு எரிகிறது. என்ன சொல்ல.அந்த தமிழனைத்தான் சாதியின் பெயரால் வெளியே நிறுத்துகிறாய், அவன் பேசும் தமிழைத்தான் நீஷ பாஷை என்கிறாய். ராமசாமி நாயக்கர் தீவிரவாதியாய் போயிருக்க வேண்டும்...ஏதோ அவரிடம் இருந்த மனித இரக்கம் வெறும் கலகக்காரனாகவும் சீர் திருத்தவாதியாகவும் மாற்றிவிட்டது, ஏன் அசுரர்களை கொன்ற இறைவன் நாமாங்களை ஆயிரக்கணக்கான அட்சரங்களின் சொல்லுபவர்கள் ராமசாமியை கடவுளிடமிருந்து மனிதரை நீக்க வந்த மகாத்மா எனப் பாடச் சொல்லுங்களேன். அறிவு முதலில் உணர்ச்சி பிறகு. இங்கு எழுத்தாளன் முதலில் உணர்ச்சிவசப்படுகிறான். ஆனால் அதை எப்படி எழுத வேண்டுமென்று உடனே தொடங்கினால் அதில் வசைகள் மட்டுமே இருக்கும். துரதிருஷ்டம். எழுதும்போது நக்கி பிழைக்க வேண்டிய பிழைப்புஅவ்வளவுதான். இப்பொழுது பாருங்கள்...சாமியார்கள்தான் இலக்கியவாதி...பிரம்மம்...ஞானம்...சூத்திரம் மூத்திரம் என்று திருவோட்டைத் தூக்கி அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கு நவீனமடங்கள் ஆள் சேர்ப்பைத் தொடங்கி வைக்கின்றன.

ஒரு பிடிவாதத்திற்காக இத்தனை ஆண்டுகாலமாய் மனிதான் நம்பிக்கையில்லாமலா கடவுளையும் மதத்தினையும் தூக்கிச் சுமக்கிறான் ஒரு அர்த்தம் இல்லாமலா..அதை எளிதாக கடக்கமுடியுமா என்று கேட்டால் இப்பொழுது நான் கேட்கிறேன்... இத்தனை ஆண்டுகளாய் சாதி இருக்கிறது, அடிமைத் தனம் இருக்கிறது, வன்புணர்ச்சி இருக்கிறது, ஏன் பெண்களுக்கெதிராய் எல்லாம் ஆண்டாண்டு காலமாய் உள்ளது. வரவேற்கலாமா. ஏதோ அர்த்தத்தோடுதான் இதை மனிதன் கண்டுபிடித்திருக்கிறான், எனக் கொண்டாடலாமா.. உண்மையில் இப்பொழுது உபதேசிக்க நினைப்பவர்கள் தங்கள் மனதில் என்ன நினைக்கிறார்கள்...ம்....


இவ்வளவு கோபத்தை எப்படி எழுத்தில் காட்டமுடியும்...?

ஆமாம். இங்கு திட்டத்தான் முடியும். பாதி எழுத்தாளர்கள் அதைத்தான் உருவகங்களாய் மாற்றி முன் வைக்கிறார்கள். ஏன் நம்ம சேலம் திருப்பதி ஒரு நாவல் எழுதினாரே “வீணாய்ப் போன சிந்தனைகள்” என்று...படித்திருக்கிறீர்களா.

படித்திருக்கிறேன் அதில் வரும் குருசு....?

குருசும் இல்லை பெருசும் இல்லை. அது வேறு யாருமல்ல சேலம் திருப்பதியேதான்.என்னை மனிதன் எனச் சொல்ல வைத்த நாவைப் பொசுக்கி நானே திங்குமளவுக்கு அல்லவா இங்கு மனித நடத்தைகள் இருக்கிறது. என்ற வயித்தெரிச்சலில் எழுதிய நாவல்தான் அது, உண்மையில் அவர் அந்நாவலை மிருக உணர்ச்சியில்தான் எழுதினர்.வேட்டையாளராய் இல்லை. மனிதர்கள் அப்படியா.ஒரே குரூரம்.நக்கிப் பிழைத்தல். நாய்கள் நக்கிப் பிழைப்பது நன்றியின் வெளிப்பாடு ஆனால் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள் அது மிருகம். மனிதன் நக்கிப் பிழைப்பது, கோஷம் போடுவது எதில் சேர்த்தி. உண்டவீட்டுக்கு ரெண்டகம் செய்யும் இனம் மனித இனம். இதுதான் அவர்கள் சொல்லும் இலக்கியத்தின் உச்சம். மனிதன் மகத்தான சொல் என கார்க்கி மனிதர்களுக்கே சொல்ல வேண்டிய அவலம். அதை இங்கு சில எழுத்தாளர்கள் மனிதர்களை உன்னதப்படுத்திவிட்டார் எனக் கொண்டாடினார்கள். உண்மையில் கார்க்கி மிருகங்களைப் பார்த்துச் சொன்னது அது. அதை மிருகங்கள் மனிதர்கள் போல் கொண்டாடுகின்றன.

நவீன இலக்கியம் பற்றி

நவீனம் என்பது... நீங்கள் காலத்தால் பிந்தி வந்ததால் அதற்கு வைத்த பெயர். ஒட்டுமொத்த இலக்கியமும் இலக்கியம் மட்டுமே. என்ன அதில் அரசியல் பற்றி ஒரு சிறுகூறாவது இல்லையெனில் அதை நான் இலக்கியம் எனச் சொல்லமாட்டேன் அது மனிதனுக்கெதிரான சார்பு அரசியலைக் கூடப் பேசட்டும். பேசவேண்டும் இங்கு பொய்களை, பிழைப்பு வாதத்தை, காட்டிக்கொடுப்பவர்களையும் கூட்டிக் கொடுப்பவர்களையும் வைத்து அரசியல் என்ற வெகுஜனப் பொருளில் இதை நான் சொல்லவில்லை. மனிதனை மனிதன் எந்த நிர்பந்தமின்றி பேச வாழ சாப்பிட வைக்கும் அரசியல்.

இன்று இலக்கியம் செழித்தோங்கி வளர்ந்துள்ளது. காரணம், அது வியாபாரமாகிவிட்டது. கேட்டால் கலை என்பார்கள் எனக்குத் தெரிந்து உயிரோடு இருக்கும்போது எந்த கலைஞனும் மகா கலைஞன் என்று கொண்டாடப்பட்டதில்லை.வான்காவிலிருந்து எவரையும் நீங்கள் தொடங்கி வைத்து ஒப்பிடலாம். மிக முக்கியமாக அவர்கள் வாழும் காலத்தில் மக்கள் கலைஞர்களாய் இருந்ததில்லை. தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் நாவல்கள் மறுபதிப்பு செம்பதிப்பு கரும்பதிப்பு என வெளிவந்துகொண்டும், பேருரைகள் வந்துகொண்டும் இருக்கிறதே ஏன், முதலாளித்துவம் தூக்கிச் சுமக்கும் கைப்பாவைகளாக அவர்கள் மாறியதுதான். விற்பனைப் பொருள் அதிகம் விற்பது தேவைக்காக இல்லை தம்பி, துட்டுக்காக. ஏன் இவர்கள் மார்க்சுக்கு உரை எழுதக் கூடாது. முடியாது. பிழைப்பில் மண்விழும். அதில் அவர்களின் எழுத்துக்கும் பங்குண்டு.

இங்கு அத்தனையும் படித்த எழுத்தாளர்கள்தான் வேசி மகனே என்றும், துலுக்கனே என்றும் எழுதுகிறார்கள். இவர்கள் தாஸ்த்தாயெவ்ஸ்கியை படிப்பதால் பயன் என்ன. இதுதான் அவர்களின் அடிப்படையான ஆதாரமான உள்ளுணர்வு, வெளியுணர்வு எல்லாம்அவ்வளவே. தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியே நேரில் வந்து சொன்னாலும் கேட்கமாட்டார்கள். தம்பி படித்திருப்பீர்களே


சித்திரமும் கைப்பழக்கம் செந்தமிழும் நாப்பழக்கம்
வைத்ததொரு கல்வி மனப்பழக்கம் – நித்தம்
நடையும் நடைப்பழக்கம் நட்பும் தயையும்
கொடையும் பிறவிக் குணம்.


ஒளவை சொன்னது. அது இதுதான் எல்லாப் பழக்கமும் வந்தாலும், பிறவிக்குணம் அது மாறாது. இதிலும் இலக்கிய உள்குத்து வெளிக்குத்துகள் உண்டு தம்பி. ரஷ்யாவிலிருந்து. உகாண்டாவிலிருந்து அமெரிக்காவிலிருந்து லத்தின் அமெரிக்க நாடுகளிலிருந்து தடித்தடியாய் புத்தகம் வந்தால் அத்தனையும் சிந்தனைக் குவியல் அற்புத நாவல்கள், களஞ்சியங்கள் என்பார்கள். உள்ளூரில் தமிழில் எவராவது முக்கி எழுதினால் அதை ஒட்டுமொத்தமாய் அபத்தம், குப்பை என பேருரை செய்வார்கள். அடிவயிற்றிலிருந்து காது கண் வழியாகக் கிளம்பும் பொறாமைக்குக் கூட, தூர தேச கால எல்லைகள் வர்த்தமானங்கள் உள்ளதே தம்பி. என்ன அவலம் பாருங்கள்.

மனித உணர்ச்சியை டால்ஸும், தஸ்தாவும் அக்கு வேறாக ஆணிவேறாக எழுதும் அளவுக்கு சமூகம் இயங்கியிருக்கிறது, எழுதியிருக்கிறார்கள். இன்று....பேசுகிறவர்கள் கொளுத்துப் போய் திரிகிறார்கள். கொளுப்பு கூடிய உணவையும், குடலை அரிக்காத மதுவையும் சாப்பிட்டுவிட்டு கார்க்கியை என்ன கார்ல் மார்க்ஸைக் கூட பேசலாம். காலத்தின் பிழையில்லை. இங்கு ஒரு அரசியல் விமர்சனமாய் எழுத்து இருக்கிறது. முதலாளிகள் பேசும் அரசியல் ஒன்றும் இடதுசாரிகள் பேசும் அரசியலுக்கு சளைத்ததல்ல... விசய வேறுபாடு களப்பணியில்தான் உள்ளது. அதிலும் பெருங்கொடுமை களப்பணி செய்த அதிகாரம் ஒன்றே போதும் என அதிகாரம் பண்ண சில இடது சாரி அமைப்புகள் இயங்கிவருகின்றன. இவை எடுத்த எடுப்பிலே அரசியலைக் கற்க வரும் வாசகனை ங்கோத்தா....ங்கொப்பன் என தொடங்குகிறது. வெட்கமாக இருக்கிறது இவர்கள் வாய்கள்தான் கார்ல்மார்க்சையும் தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியையும் மந்திரம் போல் உச்சரித்து அலைகிறது.

எடுத்துக்காட்டாய் தம்பி ஜெயமோகன் அனைத்து நூல்களிலும் பதியம் போட்டு தண்ணீர் ஊற்றியா வளர்த்தேன் என் பொறணியை சர்வேசா என வளர்ப்பது அறச்செடியைத்தான். ( வள்ளலாரை இங்கு ஞாபகப்படுத்து நான் பேசுவதே அவருக்கு அவமானம்) எனக்குத் தெரிந்து தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியை டால்டாஸ்டையை யேசுவைப் பற்றி அற ஒப்பீடு எழுதச் சொன்னால் ஜெயமோகன் குறைந்தபட்சம் ஒரு லட்சம் பக்கங்கள் எழுதுவார். ஆனால் பாருங்கள் இத்தனை கல்வியும் அறிவும் ஒரு நபரை வாங்கு சொல்வது போல் ஒலிக்கும் நொண்டி நாய் என்று சொல்லத்தான் உதவுகிறது. அவர் அழகாயில்லை. அதனால் படைப்பும் அப்படி எனப் பேசி வருகிறது. இவர் ஊனத்தின் அழகியல் என கூசிச்சுருங்க வைக்கிறது. இதே பாணியில் அவருக்கு பதில் கொடுத்தால் அது வசைகள், திட்டல்கள் என பொருமச் சொல்லுகிறது. இதற்கு கூஜாத் தூக்கி நாமம் போட்டு அலைய ஒரு கூட்டம். வட்டம் தாலுகா. என்னமோ என்ன எழவோ.

இவற்றிற்கப்பால் கலை கலைக்காகவே என்கிற தமிழ் தூய பஜனைப் பாட்டுக்களையும் சில பல இலக்கிய ஆதினங்கள் முன்வைத்தபடியேதான் நகர்கிறார்கள். மனிதர்களின் அன்றாடப் பிழைப்பை எழுதும்போதுகூட அதை நாட்டாற்றியல் என செவ்வியல் தன்மையைக் கொண்டு வருகிறார்கள். ஏன் சமற்கிருதம் கூட இவர்கள் வரையறுக்கும் கலை கலைக்காகவே என்கிற அடிப்படை கோட்பாட்டுப் புரிதலில் அனைத்தும் செவ்விலக்கியங்கள்தான். அதை தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடவேண்டியதுதானே. புரட்சி..மற்றும் பிழைப்பு என்னாகும்...கவலைதான் ஆளை விழுங்குகிறது. தேவைப்பட்டால் அனைத்தையுமே வயிற்றுப்பிழைப்பை முன் வைத்து நிகழ்த்துவதுதான்.

எழுதுவது யாருக்காக என தெரிந்தே எழுதுகிறார்கள். குறை சொல்லமுடியாது. ஷேக்‌ஷ்பியரைக் கொண்டாடினால்,( விமர்சித்தால் அல்ல) ஒட்டுமொத்த இங்கிலாந்தின் அரசியல் பாரத்தையும் நாம் சுமந்துதான் ஆகவேண்டும். தட்டிக்கழிக்கமுடியாது.


அய்யா…இப்பொழுது அனைவரும் எழுதலாம் என்பது ஒரு வசதிதானே.?

அதைத்தான் நான் உலகமயமாக்கல் போட்ட பிச்சை என்கிறேன். அனைவரும் எழுதுவது என்பது சொல்லும் தன்மையில் வேண்டுமானால் ஜனநாயகத் தன்மை கொண்டதாக இருக்கலாம். ஆனால் வெளியீடு, பிரசுரிப்பது. விளம்பரம் பண்ணுவது யார் கையில் உள்ளது. மதங்க சூளாமாணியை உள்ளூர் பிரசுரத்தார் பதிப்பித்தால் ஒரு விலை. ஆங்கிலப் பதிப்பகங்கள் செவ்வியல் வரிசை என பெயரிட்டுப் பதிப்பித்தால் ஒரு விலை. கேட்டால் மக்கள் பதிப்பு. வேண்டுமென்றால் செம்பதிப்பை பணக்காரர்கள் பதிப்பு என்று பெயர் வைக்கலாம்.

கருத்தைக் கொண்டு செல்ல ஊடகத்தை எந்த விலையில் பயன்படுத்துவது என்பது முதற்கொண்டு பாய்ச்சலை நிகழ்த்துவதெல்லாம் காரணத்தோடுதான். இங்கு காகித விலை வெறும் விலைதான். இரண்டாயிரமாண்டு தமிழ்ப் பெருமை பேசுபவர்கள் எவரின் பதிப்புக்களை வைத்து அந்த புகழாரங்களை எல்லாம் மதிக்கிறார்கள். சைவத் தமிழ் வைணவத் தமிழ் இரண்டுதான் இருக்கிறது. இதில் தமிழ்ப் பெருமை எங்கிருந்து வருகிறது. நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக இலக்கியத்தில் தும்மினால் ஒரு கோட்பாட்டுச் சட்டகமும் புதிய பார்வையும் உள்ளே வருகிறது. யதார்த்தத் தளத்தின் அவற்றின் வெகுமதிகள் என்னவென்று பார்த்தால் பூஜ்யம்.

ஒருவர் எழுத ஒருவர் புகழ என்றுதான் போய்கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் மேலாகச் சொல்லப் போனால் 80 90 களில் இவர்கள் சொன்ன பூக்கோவும் சார்த்தரும் இங்கு வெறும் மேற்கோள்களாகத்தான் பயன்பட்டார்கள். அல்தூசரை அரைவேக்காட்டுத்தனமாய்த்தான் பார்த்தார்கள். ஆனால் சம்பந்தப்பட்ட எழுத்தாளர்கள் மார்சியத்தை முன் வைத்து தங்களை நேர்த்திசையிலேயோ அல்லது எதிர்த் திசையிலோதான் வளர்த்துக்கொண்டார்கள். அதைப் பற்றி நவீனத்தில் மூச்சையும் காணோம் பேச்சையும் காணோம்.

மேலும் 50... 60 கள் வாக்கில் மார்க்சிய மூல நூற்களும் தமிழில் இங்கு வரவாகவில்லை. எதைவைத்து இடது சாரிகள் மார்க்சியத்தையும், இலக்கியவாதிகள் நவீனத்தையும் வளர்த்தெடுத்தார்கள். ஒன்றுமில்லை இவர்கள் நினைத்ததுதான் மார்க்சியம். இலக்கியவாதிகள் எழுதியதுதான் நவீனம். முதலில் அந்தப் நவீனம் என்ற பெயரை ஒழிக்க வேண்டும். பழைய கள் புதிய மொந்தை போல. தமிழில் இன்னும் குடும்பத்தை விட்டு குடும்ப அமைப்பை விட்டு தாண்டாத ஒரு பத்து நாவல்கள் கூட இங்கு வரவில்லை. கவிதைகளில் இன்னமும் காதல்தான் வியாபாரம். இருண்மை அதைவிட இலக்கியத்தரம்.


ஆனால் கோட்பாட்டு அளவில் தனிமனித சுதந்திரம், சுயம், தன்னிலை முன்னிலை படர்க்கை என்று அலைகிறார்கள். இன்னும் சுருக்கிச் சொல்லப் போனால் சங்க இலக்கியத்தில் கடவுளையும் அரசனையும் வைத்த இடத்தில் தனிமனித இருப்பை வைக்கிறார்கள். வேறுபாடுகள் எதிலுமில்லை தொழுகை மட்டும் உத்தரவாதமாக மண்டிக்கிடக்கிறது. தனிமனிதன் என இவர்கள் யாரைச் சொல்லுகிறார்கள் என்ற குழப்பத்தோடுதான் இருக்கிறார்கள். இவர்களைப் பொறுத்த மட்டில் தனிமனித வாதம் பற்றிப் பேச சிறந்த இடமாக மதுவிடுதியைச் சொல்லுகிறார்கள். சமூகம் கொடுத்த அழுத்தத்தை நசிவை விவாதிக்க அங்கு போய் மறுபடியும் தனி மனிதன் என்றால். ஒரு தனிமனிதனுக்கு வன்புணர்ச்சி செய்யக் கூட தனிமனித மனம் உதவாது. வன்புணர்ச்சி என்ன கருத்தா அதுவும் பொருள் வடிவமாய் மாறி நிறைய காலமாயிற்று. கருத்துக்களின் மூலமாக இவர்கள் எண்ணங்களை வல்லாக்கம் செய்து அதைக் கடை விரிக்கையில் வேறு என்ன மிஞ்சும். இதில் கொடுமை என்னவென்றால். இவர்கள் இடது சாரிகளை..{.நான் இங்கு இடதுசாரிகள் என்பதை மக்கள் மீது அக்கரை கொள்பவர்களை மட்டுமே வைத்துப் பேசுகிறேன். தவறாக எண்ணவேண்டாம்.} நொட்டை சொல்கிறார்கள்.


எனக்குத் தெரிந்து தமிழில் எழுதிய பெரும்பாலான இலக்கியவாதிகள் இடது சாரிகளைக் குதறும் பொழுதுதான் கூட்டமாக ஒன்று சேர்ந்து வருகிறார்கள். ஏன் இவர்களுக்கு தத்துவத்தின் மீது, மார்க்சியத்தின் மீது இவ்வளவு வறட்டுத்தனமான கோபம் வருகிறது யோசித்திருக்கிறீர்களா. கேட்டால் கலையை அழிப்பது தத்துவம் என்பார்கள். ஏனய்யா நான் தெரியாமல்தான் கேட்கிறேன். தமிழ் சமூகத்தில் நிலவி வரும் சாதிக்கொடுமைகளை இந்தளவுக்கு ஆக்ரோஷத்தோடு, உழைப்பை சுரண்டும் முதலாளியை எதிர்த்து கலை வெறியோடு எந்த இலக்கியவாதியாவது எழுதியதுண்டா.

அடித்துச் சொல்லுகிறேன் இந்த கலை கலை கலைக்காக வலை வலைக்காக என சொன்ன இலக்கியவாதிகள் எவரும் இதை எழுதியதில்லை. கேட்டால்… கலைஞனை இப்படி எழுது எனச் சொல்வது வன்முறையாம். அப்புறம் என்ன இதுக்கு இத இப்டிப் படிக்கணும், இத அந்த இசத்தோடு பொருத்திப் பார்க்கணும், இந்தக் கதைய தாகமாப் படிக்கணும், இந்தக் கவிதைய தாகம் தெளிஞ்சு படிக்கணும், அந்தக் கட்டுரைய உள்வெளிச்சத்தோடு படிக்கணும்னு வெளக்கெண்ண விளக்கம் எழுதணும். இது வாசகனை அதிகாரம் பண்றதா ஆகாதா. போடுவது கோமாளி வேஷம் உளறுவதெல்லாம் கதை கவிதை கட்டுரை. என்ன தம்பி நடக்குது.


தத்துவம் அமைப்பாக வரும்போது அதில் சில நடைமுறைத் தவறுகள் வரத்தான் செய்யும். ஏன் எழுதும்போதே நீ இதிகாசத்தையா எழுதிட்டு வர்ற, உன்னைப் பார்த்த பிள்ளைக்கு காதல் கடிதம் எழுதுவ. கவிதையே நீ நடந்து வருகிறாய்னு சொல்லுவ, உங்கிட்ட பிச்சை கேட்கிறவனப் பார்த்து நீ நல்லவன்னு உணர ஏய் அதிகார வர்க்கமே பார் உன் மனிதாபிமானம் பிச்சையெடுப்பதைன்னு கூவுவ, அப்புறம் என்ன செய்யுவ…உள்ளொலி, முள்ளெலி, அந்தரச் சொரூப ராவுக்குள் பித்து வெளிச்சம், கடவுள் நிதானமாயிருக்கிறர்னு உனக்குத் தெரிஞ்ச மொழி உதவியோட எழுதுவ. இதுதானப்பா உள்ளது. இதுக்கு எதுக்கு நான் கவிஞன் நான் கடவுள்னு பஜனைப் பாட்டு…ம்.


பைபிளையும் குரானையும் பகவத்கீதையும் அமைப்பாகி பெருத்த உண்டியல்களை வைத்து சாதி மதம் இனம் என பேதம் பிரித்தாலும் அது மானுடம் பேசுகிறது கருணை பாடுபொருளாயிருக்கிறது அதை ஒரு இலக்கியமாய் வாசிக்கவேண்டும் எனக் கூவும் சுத்த சைவ வைணவ, அப்புறம் என்ன தப்பி இந்த அமைப்பியல், இருத்தலியல், பிராய்டியல் இலக்கியவாதிகள் எல்லாம் மூலதனத்தை இலக்கியமாய் வாசித்துப் பழகட்டுமே...முடியாது. ஏனென்றால் பழமொழிதான்...எங்கப்பன் குதிருக்குள் இல்லை என அவர்களை அவர்களே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட உதவுவார்கள். ஏன் பொதுவுடமை அழிக்கப் போகிறது எனப் புலம்புபவர்கள் ராணுவ வீரர்களின் செயல்பாட்டுத் தளங்களை...இன்னும் தேசம் ஆக்ரோஷமாக போருக்கு தயாராகி வருவதை வகைமைப் படுத்த மறுக்கிறார்கள்.


நீங்கள் இலக்கியத்தையும் அரசியலையும் போட்டு குழப்புகிறீர்கள் என்று...

சரி தம்பி... நான் குழப்புகிறேன் எங்கே நீங்கள் குழப்பாமல் பதில் சொல்லுங்கள். சுத்த இலக்கியம் சுத்த அரசியல் என்று தனிப்பட்ட பிரிவுகள் ஏதேனும் இருக்கிறதா...

அதற்காக முதலமைச்சர் உரையையும் மார்க்குவெஸ்சின் நாவலையும் ஒன்றாக வைப்பீர்களா...

ஏன் வைக்கக் கூடாது. முதலமைச்சரின் அறிக்கையில் அனைவருக்கும் உணவு என இருந்தால் காப்ரியலை விட அதுதானே இலக்கியம். நீங்கள் காப்ரியலையே கூட எழுதிக் கேளுங்கள். உங்கள் எழுத்தின் லட்சியம் அல்லது நோக்கம் என்னவென. அவர் சொல்லட்டும் சோற்றையும் தாண்டி வேறு எதற்காக இருக்கிறதென்று...

அப்படியானல் வெறும் சோற்றிற்காக.....

அப்படி மலினப்படுத்திப் புரிந்துகொள்ள வேண்டாம் தம்பி. இந்த வெறும் சோறு கிடைக்காமல்தன் 80 கோடிப் பேருக்கு மேல் இந்த பூமியில் அல்லாடியபடி இருக்கிறார்கள். இந்த வெறுஞ் சோற்றுக்காகத்தான் நீங்கள் உங்கள் அலுவலகத்திலிருந்து என்னைப் பேட்டியெடுக்க வந்திருக்கிறீர்கள். உலக இலக்கியத்தை நான் வீதியில் நின்று உரைத்தாலும் இந்த வெறும் சோற்றுக்காகத்தான். அது என்ன தம்பி சோறு என்றால் மட்டும் ஒரு ஏளனப்பார்வை. சோற்றுக்கில்லாதவன்தானே சங்க இலக்கியம் முழுக்க கவிஞர்களாய் இருந்திருக்கிறார்கள்.

உலகில் வேறு எந்த மொழியில் இத்தனை பிச்சைக்காரர்கள் கவிஞர்களாக பாணர்களாக பாடிணிகளாக இருந்தார்கள். உதாரணம் ஒன்று சொல்லுங்கள். அழுத்தம் கூட்டினால் தமிழைக் கூழுக்கும் பாடியவள் அவ்வை. அவளல்லவா தாய். சோற்றின் அருமை அவளுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. இங்கு வெறும் சோற்றிற்காக, அதில் மிதக்கும்கறிகளுக்காக பாடுபவர்களை, சோற்றுக்கு முன் மதுவருந்தி பாடி சொறிந்து கொடுத்தால்தான் கவிதையா. ஒளவை அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறார் தம்பி..

“விரகர் இருவர் புகழ்ந்திட வேண்டும்
விரல்நிறை மோதிரங்கள் வேண்டும் – அரையதனில்
பஞ்சேனும் பட்டேனும் வேண்டும் அவர்வித்தை
நஞ்சேனும் வேம்பேனும் நன்று.”

இதுதான் தம்பி இன்றைய சிற்றிலக்கிய காலம்.

எனக்கு மூலம் வேண்டும். ஒட்டுமொத்த இலக்கியமே வக்ரோத்தியை மையமாக வைத்தே இயங்குகிறது. எனக்குப் பசிக்கிறது என்ற வார்த்தையின் கனத்தை, அதன் அர்த்தச் செறிவை இழந்ததனால் மட்டும்தான் “குடலிறுகிச்சாகும்... சதை மெலிந்து கொல்லும் பசி” என வளைத்து வளைத்து எழுத வைக்கிறது. சமீபத்தில் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் என்ற பிரிவில் ஒருவர் எழுதிய ஒரு கதையைப் படித்து இருவர் அழுதுகொண்டேயிருந்தார்களாம். கதை முழுக்க கதாநாயகப் பாத்திரம் அவமானங்களையே அடைகிறதாம்.

அடப் பாவிகளே.... யதார்த்ததில் நடக்கும் ஒன்றை பார்த்து வராத கண்ணீர் புனைவைப் பார்த்ததும் வருவது ஏன். இந்த அயோக்கியத்தனம்தான் கலை கலைக்காகவே. ஏன் கதையிலும் கூட நாயகன் தான் அழவேண்டும். பிற பாத்திரங்கள் அழுதால் அது கணக்கில் வராது. ஒட்டுமொத்த எழுத்துக்களையுமே குறைந்த பட்ச விமர்சனக் கண்ணோடு பார்க்கும் ஒரு வாசகனுக்கு இவை புரியாமலா இருக்கும். கலையை அதன் யதார்த்தத் தளத்திலேயே நசுக்கும் முயற்சிதான் இந்தக் கலை கலைக்காகவே. கலையை அதன் கதாநாயக பாவத்தைக் கட்டிக்காக்க கண்டுபிடிக்க பார்ப்புகள் வைத்த சுலோகம். அவ்வளவே.

இலக்கியத்தை நீங்கள் எப்படி மதிப்பிடுகிறீர்கள்.

தம்பி.. இலக்கியத்தை என் பார்வையில் வைத்து மதிப்பிட்டால் அது எதற்கும் ஆகப்போவதில்லை. மக்கள் திருப்பித் தருவார்கள். தரும்பொழுது அதன் மதிப்பு தெரியும்.

ஜெயகாந்தனைப் படித்ததுண்டா

நீங்கள் ஜெயகாந்தனைப் பேட்டி எடுத்திருக்கிறீர்களா

நான்கைந்து முறைகள் அவரை விரிவான பேட்டி கண்டிருக்கிறேன்.

சந்தோஷம் அந்த நான்கைந்து முறை தாங்கள் கண்ட விரிவான பேட்டிகளில் ஆனந்தனைப் படித்ததுண்டா என்று கேட்டிருக்கிறீர்களா. …………………… ஏன் தம்பி அமைதியாக இருக்கிறீர்கள். இது உள்ளதுதான். அவரைப் படித்திருக்கிறீர்களா இவரைப் படித்திருக்கிறீர்களா என்று கேட்பது எந்தவகையில் ஜெயகாந்தனுக்கும் எனக்கும் உதவப்போகிறது. எடுத்துக்காட்டாக தம்பி வைரமுத்துவைப் பற்றி கருணாநிதியிடம் கேட்டால் அவர் கவிப்பேரரசு என்பார் அவரைக் கேட்டால் இவர்தான் கலைஞர் என்பார். என்னைக் கேட்டால் இரண்டுமே கதைக்குதவாது என்பேன். இந்த உரையாடல்களைக் கொல்லுவதே இந்த வகைமாதிரிக் கேள்விகள்தான். வேண்டுமென்றால் இந்தக் கேள்விக்கு ஆம் என நான் பதில் சொன்னால் விட்டுவிடுவீர்களா...உங்கள் மதிப்பீடு என்ன என இன்னொரு கேள்வி வரும். நான் சொல்வது உரையாடல். இந்த இரண்டவது கேள்வியை முதலில் கேட்டால் நான் உற்சாகமாக உரையாடுவேன். எங்கே கேளுங்கள்.

ஜெயகாந்தனின் படைப்புகளில் மனிதாபிமானம் குறித்து

மிக்க மகிழ்ச்சி. வந்து போன ஜனாதிபதி அப்துல்கலாம் ஜனாதிபதியாவதற்கு முன்பே நிறைய கனவு கண்டவர். ஆனால் ஒட்டுமொத்த கனவும் சங்கரமடப் படுக்கைக்காகவே எனும்போது நந்தவனத்தில் ஒரு ஆண்டி அவன் நாலாறுமாதமாய் குயவனை வேண்டி கொண்டுவந்தான் ஒரு தோண்டி அதைக் கூத்தாடிக் கூத்தாடிப் போட்டுடுணத்தாண்டி அந்த வகையில் தனது முன்னேற்றைத்தை தானே முன்மொழிந்தவர். வாசகர்கள் ஹர ஹர போட்டதன் பலம். இங்கு பெருவகைப்பட்ட எழுத்தாளர்களுக்கு வாசக வாசகிகள், அடிவருடிகள், அடிமைகள். இவர்கள் எழுத்தாளர்கள் என்று அறிய அவர்கள் இல்லத்திற்குச் சென்றால் அடிமைகள் தேவை என்கிற பலகையைக் காணலாம்.

அடிமைகள் ஒழுங்கோடு சென்று ஒப்பத்தில் கையெழுத்திட்டு வருவதோடு, அடிமைகள் அதை இளித்த வாயோடு புகைப்படம் எடுத்து இவர் என் ராசா இவருக்கு நான் அடிமை என இளித்தபடி காட்சியளிக்கின்றனர். இதில் சில பேரரசர்கள் தங்களது வாசக அடிமைகளை சிற்றரச எழுத்தாளருக்கு வாடகைக்கு விடுவது உண்டு. என் அடிமைச் சாசனத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு இன்னார் இப்படி வருகிறார். வாசல் தெளித்து வரவேற்று பூச்சூட்டி தேனும் திணை மாவும் அளிப்பதோடு பொன்முடி அளியுங்கள். அதில் எனக்கும் பங்குண்டு என்ற ஓலைகள்தான். இலக்கியம் அடிமைகள் வாங்க விற்க இவ்விடம் வரவும் என எழுத்தாளர்கள் பலகைகள் மாட்டி வருடங்கள் ஆயிற்று.

திரையில் ஆடும் ஒரு நடிக நடிகையருக்காக இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டமா என கூவும் எழுத்தாளர்கள்தான் தங்களது வாசக் கண்மணிகளை வலை விரித்து வரவேற்கிறார்கள். அங்கு ரசிகன் டிக்கெட் வாங்கிச் செல்கிறான். இங்கு வாசகன் புத்தகம் வாங்குகிறான். அங்கு விசில், இங்கு வார்த்தை. அவன் ரசிகர்மன்றம். இங்கு துதிபாட பஜனை வட்டம். தலைவன் இருக்கிறான். இலக்கியமானாலும் திரைப்படமானாலும் தலைவன் தலைவன் தான். இங்கு எழுத்தாளனுக்கு வேறு வேலை என்னவாகப் போகிறது. சமீபத்தில் தம்பி அஜித் ஏதோ ரசிகர்மன்றத்தைக் கலைத்தாராம்.எங்கே இவர்களை வாசக மன்றத்தைக் கலைக்கச் சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்.சுதந்திரத்தைச் சொல்லவும் எழுதவும் வந்த எழுத்தாளர்கள் துதுபாடிகளை பஜனைகளை ஆராதிப்பது ஏன்.


நீங்கள் சினிமா பார்ப்பதுண்டா..?

நிறைய

என்ன சொல்லுகிறீர்கள் அய்யா

ஏன்... அய்யாக்கள் எல்லாம் திரைப்படம் பார்க்கக் கூடாதா...இன்னும் சொல்லப் போனால் எழுத்தில் நான் கண்ட பல எழுத்தாளர்களின் உண்மை முகம் திரையில் இன்னும் கொஞ்ச அகல உண்மையாக தெரிகிறது. ஒரு வக்ரத்தோடுதான் நானும் செல்கிறேன். அவர்களைப் பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வர இது வசதியாக இருக்கிறது.

அய்யா ஒருவர் நடிப்பைப் பார்த்தால் அவரது எழுத்தை. எப்படி…?

ஏன் கூடாது. உளவியல் ஒரு ஒருவைகையில் உடனடி விளைவாக முக உணர்ச்சிகளை முன் வைத்து நகரும் ஒன்றுதானே. கோபத்தை நேரிடையாய் காட்டுவதற்கும் நடிப்பாய் காட்டுவதற்கும் என்ன வித்தியாசம் என்ன அங்கு இயக்குனர் கோபிக்கச் சொல்கிறார். வெளியில் நாமாகக் கோபிக்கிறோம் அவ்வளவுதான். உண்மையில் நாம் சும்மா இருக்கும்போது யாரையும் கோபிப்பதில்லையே..யாராவது காரணமாக வரவேண்டுமல்லவா.. .ஆஹாஹா.....சும்மா ஒரு தத்துவம்...

கவிஞர்களில் உங்களுக்கு யாரைப் பிடிக்கும்...உங்களைக் கவர்ந்தவர் யார்.

ஒளவை.

மனதில்பட்டதை செறுப்பால் அடித்தது போல் சொல்லிய கவிஞர். ஆழமான பெண். அவரது கவிதைகள்..ஆம் நிச்சயம் கவிதைகள்தான். எனக்கு இது கவிதை இது கவிதையல்ல என கோடு பிரித்தெல்லாம் என்னைச் சிரமப்படுத்திக்கொள்வதில்லை. சம்பந்தப்பட்ட கவிஞருக்கு அந்த சம்பந்தப்பட்ட கவிதையென்ற ஒன்றைச் சொல்வதில் நம்பிக்கை உள்ளதா, வார்த்தைகளில் நம்பிக்கை உள்ளதா என்று மட்டுமே பார்ப்பேன்...

வார்த்தைகளில் நம்பிக்கை...

அதற்கென்று ஒரு கூட்டம் உள்ளது. சொன்னால் பகை. பரவாயில்லை கொன்றால் பாவம் தின்றால் போச்சு. நிறையபேர் உள்ளார்கள். முதலில் கவிதைக்கு நான் தான் அத்தாரிட்டி என விமர்சனம் எழுதியவர்கள் எழுதிய கவிதைகளைப் பார்த்தால் கொடுமையின் விபரீதங்களும் பேய்க்கனவுகளும் மனது நிரம்ப வசைச் சொற்களும் வரும். என்னதான் தவிர்த்துவிட்டுப் படித்தாலும் வருத்தம் போகாது. கவிதை இப்படி அப்படி என கவிதையை புளி போட்டு விளக்க நினைக்கும் மேதமைகள் கவிதையை விளக்கி எழுதிய அத்தனை புத்தகத்தையும் கொண்டு வாருங்கள். வாசிப்பதற்கு நீங்கள் செய்ய வேண்டிய முதல் காரியம் அந்தக் கவிதை பற்றின விளக்கப் புத்தகத்தில் கவிதை என்ற சொல்லை நீக்கிவிட்டு கடவுள் எனப் போட்டு வாசியுங்கள். மடச் சாமியார்கள் பிச்சையெடுத்து மண்டியிடவேண்டும். இதில் முக்கிய காரியம் என்ன வென்றால் அக்கவிதைக்கு வாசக பூசாரிகள் சிலரை உரையெழுதச் சொல்லுவதுதான். இன்னார் கவிதையில் இன்னின்ன கண்டேன் என சப்பளக்கட்டையும் கையுமாக அவர்கள் ஆடிப்பாடும் காட்சி இருக்கிறதே. அமோகம். அதிலும் உள்ளூர் சப்பளக்கட்டைகள் மட்டுமல்லாது வெளிதேச கிடார்களும் ஏகதேசமாக முழங்கும். பாம்புக்குத் துணைக்கால் எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவுக்கு நீ எனக்கு முக்கியம் என பாம்பை விட்ட கவிதையெல்லாம் கூட இங்கு நடக்கும்.

என்ன சொல்கிறீர்கள்...

ஆம் தம்பி... கவிதை அபோதம், போதம், மனப்புலத்தில் தறிகெட்டு அலையும் ஒழுங்கமைவின் சுழலுக்குள், வார்த்தைகளை சுருக்கி மெய்ஞானத்தை உறு காய் போல் தொட்டு.. இதே வகையிலான கூத்துக்கள்தான். காரணம் என்ன தெரியுமா. கவிதையும் மொழி எனும் கணிதத்திற்குள் அடக்கம்தான் எனத்தெரியாதது. இன்னும் முக்கியமான ஒன்று தான்.  கவிதை எழுதியதாலேயே கடவுள் ஆனதாக சம்பந்தப்பட்ட கவிஞர்கள் கண்ணை மூடிக்கொள்வது. பின் பூசாரிகள் வந்து மந்திர உச்சாடம் செய்து சம்பந்தப்பட்ட கவிஞர்களை மூர்ச்சை தெளிவிக்க வேண்டும். இங்கு எழுதுவதே ஆள் பிடிக்கத்தானே...சிறுவயதில் பூச்சாண்டிகளுக்காக பயந்து சோறு தின்றதில்லையா. இப்பொழுது எழுத்தாளனுக்குப் பயந்து வாசகன் கவிதை தின்கிறான்.


ஏனெனில் எழுத்தாளர் என்பது இந்தவகைப் பட்ட எழுத்தாளர்களுக்கு ஒரு கௌரவம். பூசாரித்தனங்களை மட்டுமே இலக்கியச் செயல்பாடு என வரையறுப்பவர்கள் மத்தியில் நாம் எதை விமர்சிக்க முடியும், சொல்லுங்கள். ஆனால் மேற்குல நாடுகளில் கவிதை வகுப்புகள் இருக்கிறது கட்டுரை கதை எல்லா வகுப்புகளும் இயங்குகிறது. ஆன் செக்ஸ்ட்டான், ஸில்வியா பிளாத் கவிதை மாணவிகள்தான். இதை ஒரு துறையாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் எவருக்கும் அது அவரவர் அளவுக்கு பயன் ஈட்டித் தரும். இந்தியாவில் மட்டுந்தான் எனக்குத் தெரிந்து இலக்கியம் ஒரு பரம்பரை நோய் போல சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்னின்ன ஜாதிக்கு இந்த இலக்கியம், இவருக்குப் பிறந்தவர்தான் கவிஞர், இவருக்கு ஒண்ணு விட்ட மச்சான்தான் கட்டுரையாளர் என்ற உத்திகளை முன் வைக்கிறார்கள். அதிலும் தமிழ் வளர்ந்தது குறிப்பிட்ட சாதிகளால்தான், அதனால்தான் அதை சாதி மொழி எனச் சொல்லி சகவாதிகளை உரையாடலுக்கு அழைக்கிறேன். பொங்கிப் பெருகி கண்ணீர் வழிய இலக்கியத்தைப் படிக்கும் எவருக்கும் சாதிய உறுத்தல்கள் கண்ணீரை வரவழைக்கவில்லை. ஆனால் அதை தலித் இலக்கியம் என ஒதுக்கத் தெரிகிறது. கொடுமைதான்.


அனைத்தையுமே ஏமாற்றுகள்தான் எனச் சொல்வீர்களா...

கேள்விமட்டுமே கேட்காதீர்கள் தம்பி. உரையாட வாருங்கள். எனக்குத் தெரிந்ததை நான் உங்களுக்குச் சொல்லி இந்த ஒரே உரையாடலில் எல்லாம் தெரிந்துவிடுமா என்ன நாம் பேசலாமே....

இல்லை அய்யா நானும் இந்த இலக்கியத்தில் சில கசப்பான அனுபவங்களை அடைந்திருக்கிறேன்.

சுவராசியமாக இருக்கிறதே சொல்லுங்கள் தம்பி.

ஆம் அய்யா நான் சிறுவர் இலக்கியங்களிலிருந்துதான் எல்லாவற்றையும் ஆரம்பித்தேன், அதன்பின் தான் ஆத்மநாம், பிரமிள் என வந்தேன், ஆனா இங்கு சம்பந்தப்பட்ட ஆத்மநாமையும், பிரமிளையும் மட்டும்தான் பேசுகிறார்கள். எனக்கு அவரைத் தெரியும் நான் பார்த்திருக்கிறேன் என்கிறார்கள். எனக்கு இவர்களுக்கு பழக்கம் தான் முக்கியம் போல தோன்றினார்கள். நான் எம் ஜி ஆரைப் பார்த்தவன் சிவாஜியைப் பார்த்தவன் என்பதற்கு மேல் இதற்கு பொருள் கிடையாது என நினைத்தால் சட்டென பிரமிள் என்னைக் கவிஞன் என்றார், அந்த மூத்த படைப்பாளி என்னை ஆசிர்வதித்து என் பேனாவைக் கொடுத்தார் மை வாங்கிக் கொடுத்தார் என்கிறார்கள். ஊன்றிக் கவனித்த பின் தான் தெரிகிறது ஒரு சிலரைத் தவிர எல்லோரும் ஊற்றிக்கொடுப்பதில், கிடைத்ததை வாங்கி விழுங்குவதில் விருப்பமாய் இருந்திருக்கிறார்கள். சரி அய்யா உங்கள் காலத்தில் இலக்கியம், இலக்கியகாரர்கள்..?

தம்பி இப்பொழுதுதான் உள்ளதைப் பேசத் தொடங்கியிருக்கிறீர்கள். மிக்க மகிழ்ச்சி. ஆனாலும் பாருங்கள். இந்தியாவில் இலக்கியவாதி என்றாலே எனக்கு ஒரு பழமொழிதான் நினைவுக்கு வரும்.

” நல்லாச் சொல்லுச்சாம் கௌளி
குண்டிய நட்டமே விட்டுக்கிட்டு”

இதுதான் தம்பி இங்கு நிலைமை. பிட்டத்தை வாகாகச் சரித்து விட்டத்தைப் பார்த்து, அதாவது… என இழுத்துப் பேசிவிட்டால், அல்லது சபையோர் நிறைந்த அவையில் குசுவை சற்று சத்தமாக விட்டாலே அவர் கலை இலக்கியவாதிதான். இதைக் கண்டிப்பவர்கள் ஆச்சாராவாதிகள், ஏற்பவர்கள் கலகக்காரர்கள். இதிலிருந்துதான் நமது இலக்கிய மரபு பிரிகிறது. இதில் வலது இடது மட்டுமல்ல தெற்கும் மேற்கும் கூட இருக்கிறது. யாரையும் குறை கூற முடியாது. எழுதுவதற்கு தகுந்த சாதனங்கள் இருந்தால் அவர் இலக்கியவாதிதான். எழுதிவிட்டால் புரட்சியாளர்தான்.

உங்கள் பார்வையில் இலக்கியவாதிகள்..

நிறைய இருக்கிறார்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த ஸ்கூல் ஆப் தாட் என்று சொல்லுவார்களே அது மாதிரி…தொடர்ந்தும் விவாதித்தும் பேசியும் எழுதியும் வருகிறார்கள்.

அவர்கள் யாரென்று..

(பலத்த சிரிப்பு) தம்பி நான் எந்தப் பக்கம் என்று கேட்க நினைக்கிறீர்கள் போலும். ஏன் தம்பி இங்க இப்ப எழுதிட்டு வர்ற கோமாளிகளையெல்லாம் தேடிப் படிக்கிறவங்க அவங்களையும் தேடலாமே..தேவைன்னா கிடைக்குமே…மொந்தாம் மொந்தையா புத்தகத்த செம்பதிப்பு கரும்பதிப்புன்னு போடுறாங்களே, அதையும் வெக்கமில்லாமத் தூக்கிக்கிட்டு அலையுதுகளே அதுகளுக்கெல்லாம் இங்க பதில் சொல்லி நான் எப்ப முன்னேற.


நவீன இலக்கியம் பற்றி உங்களுக்கு இருக்கும் பார்வை

பார்வை கீர்வைன்னு ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் கிடையாது. நீங்க நிறைய வாசீப்பீங்கதானே

கொஞ்சம்…கொஞ்சம்..

தம்பிக்கு நிறைய தன்னடக்கம்…சந்தோஷம். தம்பி. ஓரளவுக்காவது வாசிக்கிற ஆள்னுதானே உங்க பொஸ்தகக் கம்பெனி பேட்டி எடுக்க அனுப்பிருக்கு. சரி விடுங்க தம்பி இங்க நவீன இலக்கியம்னு ஒண்ணு இருக்கா என்ன…எனக்குத் தெரிஞ்சு பெரும்பாதி குடும்பநாவல்தான் இங்க வருது. குடும்பம் இல்லாம ஒரு நாவல் சிறுகதை எங்க டக்குன்னு மனசில நிக்கிற மாதிரி ஒண்ணு ரெண்டு சொல்லுங்க பார்ப்போம்…

………………..

வீட்ல போயும் யோசிங்க…நம்ம ஆளுங்களுக்கு குடும்பத்த தாண்டியே இன்னும் பார்வை வரலை. நாவல் எழுதுனாலும் சிறுகதை எழுதுனாலும் அத்தை மாமா சித்தப்பா அரைவேக்காடு இது மாதிரித்தான் போயிட்டு இருக்கு…இதுல நவீனம்னு என்னத்த…

அப்ப மேற்கத்திய நாடுகள்ல என்ன எழுதுறாங்க

அத அவங்களத்தான் கேட்கணும்…எனக்கு எதுக்கு மேற்கத்தி.. கீற்கத்தி… ஒரு கத்தியும் வேணாம். தம்பி பொதுவா நான் சொல்றது இதுதான் உனக்குன்னு ஒரு அனுபவம் இருக்கு அத நீயே வச்சுக்க. பொது வெளியில எத வைக்கணுங்கிற அறிவோட வா, அத உரையாட அனுப்பு…இதான்…இத விட்டுட்டு அந்த ஐரோப்பா எழுத்தாளான் இந்த கொரியா எழுத்தாளன்னு கிளம்புற… இப்பத்தான் செல்போன் டீ வி எல்லாம் கொரியா வந்துருச்சே ( பலத்த சிரிப்பு) அது மாதிரி ரெண்டு மூணு பேரப் போட்டு பத்திரிக்கை நடத்திட்டா….

ஏன் தம்பி இங்க அவனுக்கும் உனக்கும் என்ன உறவு அவனும் பேனாப் பிடிக்கிறான் நீயும் பேனாப் பிடிக்கிறங்கிறதா…அப்ப ஊரு உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை மிருகமும்தான் சாப்பிடுது உன்னை நீயி மிருகம்னு ஒத்துப்பியா மாட்டியே ஏன்… அவங்க அவங்க பண்பாட்ட, பண்பாடு கொடுத்த பாதிப்புல நல்லது கெட்டதுன்னு அவங்களுக்குப் புரிஞ்ச மாதிரி, மத்தவங்களுக்குப் புரியுற மாதிரி சொல்லுறாங்க. நீ என்ன பண்ற உன் சாதியச் சொல்லுற…உன் மதத்தச் சொல்லுற அதுல இது உத்தமமாக்கும்னு, சைசா உன் பீப்பிய ஊதுற…இதாய்யா நீ கத்துக்கிட்ட இலக்கியம், எழுத்து…ம்…


முன்னாடி இங்க தமிழ் நாட்டுல கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்காரங்க மேல இந்த இலக்கியவாதிகள் வச்ச விமர்சனம் என்ன தெரியுமா ஆ ஊன்னா ரஷ்யாவைப் பார், சீனாவைப் பார், கியூபாவைப் பாருன்னு சொல்லிட்டுத்திரியுறாங்கன்னு சொல்லுவாங்க. இப்ப இங்க இலக்கியவாதிங்க என்ன பண்ணுறாங்க…லத்தீன் அமெரிக்காவைப் பார், ஐரோப்பாவைப் பார், போர்ஹே கூர்கே…அய்யோ அம்மா…என்ன தம்பி இது.

தத்துவத்துக்கும் கலைக்கும் வித்தியாசம் தெரியாதா… ஏன் அவன் ஊர்ல யூஸ் பண்ற லைட்டத்தான் இங்கயும் யூஸ் பண்ற…இது சயின்ஸ்…அங்க செவப்பா இருக்காங்க இங்க இல்லையே இதுவும் சையின்ஸ்…ஆனா அங்க சாதி இல்லையே இங்க இருக்கே….ஏன்…? இதை எழுதேன்,. தம்பி எல்லாருக்கும் சொல்லுறதுக்கு ஏதாவது ஒண்ணு இல்லாம இருக்குமா என்ன, அப்டிப்பார்த்தா எல்லாரும் இலக்கியவாதிதான். தெரியணும்யா, கண்ணக்கட்டிக்கிட்டு எழுதக்கூடாது.

உன்னோட சொந்த ஆசைய சுய மோகத்தச் சொல்ல எதுக்கு எழுத்து. அத எழுதியா கழிக்க முடியும். அத வாழ்ந்துதான் கழிக்க முடியும். அத விட்டுட்டு இது உத்தமம் இது மத்திமம்னு கிளம்புனா என்ன வெளங்கும்.


அய்யா இப்ப இங்க நிறைய புத்தகங்கள் வருது இலக்கிய கூட்டங்கள் எல்லாம் நடக்குது தொடர்ந்து பேசிக்கிட்டும் விவாதிச்சுக்கிட்டும் வர்றாங்க

நிறுத்துங்க தம்பி பேசிக்கிட்டுன்னு சொன்னீங்க, அதென்ன விவாதிச்சுக்கிட்டு எங்க விவாதம்னா என்ன சொல்லுங்க பார்ப்போம் கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கிறேன்.

அய்யா…விவாதம்னா எடுத்துக்கொண்ட பொருளைப் பற்றி இருவர்

சந்தோஷம்.

அப்ப எடுத்துக்கிட்ட பொருளைப் பத்தி ரெண்டுபேருக்குமே ஓரளவுக்காவது தெரிஞ்சிருக்கணும்ல…இங்க யாரு அப்டி விவாதிக்கிறா…இங்க முதுகுக்கும் நகத்துக்கும்தான் கூட்டு…

அய்யா என்னய்யா சொல்ல வர்றீங்க

என்க அதான் ஆரம்பத்துலயே சொன்னனே அரிப்புன்னு…தம்பி உங்களுக்குத் தெரிஞ்சு இங்க வேலை பார்த்துக்கிட்டே எழுதுற இலக்கியவாதி யாருன்னு சொல்லுங்க அதுல இருந்து நாம நிறைய பிடிக்கலாம்

ஏங்கய்யா இப்டிச் சொல்லுறீங்க… நிறைய பேரு வேலை பார்த்திட்டே எழுதுறாங்களே...

கோபிச்சுக்காதீங்க எங்க ஊர் பாஷையில சொன்னா, அவுத்தாங்க…சரி என்ன வேலை பார்க்குற ஆபிஸ்ல உட்கார்ந்து சீட்ட இழுத்துத் தேய்ச்சுட்டு கண்ணுக்கு முன்னாடி வேலை விசயமா நிக்கிறவன எகத்தாளமா பார்த்துட்டு வீட்டுக்கு வந்து இலக்கிய அனுபவம்னு சொல்லுறதா…சரி தம்பி இதையும் விட்டுடுவோம் வேலை பார்த்துக்கிட்டே எழுதுறாங்க சரி அப்ப அவங்க வேலை பார்த்த விசயங்கள் பத்தி அனுபவங்கள் பத்தி எழுதிருந்தாங்கன்னா இன்னேரத்துக்கு எத்தனையோ கதைகள்ல அவங்க அனுபவம் தொழில் எல்லாம் வந்திருக்குமே…இங்க பாதி காதலு…இல்ல குடும்பம், நவீனம்னா “அவன் சுயமோகப் பித்தத்தில் தனதிரு கைகளை பரப்பி விழுங்கும் கிணறு போல இருந்த கண்ணாடியைப் பார்த்தான்னு” எழுதுற மனபய எழுத்து. அதுக்குப் பேரு மானுட உளவியலாம்…என்னத்தச் சொல்லுறது…இதுல இந்தக் கூட்டம் போடுற கூத்து இருக்கே சொல்லி மாளாது.

தம்பி நீங்க பேட்டி எடுக்கிறீங்களே என்னைக்காவது பேட்டியாளர்கள் கூட்டம் இவருதான் தலைச் சிறந்த பேட்டியாளர்னு புத்தகம் கவிதை கட்டுரைன்னு எதாவது எழுதிருக்கீங்களா…இவ்வளவு ஏன் வர்றவங்க போறவங்களையெல்லாம் வளைச்சு வளைச்சு கேள்வி கேட்கிறீங்களே உங்களப் பத்தி இதுவரைக்கும் தமிழ்ல நான் ஒரு புத்தகம் பார்த்ததில்ல…

பார்த்தவரைக்கும் பேட்டியெடுக்கிறவன் டீ வியில முகத்தக் காட்டுறான். அப்புறம் போடுறான் ஒரு புஸ்தகத்த…அதுவும் எப்டி முன்னட்டையில, பத்தாயிரம் பிரதியத் தாண்டின்னு…எனக்குப் புரியலை தம்பி…எங்க காலத்துல கில்மாக் கதைப் புஸ்தகத்தையெல்லாம் ஒளிச்சு வச்சுப் படிப்போம் அதெல்லாம் இப்பப் பதிப்புக்கு வந்திருந்தா, முன்னட்டைல குறைஞ்சது அரைக்கோடி விற்பனைன்னுதான் போடணும்…இப்ப அதுக்கும் ட்ரை பண்ணி இந்த தம்பி சாரு எழுதுதே…அதையும் வாங்க மாட்டேங்குறாங்க…என்னத்த செய்யுறது. எல்லார் கையிலயும் செல் போனு, இண்டர் நெட்டு…படமே பார்க்கலாம் இதுல என்னத்துக்கு வார்த்தை, அத வச்சுக்கிட்டு நாக்கா வழிக்கிறது.

சொல்லுங்க தம்பி, கூட்டத்தக் கூட்டி நீ என் நண்பன்னா என்னைப் பத்தி நல்லதா ஒரு நாலு வார்த்தை…எங்க எந்தக் கூட்டத்துலயாவது, சமீபத்துல சம்பந்தப்பட்ட கூட்டத்தக் கூட்டுன ஒரு எழுத்தாளனப் பத்தி மாற்றுக்கருத்து வந்திருக்கா. அட புத்தகம் பத்திக் கூட வேணாம். அங்க அவங்க என்ன பேசுறாங்க…இந்த எழுத்தாளர் வாங்கிக்கொடுத்த ரசவடைகளின் எண்ணிக்கை சொல்லி மாளாது, இவர் வீட்டில்தான் நான் முதன்முதலில் ஆவக்காய் ஊறுகாய் சாப்பிட்டேன். இவர்தான் அந்த அனாதை விடுதிக்கு இவ்வளவு பணம் கொடுத்த மகாத்மா…இந்த எழுத்தாளர்தான் எனக்கு ரெமி மார்டினையும் அதில் கலக்கிக் குடிக்க அபூர்வ டக்கீலாவையும் அறிமுகப்படுத்தினார்…என்ன எழவு இது.

காசு கொடுத்துட்டா ரசவடை வாங்கிக்கொடுத்துட்டா.. ஊத்திக்கொடுத்திட்டா…என்ன, என்ன வளரும்..நேர்மையான நட்பு கூட வளராதே…ஏன் தம்பி இந்த நவீனம் இல்லாம எழுதுறாங்களே, அதான் நவீனவாதிகள் சொல்லுற சாதா எழுத்தாளன். அவன் சம்பந்தப்பட்ட கூட்டங்களுக்கு தன்னோட குடும்பங் குட்டியோட தைரியமா மேடையில கீழ உட்கார்ற்றானே, எங்க இந்த நவீனம் போஸ்ட்மார்டம், பேசுற எழுத்தாளன குடும்பத்தோட உட்காரச் சொல்லுங்க. அத்தோட குடும்பம் அழிஞ்சது. அங்க என்ன நடக்குது, அவன் மேடையில பேசுறத்தான் வீட்டுலயும் பேசுறான்…பொண்டாட்டி பேசுனா புருஷன் சரி பேசிட்டுப் போறா உள்ளதுதான புருஷன் பேசுனா சரி நம்ம புருஷந்தானன்னு வீட்டுல பேசுறத மேடையிலையும் பேசிட்டுப் போயிடுறாங்க…நவீன வட்டத்துல இது சாத்தியமா…அத்தனை அசிங்கத்தையும் வழிச்சுக் கொட்டுவான் ஒரு பயலும் நக்க மாட்டான்…

மூளைக்கும் வீட்டுக்கும் இங்க ஏகப்பட்ட துயரம். பெண்ணியத்தின் உட் கூறுகள் விசித்திரமானவை அவற்றை ஆண் வர்க்கமாகிய நாம் புரிந்து கொள்ளத் தவறிட்டோம்கிறவந்தான் வீட்டுல பொண்டாட்டிக்குச் செவுளச் சேர்ந்து அறை கொடுக்கிறது. எனக்குத் தெரிஞ்சு குழந்தை குட்டின்னு ஒரு விழாவுக்கும் அழைச்சிட்டு வர்றதில்ல..கேட்டா புரியாதாம். எதுக்கு சார் இங்க அவங்க தேவையில்லாம. வேண்டாம் சார் அவகவங்க விருப்பம் நாம அத தொந்தரவு பண்ணக் கூடாது…எத்தனை வசதியான பதில்…இதில் ரெண்டாந்தாரமா பொண்டாட்டி கட்டுறவரு கூட வயசுப்புள்ளையா தோல் சிவப்பா வரதட்சணையோட வேற கட்டிக்கிறது. எங்க வரதட்சனை வாங்காம தாலி கட்டுன சிலுவை போட்ட குல்லா போட்ட இலக்கியவாதிங்கள முன்ன வரச்சொல்லுங்க எத்தனை பேரு தேறுறாங்கன்னு பார்ப்போம்….


அய்யா நிறைய கோபிக்கிறீங்களே

ஆமா தம்பி இதுதான் இப்ப அவசியம்…போனம் வாரம் கூட டாக்டரு பிரஷரு அதிகமா இருக்கு படிச்சீங்களான்னு கேட்டாரு…என்னத்தச் சொல்றது. தம்பி குறைந்தபட்சம் தன்னை சுத்தி இருக்கிற மனுஷங்களோட தன்மான, சுமரியாதை உணர்வ மதிக்கணும்…அதுக்குப் பிறகு நீ என்ன வேணா சொல்லு கேட்கிறவன் கேட்பான் எழுதுறவன் எழுதுவான்.தப்பாவே சொன்னாலும். நம்மள மதிச்சுச் சொல்லுறான்னு சொல்லுவான். அட… மண்டையில மொளைச்சாளாவது கொம்புன்னு சொல்லலாம், இங்க குண்டியில மொளைக்குது. என்ன சொல்ல. அதே நினைப்புலதான் பேசவும் மைக் புடிக்கவும் வர்றானுங்க. இன்னும் சொல்லணும்னா முன்னால் கலைஞர் பரவாயில்ல,தம்பி.. நான் கருணாநிதியத்தான் சொல்லுறேன் மைக்க கண்டா கால் உதறாமா இப்பத்தான் பேசுறாரு அதுக்கு முன்னாடி எல்லாம் அவரு கர்ஜனையிலேயே மறைச்சாரு…

ஏன் தம்பி இங்க இருக்கிற நவீன வாதிகள பத்தி எனக்குத் தெரிஞ்சத சொல்லுறேன். ஆனா இது போயிச் சேர்றவங்களுக்குப் போகட்டும். நான் அப்டியில்லைன்னு நினைக்கிறவங்களப் பார்த்து நான் கும்பிடும் போடுறேன். இங்க இருக்கிற நவீன பத்திரிக்கைகள்ல அரசியலப் பத்தி எழுதாத ஒரு பத்திரிக்கை உண்டா இல்ல கவிஞர் நாவலாசிரியர் தொடர்கதைய ஆசிரியர் யார்வது இருக்காங்களா..அந்தக் கட்சி வம்சக் கட்சி இந்தக் கட்சி சொத்துக்கட்சின்னு கூப்பாடு போடுறாங்க. சரி நியாயமான விமர்சனம்னு பார்த்தா என்ன நடக்குது. சம்பந்தப்பட்ட நவீன வாதி ரோட்டுல வண்டியில தப்பாப் போனா போலிஸ் மறிச்சா என்ன சொல்லுறாரு. இந்த ஏரியா எஸ்.ஐ என் மச்சான்னு…ஏய்யா நான் தெரியாமத்தான் கேட்கிறேன்.ரோட்டுல ஒரு வண்டியில உன் இஸ்டத்துக்குப் போக ஒரு எஸ்.ஐ மச்சான் தேவைப்படுறாரே.முதலமைச்சர் பொண்ணும் பையனும் எம்புட்டு ஆடணும்.ம்…சொல்லுங்க.விரலுக்குத் தகுந்த வீக்கம். அதே அரசியல்வாதிய லைப்ரரி காப்பிக்கு, புத்தக விழாவுக்கு, அறிமுகம் நுன்முகம் இன்னும் எக்கச்சக்க முன் முகத்துக்கெல்லாம் கூப்பிட்றியே நாளைக்கு நீ இலக்கியத்துல என்ன எழுதுவ. அவங்களுக்கு அரிச்சா நான் உடனே ஓடிப் போயிச் சொறிவேன்னா..

எனக்குத் தெரிஞ்சு முன்னாடியெல்லாம். தம்பி இது பழமை கிடையாது…நிறப்பிரிகை, ¼, பார்வைன்னு ஏகப்பட்ட பத்திரிக்கைகள் வந்திருக்கு. யதார்த்தம். அத்தனைக்கும் பதிவு இருக்கு…ஒரு இலக்கியக் கூட்டத்துக்கு ஒருத்தரக் கூப்பிட்ட அவரு யாராரு கலந்துக்கிறான்னு கேட்டு அவங்களுக்கும் எனக்கும் கருத்தளவில மாறுபாடு இருக்கு வந்தா நான் என் கருத்தச் சொல்ல வேண்டி வரும் பரவாயில்லையாங்கிற கேள்வியோடதான் வரும். அப்பயும் தண்ணி உண்டு. இப்ப எப்டி நண்பர்களாச் சேர்ந்து சினிமாவுக்குப் போவோம் பாதிப் பேரு சினிமாப் பார்ப்பாங்க மீதிப் பேரு வேற எதாவது. இங்க நடக்கிற இலக்கிய கூட்டமும் இப்டித்தான். ஊத்திக் கொடுத்தா அய்யாத்துரை…இல்லையா சும்மா கெட.


தம்பி நானும் ஊத்திக் கொடுத்தவந்தான் ஆனா மதுவுக்கும் சுயமரியாதை இருக்குன்னு பயந்து பயந்து செய்வேன். இங்க வெத்தலை போட்டவனெல்லாம் வித்துவான். பழைய எழுத்தாளருங்க இப்ப ஆள் சேர்க்கக் கெளம்பி இப்ப அது இங்க வந்து நிக்கிது. இப்ப நவீனம்னா சேர்ந்து குடிக்கிறது. அப்புறம், புறம் பேசுறது. இன்னும் அசிங்கமாச் சொல்லணும்னா அடுத்த வீட்டுப் பொண்ண அசிங்கமாப் பேசுறது. இதுல தெரிஞ்சும் தெரியாம இந்த இன்னொரு நவீனம் இருக்கே மொகப் புத்தகம். சரி நல்லதும் இருக்கு கெட்டதும் இருக்குன்னு உள்ள வர்றவங்க கொளத்தக் கோபிச்சுக்கிட்டு கழுவாமப் போனா யாருக்கு நாறும்னுதான் உள்ள வர்றாங்க. ஆனா கழுவுறது எதுல மலக்கிடங்குல…ஆத்தாடி. பயமா இருக்கு தம்பி. போதும்..


பேட்டி இதோடு முடிந்தது.


Monday, June 24, 2013

குறளி 2



தாமதத்திற்கு வருந்துகிறோம்.

விரைவில்... குறளி 2

Friday, June 14, 2013

இளவரசிக்கும் சாத்தானுக்குமான இவ்வுரையாடலில் எவ்வார்த்தையில் துளிர்விட்டது நட்பு.





வரலாற்று ரீதியாக நியாயப்படுத்த முடியுமானால், வரலாற்றுரீதியாக அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ள முடியுமானால், எந்த ஒரு படுகொலையையும் நம்மால் மன்னித்துவிடமுடிகிறது.
-       ழான் போத்ரியா

அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள நிணத்தையிளக்கி கடுஞ்செவியால் மூச்சுவிடும் பிராணிகள் வாழும் அக்கொற்றத்தில் ஒற்றர்களின் வருகை எப்பொழுதும் தெருநாயின் நீர்நாவையொத்த அலைச்சலையே கொண்டிருந்தது. காரணமில்லாவிடினும்… நிழலை பரபரக்கும் விழிகளால் வேவு பார்க்கும் அது, இயலாமையின் பச்சைப் புள்ளிகளோடு ரகசியத்தின் பற்களை அரைத்தபடியே காத்திருக்கிறது. காத்திருப்போ இமைச் சோரலைக் கொடுக்கிறது. செந்நிறம்கூடிய ஓநாய்கள் சதுப்பு வெளிகளைத் தாண்டி பெருங்கூவலை எழுப்பி சதுக்க மைதானத்தைச் சுற்றி வளைக்கின்றன. நிலமெங்கும் பழுப்பு நிற வால்கள் சூரிய வெளியில் வானை நோக்கி மின்னித் தொலைகிறது. இவ்வசனமோ தன் முடிவிடத்தை எப்பொழுதும் மறுத்தபடியே தன் பயணயெல்லையைத் தொடங்குகிறது. பறவைகள் எண்திசைகளை உன்னிப்பாக கவனித்தபடி காற்றுக்கு எதிராய் தங்களது வெண்ணலகுகளை உயர்த்திக்கொண்டிருந்தன. இறகுகள் நடுங்க ஒவ்வொரு பறவையும் தங்களுக்குள் நீள் அலகுகளையசைத்து தீவிரமாய் வானத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. மண்சூழ்ந்த கடலிலோ தாமிரமச்சங்கள் செங்குத்தாக தலைகீழாக இறங்கிக்கொண்டும், செதிள்களெங்கும் பழுப்பு நிறக்கரியை பூசியபடி கரைக்கு ஏறி வரத் துடித்துக்கொண்டிருந்தன. தற்சாவைக் கண்காணித்தபடி தருணமோ காத்துக்கொண்டிருந்தது. இருபத்தியிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக கொற்றத்துக் குடிகளை கனவிலும், நிதானமில்லா நடையை நடக்கவைத்து ஏதிலிகளாய் உருமாற்றி, கொடும்பசியும்….பசி கொண்ட நாவில் துளியேந்தும் கனவும், கனவில் வரும் விசித்திர உருக்களினால் பயம் பீடிக்க.. பீடிக்க.. உடலுதறி, கைகளை தனக்கெதிராக வானேந்தி, இமைகளில் வெகுளியையும், வெகுளி தரும் நம்பிக்கையால் உவகையும், உவகையளித்த வார்த்தைகளால் வேண்டிக்கொண்டும், வேண்டுதலோ சிறகை விரித்துப் பறக்கும் நினைப்பை அலைக்கழுத்தபடி, அவர்களை சதா இழுத்துச் சென்றது, கடல் மண்ணை மிதித்த பாதங்கள், இறுகிய நில மண்ணை மிதிக்கக் கூசித் தயங்கின. உறக்கமற்ற விழிகளால் உடலெங்கும் பிணச்சூடு பரவி கண்கள் ரத்தப்பழங்களென ஜொலிக்க, தகிக்கும் வெப்பம் தலையெங்கும் கருமை நரையாகி, வெண்ணிறம் பூத்து உள்ளங்கால்களிலும் உள்ளங்கைகளிலும் அரக்குநிற வியர்வை அரும்பியபடி மண்ணையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அலைச்சலால் எவர் கண்ணும் நிதானமில்லாமல் பூத்துக்கொண்டேயிருந்தன.

இளவரசியோ கொற்றமெங்கும் ஒலித்த பயப்பேரிகையை மகரயாழின் நடுநரம்பதிர்வெனக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். கண்காணிப்புக் கோபுரங்களுக்கு அன்னம் கொண்டு செல்லும் குதிரை வண்டிகள் இந்த இரண்டு நாட்களில் தன் எண்ணிக்கையை இருமடங்காக்கிக் கூட்டிக்கொண்டிருந்தன. நகருள்ளே வருவோர் தங்களது நிழலையும் சந்தேகித்து மிதிப்பதோடு, அம்மண்ணைக் பெருவிரலால் கிளறிவிட்டே அரண்மணைக்குள் வரவேண்டுமென சேவகர்களுக்கு அரசு உத்தரவிட்டிருந்தது. பிணங்களை மண்கிளறி இடும் காடும், மண்ணுதறி சுடும் காடும் செங்கழுகுகளின் ஆரவாரத்தில் மறைந்துகொண்டேயிருந்தது. இக்காடுகளுக்காக புதிய கொற்றத்தையே நிர்மாணிக்க வேண்டுமென ஒரு கிழப்பிணம் வாய் உளரச் சொல்லி வெட்டியானின் இரும்புத் தடிகளால் அறுபடா தன் பற்கள் சிதறப் படுத்தது. இளவரசி  உருப்பளிங்காடியை உற்று நோக்கி புன்னகையை புருவத்தால் உயர்த்தினாள். தேகத்தை இலகுவாக மாற்றிக்கொண்டாள். தன் இருப்பை வெகு அதிகாரத்தோடு இருத்தினாள். ஏதிலிகள் தங்களேக்கேயுரிய, கனவில் காணும் தன் தேக வரைபடத்தில் அவர்கள் எந்த இடத்தை முதலில் தகர்ப்பார்கள் என்ற எண்ணமே அவளை முழு இளவரசியாய் உணரச்செய்தது. தனது செய்திகளைக் கொண்டு செல்லும் துணையிழந்த புறாக்கள் மூலம் ஏதிலிகளுக்கு தனது நீர்வண்ணச் சாயத்தையும் முன்னமே இணைத்து அனுப்பியிருந்தாள். பரவசத்தாலும் இடங்கண்ட துடிப்பாலும் ஏதிலிகளின் விழிகள், பித்து சூழ அலையட்டும் என்பதே அவள் எண்ணமாக இருந்தது.

நான்கு நாட்களாக கொற்றத்தின் தேக்கு நிறக்கதவுகள் சாத்தப்பட்டே கிடந்தன. நள்ளிரவை நோக்கி மண்ணிறம் படிந்த பாம்புகள் நகரைச் சுற்றி காவலுக்கு இருந்தன. குடிகளோ அன்னமின்றி பசித்த வாய்களோடு வெறுமையை கடைவாய்ப் பற்களில் மென்றபடி ஒரு பெரிய கனவுக்காக காத்திருந்தவர்களைப் போல அலைந்துகொண்டிருந்தனர். கடல் தன் கரிப்பைக் கூட்டிக்கொண்டேயிருந்தது. ஏதேனும் ஒரு தூது வடிவில் செய்தி வரும் என ஏதிலிகள் காத்திருந்தார்கள். இரண்டாயிர வருடங்களாய் சுருண்டிருந்த மொழிச்சுருள் தன் லிபிகளை நீவி, விரல்களை வரைந்து வைத்தோடில்லாமல், கெண்டைக்கால்களை இறுக்கி பின்னங்கால் சதையிறுக குதிகாலால் நிலத்தை அறைந்து எழுந்தது. அர்த்தங்களை துவராடையென கழுத்து வழியே இறுக்கி மிக மெதுவாய் குகை விட்டு பசித்த வனப்புலி போல கடற்கொற்றத்தை எட்டிப் பார்த்தது. வரிகள் கொண்டது புலியென ஆதித்தாய் சொல்லிவிட்டுப் போன தனது ஏடுகளை பாறைக்கற்களால் கட்டி மிகுந்த வெறுப்போடு வானம் நோக்கி எறிந்தது. கடல் சப்தங்களையும் இரைச்சல்களையும் முகல்களையும் வெளியேற்றி, கற்களையும் உள்வாங்கிக்கொண்டது. கடலின் இறுகிய முகத்தில் இறுதியாய் காறி உமிழ்ந்துவிட்டு திரிதிரியாய்ப் பிரிந்த சடையை இழுத்துக் கட்டி, தன் சாவையே நல்லூழாகக் கொண்ட சாத்தன், தன்னை சாத்தான் என்று தனக்குத் தானேன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு கரையொதுங்கி கொற்றக்குடி வெப்பத்தால் சிவந்திருந்த மூங்கிலொன்றைப் பிடுங்கித் துளையிட்டு பெருமூச்சை இழுத்து ஊதியபடி அரண்மனை நோக்கி நடக்கத்தொடங்கியது. எண்ணற்ற காவலர்கள் காவல் காக்கும் பொக்கிஷ அறைதான் இளவரசியின் பள்ளியறையென அரச வகுப்பில் கல்வி கற்ற கரணத்தியல்வோரும், கூர்ச்செவிப் பெருந்தகைகளான கருமவதிகாரரும்  சொல்லிச் சொல்லி, மக்களுக்கு அது ஒரு கல்லறையென்றே நினைவில் பதிந்திருந்தது. கண்களைக் கட்டியபடி உணவுண்ணுங்கள் என்ற வார்த்தையை முன் வைத்து செங்கோல் தன்  கனவுகளை உண்ணத்தந்தபோது மக்கள் ஊமைப் பெருமூச்சை எழுப்பியபடியே காத்தும் இருந்தனர்ஏதிலிகளின் உடலில் ஓடுவது குருதியல்ல என்றும் கொற்றத்தின் ஆணைகளும் சொல்லற்ற அர்த்தங்களுமே என்ற கருங்கல்வெட்டைத் தாங்கியவாறு நகரசதுக்கத்தில் நின்றிருந்தது அங்காடிப்பூதம். ஏதிலிகளுக்கு தலைவன் என்று அறிவிக்காத ஒருவன் கல்வெட்டின் அடிக்குறிப்பில் தனது இடவிலாவில் எலும்பொன்றை உருவியெடுத்து சிறு உளியெனச் செதுக்கி, வரலாற்றாசிரியர்கள் ஆள்வோரின் ஆசனவாய்களை நோக்கிக் காத்திருக்கும் சதையற்ற குதப்பன்றிகள் என்று செதுக்கி வைக்க, நாற்சதுக்கமே புரவிக்குளம்பால் இரைக்கப்பட்டன. அரசக் கல்வெட்டைத் தொட்டவனின் கரங்கள் இன்னும் இருபத்திநாலு மணித்தியாலங்களுள் சதுக்கப்பூதத்தின் இளி புன்னகைக்கு  முன் வைக்கப்படாவிட்டால், நகரத்தில் உலாவித்திரியும் ஏதிலிகள் தங்களுக்குப் பிரியமான உறுப்பை இழப்பார்கள் என்ற கட்டளை கொற்ற முரசால் அதிர்ந்து ஒலித்தது.

கைவிடப்பட்ட அம்முரசோ சமாதானம் என விழியிழந்த புறாவைக் கொண்டு வந்தவனின் முதுக்குத் தோலாய் இருந்தது. இருபத்தியிரண்டு மணிகளிலேயே கல்வெட்டின் முன் ஒரு மர வட்டிலில் இரு கரங்கள் மூடியபடி சதுக்கத்தில் காத்திருந்தன. அரசிக்குச் சேதிப் போக, அரசன் மகிழ, இளவரசி நேரில் காணவேண்டுமெனத் துடித்தாள். அரசன் அரசியை நோக்க அரசியோ இளவரசியைப் பார்த்து  பரிவாரங்களை இணைத்துக்கொள், அரசு தனிமையின் எதிரி அதை எப்பொழுதும் மறக்காதே எனப் புத்தி புகட்ட, இளவரசி நேரே சதுக்கத்திற்கு வந்தாள். மூடிய கைகளைப் பார்த்தாள். ம்… என்க ஏதிலியொருவன் தானே சென்று எடுத்துத் தர இளவரசி கரங்களைப் பிரியென்க ஏதிலி பெருங்கூச்சத்தோடு வெட்டப்பட்ட கரங்களை பிரிக்க உள்ளே உப்பால் தடவப்பட்டு செந்நிற நா ஒன்று இருக்க, திகைத்த இளவரசி மரத்தட்டை இடது காலில் உதைத்தாள். நா தரையில் விழுந்து பெருங்கடல் மீனெனத் துள்ளியது. வேடிக்கை பார்த்த சிறுமி செம்மீனென துள்ளி எடுத்து சதுக்கத்தின் அருகில் கொந்தளிப்போடு ஓடிக்கொண்டிருந்த கால்வாயில் விட்டாள். நா தன்  தாகம் அடங்க பயணித்தது

மொழி தன் நாவை இருமடங்காக்கியதோடு பிளவையும் அர்த்தமாக்கியது. அது தன் கன்னிமையை காலங்கலாமாய் காத்து வந்த கூடு விட்டு உடலெங்கும் சாண்டொழுக…பின் சாண்டடங்கி தூமையொழுக கொற்றத்தின் தேக்கு மர வாயிலை நறுமணத்தால் தட்டியது. வெளியே காவல் காக்கும் வீரர்கள் என அழைக்கப்பட்ட அவர்கள் சில நாட்கள் கதவை அடைத்து உள்புறமாகவே காத்திருந்தனர். நிமித்திகன்   அரச நிழல் பதிந்த லட்சினை இன்றி எவரும், அரண்மணை வாயிலைத் தாண்டி நடமாடக்கூடாதென விதி ஒன்றைச் சேர்ந்திருந்தான்நறுமணமாகி செந்சாந்துக் குழைசல் போல் வாசம் வீசி பின் பிணநாற்றம் வரும் திசையுணர்ந்து காவலர்கள் கதவின் சாவித் துளை வழியே நிதானமாய் பார்த்திருந்தனர். இந்த நிதானம் என்னும் தந்திர மிருகம் அவர்கள் அரசவை முதியவனின் நாவைத் தாக்கி  காலமும் எண்ணூறாயிற்று. சிங்கத்தின் நகங்களின் மீதேறி சிங்கத்தின் கடைவாயைப் புசிக்கும் சிற்றெலியின் சாய வண்ணச் சித்திரத்தை அரண்மனை தனது தர்க்க வாயிலில் தொங்கவிட்டிருந்தது. அவ்வோவியமோ தனது செந்நிறமிழந்து வெண்ணிறமேறியிருந்தது. நாட்பட்ட உப்புக் காற்றில் அது தன் சாரத்தை இழக்கும் என முன்னமே கண்டு சொன்ன அயலகத் தூதனுக்கு நூற்றியெட்டுப் ஆடகப்பொற்காசுகளைத் தானமாகக் கொடுத்து மேலும் சொல் என்றார் அரசர். உள்ளூர் ஓவியர்கள் வரலாற்றை வரையமுடியாது, அத்தோடு வரலாற்றை வரைய சம்பந்தப்பட்ட மண்ணில் உதித்த விரல்கள் தடுமாற்றமும் சார்பும் கொண்டதாகயிருக்கும் என அவன் சொன்ன சேதி கேட்டதிலிருந்து அரசன் தனது விழிகளை மூடவேயில்லை. இடது தோள் நரம்பும் அவரை மீறி அடித்துக்கொண்டிருந்தது. பின், தூதனொருவன் வீசிய வலையில் மாட்டிய ஓவியனை இழுத்து வந்திருந்த நிமித்திகன் சொல் என்றான். சொல்ல வந்திருந்த தூதனோ உள்ளூர் மண்ணைக் கண்டு எள்ளலான சிரிப்பில் இது கருமை, அதோடு சூன்யத்தில் திக்குத் தெரியாமல் உதிக்கும் எண்திசைப் பாழ், இது பிரதிபலிப்பைக் கடத்தாது, கடத்தவும் உதவாது என்றதும், அரசன் மிகுந்த குரூரத்தோடு ஓவியனைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, சூழல் உணர்ந்து ஓவியன் தன் வாயைத் திறந்து காற்றை உள்ளிழுத்துவிட்டு…சரி… இதற்கு செந்நிறம் பத்தாது, அடர்த்தியேறிய சிவப்பே உத்தமம் என்றான். அரசன் நிமித்திகன் தூவன் மூவரும்  ஆறுவிழிகளைச் சுழற்றியசைக்க, குழப்பத்தைப் புரிந்துகொண்ட  ஓவியன் வண்ணத் தீற்றல் பற்றி எங்களையாளும் மலை மன்னன் கவலைகொள்வதேயில்லை. எங்கள் நாட்டில் சிறைக்கைதிகளின் குருதியில்தான் சுவர்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. உயிர்ப்புள்ளதும், உயிரசைவால் பாயும் தன்மையும், வேகத்திற்கு ஏற்ப விரைந்தோடும் தன்மையும் அதற்கு ஒருங்கேயிருப்பதால் ஓவியம் உயிருள்ளதெனப் பொருள்படுமென்றான். அதுவரை அமைதியாய் இருந்த இளவரசி வண்ணச்சிற்றாடை தன் வடுவில்லாக் கெண்டைக் கால்களை தீயுரசாய் உரச ஆணை என்றாள். சபை எண்ணற்ற ஓலங்களுக்கு அக்கணமே திறவுகோலாயிருந்தது. தேக்குச் சிறைக்கதவுகள் நல்யாமம், முனிகளிணையும் உத்தம நேரம் மூன்று மணிக்குத் திறக்கப்பட்டது. எலும்புக்கூடுகளை வாரிப் போனது குதிரை வண்டிகள். கடல் தன் பிசுபிசுப்பின் அளவை கூட்டிக்கொண்டிருந்தது. மீன்கள் தங்கள் வாய் திறந்து கடலுப்பைத் தின்னமுடியாது விழிகள் வெளுக்க அலைவதாய் வயதான மீனவன் தெருவிலே சொல்லிச் சென்றான். நாவாய்கள் காற்றிலேறித் திமிற நினைத்தும், அலையானது மதயானை மத்தகம் போல் முன்நிற்க கடல் உள்வாங்க மறுத்தது. அரசனுக்குச் சேதி போக அரசனோ அரசியோடு கூடிய உடலியக்கத்தை பாதியில் நிறுத்திவிட்டு  வெளியே வந்தான். இளவரசி நான் கவிதை சொல்லட்டுமா தந்தையே என்ற சொல்லை முடிக்கும் முன், தூதுவன் நிமித்திகனை நோக்க நிமித்திகன் வானத்தை நோக்கினான். நெடுங்கதவு திறக்க கதவருகே காத்திருந்த நாற்றம் உடலாகி நகங்களை போர்வைக்குள் உள்ளிழுத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைகையில் சீழொகும் செவிகளும் பொந்து கண்களையுங்கொண்ட பொதுவிட சபை நிறைந்திருந்தது. சிறுமணியொலிக்க, ஆமணக்கு எண்ணெய்யால் எரிந்துகொண்டிருக்கும் நற்தீபங்களை நாற்புறமும் காட்டிய நிமித்திகன் இளவரசி நேற்றிரவு கனவில் கண்ட வண்ணத்தின் எதிர்காலத்தை எவர் உரைக்கிறீர்கள் எனக்கேட்டான். சபை சாவமைதி கொள்ள, தாள ஒலி குறைய சாத்தான் மிக மெதுவாய் எழுந்ததுஇளவரசி மூடிய முக்காடு கண்டு ஆச்சரியமில்லாது உங்கள் வதனத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்றாள், சாத்தான் அசைவற்ற நிழலால் முகம் மறைத்தபடிகனவைக் காட்டுவதில்லை இளவரசி என்ற ஒற்றைக் குரல் முக்காட்டிலிருந்து கசிந்தது.

சிற்பியெனும் ஆணவத்தால், சிலை சூடேறித் தணிந்துக் குளிரும் முன்னே அவசரத்தில் கண்திறந்த சிற்பியொருவன், தண்டனையில் தச்சனாகி வெறுப்போடு பிணஞ்சாய்வதெற்கெனச் செய்த கருந்தேக்கு ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த இளவரசி சப்தமெழ இருக்கையைத் தள்ளி விட்டு மெதுவாய் இடது காலைக் கீழே வைத்தாள். பல்லிகல் இடது சுவரைத் துளைத்துச் செல்வது கண்ட நிமித்திகன் அன்னையே…எனப் பதற இளவரசி அக்குரலுக்குரிய முகத்தைப் பார்க்க வேண்டும் முக்காட்டை நீக்கச் சொல் நிமித்திகா, குரலும், ஆண் பெண் பேடி என எத்தன்மையும் உணர்த்துவதாயில்லை என ஆணையிட, குரல் முக்கோணச் சுவர் கொண்ட அவ்வறையை அதிரடித்ததுநிமித்திகன் தன் கோலால் முகமூடியை விலக்க இரண்டாயிர வருட புழுக்கள் உள்ளே கரும்பாசி நிறத்தில் பச்சை சுவாலையாய் நெளிந்து கொண்டிருந்தது. நிமித்திகன் உருக்கண்ட குரூரத்தில் அய்யோ என கோலை விட கோலில் கட்டியிருந்த சீன மணிகள் சிதறி தூண்களெங்கும் பட்டுத் தெறிக்க, அறுந்து தொங்கும் இசை கண்ட இளவரசி நீ மந்திரக்காரனா என எள்ளலை வைத்துக் கேட்க மொழி தன் நகைப்பை விழிகளாக்கிவிட்டு, மிகுந்த விசாலமான எண்ணத்தைக் கொண்ட சிறுமிருகம் போல இளி நகையைச் சிந்திவிட்டு கேள் இளவரசி… என்னை மந்திரம் என்றும் ஒலியென்றும் பிரித்தவர்கள் காரணத்தைக் கடலுக்கு அப்பால் உள்ள நிலத்தில் தொலைத்துவிட்டு, தைத் தொலைத்த துயராலேயே கடலுக்குள் புகுந்து இன்றோடு இரண்டாயிர வருடங்கள் முடிவுக்கு வருகிறதுஅவர்கள் தொலைந்து போன நிலத்தை எண்ணி கருத்த நாசியால் நாளும் விடும் நிணப்பெருமூச்சே அலைகள் என கொற்றத்தின் நில வரலாறு சொல்லியிருக்கும். குடிபெயர்ந்தவர்களது முகல்களை சாப்பறையில் ஒலித்துப் பார். காடேகும் விலங்குகள், ஒலியின் உருக்கண்டு மயங்கித் திரிவதை சகுனங்கள் சொல்லும். சற்று முன் சிந்திய உனது புன்னகைகள் நவரசங்களை கொண்ட ஒரு எளிய சலனம். எனக்கானது அவ்வகையில் பிரிக்கப்படவில்லை, உடலெங்கும் புன்னகையின் மாறுபட்ட தசைச் சுளிவுகளை நான் பிரிபடாது வழங்கமுடியும். இது கேள் இளவரசி… கரும்புயல் அடிக்கும், மண்சரியும், தடங்களை அழிக்க காற்று மேலெழும்பும். கவனம் கொள்… மொழி தன் அங்கசைவுகளை ஒரு போதும் நம்பியதில்லை. அங்கத்தைச் செதுக்கும் விரல்களை அவை கொண்டிருப்பது சபிக்கும் நகங்களை வளர்த்துக் காட்டவே. இளவரசி காற்றில் உந்திய தன் புன்னகையை இறக்கி இருக்கையில் அமரச்செய்தவாறு நீலநிறத்திற்கென இருக்கும் மென்மையான தன்மையுடைய தனது கீழுதடைஅடிக்கடி நாவால் நக்கிச் சுவைத்த கதுப்புகள் மறைய பேசத்தொடங்கினாள். நட்பினால் சாத்தியப்படாதது எதுவுமில்லை  சாத்தானே.. இப்பொழுது கூறிய ஒரு சொல்லை அர்த்தங்களை குழைத்து வீரியத்தை ஒலியாக்கி  மந்திரமாக்கினால் போதும், வாழ்நாள் முழுக்க நீ என் அடிமை.

குளிந்த காற்றை உள்ளிழுத்து ஒரு நீண்ட பெருமூச்சோடு சாத்தான் மிகச்சாதரணமாகச் சொல்லியது…. நட்பு. அதீத அர்த்தச் சேர்மானத்தில் கொதித்து நுரையேறிய பச்சைச் சொல் அல்லவா நட்பு. அன்பு தன் ஆவியைப் பரத்தி அழைக்கிறது. பெருமணல் வட்டத்தில் எரிபரலைத் திணித்து தன்னைத் தானே விரும்பி ஏற்கும் ஏதிலிகள் தளும்பேறிய விழிகளால் வெறுத்து நோக்கி நிணம் பொசுங்கிய இடதுகரத்தால் வெறுத்தொதுக்கிய. இப்புவிக்குள் முளைத்த அவித்த சூடேறிய கிழங்கல்லவா அது. திகைத்த இளவரசியின் முன் ஒரு அடி முன்னே வர உரத்த குரலில் சாத்தான் தன் குரலை உயர்த்தியது. திகைப்பையடக்கு இளவரசி…இழிசொல்லின் கணம் நான்கென உனக்கு உணர்த்த எனது கடுஞ்சொல் இவுளியாய் கடைவாயில் வழிந்தபடியே இருக்கிறது. அதுவும் இளவரசியின் நட்பு. அதிகாரத்தை முகமாய் மாற்றிய இளவரசியே, என் முன்னால் ஏதிலிக்குரிய லிபிகளை இறக்கிவைக்காதே, வார்த்தைகளின் பளு என்பது உன் அகராதியில் கனம் என்றும் இன்னப் பிற அழுத்தங்கூடிய வாதைககளால் விளக்கப்பட்டிருக்கும். என் தொகை வேறு, உன் நீதியை என் முன் வீசியெறியாதே, மூளைக்கதுப்பில் வரியுள்ளோர்க்கு உமது சொற்கள் ஆணையாய்த் தெரியலாம், நான் வசைகளின் சொத்து. பெறுவதும் தருவதும் மாறி, ஈட்டலும் வகுத்தலும் பிறழ்ந்து நாவாய்களோடு தூரதேசத்து அம்பைச் செதுக்கியபடி வரும் எண்கால் பறவை உன் தேசத்தைக் குறிவைத்து இன்றோடு வருடங்கள் ஆயிற்று நான்குகுறித்து வைத்துக்கொள் விலங்கு துயிலும் இடமின்றி உம் தேசத்து மண் வெளிறிவிட்டது. பறவைகள் சிறகுகளால் படபடத்து இசைப்பது சி றுபறையொலியென நகரைச் சுற்றி வருகிறது. கள்ளருந்தாக் குடிகள் நள்ளிரவில் வெளிறிய வாய்களோடு, கருப்பு நிற அன்னம் தங்கள் இல்லக் கதவுகளை துளி நட்சத்திரங்களென துளை செய்வதாய்ச் சொல்லி, வயிற்றைக் கிழித்து நனைத்த குருதியால் எழுதி அனுப்பிய புகார்களை உம் தலைமைக் கணக்கன் விரல் வலி கொள்ள கிழித்த சேதி உன் ஊமைச் செவிகளை அறையவேயில்லை.

நிமித்தங்களோ சூல் கொண்டு பெருவயிற்றைத் தூக்கியலைகிறது. வெடிக்கும் கணத்தை அக்கணம் காணவேகூடாதென முதலில் நகர் நீங்கியது யாரெனச் சொல்ல எனக்கு உன் அனுமதி தேவையில்லை. கேள் இது சாத்தானின் அரைவட்ட நாக்கு பிளவிட்டுச் சொல்லும் நகர்நீங்கு படலத்தின் நடந்த சேதி. இந்நகரை வெறுத்தொதுக்கி இடதுகாலால் கொற்றம் நீங்கியோர் கதைச்சுருக்கம் இது. முதலில் கொற்றப்பெருமை காக்கும் விண்ணமரர், விண்ணமரர் நீங்க அவ்வெற்றிடத்தில் இருக்கமுடியாதென்றலறி, அமரரற்ற தெருக்களில் விரிந்த சடையோடும் புலம்பிய வாயோடும், பித்தேறியலைந்த கொடுஞ்சித்தர், சித்தர் பாதம் அரைபடா மண் எதற்குமதவாது என விழிசிவந்த கணசுரர், அசுரவேள்வியின் தீக்கணியில் இமைதுடிக்க, இசையில்லா வாழ்வெதற்கென நகம்கிழித்தத் துடியை கல்லறைக்காடுகளில் வீசியெறிந்த இசைக்கின்னரர், இசை, பொழுதை உண்ணும் வாய்களையுடையது, அசைச்சொற்கள் இல்லா நகர் நகரும் செங்கிணறென உரைத்து உதடுகளை அறுத்தெறிந்ததோடு காலடி மண்ணையும் உதிர்த்துவிட்டுக் கிளம்பிய கிம்புருடர்இயக்கம் நின்ற சாவமைதியில் காந்தர்வரும், இயக்கத்தை மறுத்தழித்து அழிவை உண்ணும் இயக்கரும் விஞ்சையரும் முறையே நகர்விட்டேகினர். பின் ஆணைகள் தங்களது அகண்ட வாய்களால் விழுங்கும் நாட்பட்ட பிணங்களைக் களிகூர்ந்துண்ணும் இறக்கை கொள் வெண்ராக்கதரும், அசதிமறந்தக் குறளைப்பூதரும், இன்னபிற திக்கையாண்டுவந்த பைசாசங்களும், நிலம்பாவா உன்மத்தத்தை குறிசொல்லி விளக்கும் அந்தரரரும், கோள்களை கரமுயர்த்தி மண்ணுக்கிழுத்து சப்தத்தால் உண்டு மகிழும் செம்முனியும், தோளில் திசைகாட்டும் பாம்பணிந்த உரகரரும்இறுதியில் மண்ணை ருசித்துணரும் போகரும், போயின பின் பூமியரும், திசையொழித்து கருஞ்சிறகை வீசி பறந்த சேதிகள் உனக்கு வரவும் இல்லை, உமது நீள் செவி உணரவும் இல்லை. இறுதியாக.. உமது  கடவுளின் கரத்தில் துயிலும் செங்கோலின் வழியே பிதுங்கி வரும் வாதைகளும் இங்கில்லை.

அறைக்கதவிற்குப் பின்னே அரசர் தன் கடுஞ்செவியை ஒப்படைத்திருப்பதை கண்டுணர்ந்த சாத்தான் உரத்த குரலில் சாவித்துளைகள் திறப்பதற்கு, கன்னமொட்டிய செவிகளை மூடுவதற்கல்லவென்க நிழல் சட்டென நீங்கியது. புன்னகை பூத்த சாத்தான் ஆம் இங்குமட்டுமல்ல மண்ணைக் கிழித்து வானேகிய அம்புகளைப் பயிரிடும் அரண்மனைகள் அனைத்துமே சதிச்சொற்களால் ஆன தளபூமிவார்த்தைக்கூட்டங்களை வைத்து வனைந்த மண்குடம். கனவுகளோ யானைப்பாதங்கள். ஓர் நாள் வால்சுழற்றி சுக்கு நூறாக்கும். இளவரசி கூறினாள், நகங்களில் வரைந்து வைத்திருக்கும் செம்பூக்களென நின் தைரியம் வீரம் இரண்டையும் யான் மெச்சுகிறோம் என்றாள். சாத்தான் முகத்தை மீறி வரும் சிறுகரும்புழுவை நசுக்கி எறிந்துவிட்டு வார்த்தைகளைக் குழப்பாதே அதற்கு அர்த்தங்கள் என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை. தருணங்களே வார்த்தைகளை தனதாக்குகின்றன. ஒரு சொல்லையும் உச்சரிக்காத உனக்கு இப்பீடத்தை வழங்கிய தூதுவனை வரச்சொல் நான் பேச வேண்டும். இளவரசி பித்தேறிய விழிகளோடு தூதுவனே எனக் கத்த கதவின் இடுக்கு வழியே  வந்தான் அவன்தூதுவனே  நீ எந்த நிலம். திகைத்த தூதுவன் இளவரசியை நோக்க இளவரசி பதிலிறு என்க தூதுவன் தூது செல்பவனுக்கு பாதத்துக்குக் கீழிருப்பது எப்பொழுதும் அவன் நிலம்தான் என்றான். முட்டாள்.. நிலம் என்பது உடல். உனக்கு சொந்தமாக இருக்கும் உடல்கள் எத்தனை ஒற்றன், ஒற்றனின் குல தெய்வமாகிய கோழை, கோழை உமிழும் குணத்தை நேர்செய்ய சகுனத்தைக் குறைசொல்லும் நிமித்திகன், நிமித்திகம் போய்ச் சேராவிடத்தில் உதிக்கும் புறம் சொல்லி, விளைவை அனுபவிக்கும் துரோகி, தூரகத்தை மறைக்க சாட்சியை சபையிழுக்கும் காட்டிக்கொடுப்பவன்… இத்தனை பாவங்கள் உணக்குண்டு…இல்லையா…உடல் திகைத்த தூதுவன் இளவரசியை நடுக்கமுற்றுக் கவனிக்க சாத்தானோ கடுங்குரல் எழுப்பி இயற்கையிலேயே நீ நாடோடியாக இருந்திருந்தால் உன்னை வரவேற்றிருப்பேன், நாடோடிகளுக்கு கால்களும் சொந்தமில்லை. நீயோ தூதுவன். தூதுவஞானம் என்பது நிலத்தைச் சபிப்பதில்தான், தூதுவனுக்கு நிலமென்பது வெற்று இருப்பு. வரைபடச் சித்திரம், சித்திரத்தை இழுத்து முடிக்கும் முற்றுப்புள்ளி. புள்ளியிழுத்துச் சோர்ந்த உனது அயர்ச்சியைத் தீர்மானிக்கும் அலைச்சல் இன்னொரு நிலத்தை  பிடுங்குவதற்கு உதவி செய்யும்.. இல்லையா, சொல்… உன் மூத்தோரின் நிழல் படிந்த ஆலயம் ஏதேனும் இருக்கிறதா…என்க இளவரசி கடுங்கோபத்துடன் எம் தூதுவனை எக்களித்த உன் தசைகளை அரிந்தெடுக்க ஆணையிடப் போகிறேன் என்றாள்சாத்தான் இளவரசியை நிதானமாகப் பார்த்து… இளவரசி   நம்பிக்கையின் மதிலில் வலது கால் பெருவிரலால் ஏறி நின்று, வெண்ணிறகை விரித்துப் பேசுவதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய் என்க, இளவரசி… இருந்துவிட்டுப் போகட்டும் சொற்கள் உனக்கு நம்பிக்கை, தண்டனை என்கிற இரு பதங்களை உனது மூளையில் திணித்திருக்கிறது. அர்த்தக்கூறை இழந்த மூளைப் பதியனில் நான் நட்ட மரம் கிளைத்து வேர்விட்டு, நீ கூறிய அதே இரண்டாயிர வருடங்களாயிற்று என்பதை மறுபடியும் நினைவு படுத்துகிறேன்.. என்றவள் இனி நீ என் அடிமை. என்னைக் கணிப்பதற்குரிய அதிகாரத்தை நீயே எடுத்துக்கொண்டதால் உனக்கு இந்த தண்டனையை இடுகிறேன்சாத்தான்… ஆம் ஏதிலிகளுக்கும், சாமான்யர்களுக்கும் நட்பு கிடைப்பதில்லை. அது மேலும் பொருட்படுத்தக்கூடிய ஒன்றல்ல, பதாகையில் அமர்த்திய கருணை பொருந்திய, கனிவான, பற்களை தாடையிறுகக் கடிக்காத முதிர்ந்த ஒளிபொருந்திய  சொற்களே  யான் பேச முடிந்த ஒன்று.

சாத்தான் மிகுந்த அமைதியோடு.. இப்படியாக உன் தருணங்களை ஒளியிழந்த வேளையில் நீயே விளக்கிக் கொள்ளும்போது அதற்கு நான் பொறுப்பேற்கமுடியாது. அறிந்து கொள் இளவரசி, நட்பு ஏதிலிகளுக்கு வாய்க்காத ஒன்றென நீ உரத்துக்கூறியதை நான் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். குருதிச்சூடு நெஞ்சை நிறைக்கும் பெருமூச்சில் பலியின் மனம்குறைகள்தான் மேன்மைகளை விகிதாச்சாரப்படி அளக்கும் தராசு எனவும், நடத்தைகள் அதன் போக்குகளைத் தீர்மானிக்கும் அசைவெனவும் கொள்கிறேன் நான். உன்னதங்களை பலிபீடத்திற்கு கொண்டு செல்லும் காலத்தை நானே உண்டு பண்ணினேன். காரணம் அக்காலத்தை அகாலமாக்கவே நான் பிறந்துள்ளேன். நியாயங்கள் எப்பொழுதும் ஏதிலிகளுக்கு தன் இதயத்தைக் காட்டுவதில்லை, ஆனால் அது இளவரசிகளான உன் போன்றோரின் அதிகாரத்திற்கு தன் புட்டத்தை நெகிழ்த்திவைப்பதோடு வெட்கமில்லாமல் விரித்துக்காட்டி, அதில் புனுகுப்பூனையின் மணம்வீச குதிரைரோமங்கொண்ட வெற்றிச் சாமரத்தால் பெருத்து வீசுவதோடு கைகளை உரக்கவும் தட்டுகிறது. அதிகாரம் குரூரத்தால் நிரம்பிய குளம்,ஆனால் வற்றும். நட்பின் பெயரால் அந்தரங்கமும் இல்லாது போன புவியில்தான் என் கால்கள் பாவுகொள்கிறதுநினைவில் கொள் இது சாத்தானின் சொற்கள். எனதான ஓவியக்குறிப்பைப் பொறுத்தவரையில் சாமான்யர்களை வரைவதற்கும், இளவரசிகளை வரைவதற்கும் வண்ணங்களை எப்போதும் அது பேதம் பிரிப்பதில்லை. சுருங்கச்சொன்னால் மரணத்தின் கெண்டைக்கால்களில் கசிந்தோடும் கரிய நிழலே யாவருக்கும். வேறுபாடுகளை விதிக்கும் பட்சத்தில் நான் துர்சொப்பனங்களினால் அல்லலுற்று, ஈருடலைப் புணர்ந்து, நசநசப்பை விழிகளில் இறக்கி, அவமானத்தை ஆயுதமாய் ஏந்தி, அன்றாடம் நீ தொழும் கடவுளாகும் சாபத்தை அடைவேன். என்னளவில் அந்தரங்கம் நிரம்பியுள்ளவன், அம்மணமற்றவன். இவையே என் வரையிலான விதிகள். எல்லாவற்றையும் நீதி என்ற சொல்லுக்குப் பதிலாய் இடும்போது கொடுஞ்சூழ்,  தன் ஆகப்பெரிய கரங்களில் திசைக்கொன்றாய் ஆயுதத்தை ஏந்தி விடுகிறது. ஏதிலிகளின் அந்தரங்கத்தை மதிக்காத இளவரசிகள், தங்களது அந்தரங்கத்தை வானளவ போற்றுகிறார்கள். அந்தரங்கமோ அவர்களைப்பொருத்த மட்டில், உன்னதமானவர்களின் படுக்கையறையாக நீண்டு கிடக்கும் பலிபீடங்களில், கள்ளத்தனமாகக் கசியும் இசைக்குறிப்பு அவ்வளவே. இளவரசிகள் எப்பொழுதும் மௌனமாக இருக்கின்றனர். கொற்றப் புரோகிதர்களோ தாபம் மேலிட மண்டியிட்டு வார்த்தைப் பிச்சைகளை நெடும்பாலையென வரியற்ற  கபால ஓட்டில் கோருகின்றனர். அறநிலைப் பொருளுணர்ந்தோர், மறநிலைப்பொருளுணர்ந்தோர் அவற்றை தத்துவச்சூத்திரங்களென அவர்கள் அறிவிக்கப்படக் காரணமாய் இருப்பது, உன் குதிரைத்தோலிலான பாதணியில் வெறிபடர்ந்து முத்தமிட்டுச் சூடேறிய கந்தக  உதடுகளை தங்கள் நாக்குக்கு வெளியே வைத்திருப்பதனால்தான். நாவில் கசியும் ஈரத்தை எச்சிலெனவோ, குருதியெனவோ ஓலையில் கீறலாம். ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்.. இடும் காட்டின் கிளர்ந்த மண் மணத்தையும், சுடும் காட்டின் புகைச் சாரத்தையும் வானிலிருந்தே நுகரும் கருத்த அலகை இறக்கித் திருப்பும் பிணக்காக்கைகளும் உண்ணமறுத்து, ஆகாயத்தை அரைவட்டச் சுழற்றலோடு மேலெழும்பிப் பறக்கிறது.  முடிவற்ற ஆகாயத்திற்குக் கீழ் மிதக்கிறது சாரமற்ற பிணங்கள். ஏதிலிகள் தங்கள் காலுக்குக் கீழ் காண்பதெல்லாம் பதுங்குகுழிகளும், பாதங்களைச் சிதறடிக்கும் பளிங்கு நிற வெடிகளையும்தான். அவர்கள் இருண்ட கண்களால்  வரும் தங்கள் கனவுகளில் விரியும் நிலத்தையே நீங்கள் முதலில்  கைப்பற்றுகிறீர்கள். கையகல கனவுக்காக ஒட்டுமொத்த உடலையும் குருதியிழக்கச் செய்து உங்களின் விழிகளுக்கு பரிமாறுகிறீர்கள். ஆணைகளுடன் பேசவரும் உன்னுடன் உரையாட எனக்கு என் ஆதி மொழி தேவையில்லை. மேலும் செங்கோலுடன் ஏதிலி எப்பொழுதும் உரையாடமுடியாது. புரோகிதர்களோ தேசகுதத்தை மந்திராலோசனைகளால் நக்கிச்சுவைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்தகச்சொற்புணர்ச்சி. யோசித்துக்கொள், உனது உன்னத மொழிகளை அப்படி அழைக்க நீ விரும்பும் அந்த கணத்தை. காவியங்களை உருவாக்குவதன் மூலம் கொற்றம் தனது கற்பனையில் ஆட்சி செய்துகொண்டிருக்கிறது. குடிகளை ஏதிலிகளாய் மாற்றிய செங்கோலின் நிகண்டசூத்திரங்கள் அவர்களுக்குத் தேவையேயில்லை. அவைகள்தான் குடிகளை இம்மண்ணை விட்டுப் பிரித்த முதல் பாதணிகள், பித்தவிரிவோடிய காலுக்குக் கீழ், தான் கனவு கண்ட நிலமும், கண்ணுக்கெட்டிய தூரத்தில்  தன் இரை திரியும் நிகழ்வே அவர்களுடையது. அதுவே அவர்கள்நீங்கள் விதைத்ததாய் சொல்லி நீட்டிய காவியங்கள், வன்முறையின் இந்திரியத்தைக் ஏதிலிகளின் முகத்தில் கடுஞ்சொல் தெறிக்க உமிழ்கிறது. நீதி என்ற சொல்லை நீங்கள் நிதானமாய் உச்சரிக்கையில் உங்கள் வாய்க்குள் தூங்கும் நாக்கு சுய இன்பம் செய்கிறது. நிலப்பெருஞ்சோறென ஏதிலிகள் கண்டுணர்ந்த மண்ணைப் பிரித்து ஏதிலிகளை உருவாக்கி அவர்களுக்கென இருந்த தாய்ச் சொற்களை அவித்துண்ணும் கடைவாய்களை காவியங்கள், இதிகாசங்கள் என அழைக்கையில் அது எப்பொருளை ஈனத்தரும். இளவரசன்கள், இளவரசிகளிடம் மட்டுமே தேச நட்பு தனது குழியோடிய பொந்துகண்களினால் கூரிய ஒளியை சுடர்விட்டெரியச்செய்யும். அவர்களுக்கு யாசகம் கேட்டறியாத துருப்பிடித்த நா, மேன்மையான வார்த்தைகளை மட்டுமே கேட்கும் சீழொழுகும் செவி, இரும்பாலான இதயம், தங்கத்தாலான குறி. இவைகள் மட்டுமே வளம் பொருந்திய சொத்து. இது இளவரசியின் எழுதப்படாத கொற்றக் குறிப்புகள். இளவரசியைப் பொருத்தமட்டில், நட்பில், பொருள் பரிவர்த்தனைகள் கிடையாது. ஒரு சல்லி நாணயம் கூட அவள் இரக்கவும், ஈட்டவும், வகுக்கவும் கூடாது. உனது அவையில் வீற்றிருக்கும் பிணங்களை நீ கொற்றத்தோர் எனச் சொல்லுகிறாய். அவர்களோ பேரங்களாலும் பேரத்தின் சொப்பனமான காட்டிக்கொடுத்தலினாலும் சுற்றிவளைக்கப்பட்டு நஞ்சூட்டிய நாவுகளால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். கொற்றத்தில் செங்கோலுடைய ஆகிருதிகள், சிற்றசர்கள், மற்றும் தான் அணுக விரும்பாத ஏதிலிகள் கொண்ட தலைவியே, வனச்சொல்லும், ஆதியெச்சத்திறப்பும் உள்ளோரை இளவரசி தன் ஊழணிந்த மென்கரத்தால் ஆசிர்வதிப்பதேயில்லை. ஒழுக்கம் மட்டுமே அவளுக்கு விரிந்த  சிறகுகள். வைகளையே இராஜ்ஜியம் கைகளை நீட்டி யாசிக்கும் நிலவரைபடங்களை கீறிச்செல்லும் உங்களது எழுத்தாணிகள் ஏன் மண்ணிற்கு நிறத்தை ஏற்றவேயில்லை. நீலத்தைத் தாண்டி பிதுங்கும் விழிகளால் நியமிக்கப்பட்ட ஓவியன் செங்கழுகென எப்பிரதேசத்தை இவ்வளவு கவனமாக மயிற்பீலியால் வரைகிறான்மனவோட்டத்தில் தாவும் வனப்புரவியின் கால்களோடு யானைவீரன் தன் அகண்ட பாதங்களால் எவர் நிலத்தை இவ்வளவு வெறுப்போடு கடக்கிறான். அவன் கைகளில் நின் கொற்றம் திணித்த ஆயுதங்கள் ஏதிலிகளின் சுனைமிகுநாவை அறுத்தெறிவதோடு, அவர்களின் கைகளை ஏன் அவ்வளவு குரூரமாகப் பார்க்கின்றன, கைகள் மிருகங்கள் இளவரசி…கைகள் மிருகங்களேதான். அவைகள் கனவுகளைச் செய்து பார்க்க எந்நேரமும் தயராயிருப்பவை. கொற்றத்தின் முன் உரையாற்ற, நாவைத் திறந்து வருபவன் கைகளைக் கட்டிக்கொள்ள வேண்டுமென ஏன் அரசாணை செய்கிறீர்கள்ஏதிலியானச் சாமானியனை, தனது ருசியறியா நாவை மறைத்துப் பேசச்சொல்லும்  ரகசியம் என்ன.. கைகளும் நாவுக்கும் இருக்கும் ஒற்றுமை உங்கள் கொற்றக்குடியைக் குலுக்கிப் பலுக்கி  ரசவாதம் செய்து உடைத்தெறியக்கூடும்.. அதுதானே.

நகர்க் கதவு திறக்க இறுதியாய் வெளியேறிய குயவனின் குரல் அரண்மனை மாடத்தை இரண்டாகப் பிளந்தது. கேட்போர் செவியில் மரணமந்திரங்கள் போலொலிக்கும் தன்மையோடு அது தன்னிசையை அமைத்துக்கொண்டது தான் விரும்பியேதான் என்பதற்கு அக்குரலில் கசிந்த இருளே சாட்சி.கேளூங்கள் கொற்றோரே. குயச்சொல் நீர்கழிந்த மண்சொல். எம் பாதங்கள் பித்தைச் சூடி திமிறி எழுகின்றது. இது எம் தன்மையல்ல. காலங்காலமாய் வரைந்து வனைந்த இம்மண் சுடுகாட்டுச் சூட்டை தன் உதிரமார்பில் ஏற்றிவிட்டது. இனியென் குய விரல்களால் சொற்களை இறுகப் பற்றமுடியாதென்றவன் சிதறும் விரல்களை தர்க்கசபை நோக்கி வீசியெறிந்தான்.  மொன்னைக்கையிலிருந்து வடிந்து வீழ்ந்தது வாள். ஒப்பாரி.. காற்றை கிழித்து அரண்மனைச் சுவரை களிமண்ணாக்கியது. குயமொழி கொடுவாளென சுயத்தைக் கக்கியது…

ஏ…கொற்றமே…. கருணையெனுஞ் சொல்லால் எம்மொழியிறைத்து, வலுத்த அலகால் கொத்தியுண்ணும் சுடுகாட்டுக் காடையே,கொற்றக்குற்றமே… அந்தக விரலால் நான் வனைந்த இம்மண்குவளையில் ஊற்றிய சொல்லை கொற்றப்புரவி இடக்காலால் எட்டியுதைத்து தரைசிந்திய என் சொல்லே… கொற்றப்பித்தே… நின் ஏழேழ் தலைமுறைக்கும் இடு சோறில்லாது நாசமாக….

சாத்தான் நாவை உள்ளேயிறுக்கி கேள் அம்மையே.. இது குயச்சொல். சொல் கொற்றமேறிக் கிழித்தது வானை….

நிரைகவர தேரேறிச் சூடும் வெட்சியும், நிரைமீட்ட உடலதிர மார்பணியும் கரந்தையும் பகைவருடலைப் பிளந்த நிணநாற்றம் போகவரும் வஞ்சியும், எதிர்ந்தே அறையும் காஞ்சியும் எயில் காத்து குடிகள் துயில் காக்கும் நொச்சியும், பகையில் உடைக்கும் உழிஞையும் அதிரப்பொருந்தும் தும்பையும் இறுதியில் ஏழுலகை ஆளும் வாகையும் இனிப் பூக்காது எம் நிலத்தில் குடியழியக் கூத்தாடும் உன் கொற்றக் கால்கள் மண்புதையும்  மண்புதைய வனமழியும் வனமிழந்த தேசத்தில் கழுகுகள் வட்டமிடும், வட்டமிடும் கால்களில்  ஒளிந்திருக்கும் காலனுக்கு பூத்திருந்த மலரணைத்தும் போய்ச் சேரும் அறவெறி இது குரலை இழுத்து முடித்து நீலம் பூத்த கண்களால் வானையும் மண்ணையும் சேர்த்திணைக்கும் கொற்றத்தின் உரு கண்டு கத்தினான் குயவன் இத்தேசம்…இக்கொற்றம்…சுற்றம் சூழ அழியும்…அழிந்து கருகட்டும்..கருகட்டுமென….

நில மண்ணை இறுதியாய் அறைந்து கடல்நீரில் கைகழுவி நீங்கினான் தன் நிலம் விட்டு.

முதற் சொல்  குறுகெனப் பறந்து கிளிச்சிறையால் வேய்ந்த அரசவைக் கொடியைச் சாய்த்தது. கொடிசாய, ஒன்பது முழம் தந்தம் நேர் நீளவும், பதிமூன்று முழச்சுற்றுப் பெருத்தும், தீயுமிழுங்கண்ணால் திக்கை வெறித்து நோக்கியபடி அப்பெருமிருகம் தரையடங்கி படுத்துச் செத்தது. அறைச்சுவர்கள் வெம்மையில் விரிசலடைவதையும், விரிசலின் வழியே கடற்காற்று மேன்மைகளை மட்டுமே கண்ட தனதுதடுகளில் கரிப்பதையும் உணர்ந்த இளவரசி அடுத்த கணமே ஒழுங்கு செய்யப்பட்ட புருவங்களுக்குக் கீழே இமைக்கதுப்பில்  உப்புப் பரியத்தொடங்குவதையும் கவனித்தாள். அந்தரங்கச் செவ்வடுவில் நகங்கங்கருகும் மணம் தீயத்தொடங்க, தன்னுணர்வற்று அவன் நிற்பதையும் உணர்ந்து, இளவரசி நீ…நீ என குரல் கிழியக் கத்த….சாத்தான் தன்னை அறிமுகப்படுத்த. இளவரசி தனது லச்சினைகளை இழக்கத்தொடங்கினாள். சாத்தானோ பாறையுதட்டைப் பிளந்தவாறு. முற்றும் இதுவே முதற்சொல். கடலின் கதை கேளெனச் சொல்லி கவியின் மொழி லிபியாய் இருக்க ஓவியன் தன் லிபியை கோடாக நீட்டி தட்டானைப் போல் தட்டி இழுக்கிறான். நீளும் முற்றுப்புள்ளிகள். கற்பனைகளும், மறதிகளும் பிதற்றல்களும் மட்டுமே சொந்தமாய் இருக்கிற ஒரு குடியனின் காதல், காமம், கேலி, இவை எதுவுமே ஆதாரமாகக் கொள்ளப்படப் போவதில்லை. நகங்களற்ற வெள்ளை நிறப்பூனைகள் உலவும் சித்திரமென எனது மொழியைப் பழித்துத் திரிந்தவர்கள் மூதாதையர்கள். கல்வெட்டுகளனைத்தும் கல்லறைச் சுவர்களின் லிபிகளால் அளக்கப்பட்ட நாட்டில் ஊமைகளின் துயரகீதத்தை வாசித்த இசைஞனின் நாவையல்லவா உனது முன்னோர்கள் வெட்டியெறிந்தார்கள்ஆணைகளை ஊர் முழுக்க பறைசாற்றுவதன் மூலம் உன் அகம் குளிரலாம். ஆனால்  மனத்தின் அடியாழத்தில் புகழ் எனும் சர்ப்பம் வாய் திறந்து விழுங்கவும், ஆறாத வாதையாய் தன் குளிரமுடியா பகுதியில் அது தீராது பற்றியெரிந்து கொண்டிருப்பதையும் நான் அறிவேன். இது கேள்.. புழுதியறையும்  இத்தேசமேங்கும் இருப்பது, இரண்டாயிரமாண்டு காலத்துக்கும் மேலான சாமான்யர்களின் ஆண் பெண் மனதகன்ற சித்திரங்கள் மட்டுமே. சிறு சதைத் துணுக்கு உன் காலை இடறி, நீ கொட்டிக் கவிழ்த்த நிறங்களை அரச ஓவியம் என்று நீ சொன்னால் உன் இளவரசர்கள் நம்புவார்கள்உடல் எல்லாவற்றையும் குரூரமாக ஏமாற்றும் ஆயுதம். வன்முறையின் உறைவிடம்இளவரசிகளும், இளவரசர்களுக்கும் கொளுத்த சதைகளையுடைய அந்தப்புரம் உண்டு, சாமன்யர்களுக்கோ தன் உடலைத் தானே தின்ன மட்டுமே அனுமதியளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஏதிலிகளோ அரசின் கீழ் தங்களது சுயத்தை அறிய வெளிகள் இல்லை. கொற்றத்தின் தன்மைகளுக்கும்  ஆணைகளுக்கும்   இடையில் ஊறிய  புலம்பல்களை காரியசித்தியென்று சொல்லலாம். ராஜ்ஜியத்தின் இளிவாய்  பாவனை ஏதிலிகளுக்கு கொடுங்கத்தி இளவரசி. கடும்நிறைகாமத்திடம் கெஞ்சி காரியம் சாதிக்கமுடியாது. கட்டளை, உடலை இருகூராக்கும் முன் முடிவுகள் இவைகளை களத்தில் வைப்பதே கணத்தில் நிகழும் சாத்தியங்கள். உண்மையில் கொற்றம் தன் பரப்பை ஈனித்தள்ளுவதோடு  குடிகள் ஈனுவதை கட்டுக்குள் கொண்டுவருகிறது. எண்ணிக்கைகளை குடிகள் எனச் சொல்லும் தேசவாய்களுக்கு இதயத்தசை கிடையாது, உனதான ராஜ்ஜியம்  தன் பத்தினித்தனத்தை உடையவிழ்த்துக் காண்பிக்கிறது. யுகத்தையும் காலத்தையும் தின்னக் காத்திருக்கும் வயிறு காற்றடைத்து நாளும் துயில்கிறதுவறுமை தின்ற  உறுப்பாக வயிறு மட்டுமே இருக்கிறது. காலம் குடல்களைப் போல் சுருண்டிருக்கிறது. தத்துவ மலத்தைக் கழிந்து வைக்கும் உனது அரசவைக் குருக்களுக்கு வெண்குதம் மட்டுமே உண்டு எனில் அது மிகையில்லை இளவரசி. சொல்லிமுடிக்கும் தறுவாயில் அரண்மனை வாயிலை இழுத்துத் திறந்தபடி  அலறலிசையென ஒரு குரல் மண்டபத்தை அடைத்து எதிரொலித்தது. தலைவிரி கோலம் கொண்டு கொடுநிறைசூலி எழுந்து நின்றாள்…மரணஓலம் இது மங்கலமோ…என வெறிவாயால் குரல் உடைத்துக் கதறினாள்…

கேளுங்கள் இதை என் குடிக்குழந்தைகள் மண்ருசியை உண்ணாது காலுதைத்துக் கதறுகின்றன. மண்ணில் வன்மம் குடியேறுவதாய் ஆதித் தாய் தன் சிகையை அறுத்தெறிந்து முண்டிதமாகியிருக்கிறாள். எவர் கண்ணிலும் படாது அவள் மலையேறி இன்றோடு மூன்று நாட்களாயிற்று… அய்யோ நிமித்தங்களே.. கொற்றம் அழிக்கும் சூசகங்கள் எங்கே…. அய்யோ...பற்றியெறிகிறதே செங்குருதி..செவ்வரளிப் பூப்போலே…அய்யோ

குரல் அலறலலிலேயே  ஓய்ந்தது.இளவரசி தன் சிகையுதிர்வதை உணர்ந்தாள். கேள் இளவரசி குற்றத்தின் லிபி, நேர்மையை மிகுந்த அந்தரங்கத்தோடு பேசும்போது நீதி என்ற வெறும் சொல் தனது புரையோடிய கண்களை இடதும் வலதும் ஆட்டுகிறது. கொற்றம் தரும் சொற்கள் நீதியெனில் நான் சொல்வது ஒன்றே ஒன்றுதான் அழிவின் நீதி, உடல் பிளக்கும் அம்மணம். ஆம்… நீதி, நேர்மை, வாய்மை, அதன் இறுதியில், மௌனம் கொண்ட வாய்களுக்கு, அதிகார இரும்பினால் பூட்டுப் போடும்போது, சாவிகளைக் நின் அரச கோமாளிகள் ஒளித்து வைக்கிறார்கள்." ஏதிலிகள் குரல் எழுப்பும் போது அறுந்து தொங்கும் தேசயெல்லைகளை அதன்  சித்திரங்களின் நிறங்களை மாற்ற  அறிஞர்கள் தங்களது இற்றுப் போன வார்த்தைகளால் பட்டை தீட்டுகிறார்கள். ஏதிலிகளின் இலக்கணம் இதுவல்ல. ஏதிலித்தனம் என்பது கொற்றமெனும் சொல்லுக்கு எதிர்ச்சொல். உரையாடல் அறுந்து விழும் ஓசையோடு கதவை அறைந்து திறந்த சிறுதூதன் பதட்டத்தில் மண்டியிடுதலைக்கூட மறந்து, குரலுடைய கொற்றம் கடல் கொண்டுருக்கிறதெனச் சொல்லஇளவரசி, ஒளிந்து கேட்கும் அரசன் தூதுவன் மூவரையும் ஒரு சேரப்பார்த்த சாத்தான் கேளடி இளவரசி… ஏதிலிகளுக்கு இதே தூதுவன், நாளை இந்நிலத்திற்குச் சற்றும் சம்பந்தமில்லா உருக்கொண்ட பேய் லிபிகளை வரைந்த ஒருவனால் ஆளப்படுகிறதெனச் சொல்வான்.. நெருப்பைக் கக்கும் கந்தகமிருகங்கள் வனத்தில் உலாவ முடியாது. அதற்கு நகரங்களே சாம்பல்வனம். அரசநெடுங்கதவு உடைந்து சிதறட்டும் எனச் சொல்லிப் போக நிமித்திகன் தூரதேசத்து குறுவாளால் இளவரசியின்  குரல்வளையை அரியத் தொடங்கினான். அறுத்த சேதியை உரக்கச் சொல்ல தூதுவன் கடலுக்கு வர, நாவாய்கள் இரு கைநீட்டி அழைத்துக்கொண்டிருந்தன. நிலத்திற்கும் கடலுக்கும் இருக்கும் பகையும் தாபமும் செந்நிறத்தால் புன்னகைத்துத் திரும்பினஅன்றிலிருந்து தூரதேசத்து நாரைகள் வெண்மை குத்திய பனியோடு கொற்றத்தைக் கடந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஒற்றர்கள் வாழும் தேசத்தில் சந்தேகம் அதன் நிழலை மண்ணெங்கும் பரப்பி விடுகிறது. ஒற்றனின் அதிகாரம் உண்மையில் சந்தேத்தின்பாற்பட்டது. ஒற்றன் பிரதியெடுத்தலிலும், பிறரைப் போல வஞ்சனையோடு நிறத்தை மாற்றிக்கொள்ளவுமாக, பெருத்த பச்சோந்தியாக அலைகிறான். வண்ணங்களை வைத்துப் பிழைப்பு நடத்தும் ஒற்றனுக்கென கருவிகள் தேச வரைபடம் தாண்டி பயணிக்கின்றன. ஒற்றன் கொற்றம் தேடி அலையும் காட்சியே அக்கொற்றத்தின் இருள் சூழ் வரலாறாகியது. சேதி வரும் எனக் காத்திருக்கும் கண்களில் ஏதிலிக்குருதி அதன் பின் பாயவேயில்லையெனச் சொன்ன வழிப்போக்கனின் கண்களில் பனிநாரைகள் ச்சம் போட்டுச் செல்வதை அக்கொற்றம் தனது மண்நிறக் கண்களால் கண்டுகொண்டேயிருக்கிறது. காத்திருக்கலாம்..என்று திமிறும் சங்கப்பாடலொன்று அப்பொழுதுதான் உதிரத்தொடங்கியது தன் தந்த நிற லிபியை கடல்திசை நோக்கி நீட்டியவாறு.



கல்குதிரை
பனிக்கால இதழ்- 2113